นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

หนูก็สู้คนNCนิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : หนูก็สู้คนNCนิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2562 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
หนูก็สู้คนNCนิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

เบ็กกี้นั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟา จนเกือบจะเผลอหลับไปแล้ว เพราะหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน อย่างที่แม่เคยบอก คาร์เตอร์เข้าไปอาบน้ำนานมากแล้ว ไม่รู้ว่าเขาอาบน้ำหรือเข้าไปนอนหลับในห้องน้ำกันแน่

"เฮีย555นี่ชุดนอนเฮียหรอ?"ชายหนุ่มก้มมองตัวเอง แล้วมันผิดปกติตรงไหน ก็เสื้อยืดตัวเก่าๆกับกางเกงนอนขายาว ใส่แบบนี้ทุกคืนบางคืนก็กางเกงตัวเดียว เสื้อไม่ได้ใส่ก็มี

"ยังไงอ่ะ ต้องใส่ชุดนอนหรือไง?"

"ช่างเถอะค่ะ แต่เฮียลืมอะไรไปอย่างนะ ให้หนูดูก่อนว่าแผลโดนน้ำหรือเปล่า?"เธอดึงแขนเขาลงนั่งข้างเธอ ก่อนจะตรวจดูพลาสเตอร์กันน้ำ ที่หมอพอลลี่ติดให้

"เป็นไงโดนมั้ยน้ำเข้ามั้ย?"

"มันกันน้ำค่ะ"

"กันน้ำเข้า"

"ไม่อ่ะกันน้ำออก"

"เฮ้ย..จริงดิ?"

"หนูล้อเล่นค่ะ..ว้ายยย เฮีย?"

"แบบนี้ต้องทำโทษ ฐานทำคนแก่ตกใจฟอดด กลิ่นแปลกๆนะ"เขาซุกไซ้จมูกสูดดมแก้มนวลของเธอ แต่พอเขาพูดแบบนั้นเด็กสาวเลยหน้าเหวอไป ก็ยังไม่ได้อาบน้ำนี่นา

"จริงหรอคะ ก็ยังไม่ได้อาบน้ำนี่"

"ไม่หรอกเฮียเล่น ยังไงก็หอมอยู่ต้องลองใหม่ฟอด ฟอด เชื่อได้ว่าหอม ถ้าเฮียจะขอเบ็กกี้เป็นแฟน เราจะว่าไง?"เด็กสาวขืนตัวออกจากอ้อมกอดเขา

"เฮียอย่ามากลบเกลื่อน"

"กลบเกลื่อนอะไร"

"ก็นี่ยังไงล่ะคะ มาหมอเบ็กจัดยาให้ ยาหลังอาหารต้องกินให้หมด ตามที่หมอสั่งนะคะ เพื่อผลในการรักษาค่ะ"คาร์เตอร์ไถลตัว ไปตามความยาวของโซฟา ตอนนี้เขาเหมือนเด็กๆ ที่ถูกแม่บังคับให้กินยา

"กินยาอีกแล้วหรอ เบ็กกี้ไม่กินได้มั้ยอ่ะ อีกหน่อยเฮียก็จะกลายเป็นคนติดยานะ ไม่กินได้มั้ย?"

"ไม่ได้ต้องกิน นี่เป็นคำสั่งหมอ เฮียอยากตายหรือไง เดี๋ยวแม่สาวพวกนั้น ก็ร้องไห้ระงมแผ่นดินสะเทือน ทำเอาศพอื่นๆที่ฝังอยู่ใกล้ พลอยเดือดร้อนไปด้วยนะสิ"

"กินก็ได้ ป้อนหน่อย"

"ได้ค่ะรอก่อนเดี๋ยวเอาน้ำมาให้"

"เร็วนะเดี๋ยวเฮียเปลี่ยนใจ"

"ให้พูดอีกครั้งค่ะคุณคาร์ลขา..."เธอลากเสียงยาว แต่เขากลับไม่ชอบให้เธอเรียกแบบนั้น มันเหมือนไม่ใช่ตัวตนของเธอเลย

"อ้าปาก.."

"เอาป้อนแบบใหม่ แบบนี้มันเก่าแล้ว"

"ห่ะ..แบบไหนอ่ะ?"

"แบบปากต่อปากไง..ตัวเองอมยาแล้วเอามาป้อนเฮีย"เด็กสาวแกมแดงก่ำ นี่เขาบ้าไปหรือไงนะ

"แหวะ..เหม็นน้ำลายแย่เลย ไม่เอาหรอกอีเดียดชะมัด เฮียอ้าปากเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นหนูจะทุบเฮียให้น่วมเลย หรือจะให้หนูไปเป็นปีศาจเหมือนเดิม"

"ไม่เอาเป็นคุณหนูแบบนี้น่ารักกว่า"

"แล้วรักหนูหรือยังเฮีย?"เธอยัดยาใส่ปากให้เขา แล้วคำถามเมื่อกี้เธออยากได้คำตอบ หรือเปล่านะหัวใจของเขาแกว่งไกวสุดๆ

"หมดหรือยังอ่ะ กินวันเว้นวันได้หรือเปล่าครับ?/แล้วข้าวล่ะ กินวันเว้นวันได้มั้ย?"

"ไม่ได้อ่ะ..เบ็ก.."

"คะ?"

"ที่เฮียถาม.."

"ถามอะไร เห็นเฮียถามหลายอย่าง หนูก็ไม่รู้ว่าเฮียต้องการคำตอบหรือเปล่า หรือถามไปงั้นๆ"

"ไม่นะ..ทุกอย่างที่เฮียพูด มันจริงจังมาก เฮียพูดจริงนะ เป็นแฟนกับเฮียเถอะ เฮียจะเลิกกับสาวๆทุกคน เพื่อหนูคนเดียว"เด็กสาวคว้าเสื้อสูท ที่พาดอยู่เก้าอี้มากอดไว้ 

"เป็นแฟนกันหรอเฮีย?"

"ใช่เป็นแฟนกัน"

"ต้องปราศจากอิสระ ตัวติดกันตลอดเวลางั้นหรอคะ เพื่อนหนูมีแฟนกันหมดแล้ว เหลือพิตต้าคนเดียวที่ไม่มี เพราะเธอเป็นไทยเธอบอกว่า พ่อแม่สั่งไว้ รอให้เรียนจบแล้วค่อยมี แล้วอีกไม่นานหนูต้องกลับไปเรียน พอหนูไม่อยู่เฮียก็ต้องมีคนอื่น"

"เอาอะไรมาพูดว่าเฮียจะมีคนอื่น ไม่อ่ะก็เฮียบอกแล้วไงว่า เฮียจะเลิกทุกคนเพื่อจะมีเราคนเดียว เฮียทำได้เพราะเฮียชอบหนูนะ"

"ชอบหนู..เราเพิ่งเจอกันไม่นานนะ"

"ใครบอกล่ะ เราเจอกันนานแล้ว ตั้งแต่สนามบินแล้วก็ที่เราเป็นเพื่อนเจ้าสาว เฮียคิดไว้เสมอว่าต่อไปเราจะหาเจ้าสาวแล้ว และเฮียจะไม่ยอมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว ให้ใครหน้าไหนอีกต่อไป"

"ยังค่ะ..จนกว่าจะไม่มีใครมาวุ่นวายกับหนู และถึงตอนนั้น เฮียต้องรักหนูจริงๆ ไม่ใช่มีมือที่2-3-4-5และ6-7-8ค่ะ"

"ก็บอกแล้วไง ว่าเฮียเลิกแล้ว"

"เลิกเมื่อไหร่ เมื่อวาน หรือวันนี้ เลิกให้ได้ก่อนแล้วค่อยคุยกัน โอเคนะถ้าเฮียจะไปอยู่เป็นเพื่อนหนูก็ไป แต่ถ้าไม่ไปหนูก็อยู่คนเดียวได้ค่ะ ลานะคะ"

"เดี๋ยว..ผีเข้าหรือไง?"

"ใช่..ผีเข้าอยู่ห่างๆหนูไว้ รู้มั้ยเฮียคาร์ล..ฮ้าาา"

"ยัยปีศาจเอ้ย..หวานแหววได้ไม่เท่าไหร่ เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว เฮ้อ..ไอ้คาร์ลเอ้ย..แต่ชอบเขาแล้วนี่ทำไงได้"เด็กสาวแสยะยิ้ม คาสโนวาอย่างเขาไม่มีทางหยุดง่ายๆหรอก เขารู้จักเบ็กกี้น้อยไปแล้ว

"หนูกลับห้องนะ"

"เฮียไปด้วย"

"แน่ใจนะ"

"แน่สิ"

"งั้นก็ตามมา"

"ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ"

"ที่นี่ไม่มีเจ้านายกับลูกน้อง มีแต่คนแก่เจ้าปัญหา กับเด็กสาวแสนสวย เข้าใจมั้ยเฮียคาร์ลขา"

"บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกแบบนี้"

"เอ้า..ไม่ดีตรงไหนคะออกจะเพราะพริ้ง"

"รู้อะไรมั้ย?"

"ไม่รู้ค่ะ"

"ก็ฟังก่อนสิโว้ย..เอ่อ..ก็ฟังก่อนสิ"เสียงเขาค่อยอ่อนลง

"หนูชอบที่เฮียเป็นแบบนั้น ไม่ชอบให้แอ๊บบอกแล้วไงว่ามันไม่ใสหรอก น้าเฮียเอาแบบดิบเถื่อนอย่ามาครับผม หนูว่ามันไม่เหมาะกับหน้าตา"

"เฮ้ย..อาบน้ำโกนหนวดแล้วนะ ยังเถื่อนอีกหรอ? เฮียว่าหล่อกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว"

"ใช่ยังดิบยังเถื่อน เหลืออย่างเดียวคือไม่ถ่อย"

"ถ่อยคืออะไร ไม่เอาหรอกยังมีสติความรับผิดชอบชั่วดีอยู่ จะไปได้ยังหรือจะนอนห้องโน้นก็ได้นะ เดี๋ยวเฮียนอนห้องนี้เอง"เด็กสาวมองไปรอบๆ เขามีห้องนอนหลายห้องเพื่ออะไรนะ หรือว่าเอาไว้เวลาคู่ขามา จะได้ไม่ซ้ำห้องกันน่าจะมีส่วนนะ

"เฮีย..หนูถามอีกหน่อย ตอบตรงๆนะห้ามโกหก ถ้าโกหกพรุ่งนี้ทางใครทางมัน หนูจะไม่ไปทำงานกับเฮียอีกแล้ว ตอบหนูมาว่าเฮียซื้อห้องไว้ทำไมเยอะแยะ?"

"มานั่งนี่มา อย่ายืนท่วมหัวผู้ใหญ่มันบาป"

"โอเค..ตอบมาตรงๆ"เธอลงมานั่งข้างๆเขา แถมเอาหัวพิงไหล่เขาอีก กลิ่นอาฟเตอร์เชฟช่างหอมดีจัง จนเธอเผลอสูดดมเบาๆ กลัวว่าเขาจะรู้ตัว

"ที่เฮียต้องซื้อห้องเพิ่ม ก็เพราะเราไม่มีบ้านแล้ว เราขายบ้านริมทะเลสาบให้โจนาธาน ได้เงินมาแม่ให้เงินเฮีย ก็เลยมาซื้อห้องข้างกันเพราะถ้าพ่อกับแม่มาที่นี่ หมายถึงแวะมาเยี่ยมบ้าง เฮียกลัวว่าแม่จะอึดอัดเอา ส่วนจุดประสงค์อื่นไม่มีนะแล้วเราสงสัยอะไรว่ามา?"

"เอ่อ..คือ..หนูคิดว่า.."

"เฮียเปิดฮาเร็ม?"

"ทำนองนั้นแหละค่ะ ไม่มีแน่นะคะ?"

"คิดมากนะเรา ถึงจะมีคู่ควงเยอะก็ไม่เคยพาใครมาที่นี่หรอก ยกเว้น..."

"ใครคะ?"เธอผละจากที่อิงแอบเขาอยู่ หันมาจ้องตาคนพูด

"ก็เธอคนนี้ไง เราคนเดียวที่เคยมาที่นี่ และเฮียก็มั่นใจว่า มีสาวน้อยคนนี้เท่านั้น ที่เฮียพามาแถมต้องมาทำอาหารให้กินด้วย ถือได้ว่าเธอพิเศษ"

"เฮอะ!หนูควรภูมิใจงั้นหรอคะ?"

"ใช่..ต้องปลื้มใจอย่างมาก"

"อะไร..?"

"เมื่อตอนอยู่ออฟฟิต เฮียจูบเรา"

"หนูรู้ค่ะ"

"เรารู้หรอ..ตรงไหน?"

"ก็ที่หัว แล้วก็หน้าผากไง"

"ไม่ใช่..ที่ปากนี้ต่างหาก แต่ไม่รู้รสเพราะแค่แผ่วๆเท่านั้น เลยไม่รู้ว่าหวานแค่ไหน จนกว่าจะได้จูบอีกครั้งนะคนดี"

"ได้..แต่แค่5วิเท่านั้น เราไม่ได้เป็นอะไรกัน มาจูบตรงนี้หนูถือนะ อื้อ.."

ยังพูดไม่จบ เมื่อกลีบปากแสนนุ่มละมุน ถูกประกบจูบอย่างวาบหวาม นี่จูบแรกของเธอนะ เขามาฉกชิงไปได้ยังไง ลิ้นหน้าฉกวูบเข้ามาตวัดดูดชิมลิ้นเล็ก มันช่างหวานนัก จนเขาไม่อยากผละออก จากเธอเลย แต่เธอสิผลักเขาออกแทบกระเด็น

"ใจร้าย...นี่แรงยังกะช้างสาร"

"พอแล้ว..กลับห้อง"

"โอเค..เขินหรอ?"

"เปล่านี่"

"โอเค..แต่แก้มแดงจัง น่ารักด้วย"อยากถามกลับว่ารักหรือยัง แต่เกรงว่าเขาจะตอบว่าเธอไวไฟ

"หนูถอดรองเท้านะ"

"ทำไมล่ะ เมื่อยหรอ?"

"ค่ะ..เจ็บนิ้วด้วย"

"งั้นขี่หลังเฮียไป"

"แต่ยังมีของต้องถืออีกนะคะ ไม่เอาหรอก"

"งั้นเอารองเท้าแตะเฮียใส่ไป เดี๋ยวเฮียถือรองเท้าให้"

"อุ้ยย..อย่านะคะ"

"ทำไม?"

"ก็รองเท้าผู้หญิง มาถือให้ทำไมคะ?"

"เด็กโง่เอ้ย..ถือรองเท้าให้แฟนผิดตรงไหนวะ คนอื่นก็ถือกันไปทั่ว เอามาเถอะน่าอย่าเรื่องมาก"

"แล้วอย่าบ่นนะคะ"

"ไม่บ่นค่ะ ไม่ได้หนักหนาอะไรนี่"

"นี่รองเท้าเฮียหรอคะ?"

"ของในห้องนี้ของเฮียหมดนั่นแหละ ช่างถามจริงเด็กคนนี้ จะถามอะไรเยอะแยะนะ"

"ก็เค้าอยากรู้นี่นา เฮีย..?"

"อะไรอีกเล่า?"

"แถวนี้มีคนรู้จักเฮียมั้ย?"

"ไม่แน่ใจ แต่วันก่อนมีคนมาขอลายเซ็นต์ คิดว่าเฮียเป็นนายแบบ พอเราบอกว่าเราเป็นบ๋อยที่โรงแรม เขาก็เลยเดินหนีไปเลย"

"555..หนูอยากเห็นจังเวลาคนหน้าแตก จะเป็นไงนะ"

"ก็เหวอสิครับ เดินเท้าขวิดเลยล่ะ"

"คริๆนึกภาพออกเลย รองเท้าเฮียนี่โคตรใหญเลย เดินแล้วรองเท้าล้ำหน้า แบบนี้ฟาล์วนะคะ"

"ล้ำหน้าหรอ?"

"ค่ะ..เฮีย."

"ถามมา สงสัยอะไรนักหนาวะเรา?"

"เฮียอยู่สูงเกิน หนูกลัวนะ"

"อย่าได้กลัว อยู่ที่ไหนก็ตายถ้าถึงคราวซวย ดูอย่างหน้าผากเฮียนี่ อยูล่างสุดยังเจ็บตัวเลย"

"หนูขอโทษเฮียหรือยังอ่ะ?"

"ยัง..ช่างเถอะรอแผลหายก่อนก็ได้"

"ประชดหนูหรอ?"

"เปล่า..นะ"

ติ่ง!!!

"โอ้วว..ยาวเลยมาถึงแล้ว นี่ค่ะการ์ดเปิดเลย มือว่างมั้ยคะ?"ทั้งๆที่เธอก็เห็น ว่ามือสองข้างหิ้วของ ไม่รู้เธอจะแกล้งเขาไปถึงไหน?

"เดี๋ยวก่อนเถอะ.."

"หนูรู้น่า แค่นี้อย่างอนนะลุง หนูแค่ล้อเล่นเอง เหงื่อซึมเต็มหน้า อาบน้ำอีกรอบนะคะป๋า"

"เฮ้อ..ซ้อมเป็นทาสเมียหรือไงนะเรา"

"คนแก่ขี้บ่นชะมัด ไปล้างมือล้างเท้า หรือจะอาบน้ำอีกรอบก็ได้ เหม็นเหงื่อ"

"ห่ะ..เพิ่งอาบน้ำมานะ"

"แต่เราผ่านฝุ่นละอองมานะคะ"

"เอาน้ำร้อนมาลวกเฮียเลยดีกว่า จะได้สะอาดสะอ้าน"

"เฮีย..พูดมากไปแล้ว"

"ครับ..ก็ได้ๆทำยังกะเรานอนเตียงเดียวกัน นอนคนละที่นี่นา"

"เฮียนอนตรงนี้นะ หนูเอาผ้าห่มกับหมอนมาให้แล้ว กว้างพอจะอยู่ได้สามคนพี่น้องค่ะ แต่หนูว่าพอพี่เมย์คลอด เธอคงกลับไปอยู่บ้าน หนูคงต้องอยู่คนเดียวถ้ามาที่นี่ ตรงนี้มันคับแคบเกินไปสำหรับตาหนูค่ะ"

"เฮียไม่อยากให้เรากลับไปเลย"

"เอ้า..หนูต้องไปเรียนนะคะ คนเราไม่มีความรู้ใครเขาจะรับเข้าทำงานล่ะคะ อย่างน้อยก็ต้องมีความรู้ติดตัวสิคะ จริงมั้ยคะคุณคาร์ล อื้อ..ปล่อย"

"บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกแบบนี้"

"ก็ได้ค่ะ..เดี๋ยวมานะคะขออาบน้ำให้ชื่นใจก่อน"

"ครับ.."

คาร์เตอร์เอนหลังลงนอน เปิดทีวีดูตามเรื่อง เขารอคนตัวเล็กออกมา กระทั่งหาวแล้วหาวอีก เอาล่ะสิยาแก้ปวดเล่นงานอีกแล้ว ง่วงขึ้นมาทันที เผลอหลับแบบไม่รู้ตัว

เด็กสาวนอนแช่น้ำอย่างสบายตัว เธอมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับอ่างอาบน้ำ แม้ว่าที่นี่จะไม่สะดวกสบายเหมือนที่บ้าน แต่ก็พออยู่ได้ไม่อึดอัด

เธอสวมเสื้อนนอนตัวโคร่ง เดินออกจากห้องนอนมา แต่คนตัวโตหลับไปแล้ว เธอเลยต้องปิดทีวี ปล่อยให้เขานอนไป ร่างกายควรได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เธอคลี่ผ้าห่มๆให้เขา ความเย็นกำลังดี บางครั้งอากาศก็ร้อน บางครั้งก็เย็นสบายดี แล้วแต่บางวัน

'ฝันดีนะคะเฮีย จุ๊ฟ'เธอจุ๊ฟแก้มเขาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆย่องเข้าห้องนอนไป

✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒✒

เช้าวันต่อมา

เสียงกุกกักอยู่ด้านนอก ทำเอาเด็กสาวต้องผวาตื่นขึ้นมา เมื่อคืนเธอจำได้ว่าเฮียคาร์ลมาด้วย แล้วเขาก็นอนอยู่ที่โซฟา ตายละเวลานี้เกือบ7:00 แล้วเขาอยู่ที่ไหนกันนะ

"ฮะ-เฮีย..อยู่ไหนคะ?"

"อยู่นี่ครับ..อะไรตกใจหรอ?"เธอเดินเข้ามากอดเขาไว้ทั้งตัว ไม่รู้คิดอะไรแต่รู้ว่าอยากกอด

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ.."

"จุ๊ฟ..นั่งเลย เฮียเห็นมีของในตู้เย็น ก็เลยตื่นมาทำอาหารเช้าให้กินก่อน ไม่อยากแวะกินมื้อเช้าที่อื่น"

"เฮียทำแบบนี้หนูจะเคยตัวนะคะ"

"ยังไงหรอ?"

"ก็..หมายถึงว่าวันไหนที่ไม่มีอาหารเช้ากิน หนูก็จะโมโหหิวไงคะ แล้วเฮียทำอะไรน่าอร่อยจัง"

"ก็ไข่ดาว..มีขนมปังทาเนยสด แล้วก็ไส้กรอก ถึงเฮียจะเป็นผู้ชายนะ เฮียก็ทำได้แล้วเต็มใจทำให้สาวน้อยคนนี้กิน ท้องต้องอิ่มก่อนสมองจะได้ทำงาน"

"ค่ะ..งั้นหนูชงกาแฟให้นะ"

"รู้หรอว่าใส่อะไรบ้าง?"

"ก็ใส่แก้วกับน้ำร้อนไงคะ"

"เฮอะๆให้มันได้อย่างนี้สิ ตอบคำปั้นทุบดินชะมัดเลย"

"เฮียว่าหนูตอบส่งเดช แบบไม่ได้ประโยชน์ใช่หรือเปล่า?"เขาพยักหน้าให้ แล้วเธอก็หายเข้าไปด้านใน กลับออกมาพร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุ่น ส่งให้เขา และไมโลของตัวเอง

"กินเยอะๆจะได้อ้วนๆ"หยิบขนมปังทามาวางไว้ที่จานให้

"อึ้ยย..อึดอัดแยะเลย หนูน้ำหนักเกือบ50นะ"

"แต่เธอผอมมาก กินเข้าไปอ้าปาก..แบบนั้นแล้วก็ขอบคุณนะที่ดูแลเฮียเมื่อวาน มันรู้สึกดีจังที่เวลาเจ็บป่วย แล้วมีคนดูแลแบบนี้ เฮียอิจฉาพี่ชายเราจัง สักวันนะเฮียอยากมีแบบนี้บ้าง มีลูกน่ารักสักคนหรือสองคน"

"แล้วหาแม่ของลูกได้แล้วหรอคะเฮียยย?"

"ก็นั่งอยู่ตรงนี้ไง หรือไม่จริง?"

"ไม่รู้สิหนูไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง ไม่อยากฝันลมๆแล้งๆ คนเราเพิ่งเจอกัน ดูอย่างเฮียกับพี่เมย์สิคะ กว่าจะได้แต่งงาน ก็เกือบจะเลิกกัน เพราะความไม่เข้าใจกัน"

"ก็ต้องพยายามให้เข้าใจสิ เวลาจะพิสูจน์เองว่าเฮียพูดจริง อืม..รู้ได้ไงว่าเฮียชอบกาแฟดำ"

"เดาได้ไม่ยากหรอกค่ะ ผู้ชายไม่กินน้ำตาลเฮียฌอห์นกินกาแฟใส่ครีมเทียม แต่ไม่ใส่น้ำตาล คงมีแต่มันๆแต่ไม่หวาน หนูชอบลาเต้เย็นหวานมัน"

"อิ่มแล้วไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวสายเฮียล้างจานกับถ้วยกาแฟให้เองนะ"

"ขอบคุณค่ะ เฮีย..จุ๊ฟ..เดี๋ยวมานะคะ"ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เพิ่งรู้ว่าคบเด็กนี่มันดีแบบนี้นี่เอง คาร์เตอร์ลูบมุมปากตัวเอง ที่เธอจุ๊ฟเขาเมื่อครู่ทำบ่อยๆก็ดี

"เสร็จแล้ว.."

"จะไปแล้วหรอคะ?"

"ใช่..เราแต่งตัวรอ เฮียจะไปอาบน้ำเสร็จแล้วจะลงมารับ อย่าเปิดประตูรับใครเข้าใจมั้ย?"

"เจ้าค่ะ..ให้รับเฮียคนเดียวงั้นสิ"

"แน่นอน มาปิดเลย"

"ค่ะ../จุ๊ฟ.."เขาจุ๊ฟกระหม่อมเธอก่อนจะออกประตูไป เด็กสาวรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว หวังว่าวันนี้คงเจอแต่เรื่องดีๆตลอดทั้งวัน

สนามบินJFK ชั่วโมงต่อมา

คาร์เตอร์กับเบ็กกี้ เดินผ่านเข้ามาภายในออฟฟิต เด็กสาวเหลือบเห็นลาแมร์เดินเข้ามา เธอกล่าวทักทายด้วยท่าทางยิ้มแย้ม

"หวัดดีค่ะพี่แมร์"

"จ่ะ..วันนี้เจ้านายเธอดูมีความสุข เดินยิ้มหน้าบานมาเลยนะจ๊ะ"

"ไม่ดีหรอคะ เขาอารมณ์แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดีพวกเราจะลำบากนะคะ"

"เฮ้อ..ของเล่นใหม่จะอยู่ได้นานแค่ไหนกันเชียว ฉันจะบอกให้นะว่าคาร์ลเขาเป็นคนขี้เบื่อ พอเขาได้สักครั้งสองครั้ง เธอก็จะกลายเป็นประเภทของเก่าเก็บที่เขาไม่แลย่ะ"เบ็กกี้หันมายิ้มให้แคทเทอร์ลีน แบบเป็นมิตร

"ก็ยังดีนะคะ ที่ฉันยังได้มีโอกาสเป็นของเล่นใหม่ แต่บางคนสิคะพยายามเสนอตัว อาจจะบอกว่าแถมเงินด้วยหรือเปล่าไม่รู้ แต่เขาก็ไม่แลเพราะอะไรรู้มั้ยคะ เพราะจิตใจคุณไม่ปกติไง มันคงจะเป็นผลพวงมาจาก คุณศัลยกรรมเยอะไปหน่อย เส้นประสาทมันก็เลยกระตุก อ้ะๆอย่านะคะ ดั้งเพิ่งอัพมาอย่าเสี่ยงดีกว่า เป็นผู้ใหญ่แต่รังแกเด็ก มันไม่งามหรอกค่ะ ฉันสู้คนนะระวังจะยืนไม่อยู่"

"อีๆๆ..."แคทเทอร์ลีน อยากจะกรีดร้องออกมา แต่ก็อับอายเมื่อถูกเด็กเมื่อวานซืน พูดจาเหน็บได้เจ็บแสบสุดๆ

"อย่านะคะ..พยายามรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ค่ะ เดี๋ยวคนทั้งออฟฟิต เขาจะเห็นธาตุแท้นะคะคุณป้า"เบ็กกี้เหยียดยิ้ม ก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้สาวใหญ่ปากแดงนมบึ้ม ยืนกระทืบเท้าเร่าๆอยู่ตรงช่องทางเดิน

ปังๆๆๆ

เสียงเคาะประตูรัวๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร คาร์เตอร์กำลังจะเปิดประตูให้ แต่คนตัวเล็กก็เปิดเข้ามาแล้ว เธอวางกระเป๋าใบเล็กที่โต๊ะเขา ก่อนจะหันมามองคนตัวโต ที่หว่านเสน่ห์ไปทั่วแค่เธอมาทำงาน ได้เพียงวันที่สองก็ยังหวิดเกิดเรื่อง

"อะไร..?"

"โดนยัยป้ามหาภัยหาเรื่องมานะสิคะ แล้วเฮียเดินมาก่อนทำไมคะ?"เธอแหวใส่เขา

"ก็เฮียรู้ไงว่าหนูเอาอยู่แน่ เลยเดินมาก่อนแล้วเป็นไง แต่เฮียไม่ได้ยินเสียงแคทเทอร์ลีนเลย เธอไม่กรีดร้องออกมานี่ แสดงว่าหนูเจ๋งสุดๆเลยใช่มั้ย?"

"ใช่ค่ะเฮีย..นี่มันแค่เริ่มต้น หนูจะต้องสั่งสอนให้ยัยป้าปากแดง ได้รู้บ้างว่าแรงใครจะเยอะกว่ากัน มือเท้ามีเหมือนกันเสียอย่างเดียว"

"อะไร..?"

"นมใหญ่ไม่สู้หล่อนนะสิคะ"

"5555..โอ้ยย..เฮียขำว่ะ ใครจะไปสนใจ เฮียไม่สนหรอกเฮียชอบแบบนี้มากกว่า ไม่เอาน่านี่แค่ยกแรกยัยแมร์ยังพอพึ่งพาได้นะ แต่เราก็ระวังตัวแล้วกันแคทเทอร์ลีน เขาหึงเฮีย"

"ใช่หนูรู้..เพราะเธอประกาศตัวขนาดนั้น สักวันเบ็กกี้จะจัดหนักให้ค่ะเจ้ รับรองเต้านมอักเสบแน่"คาร์เตอร์นั่งลงข้างสาวน้อยที่ทำหน้างอคอหัก เขารู้ว่าเธอไม่ธรรมดาแน่ๆ เลยปล่อยให้ลองของไปก่อน

"เฮีย..ไม่เคยมองเธอเลย อันนี้เรื่องจริง"

"เมื่อกี้หนูคงพูดตรงปมด้อยของเธอมั้งคะ เจ้เลยโกรธจนนมกระเพื่อมเลยค่ะ/เบ็กกี้..ใครสอนให้พูดแบบนั้น?"

"ก็มันจริงนี่คะ คนแบบนี้ไม่คู่ควรคำพูดสุภาพหรอกค่ะ หรือว่าเฮียเข้าข้างเธอ เป็นห่วงเธอใช่มั้ยคะหนูจะได้กลับ"

"อย่าบอกนะว่าเรากำลังหึงเฮีย..?"

"ใครหึง..ไม่มีทางหรอก แต่ท่าทางหนูจะทำงานไม่มีความสุขแล้วมั้ง เพราะรอบตัวมีแต่มารคอยผจญอยู่แบบนี่ เฮ้อ..เข้มแข็งไว้นะเบ็กกี้ โลกนี้อยู่ยากขึ้นทุกวัน มิน่าล่ะเขาถึงได้พกปืนแบบเสรี"

"ไม่นะ..เฮียว่ายัยแคท คงไม่กล้ามาตอแยแล้วมั้ง เพราะไม่กล้าเสี่ยงกลัวว่าต้องอัพดั้งใหม่"

"เฮียกล้าไฟเขียวให้หนูมั้ย ดูผู้ใหญ่เขาทำสิพอเด็กให้เหตุผล ก็หาว่าก้าวร้าวพ่อแม่ไม่สั่งสอน ด่าไปถึงบุพการีแต่นี่อะไรกัน แค่หนูเดินมาคนอื่นเขายังทักทาย"

"ช่างเขาเถอะน่าเราก็ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก เอาหูไปนาเอาตาไปไร่" 

"แต่ความอดทนของคนมีขีดจำกัดนะเฮีย หนูว่านางควรไปพบจิตแพทย์มากว่า แต่องค์กรนี้ยังจ้างนางทำงานอยู่ แปลกมาก แต่ก็ช่างเถอะหนูจะอยู่เป็นก้างไม่นานหรอก"

"เบ็กกี้!!..อะไรกันถอดใจแล้วหรือไง?"

"ไม่ถอดหรอกค่ะ แต่หนูกลัวว่าจะตะบะแตกสักวัน ตบปากป้าปากแดงเข้าให้"

"ใจเย็นๆนะหนู..เฮียจัดการเองแล้วเธอจะไม่กล้ามาวุ่นวายอีก เชื่อเฮียเข้าไปข้างในก่อนเถอะนะ เฮียจะไปเข้าข้างคนอื่นได้ยังไง เฮียก็ต้องปกป้องแฟนเฮียสิครับ ใช่หรือเปล่า?"

"จะไปรู้มั้ย..รีบจัดการให้เด็ดขาดเลย ไม่งั้นหนูจะลุยเองแค่คดีทะเลาะวิวาท โดนปรับไม่กี่บาทหรอกค่ะ เข้าใจมั้ยเฮีย?"เธอหันมาสั่งเขา ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเหมือนอารมณ์ยังเดือดพล่าน

"อู้ยยย..โครตรดุเลย ตกลงฉันเป็นอะไรวะเนี่ย?..แคทเทอร์ลีนเข้ามาห้องผมหน่อย"คาร์เตอร์ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ถ้าแคทเทอร์ลีน ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าจะมาหาเรื่องเด็กอายุน้อยกว่า

ก๊อกๆๆ

"เชิญ.."

"บอส..มีอะไรให้แคทรับใช้หรอคะ?"

"ไม่มีหรอก แต่ผมอยากถามว่า เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเล่ามา"

"นังเด็กนั่นมาฟ้องบอสหรอคะ?"

"พูดดีๆหน่อยสิคุณเบ็กกี้ไม่ใช่คนแบบนั้น คุณไปต่อว่าเธอใช้คำพูดไม่ดี คุณเป็นผู้ใหญ่ไปมีเรื่องกับเด็กยังไงก็เสียเปรียบวันยังค่ำ เบ็กกี้เธอเป็นแฟนผม เรารู้จักกันมานานแล้ว แค่ไม่ได้ประกาศตัวให้ใครรู้เท่านั้นเอง และมันก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดป่าวประกาศให้คนอื่นรู้"

"แต่นังเด็กนั่นมาด่าแคทก่อนนะคะ แคทไม่ยอมเหมือนกัน"

"ผมไม่เชื่อเบ็กกี้ไม่เคยก่อเรื่อง ไม่เคยเปิดปากว่าใครก่อนหรอกผมรู้นิสัยเธอดี เอาเรื่องจริงนะแคทเทอร์ลีน ผมไม่เคยให้ความหวังอะไรกับคุณ ไม่ว่าวันนี้ หรือวันไหน หรือที่ผ่านมา ก็ไม่เคย อย่ายุ่งกับเบ็กกี้เพราะผมจะไม่ยอมแน่นอน จำเอาไว้ว่าอย่ายุ่งกับเธอ ถ้าคุณอยากทำงานที่นี่ หรือว่าเบื่อแล้ว"

"ไม่นะคะบอส แคทสัญญาค่ะว่าต่อไปนี้จะไม่ยุ่งกับเธอ แคทยังอยากทำงานที่นี่นะคะ"

"พูดอย่างเดียวไม่ทำ มันก็ไม่เกิดประโยชน์ แค่จำไว้ว่าอย่ายุ่งกับเธอก็พอ ไม่งั้นผมนี่แหละจะจัดการคุณเอง"

"ค่ะบอส..แคทขอโทษค่ะ"

"ไปทำงานได้แล้วไป ต่อไปเรื่องอาหารว่าง ไม่ต้องจัดมาผมไม่รบกวนเข้าใจนะ"

"ค่ะ.."

"เชิญ.."

แคทเทอร์ลีนเดินออกประตูไปแล้ว ทำไมถึงยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่าเธอจะหยุดอยู่แค่นั้นถ้ายังไม่เชื่อฟังก็ต้องมีอาละวาดกันหน่อยแล้ว

"ออกมาได้แล้วเจ้าเด็กแสบ"เบ็กกี้แอบยิ้มเธอได้ยินทุกคำพูด ที่คาร์เตอร์ต่อว่าแคทเทอร์ลีน แต่เธอก็แปลกใจว่าผู้ชายในออฟฟิตนี้มีตั้งเยอะ แต่มาชอบคาร์เตอร์ทำไมเพราะเขาหล่อมั้ง

"ขอบคุณที่ปกป้องหนู"

"ไม่อยากได้เลยคำนี้ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะนะ"

"ค่ะ..แค่ครั้งนี้นะ ฟอดด"

"แค่นั้นหรอ?"

"เอ้า..แค่ไหนอ่ะ?"

"อีกนิดหนึ่งนะๆๆ"

"เฮ้อ..คนแก่เรื่องมาก ก็ได้ๆจุ๊ฟ พอได้แล้ว นี่มันที่ทำงานนะ เข้าใจหรือยังแล้วเฮียว่า คุณแมวเหมียวเขาจะยอมหรอ หนูว่านางไม่ยอมหรอก พอถึงตอนนั้นเธออาจจะคิดการใหญ่ก็ได้นะ เพื่อแย่งผู้ชายเธอทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้เฮียไปแต่แค่ขอหนูก็ยกให้นะ"

"ถามเฮียหรือยังจะเที่ยวยกให้คนอื่นนะ เดี๋ยวจะโดน"

"อึ้ย..อย่านะเดี๋ยวหนูลาออกจริงด้วย"ตกลงเธอชอบเขา หรือว่าเขาชอบเธอกันแน่ แต่เท่าที่รู้ตอนนี้รู้สึกหวงเฮียขึ้นมาแล้วจริงๆ


​คาร์เตอร์(เฮียคาร์ล) คอนซาร์โต้ อายุ27ปีผู้บริหารสายการบิน


ต่างคนต่างหวงค่ะ หนูยอมรับเถอะว่าชอบเฮียเข้าแล้ว ลุ้นให้เธอเปิดปากเร็วๆนะจ๊ะ มาอัพครบจบตอนแล้วนะคะ คิดถึงคนอ่านเสมอค่ะบายๆ💖💖💖

ความคิดเห็น