อวกาศ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2.4 🐈แมวมอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 07:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2.4 🐈แมวมอง
แบบอักษร

image


“โอ๋ อย่าร้องนะ”ชิธากรที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรีบวิ่งเข้ามากอดปลอบเธอทันที พยายามที่ดันหน้าเธอขึ้นเพื่อนขอดูแผล แต่เธอเอาบางสองข้างปิดหน้าแน่น ร้องงอแงอย่างเดียว

ชิธากรนั่งลงบนพื้นกับเธอกอดปลอบคนที่สะอื้นเบาๆโยกไปมาคล้ายกล่อมเด็ก ลืมเรื่องกลัวเธอติดหวัดไปสนิท

“พี่ก้อง...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะคะ ด้ายไม่มีหน้ามาเจอพี่แล้ว”พริมาพูดทั้งที่หน้ายังซุกอยู่กับอกกว้างสะอื้นเบาลง

“ทำไม พี่ทำให้เราโกรธขนานนั้นเลยเหรอ” ชิธากรทนไม่ได้แน่ถ้าไม่ได้เจอเธออีก เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวเธอจะหนี

“ด้ายมาเจอพี่ทุกที มีเรื่องให้อายทุกที ด้ายไม่กล้าสู้หน้าพี่แล้ว อายนุ่มนิ่มด้วย”พริมาพูดจบก็แอบมองนุ่มนิ่มที่นอนกระดิกหางดูหายนะที่เกิดขึ้นกับเธอคล้ายว่าจะชินซะแล้ว

“หึหึ อายอะไรพี่ ตื่นเต้นดีออก ปกติพี่ไม่เจอะอะไรแบบนี้”ชิธากรพูดแล้วหัวเราะ มีรอยยิ้มแต้มบนใบหน้าทันที เธอเนี่ยช่างแปลกคนจริงๆ

“จริงเหรอค่ะ พี่ไม่กลัวด้ายใช่ไหม”พริมาที่ดีใจจนลืมตัวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มกระชับแขนบางกอดเขาแน่น

นุ่ม..หอม...เฮ้ย! ห้ามคิดลามกนะ เราบวชมาแล้ว เราทนได้ เราทนได้ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ พอเธอหันมากอดเขาอะไร อะไร ของเธอก็ชนเข้ากับอกกว้างของเขา พอก้มหน้าลงเสื้อยืดสีชมพูที่เธอใส่ก็ดันทำหน้าที่ได้แย่มา ยืดจนเห็นสายชั้นในรำไร เขาก็ได้แต่หลับตาปี๋ ท่องยุบหนอพองหนอในใจ

“พี่ก้อง พี่ก้อง พี่ไม่กลัวด้ายแล้วปิดตาทำไม?”พริมาถามอย่างสงสัย ใช้มือบางดึงหน้ากากอนามัยที่บดบังสีหน้าอารมณ์จองชายหนุ่มให้ไปอยู่ใต้คาง ก็พบว่าเขาแม่มปากแน่นสลับกับพึมพำบทสวดอะไรสักอย่าง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน มือที่กอดเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อทั้งสองข้าง หรือว่าเขาจะป่วยหนัก ฮื่อ!แทนที่จะได้มาดูแลเขาก็กลายเป็นเขาต้องมาดูแลเธอซะเนี่ยแย่จริง

“พี่ พี่ เอ่อ ไม่เป็นอะไร”ชิธากรพูดติดอ่าง จนพริมาเริ่มสงสัยมากขึ้น

“ถ้าไม่เป็นอะไรจริงๆก็ลืมตาสิคะ ถ้าไม่ยอมจะจิ้มให้ตาบอดเลย”พริมาพูดพร้อมกับใช้มือบางสองข้างถ่างเปลือกตาที่ปิดแน่นของเขาให้เปิดออก

ชิธากรใช้มือใหญ่ที่โอบเอวเธอมาจับมือที่พยายามเปิดตาของเขาออก แล้วกำไว้แน่น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องบอกเธอ เรื่องที่เธอทำแบบนี้ มันทำร้ายเขามากเกินไป!! มันมากไปแล้ว!! เขาทนไม่ไหวแล้วกับสิ่งนี้!!

“เราฟังพี่นะ หนึ่งต่อไปห้ามมานั่งใกล้พี่เกินหนึ่งเมตร สองห้ามมาโดนตัวพี่แล้วก็ห้ามพี่โดนตัวเรา สามห้ามใส่เสื้อยืดแบบนี้....แบบที่ เอ่อคอมันย้วยๆน่ะ สุดท้าย ห้ามพี่หน่อย...ถ้าพี่อดใจไม่ไหวอยากเข้าใกล้เรา เข้าใจไหม”ชิธากรพูดจบก็รับหันหลังหนีเธอทันที เขาเขินที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ เธอทำให้เขาเปลี่ยนไปทุกอย่าง กลายเป็นคนใจร้อน มักมาก และก็...ลามกด้วย

พริมาได้ยินแบบนั้นก็แก้มแดงขึ้นรามไปถึงหูสองข้างที่เห่อร้อน เขาพูดรัวๆแล้วก็เขินหันหลังหนีไป ทำเหมือนว่าเธอจะไม่เขินนั่นแหละ ถ้าเป็นแบบนี้จะแกล้งซะให้เข็ด

มือบางยื่นไปสะกิดไหล่หนาหนึ่งครั้งไม่มีการตอบโต้ สะกิดอีกครั้งไม่มีปฏิกิริยาเกิดขึ้น เธอจึงขยับไปใกล้ตั้งใจจะสะกิดอีกครั้ง แต่มันไม่เป็นไปตามที่คิด เพราะจู่ๆคนขี้เขินก็หันกลับมาใช้มือสองข้างล็อคหน้าเธอไว้เบาๆปรับองศาให้เอียงเล็กน้อย แล้วค่อยๆโน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากหนาเข้ากับเรียวปากบางอย่างนุ่มนวลและรวดเร็ว

พริมาที่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำอะไรไม่ถูก มือบางสองข้างกำชายเสื้อกาวน์เขาจนแน่นเป็นรอยยับ ใจเต้นรัว ตึก ตึก ตึก ตึก

ชิธากรที่ความอดทนขาดผึงลง เขายอมรับว่าทนไม่ไหวจริงๆ ก็เธอดื้อไม่ยอมเชื่อเขาเลย นี่ถือว่าเป็นวิธีปราบเด็กดื้อที่ได้ผล เพราะเธอเงียบเสียงและนั่งนิ่งๆทันที

เหมียว~เหมียว~ เสียงของนุ่มนิ่มเหมือนระฆังบอกเวลาหมดยก สองร่างผละออกจากกัน สบตากันหวานเยิ้ม หลังจากนั้นก็ ฮัดชิ่ววววว ฮัดชิ่ววววว จามออกมาพร้อมกันทั้งคู่

นั่นไงเขาทำเธอป่วยจนได้

image

บอกแล้วไงว่าอย่าดื้อกะพี่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น