Coffe'
email-icon facebook-icon Twitter-icon

นิยามความรักของพวกคุณเป็นแบบไหน? สำหรับพวกเขาความรักก็คงเปรียบเสมือน น้ำผึ้ง,น้ำตา และ ยาพิษ ความคลั่งไคล้ที่หวานปนขม พิษของมันช่างร้ายกาจ แม้จะต่อต้านแต่ร่างกายกลับก็รู้สึกต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

ชื่อตอน : POISON l CHAPTER 9

คำค้น : #poisonvkook #vkook #yoonmin #ficvkook #ficbts

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 943

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 01:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
POISON l CHAPTER 9
แบบอักษร

​CHAPTER 9​

 

 

จอน จองกุกก้าวลงจากรถประจำทางก่อนจะเดินตามเส้นทางของถนนเพื่อที่จะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเร่งรีบ ตอนนี้เหลือเวลาประมาณสิบห้านาทีก่อนการเรียนการสอนจะเริ่มขึ้น ปลายเท้าเล็กๆ กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในตึกสีส้มอิฐเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดยืนรอที่หน้าลิฟต์...

ใบหน้ากลมมนเกลี้ยงเกลา แก้มของจองกุกใสมากจนเห็นเส้นเลือดเล็กๆ ชัดเจน ริมฝีปากแดงอมชมพูนิดหน่อยเม้มปากแน่นระหว่างรอคอยลิฟต์ก็รู้สึกว่าเวลามันผ่านไปนานเหลือเกิน...

" อ้ะ! "

" ทำไม...จับไม่ได้เหรอ? " จองกุกมองฝ่ามือตัวเองที่จมหายไปในฝ่ามือขาวๆ ของมิน ยุนกิ ด้วยอารามตกใจเลยเผลอสะบัดมือออกแต่ยุนกิไม่ยอมปล่อยเลยกลายเป็นว่าทั้งคู่ถลาเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม รุ่นพี่ถามหน้านิ่งพลางเลิกคิ้วขึ้น มุมปากเจ้าตัวยกยิ้มขึ้นมานิดหน่อย

จองกุกเม้มริมฝีปากตัวเองเอาไว้ก่อนจะพยักหน้ารับเงอะงะ ท่าทางน่ารัก น่าเอ็นดูที่แสดงออกมาแบบไม่รู้ตัวของจองกุกส่งผลให้ยุนกิคนยิ้มยาก ระบายยิ้มออกมาง่ายดาย เสียงประตูลิฟต์ดังขึ้นก่อนจะเปิดออก พวกเขาสองคนจูงมือกันเข้าไปด้านใน...แต่แล้วเสียงเอะอะที่ดังเข้ามาก็ทำให้พวกเขามองออกไป โฮซอกวิ่งหน้าตื่นเข้ามาทางลิฟต์ ยุนกิกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วใช้นิ้วกดปุ่มปิดลิฟต์หลายๆ ครั้งแทน

" เดี๋ยวๆ ๆ รอกูด้วย! ยุนกิ! มินยุนกิโว้ย!! "

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมๆ กับอาการเหวอหวาของจองกุก เจ้าตัวหันไปมองเสี้ยวหน้าครึ่งซีกของยุนกิสลับกับหันมามองที่ปุ่มกดลำดับชั้นของลิฟต์ มันเลื่อนลอยตัวขึ้นสูงเรื่อยๆ ในเวลาถัดมา...

" พี่โฮซอก! รุ่นพี่! นิสัยไม่ดีเลยครับ ไปแกล้งพี่เขาแบบนั้นได้ยังไงเล่า... "

" หึๆ ฉันหมั่นไส้มันนี่...คนอะไร โวยวายอยู่ได้ "

" ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรไปแกล้งพี่โฮซอกแบบนั้นนะครับ พี่เขาต้องเช็กชื่อไม่ทันแน่ๆ เลย เพราะเฮีย...เพราะรุ่นพี่คนเดียว " จองกุกบ่นอุบ ก้มหน้าก้มตามองที่พื้นลิฟต์อยู่อย่างนั้นจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามินยุนกิหันมามองเขาด้วยสายตาแบบไหน ฝ่ามือที่สอดประสานนิ้วกันเริ่มร้อนระอุและชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ บางอย่างที่ผิดปกติของจองกุกทำให้ยุนกิถอนหายใจออกมา...

ไม่มีทางที่เขากับจองกุกจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้วจริงๆ งั้นหรือ...

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดกว้างอีกครั้งในชั้นที่เก้า มินยุนกิเดินออกมาก่อนไม่ลืมกระตุกฝ่ามือจองกุกให้เดินตามกันมาด้วย คลาสที่เขามีเรียนวันนี้คือคลาสเรียนรวมชั้นปีเช่นเคย เพราะฉะนั้นช่วงนี้เขากับจองกุกเลยได้เจอกันบ่อยๆ ในเซ่กซั่นนี้...

โต๊ะเรียนที่พวกเขาสองคนเลือกนั่งคือด้านหลังสุด จองกุกคิดว่ามันก็คงดีเพราะเขาเองก็มีบางเรื่องที่อยากจะสะสางกับยุนกิให้เสร็จสรรพ มีคำถามหลายอย่างที่ยุนกิยังคาใจด้วย...หลังจากที่เขาสองคนนั่งได้ไม่นานอาจารย์ประจำวิชาก็เดินนวดนาดเข้ามา จองโฮซอกวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาในห้อง เขากวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะแยกเขี้ยวใส่คนสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลังสุด โฮซอกเลือกจะนั่งด้านหน้าเพราะไม่อยากเดินแทรกเข้าไปให้เป็นเป้าสายตามากกว่าเดิม

" เมื่อคืนฉันโทรไปแต่เธอปิดเครื่อง...เป็นอะไรหรือเปล่า " การเรียนการสอนดำเนินไปเรื่อยๆ ยุนกิเงยหน้าจากสมุดโน้ตแล้วหันมามองหน้าจองกุกอีกครั้ง

" อะ เอ่อ เปล่าหรอกครับ "

" โดนไอ้แททำอะไรมั้ย...ถ้ามันรังแกเธอบอกฉันได้เลยนะ "

" ทะ ทำอะไรล่ะฮะ...ผมก็อยู่ส่วนผม เขาก็อยู่ในที่ของเขา " จองกุกก้มหน้าพูดตะกุกตะกัก มินยุนกิเบ้หน้าเพราะรู้ดีนิสัยคิมแทฮยองร้ายกาจเพียงไหน โดยเฉพาะเวลาที่ผู้ชายคนนั้นหึงขึ้นมา... ยุนกิเลิกมองหน้าจองกุกแล้วหันมาเลคเชอร์ในสมุดโน้ตต่อ จนกระทั่งได้ยินเสียงแผ่วๆ ของจองกุกดังขึ้นมา

" ขอโทษนะฮะ... "

" ... "

" ผมขอโทษที่เคยทำตัวไม่ดีกับรุ่นพี่ ฮึก...ผะ ผมแค่ไม่รู้ว่าตอนนั้นจะทำยังไงให้เขาออกไปจากชีวิตของผมได้สักที กะ ก็เลย...ตกลงคบกับพี่ ทั้งๆ ที่ผม... "

" ช่างมันเถอะ " ว่าแล้วก็ก้มลงไปดูสมุดตัวเองอีกครั้ง...

มันคือสมุดที่ยุนกิรักมาก เพราะหน้าหลังๆ มีแต่บันทึกความทรงจำระหว่างเขากับจองกุกเต็มไปหมด รูปที่จองกุกเคยวาดมันเล่นๆ ยุนกิก็ไม่เคยฉีกมันทิ้งต่อให้ทุกครั้งที่มองเห็นแล้วรู้สึกว่าตัวเองเจ็บปวดเพราะมันก็ตาม...แต่ยุนกิเป็นคนที่ยอมรับความจริงเก่ง ความจริงก็คือจอนจองกุกไม่เคยรู้สึกรักเขาแบบชู้สาว ความรักของเด็กคนนี้ที่มอบให้เขาคงมีแค่ความสัมพันธ์พี่น้องที่ดีต่อกันเสียมากกว่า...

" ฮึก...ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ นะครับ "

" ฉันบอกว่าช่างมันไง...เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ แต่เธออย่าไปทำแบบนี้กับคนอื่นอีกเข้าใจมั้ย "

" อึก...ครับ " ยุนกิเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้จองกุก เขารักจอนจองกุกจริงๆ แต่ก็สามารถมีชีวิตต่อไปได้ถึงแม้ว่าจองกุกจะไม่ได้รักเขาในเชิงแบบนั้น อย่างน้อยตอนนี้...การที่พวกเขาเริ่มคุยกัน มันก็มีเรื่องราวดีๆ ปะปนมาเสมอ

" ใบหน้าเธอไม่เหมาะกับน้ำตาพวกนี้หรอก...ยิ้มเยอะๆ สิ " เขาพูดแล้วแกล้งยิ้มให้จองกุกดู จองกุกสะอื้นน้ำตาแต่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะวิธีการยิ้มของมินยุนกิมันตลกสิ้นดีเลย เสียงหัวเราะน้อยๆ ของจองกุกทำให้ยุนกิยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วหันมามองหน้าจองกุกด้วยแววตาที่เปล่งประกายออกมานิดหนึ่ง

สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้ก็คือเวลา...

เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยามินยุนกิให้หายได้

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น...

คิม แทฮยองนั่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของจองกุกเล่นอยู่และดูพวกข้อมูลต่างๆ นานา ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเป็นบางครั้งบางคราวตอนที่เห็นรูปเขาและจองกุกเมื่อห้าปีที่แล้วและมันยังอยู่ในแกลลอรี่ภาพถ่ายของเด็กปากแข็ง สักพักก็เปลี่ยนมาเป็นหน้าบึ้งเพราะเห็นรูปของมินยุนกิด้วย ข้อนิ้วแข็งแรงไม่รอช้าที่จะกดลบมันทิ้งในทันที เขาเลื่อนดูเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเวลาตกเย็น แทฮยองถอนหายใจออกมาแล้วเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาแขวนผนังสีทองอร่ามราคาแพงลิบลิ่ว...

" จนป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก "

" ... " ความเงียบของห้องโถงทำให้ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศชัดเจน สีหน้าคมเข้มของคิมคนเล็กของบ้านเริ่มแน่นตึงขึ้นเรื่อยๆ พอคิดได้ว่ามหาวิทยาลัยที่จอนจองกุกเรียนมีใครอยู่ด้วย...

" ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ เจ้าเด็กอวดดี! " แทฮยองกระชากตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่กลางห้องรับรองแขก เขาหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ลวกๆ แล้วเดินออกมาหน้าบ้าน คิดว่าจะขับรถออกไปลากคอเด็กคนนั้นกลับบ้านตอนนี้ให้ได้!

 

 

 

รถเฟอร์รารี่สีขาวพุ่งทะยาน​ออกจากโรงจอดรถมาจนถึงประตูรั้วขนาดใหญ่

สายตาของแทฮยองเหลือบไปมองที่กระจกข้างตัวรถตามความคุ้นชินแล้วปลายเท้าเขาก็แตะเข้าที่เบรกรถในทันที ด้วยความรวดเร็วทำให้เสียงเอี๊ยดอ๊าดของล้อบดกับถนนดังขึ้น สองคนที่อยู่ในกระจกรถทำให้ไฟในตาแทฮยองลุกโชนขึ้นมา เขากัดฟันกรอดๆแล้วกระชากประตูรถราคาสิบๆ ล้านเปิดออกอย่างแรง!

" มายืนสะเออะอยู่หน้าบ้านกูทำไมไม่ทราบ! " ประโยคแรกที่ดังขึ้นดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่...

ยุนกิชะงักแล้วค่อยๆ หันหน้ามาหาเจ้าของเสียงที่ยืนทำหน้านิ่งขรึมใส่เขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ส่วนจองกุกหน้าถอดสี...เด็กคนนั้นเริ่มกัดริมฝีปากล่างและคิ้วขมวดด้วยความเครียด เขากลัวความบ้าของแทฮยองมากที่สุด

อันที่จริง...เขากลัวทุกอย่างที่ขึ้นชื่อว่าคิมแทฮยอง

" เฮียยุนกิ...เอ่อ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่งผมนะครับ ผมว่าเฮียกลับ- " จองกุกพยายามจะทำให้เรื่องมันไม่บานปลายไปมากกว่านี้ แต่คุณชายคิมคนเล็กก็เดินเข้ามากระแทกชนไหล่ยุนกิเต็มแรงแล้วกระชากเรียวแขนเล็กของจองกุกให้เดินเข้าบ้าน ยุนกิสบถออกมาอย่างหงุดหงิดแล้วเขาก็ดึงข้อมือจองกุกเอาไว้เช่นกัน!

" กูยังคุยกับน้องไม่จบ รู้...ว่าเป็นเจ้าของบ้านแต่ช่วยรักษามารยาทด้วย " มินยุนกิจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใดสักนิดถึงแม้ตรงนี้จะเป็นหน้าบ้านของตระกูลคิมก็ตาม คิมแทฮยองก็คือคุณคิมคนที่สองของบ้าน เขาไม่เคยหลบตาใครอยู่แล้วในเมื่อกล้ามองมา เขาก็แค่จ้องกลับไป!

" กูไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับแมวขโมยอย่างมึง! " แทฮยองแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการเดินมาแกะนิ้วมือของมินยุนกิออก นัยต์ตาเขาคมกริบ ดุดันและน่ากลัวเป็นไหนๆ จองกุกเริ่มกลืนน้ำลายและหายใจติดขัด เขาส่งสายตาขอโทษยุนกิเป็นพันๆ ครั้งเพราะไม่อยากให้คิมแทฮยองทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องใหญ่โต...

" แมวขโมยเหรอวะ...ใช้คำได้เหมาะกับมึงดีนี่ ไอ้หมาหวงก้าง! "

" ไอ้ยุนกิ!!! " แทฮยองถลาเข้ามากระชากคอเสื้อยุนกิ ส่วนยุนกิก็แค่มองนิ่งๆ เช่นกัน ถ้าแทฮยองสาดพลังใส่เขาเมื่อไหร่ รับรองว่าเขาจะซัดมันกลับคืนไปแน่!

" หยุด! หยุด!! คะ คุณชายเล็ก... ยะ อย่าถึงกับต้องใช้กำลังกันเลยนะครับ คะ คุณจะออกไปไหนเหรอ...รถคันนั้นมันขวางทางอยู่นะ...อึก ปะ ไปขึ้นรถได้แล้วครับ " จองกุกดึงแขนแทฮยองเอาไว้แล้วออกแรงดึง เขาดึงดันอยู่แบบนั้นจนในที่สุดแทฮยองก็สะบัดตัวออกอย่างแรงด้วยความหัวเสียสุดฤทธิ์สุดเดช เขาจ้องใบหน้าหล่อเหลาตี๋ๆ ของยุนกิเขม็งแบบคาดโทษเอาไว้ก่อนแล้วหันมามองจองกุกที่ยังยืนอยู่หน้าประตูบ้านเช่นเดิม

แทฮยองถอนหายใจออกมาแล้วเดินมาคว้าข้อมือจองกุกอย่างรุนแรง เด็กคนนั้นเซถลามาตามแรงฉุดรั้ง ยุนกิก้าวขาตามมาหนึ่งก้าวแต่แทฮยองไม่ยอมให้โดนเนื้อโดนตัวจองกุกอีกแล้ว ผู้ชายเอาแต่ใจเบี่ยงตัวจองกุกไปไว้ด้านหลังตัวเขาเอง แล้วหันมาพูดเสียงเข้มเน้นๆ ทีละถ้อยคำแบบเสียงดังฟังชัด ใบหน้าหล่อเหลาจริงจังมากกว่าทุกครั้ง...

" อย่า...มายุ่ง...กับ...เมียกู "

 

 

ผู้ชาเย็นช๊าาาาาาาาาาาาาาาา เวลาหึงมันน่ากลัวนะคะ!!!

เมีย! เต็มคำ  ฮรุกก ตายๆ  ♡. //(ㄒoㄒ)

คนอ่านที่คอมเม้นต์ เมลน่ะขอบคุณนะค๊า ♥

มาพูดคุยกันเพิ่มเติมได้ใน ทวิต สกรีมแท็ก

#poisonvkook

Twitter@Coffeemellon

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น