อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8. เข้าใจผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 244

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8. เข้าใจผิด
แบบอักษร

ณ หน้าประตูห้อง

ยุนกิกับวีเดินขึ้นมาส่งฉันจนถึงหน้าประตูห้องที่คอนโด

 

"บังเอิญจังเลยนะ"

ยุนกิยิ้มมุมปาก แล้วมองไปมองมาบริเวณคอนโด

 

"บังเอิญอะไรยะ"

ฉันถามยุนกิอย่างสงสัย เมื่อเห็นตานี่มองไปมองมาทำท่าทีแปลกๆ มองอะไรของเค้า

 

"ก็บังเอิญที่ว่า ห้องของเธอ.. มันดันอยู่ตรงข้ามกับห้อง ..ของฉันนะสิ"

ยุนกิทำหน้าตายิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเลห์

"เห้ยยยย!!! อย่ามาอำฉันนะ"

ฉันภาวนาขอให้ยุนกิโกหก เพราะถ้าให้ฉันต้องอยู่ตรงข้ามห้องกับเจ้าหนี้ ฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆ

 

"นี่ ห้องฉัน"

ยุนกิเดินไปเปิดประตูที่ห้องตรงข้ามของฉันให้ดู ไขกุญแจเปิดออกมาให้รู้เพื่อยืนยันว่านี่เป็นห้องของยุนกิจริงๆ

 

"ฮือออ ทำไมนายจะต้องมาอยู่ห้องตรงข้ามฉันด้วย"

ฉันบ่นคนเดียวพรึมพรำ

 

"ช่วยไม่ได้นะ ถ้าเธอคิดที่จะเบี้ยวฉันละก็ ฉันไปตามถึงในห้องเธอแน่"

ยุนกิยิ้มร้ายๆ ทำเอาฉันขนลุกซู่ววว

 

“ยุนกิฮยองนี่โชคดีจังเลยนะครับ นี่ยูอาสำหรับเรื่องรถวันนี้อะ เธอไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นนะ ฉันให้เจโฮปฮยองจัดการให้หมดแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วละ”

วีบอกฉันอยู่ที่หน้าประตูห้อง เป็นเสียงที่นุ่มอ่อนโยน ทำให้ฉันรู้สึกชื้นใจ ซึ่งต่างจากยุนกิที่ดูเยือกเย็น เฉยชา

 

“แต่เรื่องของฉัน! ไม่ว่ายังไงเธอต้องชดใช้ ห้ามลืม!!!”

นี่นายจะให้ฉันรู้สึกดีได้ไม่ทันไร ยุนกิก็ทวงตังค์ค่ารถอีกแล้ววว หมอนี่ เจอหน้าหมอนี่ที่ไร ต้องมีเรื่องให้ฉันปวดหัวด้วยทุกที

 

“จ้า.. จำได้ดีใส่หัวกระบานไว้แล้วจ้า 50 ล้านวอน จำได้ดีไม่ลืมมมม”

ฉันพูดลากเสียงยาวๆ ประชด ใส่อิตายุนกิ ข้อหาหมั่นใส้

 

"พักผ่อนเถอะยูอา ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะ"

วีบอกฉันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร

 

"ถ้าเหงาก็เดินมาเคาะประตูห้องฉันได้นะ"

ยุนกิยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ ทำเอาใจฉันเต้นตึกตักๆ อีตาบ้า!!! ><

 

"ฝันไปเถอะยะ"

ฉันเอามือปิดหน้าอกไว้ ฝันไปเถอะยะ ว่าจะได้แอ้มฉัน ไม่มีทางงงง

 

"อ่าช์ฮยอง เดี๋ยวผมจะมาเที่ยวห้องฮยองบ่อยๆนะครับ" ^^

วีหันไปพูดกับยุนกิอย่างอารมณ์ดี

 

"ห้องฉันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก"

ยุนกิพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"ก็เพราะว่าสิ่งที่น่าสนใจ อยู่ตรงข้ามห้องฮยองยังไงละครับ"

วีนี่ก็หยอดเก่งสะจริงๆเล้ยยย เมื่อไหร่พวกนี่จะไปสักทีเนี้ย จะยืนอยู่หน้าห้องฉันอีกนานมั้ย

 

"พวกนายกลับกันไปได้แล้ว ขอบคุณนายมากนะ สำหรับวันนี้"

ฉันพูดรวมๆโดยไม่ได้เจาะจงว่าเรื่องอะไรบ้าง แต่เรื่องแรกที่ในใจฉันคิด ก็เป็นเรื่องยุนกินั่นแหละ ที่ช่วยฉันจากชิงฮวาที่ผับ ทั้งๆที่ฉันสร้างวีรกรรมไว้กับนายมาขนาดนั้น แต่นายก็ยังช่วยฉัน ส่วนวี ฉันขอบคุณที่มาช่วยฉันจากไอ้พวกโรคจิตเมื่อกี้

 

"โอเค งั้นก็ฝันดีนะยูอา แล้วก็ระวังยุนกิฮยองด้วยละ ถ้ายุนกิฮยองจะทำอะไรเธอ รีบโทรหาฉันทันทีเลยนะ"

วีพูดจบก็คว้าโทรศัพท์ฉันไปเมมเบอร์ตัวเอง

 

"ถ้าฉันคิดจะทำอะไรขึ้นมาจริงๆ คิดหรอว่าจะมีโอกาสได้โทร"

ยุนกิพูดสั้นๆ ยิ้มมุมปาก อร๊ายยย ทำเอาใจฉันเสียวกระดูกสันหลังแปล๊บ

 

เช้าวันต่อมา

 

​กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง ~~~

 

​เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น เป็นอันรู้ว่าต้องตื่นไปโรงเรียน

 

ฉันยืดเส้นยืดสาย บิดขี้เกียจไปมา ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีด้วยเถิ้ดดดดด

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~~

 

เสียงเรียกเข้า ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ว่าใครกันที่โทรมาแต่เช้า

 

'พ่อโทรมา!!!! O_O'

 

ฉันมือสั่นขวัญผวาไปหมด เมื่อรู้ว่าเสียงเรียกเข้าเป็นพ่อ

 

ฉันกลัวว่าพ่อจะรู้เรื่องวีกรรมที่ฉันก่อนไว้เมื่อวาน ในวันเปิดเทอมวันแรกของฉัน มันช่างมีเรื่องมากมายสะจริงๆ ถ้าพ่อรรู้พ่อต้องไม่ส่งเงินมาให้ฉันแน่ๆ ฮื้ออออ T^T

 

ฉันหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจ ค่อยๆกดรับโทรศัพท์

 

"คะ..ค่ะพ่อ"

 

("เมื่อวานเปิดเทอมวันแรก แกได้ไปก่อวีรกรรมอะไรมั้ย?")

ตายแล้ว!!!! หรือว่าพ่อจะรู้ ชะตาขาดแล้วยูอาเอ้ยยย T^T

 

"มะ มะ มะไม่มี๊!!!! ไม่มีเลยค่ะพ่อ หนูไม่กล้าทำอะไรอีกแล้วละค่ะ หนูคิดถึงหน้าพ่อเสมอ"

จริงๆ วีรกรรมเมื่อวานฉันคิดถึงหน้าพ่อทุกครั้งจริงแหละน่า คิดว่า ขอให้พ่อไม่รู้อะค่ะพ่อ ^o^

 

("ไม่มีก็ดีแล้ว แกคงไม่ลืมนะ ว่าถ้าแกก่อเรื่องอีกละก็ ฉันจะไม่ส่งเงินให้แกแน่ๆ")

 

"ค้าาา.. จำได้ขึ้นใจแล้วค่ะพ่อ"

ฉันทำเป็นใจดีสู้เสื้อ ทั้งๆที่จริงๆแล้วขาสั่นไปหมด เพราะกำลังหลอกพ่ออยู่ ว่าไม่มีอะไร พ่อนะพ่อ

 

("ฉันตามแกมามากแล้ว จนทำให้แกเหลวไหลและเคยตัว ต่อไปนี้ฉันจะไม่ตามใจแกอีกต่อไป")

พ่อคงจะผิดหวังมาก ที่ฉันลูกคนเดียวของพ่อ ไม่ได้ดั่งใจเอาสะเลย

 

"ค่ะพ่อ หนูเข้าใจแล้วค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวไปเรียนสาย คิดถึงพ่อนะคะ"

 

ฉันวางสายพ่อลง

 

ลุกขึ้นจากเตียง เข้าห้องน้ำ อาบน้ำแต่งตัว ใส่ชุดนักเรียน สวมเสื้อเชิดข้างในสีขาว ผูกด้วยเนคไทลายสก๊อต ใส่สูทคลุมข้างนอกสีเลือดหมู สวมกระโปรงลายสก็อต เป็นชุดยูนิฟอร์ม​ของนักเรียนระดับชั้นม.ปลาย

 

แต่งตัวเสร็จแล้วฉันก็เก็บของใส่กระเป๋าออกจากห้องจะไปโรงเรียน

 

เมื่อออกมาจากห้องกลับชะงักลง เมื่อเห็นประตูห้องของยุนกิ ที่อยู่ตรงกันข้ามกับห้องของฉันพอดี

 

ถึงแม้จะถูกปิดสนิท แต่ก็คิดว่าหมอนี่ทำอะไรอยู่นะ ออกไปโรงเรียนแล้วหรือยัง ตื่นสายรึเปล่า

 

ไม่ๆๆๆ ฉันส่ายหัวไปมา ดึงสติตัวเอง บ้าไปแล้วหรอ ฉันจะไปคิดถึงหมอนี่ทำไมเนี้ย ไปโรงเรียนดีกว่า..

 

ณ ไฮลสคูล

 

ฉันเดินเข้าโรงเรียน มุ่งหน้าไปหยิบหนังสือเรียนที่อยูในล็อคเกอร์ ก่อนขึ้นตึกเรียน

 

ระวหว่างที่เดินใกล้จะถึงล็อคเกอร์ก็ได้ยินเสียงดัง

 

ปั้ง!!!

 

​เสียงดังมาทางล็อคเกอร์ ที่ฉันกำลังเดินไปใกล้จะถึงอยู่พอดี

 

อะไรอีกแล้วเนี้ยยย โรงเรียนนี้นี่มีแต่เรื่องหรือไง

 

"วันไนซ์ก็คือวันไนซ์ ฉันพูดตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันไม่ผูกมัดกับใคร ไม่เข้าใจที่พูดหรอ"

น้ำเสียงผู้ชายคนนี้คุ้นๆแฮะ

 

"ฮือๆๆ ช่วยรักฉันหน่อยจะได้ไหม ยุนกิ ฮือๆๆ T^T"

ห้ะ!! ยุนกิ O.O

 

"ไปซะ!" ยุนกิกดเสียงลงต่ำ

 

เพี๊ยะ!!!

O.O"

 

​"นายมันสารเลว ได้ฉันแล้วก็ทิ้ง นายนี่มันเบวจริงๆ"

 

"แล้วแต่เธอจะคิด แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอมาให้ท่าฉันถึงที่"

ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

"ฮือๆๆ ฉะนไม่น่าไปตกหลุมรักผู้ชายอย่างนายเลย"

 

เพี๊ยะ!! ตุ๊บ!!! ตุ๊บ!!! ตุ๊บ!!! ปั้ง!!!

 

​"เฮ้ยยยย!!"

​นี่ยุนกินายถึงกับลงไม้ลงมือทำร้ายผู้หญิงผู้หญิงเลยหรอ ฉันรีบวิ่งเข้าไปห้าม

 

เห็น เจโฮป นัมจุน ยืนดูอยู่นิ่ง เอ๊ะ!!! ไอ้พวกนี้ไม่คิดจะห้ามพี่ตัวเองหน่อยหรอ เขาทำร้ายผู้หญิงนะเฟ้ยยย

 

ฉันใช้สายตามองหายุนกิ ที่ยืนอยู่ตรงล็อคเกอร์ แต่ทว่า..

​​​

O.O''

 

"ฮื้อๆๆ ยุนกินะยุนกิ จำไว้เลย!!!"

​ เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าฉันวิ่งเข้ามา ก็ตกใจรีบวิ่งหนีไป คงเพราะความอาย ที่โดนยุนกิฟันแล้วทิ้ง

 

"ยุนกิฮยองอ่า ทำไมถึงปล่อยให้เธอตบตีอยู่อย่างนั้นละครับ"

เจโฮปพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามเคย

 

"จริงๆเล้ยยย พอจะเข้าไปห้ามให้ ก็บอกไม่ต้อง"

 

"-_-'" ยุนกิยืนนิ่งเงียบ ยังไม่พูดอะไร

 

"ดูสิเนี้ย ผิวขาวๆของฮยอง ต้องแดงฟกช้ำไปหมดทั้งตัวเลย ฮ่าๆ" เจโฮปพูดต่อ

 

"ปล่อยให้ระบายลงมาที่ฉันสะให้พอใจละดีแล้ว จะได้เลิกเข้ามาทำตัววุ่นวายอีก"

ยุนกิเลียปากตัวเองแบบเซงๆ โดยไม่สบอารมณ์กลับใคร

 

ฉันได้แต่ยืนมองยุนกิ เจโฮป นัมจุน เรียงกันมา คิดในใจ นายพวกนี้คงหนีไม่พ้นเสือผู้หญิงสินะ ไว้ใจไม่ได้เลย

 

"เฮ้อออออออออ~"

เมื่อคิดได้อย่างนั้น ฉันก็ฉันถอยหลังหันหลังกลับไป จะเดินขึ้นห้องเรียน

 

"เป็นห่วงฉันหรือไง ถึงได้วิ่งมาดูเนี้ย"

ยุนกิทักขึ้นมา ทำเอาฉันหยุดชะงัดเท้าที่กำลังก้าวต่อไปไว้ แล้วหันกลับมา

 

"ใครบอกว่าฉันห่วงนายกัน ฉันไม่ได้ห่วงนายเลยแม้แต่นิดเดียวยะ ฉันเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นต่างหาก ที่วิ่งมาก็เพราะคิดว่านายเป็นคนลงมือทำร้ายร่างกายผู้หญิงคนนั้น"

ฉันเถียงออกไปไฟแลบ

 

"หึๆ"

ยุนกิเผลอหลุดยิ้มมุมปาก

 

 

"ยิ้มอะไรยะ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง อยากปากแตกอีกข้างหรอ!!!"

​ฉันโวยวายยุนกิ

 

"ปากดีนักนะ ไหนลองมาชิมรสชาติสิ จะยังดีอยู่มั้ย"

พูดจบยุนกิก็ดิ่งตรงมาที่ฉัน ใช้มือขวาของเข้า คล้องคอฉันล็อคไว้ แล้วก้มหน้าลงมา พอดี

 

จ๊วบบบบบบบ!!! ^3^

O.O << สีหน้าฉัน

^3^ << สีหน้ายุนกิ

-_-'' << สีหน้าเจโฮป กับ นัมจุน ประมาณว่าอีกแล้วฮยองกู

 

"ไอ้โรคจิต!!!"

 

เปรี๊ยงงงง!! เสียงอะไรอย่าสงสัยเลย เป็นเสียงของมือเรียวงามของฉัน ใช้กำปั้นฟาดเข้าหน้ายุนกิไปเต็มๆ จนหน้าหงายไปเลย

 

"อย่าทำเป็นไม่เคยเลย เมื่อคืนที่ผับ เรายิ่งกว่านี้กันอีก"

ยุนกิยิ้มมุมปาก พลางใช้ลิ้นเลียปาก ที่มีเลือดซิบออกมานิดหน่อย

 

"นี่!! ฟังนะ ทำไมนายถึงคิดว่าผู้หญิงทุกคนเป็นของเล่นของนายไปสะหมด นี่ฉันขอบอกนายไว้ก่อนเลยว่า อย่ามาทำแบบนี้กับฉันอีก เพราะฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย จำไว้"

ฉันพูดโผล่งออกไปอย่างลืมตัว เพราะแบบนี้ถึงทำให้ฉันมีเรื่องไม่ขาด

 

"..ขอบคุณที่บอก" ยุนกิพูดหน้านิ่ง

 

ฉันเดินสบัดบ๊อบขึ้นห้องเรียนไป

 

'ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นอย่างที่เธอเข้าใจ..'

ยุนกิคิดในใจ ที่เห็นยูอาเดินให้หลังไป

 

- เวลาเลิกเรียน -

 

​"เย้!!! เลิกเรียนสักที"

 

"เธอนี่ดูสดชื่นทุกครั้งที่ถึงเวลาเลิกเรียนเลยนะยูอา"

อินแจหันมาแซวฉัน ก็แหงหละ

 

'วันนี้แหละ ฉันจะไปคาสิโนหนิ ฮิ๊ๆๆๆ ^o^'

แค่คิดว่าจะมีเงินมากมายก่ายกองมหาศาลก็มีความสุขเป็นบ้าแล้ว ฮ่าๆๆ

 

"นี่!! เธอรีบกลับบ้านรึป่าวเนี้ยยูอา ฉันว่าจะชวนเธอไปดื่มค็อกเทลกันที่ห้องการโรงแรมน่ะ" อลิซชวน

 

"รีบมากกกก รีบมากเลยหละ ไว้วันหลังก็แล้วกันเนอะ ^^"

ฉันปฎิเสธอลิซอย่างไม่ต้องคิดเลย ฮ่าๆๆ จะอะไรฉันก็ไม่สนแล้วละวินาทีนี้

 

ฉันนึกถึงแต่คำพูดผู้ชายที่เจอในผับเมื่อคืน มันวนอยู่ในหัวฉันมาตลอดตั้งแต่ครั้งนั้น

 

'เมื่อคืนพี่ไปคาสิโน เล่นได้มา 100 ล้านวอน'

'เมื่อคืนพี่ไปคาสิโน เล่นได้มา 100 ล้านวอน'

'เมื่อคืนพี่ไปคาสิโน เล่นได้มา 100 ล้านวอน'

โฮ๊ะๆๆ คืนนี้แหละ ฉันจะรวยแล้ว ฉันจะได้ชดใช้หนี้ให้อีตายุนกิสะที โฮ๊ะๆๆ ^o^

 

คืนนี้ฉันจะควักไม้เด็กจากมายากลออกมาใช้ให้หมดเลย คอยดูนะ เสร็จฉันแน่คาสิโน!!!

ความคิดเห็น