ปลานกแก้ว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1แรกเจอ

ชื่อตอน : ตอนที่1แรกเจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 215

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2562 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1แรกเจอ
แบบอักษร

​"ผู้กองแน่ใจนะครับว่าเหยื่อของเราจะมาคืนนี้แน่นอน"

"แน่สิจ่านก สายผมรายงานว่าเป็นสาวสวยใส่เดรสสั้นสีดำสั่งกามิกาเซ่​หนึ่งแก้วและผมคิดว่าเป็นคนนั้น" ผู้กองซันหรือร.ต.อ.อาทิตย์ ครุฑสุวรรณ กำลังทำภารกิจล่อซื้อยาเสพติดจากหญิงสาวรายหนึ่งที่แอบขายให้กับวัยรุ่นตามสถานบันเทิงและตอนนี้เขาก็พบเป้าหมายเป็นหญิงสาวสุดสวยหุ่นดีแต่งตัวเซ็กซี่เอ็กส์แตกชนิดที่ชายใดเห็นแล้วไม่ขึ้นลำคือชายเทียม เธอกำลังยืนเต้นเบาๆอยู่คนเดียวก่อนสั่งเครื่องดื่มเป็นกามิกาเซ่​แก้วหนึ่ง

"ผู้กองตัวท็อประดับนั้นจะยอมให้จีบหรอครับ"

"ไม่ต้องห่วงสาวๆส่วนใหญ่ชอบเงินทั้งนั้น นี้ใครป๋าซันนะอย่าลืม" ซันพยายามหาจังหวะจะเข้าไปคุยกับเป้าหมายแต่มีผู้ชายอีกคนเดินไปชนแก้วเธอซะก่อนเลยยืนดูลาดเลาไปพลางๆ

"หมวดหลินครับที่สิบสามนาฬิกาชายต้องสงสัยน่าจะใช้พ่อค้ายาที่เราต้องการตัว สูงขาวตี๋ดูไฮโซหน่อยใส่แจ็คเก็ตสีดำ นาฬิกาหรูเมื่อกี่ผมเดินผ่านแอบส่องดูตรงตามที่สายรายงานเป๊ะเลยครับ" หมวดหลิน ร.ต.ท.หญิงมาลินี ปัญญาประเสริฐ แอบมองดูเป้าหมายก่อนชนแก้วกับลูกน้องในทีม

"เต้นยั่วเข้าไปอีกครับวันนี้หมวดต้องจับเหยื่อให้ได้"

"เออ รู้แล้ว!มาทำเองเลยมั้ยไอ้กระโปรงบ้านี้ก็สั้นจนจะเห็นสะดืออยู่แล้ว" หลินบ่นก่อนหันไปเต้นต่อ ลูกน้องเธอกลับไปนั่งที่ทำทีเป็นนักท่องเที่ยวดื่มน้ำชาแทนเหล้าที่ถูกเปลี่ยน

"สุดสวยชื่ออะไรครับ ผมเจมส์" หลินหันไปมองเป้าหมายในวันนี้ก่อนชนแก้วมองดูชายหนุ่มหน้าตาดีระดับนายแบบมองแล้วให้ชวนเสียดายไม่น่าทำเรื่องผิดกฎหมายเลย

"โซดาคะ มาคนเดียวกำลังอกหักหาคนมาดามใจอยู่"

"แล้วอย่างผมนี้พอได้ไม่ครับ..." ซันที่เข้ามาคุยวางกุญแจรถซุปเปอร์คาราคาสามล้านลงข้างแก้วให้หญิงสาวเห็นเธอยิ้มหวานให้ทันที

"ต่อห้องพี่นะคะ..." หลิวกระซิบเบาๆข้างหูก่อนชนแก้วสายตาจ้องชายหนุ่มอย่างจะกลืนกินเล่นเอาพวกผู้ชายที่กำลังมองเธอถึงกลับต้องกุมเป้าตนเอง  ทำไมฉันต้องมาอ่อยเหยื่อแบบนี้ด้วยวะ

"แหม...แล้วบอกไม่ทะนัดฉันว่าหมวดหลินหลุดจากนี้ก็พัฒพงษ์แล้วละดูท่าจะเบอร์ตองด้วย" ลูกน้องที่นั่งดูแอบนินทาเธอเบาๆ หลินเร่งชนแก้วชายหนุ่มติดๆกันหลายแก้วจนแน่ใจว่าว่าชายหนุ่มเมาแล้วก่อนแกล้งเซเล็กน้อยทำทีเมาเหล้าชวนชายหนุ่มกลับห้องทันที ทั้งสองพยุงกันออกไปนอกร้านซันโอบเอวหลินพยายามพาเธอขึ้นรถซุปเปอร์คาของตนที่จอดอยู่ก่อนแอบจับก้นเธอเบาๆ หลินสติหลุดผลักซันจนหัวทิ่มไปอีกทาง

"อะไรจ๊ะชอบความรุ่นแรงก็ไม่บอก" ซันลุกขึ้นมาโอบคอหลินก่อนจะโดนเธอจับหักแขนไขว่หลัก

"โอ้ยยย!!อะไรของเธอเนี้ยถ้าไม่ชอบก็บอกดีๆสิวะ ปล่อย!" เธอรีบทำการเข้าจัดกุมทันทีก่อนที่เขาจะรู้ตัวหนีไป

"หยุด!นี้คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ คุณคือผู้ต้องสงสัยในคดีค้ายาเสพติดที่เรากำลังติดตามอยู่กรุณาให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ด้วยค่ะ" พอหลินแสดงตัวพวกลูกน้องที่ซุ้มอยู่สามคนรีบแสดงตัวเหมือนกัน จ่านกลูกน้องของซันตามออกมาเห็นผู้กองหนุ่มถูกล้อมอยู่ก็นึกว่าผู้รายไหวตัวทันรีบชักปืนขึ้นขู่ไปที่ลูกน้องของหลินทันที ก่อนที่ลูกน้องหลินจะชักปืนขู่กลับเหมือนกันกลายเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหกคนชักปืนขู่กันเอง

"นี้คือเจ้าหน้าที่ตำรวจพวกคุณวางปืนลงเดี๋ยวนี้!"

"หา!!ตำรวจ อะไรกันวะเนี้ยยย!" จ่านกอุทานเสียงดัง หลินประกาศตัวถือไพ่เหนือกว่าเพราะซันถูกตนจับไว้อยู่

"เดี๋ยวนะสุดสวยคุณเป็นตำรวจเหรอ!" ซันถามงงๆ

"เออสิ สายรายงานว่าคุณเป็นผู้จำหน่ายยาเสพติด"

"จะบ้าไปกันใหญ่แล้วผมก็เป็นตำรวจ"

"ไม่จริง!มีหลักฐานอะไรไหม" ซันหายใจแรงๆอย่างหงุดหงิดก่อนบอกให้เธอล่วงเข้าไปในเสื้อเพื่อเอาบัตรประจำตัวมาดู

"ร้อยตำรวจเอกอาทิตย์ ครุฑสุวรรณ ผู้กอง" หลินรีบปล่อยมือทำความเคารพทันทีพวกตำรวจที่เหลือจึงลดปืนลงก่อนจะทำความเข้าใจกันใหม่

"อ้าว... ผมก็นึกว่าหมวดเป็นผู้ค้ายาจะสิก็เล่นแต่งตัวคล้ายกันซะขนาดนี้" ซันมองหลินตั้งแต่หัวจรดเท้าส่งสายตาเจ้าชู้ใส่ทันที

"มองอะไรยะ!" แหนะดุซะด้วยเว้ย สวย เผ็ด ดุ ฮืมน่าลองชะมัด

"ผู้กองซันครับคนนั้นใช้คนที่เราตามตัวกันหรือเปล่ามาโน้นแล้ว" สาวสวยตาคมลักษณะคล้ายกันกับหลินเดินลงจากรถพร้อมด้วยชายหนุ่มที่หลินต้องการ ทั้งสองมองหน้าก่อนจะยกปืนแสดงตัวจับกุมทันที

"เฮ้ย!ตำรวจ!!" ชายหนุ่มอุทานเสียงดังดึงหญิงสาวกลับเข้าไปในรถก่อนขับหลบหนีทันที หลินอารมณ์เสียไม่ได้ดังใจดึงกุญแจในมือซันกระโดดขึ้นรถจะขับตาม

"เฮ้ยๆๆหมวดรถผม!!" กระโดดขึ้นรถทันทีหลินเยียบคันเล่งตามรถผู้รายไปทันที พวกลูกน้องก็ขับรถตามออกมาอีกสองคัน

"แกอย่าหวังว่าจะรอดไปได้คนอย่างหลินไม่ยอมแพ้พวกคนชั่วอย่างแกหรอก!"

บรื้นนนน!!

หลินขับรถไล่ตามคนร้ายโดยมีซันนั่งอยู่ข้างๆ ใจเต้นตุบตับเพราะหญิงสาวเยียบคันเร่งเกือบจะมิดไม

"หมวดใจเย็นๆมีรถสวนมา! เฮ้ยระวังถังขยะ!!"

"ผู้กองเงียบปากไปเลย!" หลินไล่ตามมาติดๆซันวอหาตำรวจที่ตั้งด่านข้างหน้าให้ช่วยสกัดจับแต่คนร้ายฝ่าด่านตรวจ

เอี๊ยดดด!!

หลินเข้าโค้งไม่เยียบเบรกทำรถปัดจนซันเซไปหอมแก้มเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

จุ๊บ

"เชี้ย!!นายมาหอมแก้มฉันทำไมไอ้บ้ากาม!!

เพี๊ยะ!เพี๊ยะ

"โอ้ยๆขับรถดูทางสิ! มันเป็นอุบัติเหตุหักโค้งแบบนี้ใครก็เซเป็นธรรมดา" หลินตามทันรถคนร้ายก่อนตัดสินใจขับรถชนท้ายรถเก่งคันหน้าอย่างแรงโดยไม่สนว่าเป็นรถใคร

โครม!!

"อ๊ากกก!!ยัยหมวดบ้านี้มันรถฉันนะโว้ย" โครม!!

"เฮ้ย!!กระจกข้าง!!"

โครม!!

"กระโปรงรถกู!!"

ปัง ปัง ปัง !!

คนร้ายเมื่อโดนชนอย่างแรงชักปืนยิงใส่ทั้งสองหลายนัดเกือบรถเสียหลักตกข้างทาง หลินโมโหหนักหยิบปืนโยนให้ซันยิงสกัดให้ตนจะรีบขับรถตัดหน้า

ปัง ปัง ปัง!!

ได้ผล ซันยิงยางรถยางแม่นยำก่อนหลินจะขับรถตัดหน้าผู้ร้ายทันที

เอี๊ยดดดด!! หลินลงจากรถวิ่งไปเปิดประตูดึงคนร้ายออกมาเอาปืนจ่อไม่ให้ขยับ ก่อนที่ลูกน้องเธอจะตามมา

"อ้วก!!" ซันยืนอ้วกแตกข้างทางไม่สนใจใครรู้สึกว่าลำใส้ข้างในอยากออกมากองข้างนอก

"อ้วก!!ละ ลูบหลังให้หน่อย" หลินลูบหลังให้อย่างขยะขแยงปากก็สั่งลูกน้องให้ค้นรถให้ละเอียด หลังอ้วกเสร็จอาการของซันค่อยๆดีขึ้นมองดูลูกน้องทำงานอย่างอายๆที่เขาอ้วกแตกต่อหน้าตำรวจสน.อื่น

"หมวดครับเจอยาบ้าในรถประมาณสามร้อยเม็ดพร้อมอาวุธปืนสามกระบอกครับ"

"อืม เอาตัวไปโรงพัก เออผู้กองนายสน.อะไรนะ?"

"หน้าอย่างนี้ก็ต้องสน.ทองหล่อสิ" หลินแอบเบ้ปากใส่

"เอาตัวไปสน.ทองหล่อ เก็บหลักฐานไปให้หมดละ" หลินทำหน้าที่แทนซันที่ยังดมยาดมอยู่ก่อนพากันย้ายไปสอบสวนต่อที่สน.เพื่อขยายผล คนร้ายรับสารภาพทุกข้อกล่าวหา ภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดีแลกกับรถราคาสามล้านของซันไปเรียบร้อย

"ผู้หมวดคนสวย เอาไงรถผมพังหมดแล้วพึ่งออกมาไม่ถึงเดือนเอง"

"ช่วยไม่ได้ใครบอกอยากเอารถส่วนตัวมาปฏิบัติงาน" หลินยักไหล่ไม่สนใจ

"ก็ผมแค่จะไปสังเกตการคุณผู้หญิงเขาไม่ได้กะจะบู๊ระห่ำขนาดนี้ เอาไงหรือจะให้ผมแจ้งขอหาคุณแทน"

"เออๆ!จิ...นี้นามบัตรฉันผู้กองก็โทรมาเก็บตั้งค่าซ้อมละกันฉันกลับละนะหมดธุระแล้ว" หลินขอตัวกลับพร้อมกับลูกน้องของเธอสามคน นี้ก็ปาเข้าไปตีสามให้แล้วเธอถอดส้นสูงเดินอย่างเจ็บเท้าขึ้นรถกลับที่พักปล่อยซันยืนมองเธอยิ้มๆ เกิดมาก็พึ่งเคยเจอผู้หญิงเลือดร้อนขนาดนี้มาก่อน

"ร.ต.ท.หญิงมาลินี" เขาชักตะงิดใจว่าจะต้องได้เจอเธอเร็วๆนี้แน่

"จ่าจอดรถตรงนี้และ ขอบใจที่มาส่งเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยนัดกันอีกที" หลินบอกลาลูกน้องในทีมก่อนจะกดกริ่งหน้าบ้านหลังใหญ่สุดหรูหราที่ไม่ได้กลับมาเกือบสองเดือนแล้ว

"ไปไหนกันหมดวะ" เธอชะโงกหน้าดูรปภ.หน้าบ้านไม่เห็นใครสักคนก่อนตัดสินใจปีนรั่วบ้านที่โดยฉีกกระโปรงสั้นให้ขาดจะได้สะดวกในการปีน

"หยุดอย่าขยับไม่งั้นยิงทิ้งแน่! หันหน้ามาช้าๆ อ้าว คุณหนูหลิน ผมก็นึกว่าใคร" บอดี้การ์ดสี่คนเล็งปืนใส่หลินที่บุกรุกบ้านเจ้านายก่อนจะลดปืนเมื่อเห็นหน้าหญิงสาว เธอโบกมือไล่ไปไกลๆเดินเข้าบ้านไปอย่างเหนื่อล้า

"โอ้ยเหนื่อย....ทำงานมาทั้งคืนมีอะไรให้กินไม่เนี้ย กับข้าวอะไรก็ไม่มีนี้บ้านคนหรือบ้านผีสิงวะ" หลินเข้าครัวรื้อหาของกินในตู้เย็นได้น้ำส้มกับฝรั่งหนึ่งลูก เธอปีนขึ้นเคาน์เตอร์นั่งกินอย่างหิวโหยตาก็เริ่มจะปิดเข้าไปทุกที ไม่ไหวละนอนมันโซฟานี้และวะพรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับเชียงใหม่อีก โอ้ย...อยากจะนอนแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาเลยจริงๆให้ตายสิไม่หน้ามาเป็นตำรวจเลยเรา เบนเข็มไปเดินแบบดีไม่นะหุ่นก็พอได้อยู่ หลินนอนคิดอะไรเพลินๆที่ห้องรับแขกขนาดใหญ่จนหลับไป

"หลินๆ อาหลินปิง ตายแล้วมั้งเสี่ยไม่ขยับเลย"

"ปล่อยๆอีไปเถอะดูสภาพคงจะทำงานทั้งคืน เฮ้ย...เป็นคนปกติดีๆไม่ชอบอยากจะเป็นเฉินหลงอั๊วละปวดประสาทกับลูกคนนี้จริงๆ ปีๆหนึ่งอั๊วเห็นหน้าเบลล่าที่เป็นดารานั้นบ่อยกว่าอีก"  พ่อและแม่ของหลินตื่นนอนแต่เช้าก็เจอลูกสาวนอนหลับเป็นตายที่พื้นใต้โซฟาคาดว่าคงนอนดิ้น

"เช้าแล้วเหรอ...ป๊าแม่หวัดดีเสียงดังกันแต่เช้าเลยนะ ฮาว...มีอะไรให้กินมั่งหิวข้าว"

"ตื่นขึ้นมาถามหาของกินเลยนะ แล้วจะกลับมาก็ไม่บอกแม่ทำตัวเหมือนผีลอยไปลอยมาจะเดินหนีไปไหนแม่ยังพูดไม่จบเลย หลินหลิน เอ้...ยัยคนนี้นิ" หลินเดินขึ้นห้องนอนลำคาญเสียงแม่บนก่อนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้สบายตัวก่อนลงไปทานข้าวเช้ากับครอบครัวที่ประกอบด้วยพ่อนายสันติหรือเสี่ยฮงกับคุณนายมณีเจ้าของธุรกิจส่งออกอาหารแห้งและธุรกิจนายหน้าจัดหาทีมบอดี้การ์ดและเป็นเจ้าของสถาบันศิลปะการต่อสู้ อันดับต้นๆของเอเชีย เธอมีพี่สาวที่แต่งงานไปแล้วกับน้องชายวัยเรียนอีกคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันนานแล้ว

"แล้วนี้จะอยู่กี่วันละจะได้ไปช่วยงานแม่ที่โรงงาน"

"กินข้าวเสร็จก็กลับแล้วคะ มีงานต้องทำอีกเยอะ"

"อะไรมาปุ้บกลับปั้บ นี้ลูกทำเรื่องขอย้ายมากรุงเทพไม่ได้หรอแม่อยากจะให้มาช่วยงานสักหน่อยอยู่ตั้งเชียงใหม่มันไกลนะ" คุณนายมนีตั้งท่าจะบ่นลูกสาวเธอรีบซดข้าวต้มก่อนใส่แจ็คเกตยีนส์ขอตัวกลับอย่างเร็วบอกลูกน้องมารับแล้ว เธอกอดพ่อกับแม่เบาๆเดินออกจากบ้านไปเลยก่อนจะสวนทางกับเจเจ น้องชายหนุ่มตี๋วัยสิบหาปีที่เตรียมตัวไปโรงเรียน เขาทักทายพี่สาวก่อนจะแบมือขอตังค์เธอ

"โห้พี่หลิน พันเดียวจะไปพออะไรขออีกนิดนะ"

"ตีนสิ เป็นเด็กใช้อะไรเยอะแยะไปละ ทำตัวดีๆละ" เธอบ่นให้น้องชายขึ้นรถที่จอดอยู่เตรียมกลับสภ.โคกสะอาด จ.เชียงใหม่ เธอแกะรอยตามผู้ต้องหาที่นำยาไปปล่อยให้กับวัยรุ่นที่เชียงใหม่ก่อนจะลงมาที่กรุงเทพจึงติดตามมาเรื่อยๆตามที่สายรายงานแต่เนื่องจากไม่เคยเห็นหน้าผู้ร้ายมาก่อนจึงทำให้เกิดเรื่องวุ่นๆขึ้นมา โชคดียังจับคนร้ายได้เพื่อขยายผลจับกุมเธอหวังว่าผู้กองหนุ่มที่เธอเจอจะจัดการได้

"ไงหมวดหลินได้ข่าวว่าทำรถเขาพังไปอีกคันแล้วไอ้นิสัยใจร้อนนี้แก้ยากจริงนะ"

"โถ่สารวัตคะ ตอนนั้นหลินแค่คิดว่าทำยังไงไม่ให้คนร้ายหนีไปได้แค่นั้นเอง" สารวัตรหนุ่มใหญ่ผู้บังคับบัญชาของเธอเข้ามาคุยด้วยก่อนส่งกล่องกระดาษให้เธอกล่องใหญ่

"ผมมีงานให้คุณทำงานเบาๆง่ายๆแค่เอาแฟ้มคดีนี้ไปให้ผู้กำกับคนเก่าที่ย้ายไปกรุงเทพไปวันพรุ่งนี้เลยนะ" หลินทำหน้าเบื่อๆนี้ฉันจะต้องกลับไปกรุงเทพทั้งๆที่พึ่งจะมาถึงวันเดียวหรือเนี้ย นั่งรถจนเหน็บกินก่นไปหมดแล้ว เฮ้ย...  หลินกลับแฟรตตำรวจเพื่อเก็บกระเป๋าเตรียมกลับกรุงเทพอีกครั้ง เธอยืนมองห้องที่ตอนนี้มีแต่ฝุ่นเพราะไม่ค่อยได้อยู่เท่าใดนัก อาทิตย์หน้าค่อยกวาดละกันยัยหลิน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น