Coffe'

นิยามความรักของพวกคุณเป็นแบบไหน? สำหรับพวกเขาความรักก็คงเปรียบเสมือน น้ำผึ้ง,น้ำตา และ ยาพิษ ความคลั่งไคล้ที่หวานปนขม พิษของมันช่างร้ายกาจ แม้จะต่อต้านแต่ร่างกายกลับก็รู้สึกต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

ชื่อตอน : POISON l CHAPTER 8

คำค้น : #poisonvkook #vkook #yoonmin #ficvkook #ficbts

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 276

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2562 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
POISON l CHAPTER 8
แบบอักษร

​CHAPTER 8​


คิม แทฮยองกระซิบด้วยประโยคแบบนั้นแล้วสักพักเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ จองกุกอีกนิด เพราะว่าคุณชายคิมคนเล็กร่างสูงใหญ่ ตัวก็หนา จองกุกก็เอาแต่ดีดดิ้นจนเขารู้สึกว่าจะพากันเสียหลักกลิ้งลงไปนอนที่พื้นไม้แข็งๆ นั่นอยู่รอมร่อ วิธีแก้ไขสถานการณ์สำหรับแทฮยองคนเจ้าเล่ห์ก็คือพลิกตัวไปหาจองกุก เด็กคนนั้นนอนติดกำแพงห้องอยู่ก็ยิ่งติดหนักเข้าไปใหญ่ ฝ่ามือของแทฮยองเลื่อนขึ้นไปรั้งท้ายทอยเล็กของจองกุกแล้วกดมันเข้ามาประชิดตัวเขา

" นอนเถอะ "

" อะ ออกไป "

" เฮ้อ จองกุก... " แทฮยองถอนหายใจออกมาแต่ก็ไม่ได้ขยับตัวออกไปไหน ซึ่งตามปกติเขาก็คงจะโมโหที่โดนไล่อยู่ซ้ำซาก แต่พอเห็นว่าตอนนี้เวลาเกือบตีสองครึ่งแล้วด้วย จองกุกทำงานบ้านมาทั้งวัน ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยบ้างเลยหรือไง เอาดิ้นหนีขลุกขลักอยู่นี่ หลับตาลงแล้วนอนไปซะ ไม่ดีกว่างั้นเหรอ?

" ฮึก...เกลียดคุณ "

" ... "

" อะ อึก...ผมเกลียดคุณ! เกลียดๆ ๆ ๆ ได้ยินมั้ย!! ฮือออ ฮึก อ๊ะ! " สัมผัสอุ่นร้อนที่ต้นคอมันทำให้จองกุกสะดุ้ง เจ้าตัวหลับตาปี๋พลันทำให้หยาดน้ำตาที่กำลังไหลรินอยู่ไหลเปรอะข้างแก้มนุ่มอีกครั้ง แทฮยองทาบริมฝีปากหยักของเขาลงไปซ้ำๆ ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า เกลียด คำว่า ไม่ได้รัก มันทำให้หัวใจเขาเบาโหวงเหมือนคนทำของสำคัญหล่นหายแล้วเพิ่งมารู้ตัวในภายหลัง จากนั้นก็ต้องตามหามัน ซึ่งไม่รู้ว่าอยู่แห่งใด...

จองกุกทำให้เขารู้สึกต้องวิ่งตามหาของสำคัญแบบนั้นอยู่ตลอดเวลา...

" ระยะเวลาห้าปีที่ไม่มีเธอ ฉันภาวนาทุกวินาทีให้ตัวเองลืมเธอไปซะ แต่ก็กลายเป็นว่าฉันคิดอยู่ทุกคืนเลยว่าเธอเป็นยังไง จะลืมฉันมั้ย...ฉันผิดอะไรเธอถึงทิ้งฉันไปหาคนอื่น "

เขาถอนริมฝีปากออกมาแล้วเริ่มพูดประโยคยาวๆ ครั้งแรกในรอบห้าปีที่เจอหน้ากันแล้วได้คุยกันเสียที ถ้าไม่นับเสียงด่าทอของจองกุก ฝ่ามือเล็กๆ ที่คอยทุบตี คำพูดคำจาแสนร้ายที่คอยไล่ให้เขาหนีไปพ้นๆ แบบที่ผ่านมา...นี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่แทฮยองได้พูดดีๆบ้าง...เผื่อว่าคำพูดของเขามันจะยังมีความหมายสำหรับจองกุกอยู่ เสียงกลั้นก้อนสะอื้นของคนตัวเล็กกว่าในอ้อมกอดมันทำให้แทฮยองแค่นหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า ริมฝีปากบางหยักเฉียบเหยียดยิ้มแคลนให้ตัวเอง ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ใครมันน่าสมเพชมากกว่ากัน

ระหว่างจองกุกคนที่ไม่มีอะไรเลย...เขาแค่รักคนที่ไม่สมควรรัก กับ แทฮยองบุคคลที่รวยล้นฟ้าเขามีทุกอย่างราวกับเสกขึ้นมาได้แต่เขาดันต้องการแค่ความรักของจองกุกเท่านั้น

แต่ความเป็นจริงบนโลกใบนี้มันน่ากลัวเสมอ...และแน่นอนคิมแทฮยองไม่มีวันเข้าใจได้ ฐานะของพวกเขาต่างกันราวกับฟ้าและเหว หากจองกุกกับแทฮยองสามารถคบหากันได้จริง คนที่โดนดูถูกดูแคลนไม่ได้มีแค่แทฮยองคนเดียวเท่านั้น มันรวมถึงคนที่ใช้นามสกุลคิมด้วย ทายาทมหาเศรษฐีพันล้านกับคนใช้? หากคิดในแง่มุมมองคนสามัญธรรมดามันมีแต่แย่กับแย่

การปกครองของเจ้าสัวคิมก็จะถูกคนอื่นมองมันไร้ค่า...

นายหญิงซูฮวาคือสตรีที่ใครๆ หลายคนก็เคารพเธอและหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อย เธออาจจะเสียหน้าที่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ไหนจะพี่ชายคนโตคิมซอกจินที่เป็นถึงนักธุรกิจคนใหญ่คนโต ทุกอย่างมันจะพังลงมาไม่เป็นท่าเพราะความต้องการเพียงอย่างเดียวของคิมแทฮยอง...

จองกุกทำเพื่อแทฮยองได้แน่นอนอยู่แล้ว สิ่งที่เด็กอายุ 21 คนหนึ่งกำลังทำมันยิ่งใหญ่กว่าใครหลายๆ คนทำเสียอีก...ถึงจะโดนแทฮยองมองว่าเป็นคนใจร้าย ปากร้ายก็ตาม จองกุกจะยอมเป็นยาพิษที่เขาไม่อยากแตะต้อง...

แต่ทว่า เรื่องมันกลับไม่ใช่อย่างนั้น...

คิมแทฮยองยังดื้อรั้น พยายามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับจองกุกแต่ก็พร่ำบอกว่าจองกุกน่ะตัวร้าย ทั้งหมดนั่นมันเป็นเพราะว่าแทฮยองเลิกรักจองกุกไม่ได้ เขาพยายามจะลืมเรื่องราวที่ผ่านมาห้าปีแต่เขาลืมไม่ลงสักวัน เขายังจดจำเรื่องราวดีๆ ที่เคยมี ยังรู้สึกว่าเป็นห่วงและหวงแหนจองกุกเสมอ สำหรับคิมแทฮยองจองกุกคือรักและเป็นรักครั้งสุดท้าย หัวใจเขายังรู้สึกเหมือนเดิมไม่ว่าจะผ่านไปกี่เดือนหรือกี่ปี

เขาไม่สามารถรักใครได้อีก...

" ทำไมล่ะ...ทำไมเรื่องของเราถึงต้องเป็นแบบนี้ ทำไมเธอต้องคอยวิ่งหนีฉัน...ที่บอกว่าไม่ได้รักกันแล้ว มันเรื่องจริงหรือเปล่า... "

" ฮึก...ทำไมต้องคอยให้ผมพูดมันตลอดเลยล่ะ! ฮะ ฮึก...ผมไม่ได้รักคุณ ไม่ได้รักคุณแล้ว ชัดเจนพอมั้ยคิมแทฮยอง เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว คุณคิดว่าผมจะจำเรื่องของคุณไปเพื่ออะไร! ตอนที่เลิกกับคุณผมก็มีแฟนใหม่ได้ทันทีด้วยซ้ำ คุณเลิกคิดเข้าข้างตัวเองสักทีได้มั้ยว่าผมยัง...อึก ...ยังรักคุณ "

" ... "

" ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...เรื่องของเราให้มันผ่านไปได้มั้ย...ฮึก ชะ ช่วยอย่ามายุ่งกับผม ขอร้อง! ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว!  "

น้ำเสียงแข็งขึงขังของจองกุกมันเหมือนจริงเสียจนอัตราการเต้นหัวใจของแทฮยองเต้นช้าลง...ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มโดนความมืดภายในห้องคับแคบบดบังไปจนหมด คำพูดสุดท้ายมันเหมือนใบมีดแหลมๆ ทิ่มแทงแทฮยองให้ค่อยๆ ตายไปช้าๆ จองกุกหลับหูหลับตาพูดอยู่อย่างนั้น น้ำตาที่ไหลอาบแก้มมันเริ่มหนักหน่วงขึ้น ทุกอย่างมันบีบรัดจนใจแทบสลาย...

" ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก "

" วะ ว่าไงนะ! นี่!! อื้อ!! " ริมฝีปากร้อนฉ่าก้มลงมากดทับสัมผัสครอบครองกลีบปากอวบอิ่มเอาไว้จนหมด แทฮยองดูดดึงความนุ่มหยุ่นแผ่วเบาเหมือนจะตอกย้ำความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจองกุกว่าที่จริงแล้วมันเป็นอย่างไร ต่อให้จอนจองกุกวิ่งหนีจนตาย...สุดท้ายแทฮยองก็จะทำให้เด็กคนนี้รู้ว่าไม่มีทางหนีเขาพ้นเด็ดขาด ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดลงบนแก้มซาลาเปาหนึ่งครั้งหลังจากที่ถอนจูบออก หยาดน้ำตาไหลซึมที่หางตาถูกเขาจูบซับมันออกจนหมด แทฮยองคลอเคลียอยู่อย่างนั้นเพราะเห็นว่าจองกุกไม่ได้ดิ้นหนีหรือขัดขืนเขา

" พี่เลิกยุ่งกับเธอไม่ได้...ชีวิตพี่มีแค่เธอ มันมีแต่เธอคนเดียวเข้าใจมั้ยจองกุก "

" ... " จองกุกร้องไห้ออกมาอีกพลางเบือนหน้าหนีทันทีที่แทฮยองพูดประโยคนั้นออกมา เด็กคนนั้นแค่ทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยินมัน ไม่รับฟังและจะไม่สนใจใดๆ จองกุกแค่เหนื่อยที่จะพูดกับเขาแล้ว

สุดท้ายความง่วงก็ชนะทุกสิ่งทุกอย่าง...

" นอนได้แล้ว... "


เมื่อไหร่...

เมื่อไหร่...แทฮยองจะเข้าใจเสียที...





คิม แทฮยองผู้ที่เป็นลูกชายคนที่สองของเจ้าของบ้านโดนเด็กน้อยที่เป็นเพียงแค่คนรับใช้ในบ้านไล่ออกจากห้องนอนเล็กๆ ตั้งแต่เวลาตีสี่สิบนาที จนตอนนี้เวลาเจ็ดโมงครึ่งแล้วแทฮยองก็ยังไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้ โดยปกติแล้วเจ้าตัวจะตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่เพื่อมาดูว่าวันนี้จอนจองกุกทำอะไรบ้าง ไปเรียนตอนกี่โมงและจะกลับบ้านตอนเวลากี่โมง...

" จองกุกอ่า...ขึ้นไปปลุกคุณชายเล็กให้พี่ทีได้มั้ยจ๊ะ วันนี้เจ้าสัวดันอยากดื่มชากุหลาบขึ้นมา พี่ต้องไปหาในครัวเล็กอาจจะใช้เวลาเสียหน่อย ยังไงพี่วานจองกุกขึ้นไปปลุกคนชายเล็กหน่อยได้หรือเปล่า " ซอนจีวิ่งเข้ามาในห้องครัวเล็ก จองกุกกำลังอยู่ในชุดไปรเวทเป็นเอี๊ยมขายาวสีน้ำเงินเข้ม เจ้าตัวสวมผ้ากันเปื้อนด้วยเพราะกำลังอบคุ้กกี้เอาไว้เผื่อว่านายหญิงต้องการของว่างยามช่วงสาย...

" เอ่อ...ครับ ได้สิฮะ พี่ซอนจีไปต้มชาเถอะครับ "

" ขอบใจนะจ๊ะ จองกุกก็รีบๆ หน่อยล่ะ สายโด่งป่านนี้แล้วเดี๋ยวไปเรียนไม่ทันเอานะ " ซอนจียิ้มหวานแล้วรีบกุลีกุจอไปเตรียมใบชากลิ่นกุหลาบสำหรับวันนี้

บรรดาเมดสาว พ่อบ้านแม่บ้านช่วงเช้าก็จะประมาณนี้ทุกวัน จองกุกเริ่มชินกับทุกอย่างดีแล้ว เด็กคนนั้นระบายยิ้มออกมาแล้วถอดถุงมือกันความร้อนออกจากนั้นก็เดินขึ้นบันไดกลางบ้านเพื่อไปชั้นสองของคฤหาสน์ ผู้ชายคนนั้นคิดว่าตัวเองอายุเท่าไหร่กันแน่...แค่ตื่นนอนเองยังทำไม่ได้หรือไงกัน!

" จองกุกจ๊ะ... "

" อ้ะ...อรุณสวัสดิ์ครับ นายหญิง " ปลายเท้าเล็กๆ ชะงักหยุดยืนอยุ่กับที่ จองกุกกุมฝ่ามือไว้ที่กลางลำตัวแล้วก้มโค้งหัวให้นายหญิงใหญ่ของบ้านเหมือนทุกครั้งด้วยความนอบน้อม  นายหญิงซูฮวายิ้มหวานแล้วมองซ้าย มองขวา...เธอกำลังสงสัยว่าเด็กคนนี้ขึ้นมาทำอะไรชั้นบน ตามปกติแล้วมีเพียงแม่บ้านมีอากับซอนจีเท่านั้น

" อ้อ...คือว่า ใกล้ถึงเวลาอาหารเช้าแล้วแต่คุณชายยังไม่ตื่น พี่ซอนจีก็เลยให้ผมขึ้นมาปลุกคุณชายเล็กน่ะครับ "

" เหรอจ๊ะ...ถ้าอย่างนั้นจองกุกลงไปจัดการโต๊ะอาหารเถอะ เดี๋ยวฉันไปปลุกตาเล็กให้เอง ขอบใจนะจ๊ะ "

" ครับ " จองกุกรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าชาไปทั้งแทบ...ถึงแม้ว่านายหญิงจะพูดออกมาราวกับอาสาทำให้แต่จองกุกเข้าใจว่าความเป็นจริงแล้วเธอคงไม่อยากให้คนใช้ในบ้านขึ้นไปป้วนเปี้ยนให้ห้องลูกชายสุดที่รักของเธอ จองกุกเองก็รู้ดีว่ามันไม่งามเท่าไหร่นัก...เด็กคนนั้นแค่รอให้นายหญิงเดินกลับขึ้นไปชั้นสองส่วนตัวเองก็รีบวิ่งลงมาอยู่ในที่คนรับใช้สมควรอยู่...

ความรู้สึกบางอย่างมันทำให้จองกุกรีบวิ่งเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำสำหรับคนใช้...

" โอ๊ย...ฮึก " มือบางยกขึ้นมากุมหัวใจของตัวเอง เล็บที่ยาวออกมาเหนือปลายยิ้วเล็กน้อยจิกลงผ่านชุดเอี๊ยมกดลงตรงหัวใจพอดิบพอดี เอาให้มันรู้กันไปเลยว่าเจ็บกว่านี้เขาจะยังทนไหว...

ต่อให้ทรมานตัวเองเท่าไหร่...จองกุกก็จะไม่มีวันเฉียดเข้าใกล้ตัวแทฮยอง!


ไม่มีทาง...






โธ๊ ลูกแม๊! (╯︿╰﹀​)  ความรักนี่เข้าใจยาก...เน๊าะ 

ขอบคุณนะค๊า ♥ มาพูดคุยกันเพิ่มเติมได้ใน ทวิต สกรีมแท็ก #poisonvkook

Twitter@Coffeemellon

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น