นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

เปิดตัวNCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : เปิดตัวNCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดตัวNCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

เช้าวันหยุด3สัปดาห์ต่อมา

​ตลอดเวลาเกือบเดือนที่เบ็กกี้มาทำงาน เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้งานในหน้าที่ และรับผิดชอบเกินเด็กสาววัย20 และสิ่งที่เธอชอบมาก คงจะเป็นคำพูดที่คาร์เตอร์บอกว่า จะออกใบผ่านงานให้เมื่อเธอกลับไปเรียน และนั่นมันก็หมายถึงว่า เธอสามารถนำใบนี้ไปสมัครงานที่ไหนก็ได้ ในเมื่อคนเรียนจบแล้ว ไม่สามารถที่จะหางานทำได้ทันที เว้นเสียแต่ว่ามีประสบการณ์

นั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุด ทั้งๆที่คนเราก็สามารถหาประสบการณ์ จากการทำงานได้ และคงไม่มีใคร อยากทำงานร้านอาหารไปตลอด พอมีโอกาสก็อยากจะเปลี่ยนบ้าง เพื่อพัฒนาตัวเอง นอกจากเบ็กกี้จะเก่งเรื่องเอกสารแล้ว เธอยังเก่งเรื่องทำโปรแกรมฯ ซึ่งคาร์เตอร์ก็ประจักษ์ว่าเธอทำได้จริง

และหลายคนในออฟฟิตต่างก็ยอมรับ ว่าเธอประสานงานได้ดี มีบางวันเธออยากออกไปอยู่ที่ เคาเตอร์เช็คอินคาร์เตอร์ก็ให้ลอง โดยได้รับการดูแลจากลาแมร์เป็นอย่างดี แรกๆก็จะติดขัดไปสักหน่อย

แต่นานวันเข้าเธอเริ่มสนุก และตอนนี้เธอยังมุมานะจะเรียนภาษาจีน กับภาษาเกาหลีเพิ่มเติม เพื่อพัฒนาศักยภาพของตัวเอง ส่วนภาษาญี่ปุ่นนั้นเธอพอพูดได้บ้าง

เรื่องสัมพันธภาพระหว่างเธอ กับแคทเทอร์ลีนก็ดูจะเกิดการปะทะกันน้อยลง แต่เบ็กกี้ก็ไม่ไว้ใจสักเท่าไหร่ เพราะหลังๆมาแคทเทอร์ลีน ดูจะนิ่งไปมากแต่ก็นั่นแหละ โบราณว่าไว้น้ำนิ่งมักจะไหลลึก

"เฮีย..นี่เราจะไปไหนกันคะข้าวของเต็มรถเลย"

"เราจะไปซีแอตโทลกัน"คาร์เตอร์ตอบขณะที่ทั้งคู่ กำลังเก็บของใส่รถ

​"อะไรนะไปซีแอตโทลหรอ หนูไม่เห็นรู้มาก่อนเลย แล้วจะขับรถไปเนี่ยนะคะ ขนาดนั่งเครื่องบินยัง5-6ชั่วโมง เฮียบ้าไปแล้วขับรถไม่ต้องใช้เวลา3-4วันเลยหรอคะ?"

​"อืม..ก็ราวๆนั้นหละ"

"เอ้า..แล้วเสื้อผ้าล่ะคะ ไม่มีเลย จะเอาอะไรใส่?"

"ก็ไปหาเอาข้างหน้าไง ขึ้นรถเลยเดี๋ยวสาย ช่างถามจริงเด็กคนนี้ มีซักเรื่องมั้ยที่เราจะปล่อยผ่าน"

"ไม่มีหรอกค่ะ คนเราสงสัยก็ต้องถามสิคะ เขาถึงจะเรียกว่าคนฉลาด ไม่เหมือนบางคนหรอกค่ะ ชอบทึกทักเอาเอง ว่าเป็นแบบนั้นแบบนี้ เราต้องรู้ด้วยตา ได้ยินกับหูเราเองสิคะ เราถึงจะพูดได้เต็มปากแบบไม่ต้องกังวล ว่ามโนขึ้นมาเองไง"

​"ครับแม่สาวคนเก่ง รอบรู้ทุกเรื่อง"

​"หนูจะถือว่าเฮียชมหนูนะ แล้วหนูจะไม่โกรธด้วยค่ะ"

"โอเค..ขึ้นรถเถอะ"

"ไม่ต้องค่ะหนูเปิดเอง เฮียเหนื่อยแล้ว"

เด็กสาวชิงเปิดประตูรถเอง คาร์เตอร์หันมายิ้มให้ นับวันเขาก็ยิ่งหลงรักเธอจริงๆ ไม่รู้เพราะอะไรแต่รู้ว่ามีเธออยู่ด้วย แล้วไม่เหงาแต่นิสัยดื้อรั้น แสนงอนนี่แหละที่แก้ไม่หาย เรื่องเอาแต่ใจไม่ค่อยบ่อยนัก แต่ก็มีบ้างบางครั้ง

"ยิ้มอะไรคะ?"

"เปล่านี่เฮียอยากขอบคุณเราต่างหาก ที่ตกลงเป็นแฟนเฮีย ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเราเป็นอะไรกัน"

"อยากให้เขารู้หรอคะ?"

"เอ้า..คนเราเมื่อเจอคนจริงใจ เราก็อยากบอกให้เขารู้ ดีซะอีกพวกขี้มโนจะได้รู้ซะทีว่า เฮียมีเจ้าของหัวใจแล้ว คือสาวน้อยคนนี้ รู้มั้ยว่าชีวิตเฮีย ตื่นเต้นดี และต้องคอยตอบคำถาม ว่าวันนี้มีอะไรจะถามมีอะไรจะเล่า แล้วตอนนี้พอหรือยัง และยังอยากจะทำอะไรอีก?"

​"อยากไปอยู่บนเครื่องบินค่ะ"

​"อันนั้นนะห้ามเลย"

"ทำไมล่ะคะ มันน่าสนุกดีออก"

"สนุกแต่มันอันตราย เฮียคงนั่งไม่ติดที่ถ้าเราไปอยู่บนนั้น และเราก็จะเจอกันน้อยลง แบบนั้นนะเฮียไม่ยอมแน่"

"ทำไมคะ คิดถึงเค้าล่ะสิใช่มั้ย?"

"ใช่..ยอมรับเลย ว่าคิดถึงมากไม่มีใครคอยอ้อนอยู่ข้างๆ แล้วมันเหงาอย่างน้อยมีเสียงเจื้อยแจ้วแบบนี้ จะดีกว่าเยอะเลย คาดเข็มขัดด้วยคุณนาย"

"อืม..ลืมค่ะ..แล้วนี่เราจะไปไหนคะ ไปซีแอตโทลจริงหรอ แล้วมันใช่ทางไปหรอคะ เฮียอย่าไปเลย"

"ทำไมล่ะ?" 

"ถ้าจะไปเราไปเครื่องบินเถอะค่ะ แบบนี้เหน็บกินตาย ขับรถสามวันสามคืน"เธอหันมองไปรอบๆสองข้างทาง เริ่มจะออกมานอกเมือง

"ห่วงเฮียหรือไง?"

"ค่ะ..ขี้เกียจดูแลคนป่วยอีก แถมดื้อรั้นไม่ยอมกินยา แล้วเมื่อก่อนจะออกมาทายาหรือยังคะ แผลจะได้หายเร็วๆ ไม่งั้นหมดหล่อกันพอดี มีแผลที่หน้าผาก"

"ก็ดีไงจะได้เตือนความจำ ว่าแผลนี้ได้มาไม่ใช่ง่ายๆ ต้องเดินสะเปะสะปะให้แจกันหล่นใส่ แล้วที่บ้านรู้หรือยัง ว่าแจกันหายไป?"

"ค่ะ..หนูเล่าให้เฮียฟังแล้ว"

"เขาว่าไง?"

"ให้ทายค่ะ"

"พี่ชายเราคงดุ"

"ไม่ผิดค่ะ..เรื่องนี้พ่อกับแม่ก็รู้ด้วย หนูไม่ได้ตั้งใจนี่คะ ถ้าตั้งใจจริงป่านนี้เฮียคงดั้งหักไปแล้ว จริงมั้ยคะ เฮีย.."

"ครับ..ถามมา"

"หนูอยากถามหลายเรื่อง แต่ตอนนี้ยังหรอกเดี๋ยวเฮียเสียสมาธิ เมื่อยมั้ย?"

"นิดหน่อย"

"ต้องไปนวดค่ะ"

"แต่ไม่อยากให้คนอื่น เอามือมาแตะเฮียนี่ ยกเว้นเราคนเดียวเท่านั้น คนที่รู้ใจเฮียที่สุด"

"จริงหรอ ทีเมื่อก่อนล่ะทั้งนวด ทั้งนาบเลยมั้งคะ?"

"ที่ผ่านมาเฮียอาจจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่ต่อไปนี้เฮียจะเป็นคนดี เพื่อเราตกลงมั้ยเด็กน้อย?"

"ไม่ต้องหักดิบขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่รักหนูคนเดียวก็พอ แล้วห้ามแบ่งปันความรักไปให้ใคร เข้าใจมั้ยคะ?"

"ครับ..ไม่เคยแบ่งอยู่แล้ว"

"แล้วที่หนูขอไปอยู่บนเครื่อง ที่เฮียไม่ให้ไปเพราะกลัวว่า หนูจะไปเจอกัปตันหล่อๆใช่มั้ยคะ?"

"นั่นหละที่กลัวที่สุด"

"เฮียไม่ไว้ใจหนู"

"เฮียไว้ใจหนู แต่เฮียไม่ไว้ใจไอ้พวกนั้น"

"แต่เขาเป็นลูกน้องเฮียนะคะ เขาต้องไว้ใจได้สิเขาต้องมีความรับผิดชอบ เราควรเชื่อใจเขาไม่ใช่หรอคะ?"แล้วเขาจะตอบยังไง ว่าเขาหึงและหวงเธอที่สุด แทบจะบอกว่าไม่อยากให้คลาดสายตา

"เลิกถามขี้เกียจตอบ ถ้าเฮียบอกว่าไม่คือไม่ เข้าใจนะ?"

"ไม่เข้าใจค่ะ เฮียอ่ะ..เค้าก็แค่อยากลองดูเท่านั้นเองค่ะ อยากรูว่ามันเป็นยังไง ก็เท่านั้น"

"ไว้วันไหนที่เป็นเที่ยวบินพิเศษ ที่เฮียไปขับเองแล้วจะให้เราไปนั่งข้างๆ จะดีกว่านะว่าป่ะ?"

​"ไม่ดีค่ะ หนูไม่ได้ต้องการแบบนั้นซะหน่อย ที่หนูอยากทำก็คือ แต่งตัวเป็นแอร์ฯจริงๆ แล้วไปคอยดูแลผู้โดยสาร คอยให้คำแนะนำกับเขาว่า ท่านผู้สารช่วยปรับเก้าอี้ให้ตรง รัดเข็มขัดของท่านให้เรียบร้อย วางสัมภาระไว้ข้างๆ  หรือคอยให้คำแนะนำเรื่องอื่นๆ ไม่ใช่ไปนั่งจับเจ่าอยู่ข้างเฮีย จ้องตากันเป็น10ชั่วโมง"

​"แต่เฮียชอบนี่ ตอนนี้ยังไม่ต้องคิด เฮียจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้เราสองคน เพราะเหลืออีกแค่เดือนเดียว เราจะไม่เจอกันแล้ว เฮียคงคิดถึงเรามาก"

"หนูก็คิดถึงเฮียค่ะ ห้ามแอบมีกิ๊กนะหนูหวง"

"สัญญาครับ"

"ขอบคุณ ฟอดด ให้รางวัลคนแก่ อืม..เราออกมาไกลมากแล้วนะคะเนี่ย เฮียรถบรรทุกเยอะมากเลยนะคะ แล้วมันเรื่องจริงมั้ยคะ ที่รถบรรทุกบางคันที่เขาขับๆอยู่ ในนั้นมีท้องห้องน้ำ ห้องนอนแล้วยังมีห้องอาหารด้วย แล้วเขาขับไปส่งอะไรหรอ?"

"ก็จะเป็นอาหารบ้าง หรือไม่ก็อะไหล่รถยนต์ แต่ที่หนูพูดมา คงไม่มีขนาดนั้นหรอก คงมีแต่ในหนังเท่านั้นแหละ แล้วรถพวกนี้ก็ติดระบบGPSทุกคัน เพื่อติดตามได้ ว่ารถอยู่ที่ไหน..เบ็กกี้"

"ขา...เฮีย"

"เฮ้อ..นี่สินะที่เขาเรียกว่า ฝอยจนลิงหลับ มันเป็นแบบนี้นี่เอง เด็กหนอเด็กเรื่องเงียบแสดงว่าหลับ"

ศรีษะเธอซุกอยู่ที่ไหลเขา ชายหนุ่มกดจมูกสูดหอมแก้มนุ่มๆนั้นหนักๆ แต่คนข้างกายไม่มีทีท่าว่าจะตื่น อีกไม่นานก็จะถึงจุดหมาย เขาอยากประกาศให้ทุกคนได้รู้ว่า เขากับเธอตกลงเป็นแฟนกันแล้ว

​ชั่วโมงต่อมา

​เสียงหมาเห่าหน้าบ้าน ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งออกมาดู เห็นรถยนต์คันหรูกำลังแล่นเข้ามาจอด เบ็กกี้งัวเงียตื่นขึ้นมา เมื่อรถยนต์จอดสนิท เธอไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน กระทั่งเห็นเด็กหญิงตัวน้อย ยืนอยู่กับหมาพันธ์ุโกลเด้นฯแสนรู้

​"น้องเดียร์..นั่นหนูหรอคะ?"เบ็กกี้ถลาเข้าไปกอด เด็กหญิงตัวน้อยด้วยความดีใจ น้องเดียร์เอาแต่ยิ้มแป้น

​"นี่..เห็นมั้ย ตอนนี้เฮียหมดความหมายไปเลย"คาร์เตอร์บ่นด้วยความน้อยใจ

"พี่พิมพ์ เฮียโจหวัดดีค่ะ"

"จ่ะ..มาเร็วเหมือนกันนี่ นึกว่าจะมาสักบ่ายๆ"

"เฮียเขาแกล้งหนู บอกว่าจะไปซีแอตโทลแต่หนูนึกสงสัย ตั้งแต่มีตุ๊กตาแล้วล่ะค่ะ เฮียนะเฮียหนูโกรธแล้วด้วย ขนของลงเองเลยเข้าบ้านกันเถอะค่ะ"

"คราวนี้ฉันว่าท่าจะงอนจริงว่ะ"

"เอาน่าเดี๋ยวเขาก็หาย หอบอะไรมาเยอะแยะ ทำยังกับว่า จะค้างที่นี่อย่างนั้นแหละ"โจนาธานเอ่ยถาม

"ดูก่อนเสื้อผ้าไม่ได้เอามาเลย แล้วแกเป็นไงกลายเป็นพ่อลูกอ่อนแล้วสิ"สองหนุ่มขนข้าวของที่ซื้อมาเข้าบ้าน ส่วนใหญ่จะเป็นของเล่นเด็กๆ แต่คนที่มาด้วยกันเมื่อครู่ได้เพื่อนใหม่แล้ว

"ใช่..ทุกอย่างมอบให้ลูกกับเมีย ตอนนี้พิมพ์อยู่บ้านดูแลลูก แค่นั้นเขาก็เหนื่อยแล้ว ตอนเช้าฉันไปส่งน้องเดียร์ แล้วก็เข้าออฟฟิตบ้าง มีธนากับแอนนี่ช่วยค่อยยังชั่วหน่อย แต่อีกไม่นานนางจะคลอดแล้ว ต่อเติมห้องนอนให้ลูกติดกล้อง 2-3ตัว นั่นหละเขาเลย"

"มีความสุขมากมั้ยวะ?"

"แกต้องมีลูก แล้วจะรู้ว่าความสุขที่แท้จริง มันอยู่ที่เขาจริงๆ เจ้าตัวเล็กติดแม่มาก แล้วเบ็กกี้ตกลงเป็นแฟนแกแล้วหรือไง อย่าบอกนะว่าพามาเปิดตัว"

"ก็ทำนองนั้นแหละ เบ็กกี้ไม่เหมือนใครฉันเพิ่งรู้ตัว ว่าหลงรักเขาก็ตอนที่ เธอทำแจกันหล่นใส่หัว ที่ได้แผลมานั่นแหละ เธอฉลาดเป็นกรด กล้าคิดกล้าทำ แต่เธอดูแลฉันสงสัยจะลบล้างความผิดมั้ง"

"ไม่น่าใช่แค่รู้สึกผิดหรอกมั้ง เบ็กกี้คงห่วงแกแต่ต้องเอาใจด้วยหรือเปล่าล่ะ?"

"ไม่นะ..เธอมีเหตุผล และที่สำคัญไม่ยอมคน"

"ต้องแบบนั้นสิ ฉันเห็นตั้งแต่ตอนที่ฌอห์นมาจีบยัยเมย์ เบ็กกี้มาอยู่ที่นิวยอร์กบ้าง ไปญี่ปุ่นบ้าง"

"ใช่แต่อีกไม่กี่อาทิตย์ เธอก็จะกลับไปเรียนแล้ว ฉันคงเหงาน่าดู เพราะเวลาอยู่ด้วยกันเธอถามไม่หยุดปาก เงียบเวลาหลับเท่านั้นแหละ"คาร์เตอร์มองดู สองสาวต่างวัยเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย

"เฮีย..นี่น้องวินหรอคะ โอ้โห..หนักกี่โลคะเนี่ย พี่จะอุ้มไม่ไหวแล้วนะ"เด็กชายตัวน้อยอายุ4เดือนกว่า กำลังจ้ำม่ำน่ารักหัวเราะเอิ้กอ้าก เวลามีเพื่อนเล่น

"น้องหนูหนัก6กิโลฯค่ะ หนูอุ้มยังไม่ไหวเลย"

"ใช่แล้ว แต่นี่หนูตัวสูงขึ้นใช่มั้ยคะ ฟอดดด คิดถึงจังพี่เบ็กคิดถึงหนูมากๆ มีของเล่นเยอะเลยคุณอาซื้อมาให้ค่ะ ทั้งตุ๊กตาแล้วก็ชุดเจ้าหญิงที่หนูชอบ"น้องเดียร์ยกมือไหว้

"ขอบคุณค่ะ หนูจะเล่นหมดมั้ยคะ?"

"ก็เล่นทีละอย่างสิคะ แล้วหนูทำอะไรบ้างคะ?"

"หนูก็เล่นกับน้องค่ะ พี่เบ็กมาดูที่หนูเขียนหนังสือสิคะ ปะป๋าซื้อแบบฟังนิทานให้หนูด้วยค่ะ ทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษ บางทีหนูก็อยากวาดรูปบ้างอ่ะ สอนหนูได้มั้ยคะ?"เบ็กกี้หัวใจละลาย ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าจะมาที่นี่ เธอจะเตรียมอุปกรณ์มาให้น้องเลย

"ถ้าอย่างนั้นหนูต้องมีสมุดวาดเขียนค่ะ แล้วก็ดินสอ แล้วก็ต้องมีสีบ้าง แค่นี้หนูมีมั้ยคะ?"

"มีค่ะ หนูมีเป็นเล่มๆเลยคุณย่าซื้อให้ หนูจะเอามาให้ มันอยู่ในเป้หนูค่ะ"เด็กน้อยเดินไปหยิบของในกระเป๋ามาให้ มีทุกอย่างที่เบ็กกี้บอกเมื่อครู่

"แล้วคุณย่าไปไหนคะ พี่ไม่เห็นคุณย่าเลย"

"คุณย่ากลับไปแล้วค่ะ กลับไปหาคุณอาที่ท้องโตๆ กำลังจะคลอดน้องหนูอีกคนหนึ่งค่ะ เป็นผู้ชายเหมือนวิลเลี่ยมเลย แต่คุณอาท้องโตเป็นแตงโมเลยค่ะ"

"ช่างเปรียบเทียบนะ เด็กน้อยแล้วน้องชื่ออะไรคะ?"

"คุณอาบอกว่าน้องชื่อดีแลนด์ค่ะ"

"ชื่อเพราะจัง งั้นพี่จะวาดดุ๊กดิ๊กแล้วให้หนูระบายสีดีมั้ยคะ?"น้องเดียร์ไม่ตอบ แต่ชูนิ้วโป้งให้

"พี่เบ็กจะอยู่กับหนูนานมั้ยคะ?"

"ทำไมอ่ะ อยากให้พี่อยู่ด้วยหรือไงจ๊ะ"เบ็กกี้เจอคู่สนทนาที่เข้ากันได้มากทีเดียว อีกคนหนึ่งถามอีกคนก็ตอบ 

"ใช่ค่ะวันเดียวก็ได้ ถ้าอยู่บ้านโน้นนะ ตอนเย็นพี่แพทก็จะพาหนูว่ายน้ำ พร้อมกับดุ๊กดิ๊กมันสนุกดีค่ะ"

"แล้วอยู่บ้านนี้ล่ะได้ว่ายน้ำมั้ย?"

"ว่ายค่ะ ปะป๋าพาลงไปกับแม่จ๋า แล้วก็น้องวินด้วย น้องหนูชอบว่ายน้ำค่ะ พอลงน้ำนะคะเขาจะเอามือตีน้ำ บางครั้งน้ำก็เปียกหัวหนูด้วย แล้วน้องก็หัวเราะเสียงดังมากแล้วก็กรี้ดดังๆ"

"จริงหรอคะ..แล้วหนูรักน้องมั้ยคะ?"

"รักค่ะ..แม่จ๋าบอกว่าหนูต้องรักน้องมากๆ เพราะวินยังเด็กค่ะ"

"แล้วหนูโตแล้วหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ..แม่จ๋าเรียกหนูว่าพี่เดียร์ พี่เบ็กต้องเรียกหนูว่าพี่เดียร์ด้วยนะ เพราะหนูโตแล้ว เป็นพี่ของวินด้วย"

"ค่ะพี่เดียร์"

"พี่เบ็กอันนี้คือขาเขาหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ"

"แล้วทำไมไม่วาดจากหัวเขาไป แล้วก็มาที่ลำตัว แล้วก็ต้องมีหางต้องมีขนปุยๆด้วยนะคะ"

"ค่ะ..ขนต้องต้องเป็นสีเหลืองอ่อนๆนะ แล้วใครอาบน้ำให้ดุ๊กดิ๊กคะ?"

"คุณอาผู้ชาย หนูจำไม่ได้อ่ะ คุณอาจะขับรถให้ปะป๋า ขับรถให้คุณปู่คุณย่า กลับไปแล้วก็กลับมาค่ะแล้วแม่ใหญ่ ก็มาด้วย"

"พี่เดียร์น้องอยากเล่นด้วยลูก ขอน้องเล่นด้วยนะ แม่จ๋าจะเตรียมอาหารกลางวันให้พวกเราไง"

"อย่าเลยพิมพ์เดี๋ยวเฮียทำเอง นายคาร์ลจะช่วยเพราะเขาทำอาหารอร่อย ไม่เชื่อใช่มั้ยงั้นนายต้องลองทำให้ทุกคนกิน"

"ใช่ค่ะเฮียทำอาหารอร่อย หนูเป็นพยานให้ได้ค่ะ เพราะหนูเคยชิมมาแล้ว"

เมื่อได้แรงยุ เป็นอันว่าสองหนุ่มต้องเข้าครัวเอง ทุกครั้งที่เขาลงมือทำจะมีสาวน้อย คอยส่งเครื่องปรุงนั่นนี่ให้ แค่ตอนนี้เธออยู่แต่อีกหน่อยไม่อยู่แล้ว ความเหงาคงเข้าครอบงำเหมือนเดิม

"นี่แค่ห่างกันเดือนเดียว คงไม่ตายหรอกน่า แกจำได้มั้ยเมื่อคราวที่พิมพ์ หนีกลับเมืองไทย ลองคิดดูว่าฉันรู้สึกยังไงแล้วยิ่งรู้ว่า เมียฉันท้องแล้วตัวเองก็เจ็บปางตาย ฉันเข้าใจเลยคำว่า ตกนรกทั้งเป็น รสชาดมันเป็นแบบนี้นี่เอง"

"นี่หละรสชาดของชีวิตบางครั้งหวานปานน้ำผึ้ง บางครั้งก็เหมือนกินยาขมเข้าไป"

"ไม่ยาก..แกฟังฉันนะแค่ยกให้เธอเป็นใหญ่ในบ้าน เมียสั่งอะไรให้ทำตาม แล้วเราก็พูดได้แค่ครับผม รับทราบครับแค่นั้นและ ทุกอย่างจบแล้วปัญหาก็จะไม่มี แกเชื่อฉันเพราะเมียไม่เหมือนใคร"เสียงกระซิบกระซาบของสองหนุ่ม ไม่อาจรอดหูหญิงสาวทั้งสองคนไปได้

"จริงหรอคะเฮีย ไอ้เราก็นึกว่าทำกับข้าว ที่แท้ก็แอบนินทาเมียใช้ได้ที่ไหนกันคะ"

​"เปล่านะครับเฮียแค่บอกว่า เชื่อเมียแล้วจะดีเองเท่านั้นจริงๆ ใช่มั้ยวะไอ้คาร์ล?"

"ครับคุณพิมพ์ ผมกำลังอยากได้เคล็ดลับฮะ อยากรู้ว่าทำยังไงนะเราถึงจะอยู่กัน แบบตลอดรอดฝั่งไม่มีทะเลาะกันฮะ"

"เฮียคาร์ลอยากรู้ใช่มั้ยคะ เดี๋ยวกลับไปหนูจะบอกให้นะ หนูมีเคล็ดลับค่ะ"

คาร์เตอร์วางแขนบนบ่าแฟนสาว รั้งเธอมาชิดเด็กสาวแกล้งถูจมูกที่ไหล่เขา ก่อนจะเดินออกจากครัวมา เพราะ มีน้องเดียร์รอระบายสีอยู่

​"หนูเลือกสีไว้ให้ค่ะ มีสีเหลืองเข้ม แล้วก็อ่อนแล้วก็มีสีดำด้วย"

"เอ้า..เอาสีดำมาทำไมคะ?"

"ก็ตรงจมูกเป็นสีดำไง พี่เบ็กต้องดูค่ะนี่ๆตรงนี้ค่ะ"เบ็กกี้จับศรีษะเล็กนั้นโยกไปมา

"เด็กอะไรจะฉลาดขนาดนี้นะ จริงมั้ยวิลเลี่ยมพี่เดียร์ฉลาดสุดๆ ฟอดดด อ้าา..น้องน้ำลายไหลค่ะเช็ดหน่อยๆ"เด็กชายตัวน้อยวัยเกือบ5เดือน ยื้อแย้งจะเอาของเล่น

​"อาหารเสร็จแล้วครับ เด็กๆมาเร็ววันนี้ปะป๋าทำอะไรครับ ให้น้องเดียร์ทาย"เด็กน้อยมัวแต่สนใจรูปวาดตรงหน้า

​"หนูทานได้หมด เพราะปะป๋าทำกับข้าวอร่อยค่ะ"น้องเดียร์าบอกทันที แต่ไม่ได้เงยหน้ามองผู้เป็นพ่อเลยสักนิด แต่ก็ทำเอาปะป๋ายิ้มหน้าบาน

"เป็นไงลูกฉันสอนมาดีโว้ย555"โจนาธานได้โอกาสอวดลูกสาวทันที

"เฮียก็ขี้โม้จัง ลูกจ๋าวางมือก่อนเถอะจ่ะ มาชิมอาหารฝีมือปะป๋ากับคุณอา ที่ทำอาหารมื้อนี้ให้เราได้ทานนะคะ พี่เดียร์ พี่เบ็กกี้ เดี๋ยวค่อวาดต่อนะ"

"ค่ะ..พี่พิมพ์ หนูไปทานข้าวก่อนค่อยมาระบายสีนะ"

"ค่ะ..แม่จ๋า"

"ว่าไงคะ แม่ว่าหนูพาน้องไปล้างมือก่อนนะคะ"

"ค่ะไปเร็วตัวเล็ก มือหนูป้อมมากอ่ะ"

"ก็หนูเป็นเด็กนี่คะ ถ้าหนูโตนิ้วหนูก็จะยาวออกไปอีกค่ะ ยาวๆๆถึงโน่นเลย แต่หนูอยากให้พี่เบ็กอยู่ที่นี่อ่ะ ได้มั้ยวันเดียวก็ได้"

"หอมก่อน"

"ฟอดดด ฟอดดด ต้องอยู่นะ หนูจะให้นอนห้องหนู แล้วก็เล่านิทานให้หนูฟังด้วย เล่าเป็นมั้ย"

"เล่าเป็นสิคะ พี่เนี่ยเล่านิทานเก่งที่สุดเลย"

"จริงนะ?..แม่จ๋าเล่านิทานได้สนุกที่สุดค่ะ"

"เรื่องอะไรบ้างจำได้มั้ย?"

"อืม..หนูจำได้ก็เรื่อง แม่มดจมูกยาวออกไป เมื่อคนพูดโกหก แม่จ๋าบอกว่าคนโกหกไม่น่ารักค่ะ พี่เบ็กกี้ว่าจริงมั้ยคะ?"

"จริงสิคะ..เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"เบ็กกี้ยิ้มให้กับความเดียงสาของน้องเดียร์ เธอขอบคุณทุกครั้งที่ผู้ใหญ่ทำอะไรให้ คงได้รับการอบรมสั่งสอนมาดี อย่างที่พ่อเธอบอกเมื่อครู่

​"มาแล้วค่ะ..น้องเดียร์บอกว่าให้หนูค้างที่นี่ คืนนี้ค่ะ แล้วหนูก็รับปากน้องแล้วด้วย โกหกเด็กไม่ดีนะคะ"

​คาร์เตอร์ไม่มีอะไรจะพูดต่อ กระทั่งเด็กสาวมานั่งลงข้างๆเขา ทำไมเธอไม่ถามเขาก่อนนะ

"บอสขา..ก็พรุ่งนี้วันหยุดนี่นา เราค่อยกลับเย็นๆก็ได้นี่คะบอส นานๆจะได้มาสักทีเราไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆนี่ จริงมั้ยคะน้องเดียร์"

"จริงค่ะ..พี่เบ็กกี้สัญญากับหนูว่า จะเล่านิทานหลายๆเรื่องค่ะ"ดูหลานสาวจะมีความสุขเหลือเกิน

"แล้วคุณอาต้องตอบว่าไงครับ yesหรือno?"

"คุณอาต้องตอบว่าyesเท่านั้นค่ะ แต่หนูก็อยากให้พี่เบ็กอยู่นานๆ จนวิลเลี่ยมเดินได้เลยค่ะ"

"โอ้ว์..งั้นอาก็ต้องย้ายมาอยู่บ้านนี้ แต่มีห้องให้นอนหรือเปล่าครับ?"

"ปะป๋ามีห้องมั้ยคะ?"

"มีสิลูกบ้านเรามีตั้งหลายห้องนอน แล้วจะให้พี่เบ็กนอนห้องไหนหรอ?"

"ก็นอนห้องหนูค่ะ"

"แล้วคุณอาล่ะคะ?"

"ก็นอนห้องว่างๆค่ะ"

"เป็นอันว่าจบข่าวนะ..หลานสาวผมจัดสรรให้เสร็จสรรพแล้ว เก็ทนะ?"

นั่นก็แสดงว่า เธอต้องอยู่กับหลานสินะ แล้วเขาก็คงเป็นหมาหัวเน่า เฮ้อ!คาร์เตอร์ถอนหายใจเงียบๆ เวลาจะอยู่กันสองคนก็แทบไม่มี และ ตอนนี้ยังถูกเจ้าหลานน้อยตัวแสบ ขโมยเวลาและแถมเด็กหญิงตัวน้อย ยังลักพาตัวแฟนสาวเขาไปทั้งคืนอีก



ช่างน่าสงสารนะคะบอส แค่คืนเดียวเองค่ะใครติดตามอยู่บ้าง ชูมือหน่อยๆ🙋🙋🙋 เจอกันตอนหน้านะคะ

ความคิดเห็น