โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น : Catch คว้าใจไว้ลุ่้นรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 253

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2562 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

​เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน ยุนมยองจุนกับซอจีอูกลายเป็นคนรักกันแล้ว ก่อนหน้านี้แม้ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมสถาบันแต่ก็ไม่รู้เรื่องราวของกันและกัน จนพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานในที่ทำงานเดียวกันและมีเพื่อนสนิทร่วมกัน มันเหมือนเป็นเรื่องมหัศจรรย์เมื่อทั้งสองคนข้ามผ่านกำแพงที่เรียกว่าเพศเดียวกันมาเป็นคนรัก

ตอนนี้ถ้าหากทั้งสองบังเอิญพบกันในโรงเรียนก็จะทักทายแล้วยิ้มกว้างอย่างเต็มที่ให้กัน ขอบเขตที่คนอื่นไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความสัมพันธ์แนบแน่นในตอนสุดท้ายของสายตาที่พันกันยุ่งเหยิง คืนวันศุกร์พวกเขาจะใช้เวลาเร่าร้อนและดื่มเหล้ากันที่บ้านของจีอู

ตั้งแต่สมัยเด็ก แม้จีอูจะหล่อเลี้ยงความรู้สึกของรักแรกเอาไว้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่สามารถใฝ่ฝันถึงมยองจุนได้ แต่ไม่กี่สัปดาห์มานี้มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขราวกับอยู่ในความฝัน

ทว่า… หากฝันกลายเป็นจริงก็เหมือนจะไม่ได้มีแต่ความสุข จีอูเรียกสิ่งที่งดงามเมื่อเป็นความฝันแต่มันกลับทำให้จีอูรู้สึกเจ็บใจเสียแล้ว เขากอดอกเอนตัวอยู่ข้างประตูอย่างเงียบๆ ก่อนจะนึกถึงเสียงที่ได้ยินเข้ามาในหูเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน


‘อาจารย์คะ อาจารย์ยุนมยองจุนนี่ไม่ได้ดูดีมากไปเหรอคะ’

‘แค่คำว่าดูดีมันยังไม่พอเลยนะ หุ่นดี หน้าตาก็หล่อ แถมนิสัยยังดีอีก ยังหนุ่มยังแน่นแต่มีความคิดที่ละเอียดลออ ไม่ได้เรียกว่าเพอร์เฟ็กไปเลยเหรอ’

‘คงยังไม่มีแฟนหรอกใช่ไหมคะ’

‘เหมือนไม่เคยได้ยินเลยนะว่ามีแฟน แต่อาจารย์ฮัน ช่วงนี้ไม่ได้ดูอยากรู้อะไรเกี่ยวกับอาจารย์ยุนเกินไปหน่อยเหรอ’

‘ตายจริง ฉันจะทำอะไรล่ะคะ ก็แค่อยู่ในห้องพักครูเดียวกันเลยอยากสนิทขึ้นมากกว่านี้สักหน่อยเอง’’


เขายังจำใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของอาจารย์ฮันยูฮีที่กำลังขยับปากพร้อมกับจับตะเกียบได้อยู่เลย จีอูกัดปากเบาๆ แล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่ง

เขารู้แล้วว่ายุนมยองจุนโด่งดังมากจริงๆ อีกฝ่ายเป็นคนดังมาเสมอตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่ออายุอานามเริ่มเยอะขึ้น ความสดใสจะเริ่มจางหายแต่ความชำนาญและความงดงามในแบบผู้ชายกลับยิ่งมีเสน่ห์มากกว่าเดิมเสียอีก แม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็ยังมองว่ามีเสน่ห์ แล้วกับเพศตรงข้ามจะขนาดไหน แน่นอนว่าต้องเป็นที่นิยมมากอยู่แล้ว

แต่เรื่องที่รู้ในหัวสมองกับสิ่งที่หัวใจยอมรับมันคนละระดับกัน จีอูไม่ชอบเอาเสียเลยกับท่าทางที่อาจารย์ผู้หญิงรอบข้างอกสั่นหวั่นไหวมองหามยองจุนพลางเข้าหาอีกคนอย่างมีเจตนา

ปัญหามันไม่ใช่เพียงแค่นั้น มยองจุนน่ะฮอตฮิตในบรรดานักเรียนเช่นกัน แม้ว่าเจ้าตัวจะแสดงสีหน้าเคร่งขรึมและเป็นเพียงผู้มีความสามารถพิเศษด้านกีฬา แต่เขาก็ไม่เห็นจะมีใครไม่ชอบมยองจุนผู้เป็นมิตรและหล่อเหลาถือใบปริญญาบัตรจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเลย ถึงแม้จะมองแค่ตอนนี้ก็เถอะ จีอูมองดูมยองจุนกำลังยิ้มแย้มสดใสท่ามกลางกลุ่มนักเรียนที่ห้อมล้อม ก่อนจะค่อยๆ กัดริมฝีปากตัวเองอีกครั้ง แม้ว่ายุนมยองจุนจะไม่ได้สนใจพวกเขา แต่ในสถานการณ์แบบนี้มันก็ไม่เป็นที่น่าพอใจเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้นคือ ฮันยูฮี

แค่จีอูได้ยินชื่อของฮันยูฮีก็ไม่หยุดความสับสนไม่ได้ง่ายๆ

เรื่องที่อาจารย์ฮันสนใจมยองจุนและเอาแต่ป้วนเปี้ยนไปรอบๆ ตัวอีกคนอย่างกระตือรือร้นตั้งแต่ปีที่แล้ว ไม่ใช่แค่พวกอาจารย์เท่านั้นที่รู้ แต่ก็รวมไปถึงนักเรียนเองก็ที่รู้เรื่องนี้ด้วย ตอนที่จีอูไม่มีจุดเกี่ยวข้องอะไรกับมยองจุนก็ได้แต่ยิ้มกับข่าวลือพวกนั้นแล้วปล่อยผ่านไป แต่ในตอนนี้เรื่องราวมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

ถ้าหากมีใครสักคนต้องการให้ยุนมยองจุนกับฮันยูฮีสานสัมพันธ์กันล่ะ และ... แน่นอนเรื่องแบบนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ทว่าหากมยองจุนจับมือกับฮันยูฮีล่ะ ทุกครั้งที่คิดแบบนั้นภาพตรงหน้าของจีอูก็พร่ามัว ถ้ามยองจุนรู้ว่าเขาคิดอย่างนั้นคงจะโกรธ แต่ด้วยความสัตย์จริงจีอูไม่มั่นใจเลย

ตัวเขาเองเป็นเกย์มาตั้งแต่เกิด แต่มยองจุนไม่ใช่ อีกฝ่ายสามารถคบคนรักที่เป็นผู้หญิงได้ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่มีตำแหน่งพิเศษในด้านการศึกษาของโรงเรียนเอกชนที่ต้องเกษียณอายุจากสถานที่เดิมก็มีความเป็นไปได้ที่จะจัดแจงช่วยเหลือให้ได้พบเจอกันและกัน นั่นก็คือต่อให้ไม่ใช่อาจารย์ฮันยูฮี แต่ก็มีสาวๆ คนอื่นหยิบยื่นโอกาสมาให้มยองจุนอีกตั้งเท่าไหร่

ว้าวุ่นไปหมดแล้ว ไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่ที่เริ่มคบกันนะ แต่เขาก็กังวล

“ต้องทำยังไงดีล่ะ...”

แต่มันไม่ใช่เรื่องที่กังวลไปแล้วจะสามารถแก้ไขได้เลยน่ะสิ ความรู้สึกที่เริ่มชุลมุนขึ้นมาแล้วครึ่งหนึ่งไม่สงบลงง่ายๆ จีอูพยายามอดกลั้นภายในใจที่มันเริ่มอึดอัดและยืดตัวที่เคยเอนพิงกำแพงให้ตั้งตรง ตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องกลับเข้าไปห้องพักอาจารย์แล้ว


“อา… ทำไมเหนื่อยขนาดนี้นะ”

“ตากแดดแรงๆ ทั้งวันมันก็เหนื่อยอยู่แล้ว อย่าใช้แรงโดยเปล่าประโยชน์เลย พักสักหน่อยเถอะ”

“ยังไงสุดสัปดาห์ก็ได้พักอยู่แล้วนี่นา นายล่ะเป็นไงบ้าง”

“เรื่องอะไร”

“เมื่อวานทั้งวันทำอะไรไปบ้างล่ะ”

“จะทำอะไร... ก็จัดการสะสางงานที่ห้องพักครูนิดหน่อย ออกข้อสอบล่วงหน้าไว้ด้วย”

“อืม... อย่างนั้นนี่เอง”

มยองจุนแหงนหน้ามองคนรักของตัวเองที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะความเหนื่อยล้าทั้งๆ ที่ตัวเขายังนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอน

“ทำไม สงสัยว่าฉันทำอะไรเหรอ”

“ก็แหงสิ นายไม่ได้เข้าสอนเลยสักคาบนี่นา”

“เวลาไม่มีคาบสอนก็ต้องทำงานที่อาจารย์เขาทำกันอยู่แล้วสิ จะสงสัยอะไรขนาดนั้นล่ะ”

จีอูพูดอย่างนั้นแล้วมุดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของมยองจุน

เมื่อวานช่วงบ่ายก่อนงานกีฬาจะจบลง จีอูบอกมยองจุนที่ส่งข้อความทางโทรศัพท์มาฟ้องว่าเหนื่อยให้กลับไปพักที่บ้านของเขาก่อนพร้อมกับบอกรหัสล็อกของประตูบ้านไว้ด้วย

ทันทีที่ดูแลภาคค่ำเสร็จและกลับเข้ามาที่บ้านก็เห็นมยองจุนนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงของตัวเอง ขณะนั้นจีอูค้นพบว่าตัวเองกำลังยิ้มกว้างจึงได้หัวเราะออกมา

 ‘ไร้เดียงสาจริงๆ เลย ซอจีอู’

เขาด่าตัวเองคำหนึ่งแล้วหยิบผ้าห่มที่ไหลตกลงมาขึ้นห่มบนตัวของมยองจุนอีกครั้ง

“คนสงสัยขนาดนั้นจนทนรอไม่ได้หลายชั่วโมงกำลังนอนกรนอยู่น่ะเหรอ”

“นี่ น้อยๆ หน่อย ก็เหนื่อยนี่...”

ท้ายคำของมยองจุนค่อยๆ ยืดยาวเหมือนอ่อนแอกับคำติเตียนที่ไม่ได้คาดคิด จีอูหัวเราะคิกคักก่อนจะลูบศีรษะของมยองจุนอย่างอ่อนโยน

“โอเค จะยกโทษให้สักครั้งก็ได้”

เขาพูดแล้วพินิจใบหน้าของมยองจุน

คำที่อีกคนบ่นว่าเหนื่อยคงจะเป็นความจริง ใบหน้าของมยองจุนดูผอมซีดลงไปภายในหนึ่งวัน จีอูยกมือขึ้นไปลูบไล้ปลายคางที่เริ่มมีหนวดเคราขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับกระเดาะลิ้นไม่พอใจ

“จิ๊ ... อาจารย์พละประสาอะไรทำไมอ่อนแอแบบนี้ ถูกคัดเลือกมาแล้วแท้ๆ”

“คนเราแก่ขึ้นอยู่แล้วนะ แต่ละวันมันต่างกันมากจริงๆ นายก็ออกกำลังกายหน่อยสิ เดี๋ยวก็ล้มฟุบไปกะทันหันหรอก”

“อะไรนะ”

จีอูหัวเราะให้กับคำพูดของมยองจุน เมื่อซุกหน้าเข้ากับหน้าอกของอีกคน แขนแกร่งของมยองจุนก็โอบสะโพกในทันใดให้ความอบอุ่นจนรู้สึกดี

“อาจารย์ยุนมยองจุน ฮอตสุดๆ ไปเลยนะเนี้ย เด็กๆ รายล้อมเต็มไปหมด”

“พูดเรื่องอะไรอีกล่ะนั่น”

“ก็... ที่งานกีฬาสี เด็กนักเรียนอยู่รอบๆ ตัวนายไม่ห่างเลยนี่”

จีอูบ่นพึมพำเสียงเบาๆ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของมยองจุน

มยองจุนตกตะลึงกับคำพูดที่ตัวเองไม่คาดคิด เขาตั้งใจจะมองหน้าของจีอู ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นกับศีรษะที่ไม่ยอมเงยหน้ามาง่ายๆ จึงตบหลังอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปสังเกตอาการ

“เด็กๆ น่ะก็เข้ามาเล่นป้วนเปี้ยนอยู่แล้ว ไม่ได้ว่าทำเพราะชอบฉันหรอก ฉันไม่ได้ดังสักหน่อย ตะคอกพวกนั้นในคาบเรียนอยู่ทุกวัน”

“พูดอะไรกัน นายดังมากเลยนะ กับเด็กๆ ก็ฮอต กับพวกอาจารย์ก็ด้วย...”

“ดังแล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ ก็แค่ความเพ้อฝันทั้งนั้น”

มยองจุนบ่นพึมพำแล้วลูบศีรษะของจีอู

เขาเคยชินกับการตกเป็นเป้าสายตาของใครสักคนในเวลาอันสั้นจึงวางเฉยต่อความสนใจของคนอื่นๆ อยู่แล้ว คนที่รู้ดีกว่าใครว่าสายตาแห่งความริษยามันจะถูกบิดเบือนหรือเปี่ยมล้นมันก็เป็นเขา มยองจุนไม่หวั่นไหวมากนักกับสายตาของเหล่านักเรียนและอาจารย์รอบตัว ส่วนสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสนใจที่อาจารย์ฮันยูฮีส่งมาให้ก็แค่ทำให้เขารู้สึกหนักใจเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรเหมือนกัน

“อย่าไปสนใจเลย ฉันไม่หวั่นไหวกับอะไรแบบนั้นหรอก”

มยองจุนพูดพร้อมกับขยี้เส้นผมนุ่มนวลของจีอูที่พันอยู่ในฝ่ามือ

“แต่ฉันไม่ชอบอะ”

“ไม่ชอบอะไร”

“ก็แค่... ทั้งหมดเลย”

จีอูพูดจาอ้อมแอ้มเสียงเบาๆ แล้วใช้แขนโอบรอบสะโพกของมยองจุน

ท่าทางติดแจเอาแต่ทำตัวเหมือนเด็กน่ารักอย่างเดียวแล้วเขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี มยองจุนไม่คิดจะลบเลือนรอยยิ้มที่อยู่บนริมฝีปากของตัวเองและดึงตัวของจีอูเข้ามาในอ้อมกอด

“มีอะไรให้ไม่ชอบขนาดนั้น เด็กๆ ก็เป็นแค่เด็กนะ ส่วนอาจารย์คนอื่นๆ ก็ไม่ได้อยู่ในสายตาเลยสักนิด”

“ไม่ชอบก็คือไม่ชอบไง”

จีอูบ่นพึมพำ

“ไม่ชอบที่เด็กเอาแต่หลับในคาบของฉัน แต่ยิ้มแย้มแล้วรายล้อมนายเลย”

“นี่ มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ เด็กๆ ไม่เชื่อฟังฉันเลย ก่อนหน้านี้เป็นไงรู้ไหม ตอนนั้นฝนตกแล้วต้องมาสอนในห้องเรียน มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งไม่ยอมเรียนแล้วเอาแต่นอน พอฉันสั่งเด็กคนอื่นให้ปลุกเธอก็ไม่คิดจะตื่นแล้วยังบอกอีกว่าจะปลุกฉันอีกเหรอ แถมยังด่าด้วย การกระทำเพียงช่วงหนึ่งที่เห็นมันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ นายไม่ได้รู้ดีที่สุดหรอกเหรอ”

มยองจุนพูดพร้อมกับตบหลังจีอูเบาๆ จีอูค่อยๆ หลับตาลงในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของมยองจุนเพราะเสียงนั้นที่เหมือนกับเสียงจังหวะหัวใจ จีอูจึงพูดออกมาอีกครั้ง

“แล้วนายทำยังไงล่ะ”

“ก็... สั่งให้ลุกขึ้นแล้วอบรมไปนิดหน่อย หักคะแนนด้วย แต่อยู่ๆ เธอก็บอกว่าตัวเองทำผิดน่ะ สงสัยเพราะว่าโดนหักคะแนนเลยรู้สึกเสียเปรียบ…เด็กๆ น่ะฉลาดกันจริงๆ ไม่รู้หรอกว่าคิดอะไรอยู่ ฉะนั้นไม่จำเป็นเลยที่จะไปสนใจเวลาเด็กๆ ทำอะไรแบบนั้น”

“แต่...ฉันก็ไม่ชอบอาจารย์ฮันยูฮีด้วยนะ...”

“ฮันยูฮีเหรอ”

มยองจุนผงะไปด้านหลังเมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่ทันตั้งตัว เขาก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อมองสีหน้าของจีอู แล้วเห็นอีกคนกัดริมฝีปากล่างแวบๆ มยองจุนตกอกตกใจรีบจับใบหน้าของอีกคนให้เงยขึ้นมา

“อะไร ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ มีเรื่องอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องอาจารย์ฮันขึ้นมา”

เขาค่อยๆ สังเกตหน้าของจีอู จีอูกำลังทำสีหน้าบึ้งตึงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ก็แค่... ไม่ชอบที่อาจารย์คนนั้นมาเกาะติดนาย ไม่ชอบที่เธอพูดถึงนายไปทั่วอยู่บ่อยๆ”

จีอูพูดแล้วฝังใบหน้าลงไปที่หน้าอกของมยองจุนอีกครั้ง

มีเพียงมยองจุนที่ช็อกกับคำพูดของจีอูพร้อมกับขยับปากขึ้นไม่กี่ครั้งแต่ก็ไม่สามารถหาคำที่จะพูดออกมาได้จึงดึงอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแน่น

ช่วงบ่ายในสุดสัปดาห์อันเหลือเฟือและเงียบสงบ กลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างประหลาด


* * *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น