ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ท่านมันขี้โกง!! Nc 20++

ชื่อตอน : ท่านมันขี้โกง!! Nc 20++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 941

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 00:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ท่านมันขี้โกง!! Nc 20++
แบบอักษร

"เจ้าบอกว่า ให้ทำอะไรก็ยอม ถูกต้องหรือไม่??" 

หลงซิงหันกลับมาตอบ จ้องมองชิงเฟิงด้วยประกายตามีความหวัง 

"ขอรับพระชายา" 

ดูท่าหลงซิงไม่มีทางยอมให้อ๋องสามเป็นอะไรไปอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องบังคับขืนใจให้เปาเปายอมหลับนอนกับ อ๋องเขาก็จะต้องทำอย่าไม่ลังเลใจเลยซักนิด 

ชิงเฟิงยกยิ้มเจ้าเหล์คิดแผนการดีๆออกมาได้ แต่ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวหน่อย แล้วอิสระที่นางใฝ่ฝันจะตามมา 

"ก็ได้ ข้าจะยอมช่วยซักครั้ง แต่ท่านอ๋องจะต้องยอมลงนามในใบหย่าให้ข้าก่อน" 

"ไม่ได้ขอรับ!!" หลงซิงปฏิเสธทันทีเช่นกัน เปาเปาสบโอกาศที่นายสาวกำลังต่อรองกับหลงซิง วิ่งกลับมายืนหลบอยู่ด้านหลังชิงเฟิง 

ชิงเฟิงมองหน้าหลงซิงอย่างท้าทาย เจ้าไม่ตกลงหรือ? ก็แล้วแต่ จับมือเปาเปาหันหลังจะกลับเข้าห้องไป หลงซิงวิ่งไปดักหน้าเอาไว้ 

"แต่ท่านอ๋องหมดสติอยู่จะเขียนใบหย่าได้อย่างไร พระชายารีบช่วยท่านอ๋องก่อนเถอะ" 

"ไม่ได้!! ต้องเขียนก่อน เปาเปาไปเอาใบหย่าที่ข้าเตรียมไว้มา" 

เปาเปารีบวิ่งเข้าเรือนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งกลับมาพร้อมกระดาษร่างจดหมายหย่าที่เตรียมเอาไว้หลายเดือนแล้ว พร้อมกับแท่นหมึกในมือมายื่นให้นายสาวอย่างรู้หน้าที่ 

ชิงเฟิงรับมาและกางลงบนโต๊ะ คว้าเอานิ้วหัวแม่โป้งของอ๋องสามจุ่มหมึกมาประทับรอยนิ้วมือลงไปในกระดาษ แผ่นนั้นทันที สะบัดให้หมึกแห้งดีแล้วยกขึ้นพิจารณาด้วยความยินดีปรีดา ก่อนจะพับเก็บไว้ในแขนเสื้อ  หลงซิงยืนมองอย่างทำอะไรไม่ถูก ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างปุบปับเกินไป 

"แค่นี้ก็เรียบร้อย เอาล่ะพาอ๋องสามเข้าห้องของข้าไปก่อน " หลงซิงพยุงร่างไร้สติของอ๋องสามเข้าห้องนอนของชิงเฟิง วางเขาไว้บนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนจะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว 

อ๋องสามเริ่มเพ้อเพราะพิษยาพันนารีแล้ว ชิงเฟิงเดินเข้าห้องมาหยุดยืนหน้าเตียง มองสำรวจร่างสูงใหญ่ของอ๋องสามที่แดงเถือกทั้งตัวร้อนลุ่มไปด้วยพิษ ก่อนจะตัดสินใจปลดเสื้อผ้าของเขาออกจนเหลือแต่ร่างกายเปลือยเปล่า  ชิงเฟิงมองสำรวจร่างกายของอ๋องสามตั้งแต่หัวจรดเท้าช้าๆอย่างพิจารณา 

"อืม....ใช้ได้แฮะ" 

ลงมือปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเอง ค่อยๆก้าวเท้าขึ้นเตียงช้าๆเอนร่างลงนอนทาบทับร่างสูงที่นอนเหยียดยาว จ้องมองเปลือกตาที่ปิดสนิทของเขา ก้มหน้าประกบปากนุ่มของตัวเองกับปากเขา ไล้ลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากของอ๋องสามเบาๆ ถูกไถร่างกายของตนบดเบียดกับกล้ามเนื้อตึงแน่นเครียดเขม็งของเขาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ 

อ๋องสามยังคงนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนร่างกายส่วนใดๆ ชิงเฟิงจึงเลื่อนตัวเองลงไปที่ซอกคอของเขา แลบลิ้นเลียเบาๆที่ข้างติ่งหู ไล่ลงมาที่อก เลยลงไปที่หน้าท้องตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามของเขา และไล่ต่ำลงไปอีกจนถึงแท่งเนื้อที่กำลังตื่นตัวขยายขนาดขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเมื่อได้สัมผัสกับกลิ่นกายสาวจากตังนาง 

ชิงเฟิงรู้สึกขัดใจกับเจ้ามังกรหลับตัวนี้นัก  จับมันตั้งขึ้นอ้าปากรับเอาแท่งหยกปวกเปียกนั้นเข้าปากไป กระดกลิ้นเลียปลายหยักเบาๆ รสเค็มประแหล่มๆสัมผัสปลายลิ้น ชิงเฟิงดูดเลียแท่งหยกของเขาเบาๆจนมันตื่นตัวเต็มที่ขยายขนาดขึ้นมาจนคับไปทั่งปากนาง ใช้สองมือช่วยกำรอบโคนแท่งหยก ห่อปากรูดขึ้นรูดลงตามความยาวช้าๆ จนได้ยินเสียงครางเบาๆอย่างเสียวซ่านของอ๋องสาม อ๋องสามเริ่มมีปฏิกริยาบ้างเเล้วจึงเร่งจังหวะรูดปากให้เร็วขึ้นอีก 

อ๋องสามแม้จะยังไม่ได้สติแต่ก็เสียวซ่านบริเวณแท่งความเป็นชายของตนเป็นอย่างมาก จึงเด้งเอวขึ้นหาปากน้อยๆของนางที่กำลังก้มหน้าก้มตาทั้งดูดทั้งเลียอย่างเอร็ดอร่อย พยายามสูบน้ำรักจากเเท่งหยกลำใหญ่ของเขากลืนลงคอไป 

อา...... เกิดอะไรขึ้น? ใครกำลังทำอะไรกับตัวข้ากัน 

อ่องสามเริ่มได้สติกลับมาบางส่วน แท่งหยกของเขาร้อนระอุแทบจะลุกเป็นไฟ แรงดูดมหาศาลจากปากชิงฟิงทำให้เกิดความเสียวซ่านแทบจะแตกทะลัก มีสตรีนางหนึ่งกำลังใช้ปากของนางกับแท่งเนื้อของตนอยู่  

อ๋องสามพยายามผงกศรีษะอันอ่อนแรงขึ้นมองการกระทำอันแปลกใหม่นั้น  

ชิงเฟิง! นางเอาแต่หลับตา ก้มหน้าก้มตาห่อปากรูดขึ้นๆลงๆบนแท่งเนื้อชูชันของเขาอย่างเอาเป็นชำนิชำนาญ 

ชิงเฟิงไม่รู้ว่าอ๋องสามได้สติแล้ว เห็นว่าเขาตื่นตัวเเข็งผงาดชูชันเต็มที่แล้ว ก็ขยับตัวขึ้นนั่งยองแหกขาคร่อมอยู่เหนือแท่งเนื้ออวบใหญ่ ท่าทางเก้ๆกังๆเล็กน้อย มือน้อยของนางล้วงลงไปลูบไล้ส่วนสงวนของตนเบาๆจนมีน้ำหล่อลื่นออกมา จับส่วนหัวแท่งหยกอุ่นจัดจ่อที่ปากทางสวาท  

เตรียมกดบั้นท้ายกลมกลึงลงไปหา กลีบสาวของนางค่อยๆแยกออกเพื่ออ้ารับแท่งเนื้ออวบใหญ่ของเขาเข้าไปที่ละนิด รู้สึกเจ็บนิดๆตรงปากทางเข้าจึงหยุดเอาไว้ครึ่งลำ ไม่กล้ากดลงไปจนสุด สูดปากผ่อนคลายช้าๆ คับแน่นจนอึดอัดจึงยกสะโพกขึ้นลงช่วงสั้นๆ ค่อยๆสร้างความคุ้นเคยกับมันทีละน้อย พยายามกดตัวเองลงมาใหม่ให้ลึกสุดอย่างใจเย็น จากนั้นก็ปรับเปลี่ยนท่า งอเข่าสองข้างไผล่ไปด้านหลัง แอ่นอกเอนตัวไปด้านหลัง ขยับเอวขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบช้าๆ ความเสียวซ่านเริ่มก่อตัวทีละน้อยภานในช่องสวาทของนาง ลามไปทั่วทั้งตัว ขยับวนเอวร่อนซ้ายขวาขึ้นลงสลับไปมาเป็นจังหว่ะ กางสองมือขย้ำหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงของตนอย่างหวาบหวิบ ความเสียวซ่านที่มากขึ้นก็เริ่มครวญครางออกมาเบาๆ 

"อะะ..อาา...อาา...ดีเหลือเกิน..." 

อ๋องสามได้สติกลับมาครบถ้วนแล้ว ลืมตามองท่าทางยั่วยวนชวนหลงไหลของนางที่กำลังควบขี่อยู่บนหน้าตักของตน เสียวซ่านจนทนไม่ไหวกลับคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของนางจับกดลงมาหาแท่งหยกของเขาจนมันทิ่มลึกเข้าไปภายในช่องรักของนางจนมิดด้าม 

"อ๊ะ....!!!." 

เสียงอุทานตกใจดังขึ้นเบาๆ เขาตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่? ราวกับแผ่นฟ้ากำลังพลิกตลบกลับหัวกลับหาง ชิงเฟิงถูกอ๋องสามจับพลิกให้ลงมานอนอยู่ใต้ร่างเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมจับขาทั้งสองข้างของนางแยกออกกว้างพาดแขนของตนไว้ จนสะโพกลอยขึ้นจากพื้น กระดกเอวส่งอาวุธลับประจำกายทิ่มแทงใส่ร่องรักของนางอย่างดุดันรุนแรง พร้อมกับแหงนหน้าครางหนักๆออกมาจนชิงเฟิงตั้งตัวไม่ติด 

สองเต้าอวบอิ่มสะท้านขึ้นลงท้าทายให้อ๋องสามก้มลงตวัดลิ้นเลียยอดอกของนางอย่างหิวกระหายเหมือนคนขาดสติ ชิงเฟิงพยายามยกสองมือยันกับหน้าท้องตึงเรียบเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของอ๋องสามเพื่อลดเเรงกระแทกกระทั้นนั้น แรงเสียดสีมากมายทำให้อารมณ์ของนางแตกกระเจิดกระเจิง เริ่มครวญครางเสียงดังออกมาด้วยความเสียวซ่านไม่แพ้กัน 

"อาา....อ๊ะ...อาา.." 

เตียงหลังเก่าลั่นเอี๊อดอ๊าดเป็นจังหวะพร้อมกับเสียงครวญคราง จนคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกต้องหันมามองหน้ากันด้วยความเก้อกระดาก 

"อาา...ท่านอ๋อง....หยุดก่อน." ชิงเฟิงถูกท่อนลำใหญ่ยาวของอ๋องสามกระแทกใส่ไม่ยั้งจนหายใจหายคอไม่ทันกันเลยทีเดียว เสียวซ่านจนต้องจิกกรงเล็บกับหัวไหล่ของเขาแน่น จนครูดเป็นรอยยาวเลือดออกซิบๆ 

อ๋องสามเหมือนยังไม่หนำใจปล่อยมือจากเรียวขาของชิงเฟิงมายึดรอบเอวขอดเพื่อจะได้จับกระแทกเข้าหาแท่งหยกของตนได้หนักหน่วงกว่าเดิม 

"อาา...อาา..."สองเสียงครางประสานกันรับกับจังหว่ะการสอดประสานเข้าออก 

เรียวขางามถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ชิงเฟิงก็ยกมันขึ้นเกี่ยวกระหวัดรับรอบเอวสอบของอ๋องสามเอาไว้แน่น  เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับๆไม่ได้หยุดหย่อน อ๋องสามแกสองขาเรียวงามจากเอวตน ถอดถอนแท่งชายออกมาเพื่อปรับเปลี่ยนท่วงท่าให้ชิงเฟิงนั่งทับอยู่ด้านบนเช่นเดิม จ่อท่อนลำเข้ากับร่องสวาทของนาง กดสะโพกงอนงามลงให้กลีบสาวโอบรัดท่อนเนื้อใหญ่ยาวเอาไว้ 

ชิงเฟิงเสียวกระสันได้ที่ เด้งสะโพกโยกเอวบดเบียดกลีบสาวใส่ท่อนเนื้อของอ๋องสามอย่างหนักหน่วง ท่อนเนื้ออุ่นจัดผลุบเข้าผลุบออกในร่องสวาทของนางจนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักที่เอ่อล้นออกมาด้วยความอิ่มเอม เต้าอวบหยุ่นเด้งขึ้นลง อ๋องสามเอนตัวลุกขึ้นนั่ง แขนแข็งแกร่งโอบรอบร่างบอบบาง บีบขย้ำแก้มก้นของนางพร้อมทั้งออกแรงช่วงยกตัวชิงเฟิงให้ควบขับได้สะดวกขึ้น 

"อาา..อ๊ะ...ท่านอ๋อง..ท่านอ๋อง..ข้า..ข้า อ๊าว..." 

ชิงเฟิงล่องลอยไปแตะขอบสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า อ๋องสามก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ทั้งยังปรับเปลี่ยนท่าร่วมรักไปเรื่อยๆเพื่อสนองความต้องการของตัวเองจวบจนฟ้าใกล้รุ่งสาง ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันต่อเนื่องยาวนานทั้งคืนจนต่างก็หมดแรงไปด้วยกันทั้งคู่โดยมิได้ถอดถอนแก่นจายออกจากกัน ชิงเฟิงเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ แต่ท่อนเนื้ออวบใหญ่ยังคงเสียบคาเอาไว้ในกายนาง  

----------------------------------------- 

"นี่มันอะไรกัน!? ตอบ!!....." 

หลังจากที่อ๋องสามตื่นมาก็เห็นเจ้าสิ่งนี่ตกอยู่ใกล้ๆกับเสื้อผ้าของชิงเฟิง เสียงตะโกนก้องอย่างเกรี้ยวกราดของอ๋องสามดังสะเทือนพนังห้อง ทะลุโสตประสาทจนแก้วหูชิงเฟิงแทบจะแตก 

ร่างที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงต้องสะดุ้งตื่น ดีดตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก ดวงตาเขียวปัดมองจ้องอ๋องสามอย่างเอาเรื่อง 

คนเนรคุณ!! ข้าอุส่าห์ช่วย แต่ท่านกลับไม่ยอมให้ข้าได้พักผ่อนบ้างเลยเชียวหรือ? 

ชิงเฟิงก่นด่าเขาในใจ ดวงตาเบิกโพลงเท่าไข่ห่านทันทีที่เห็นว่าอะไรอยู่ในมือของฮ๋องสาม นั่นมัน..มัน.... 

"จดหมายหย่าไง ข้าลงชื่อแล้ว และท่านก็ประทับลายนิ้วมือแล้วเมื่อคืนนี้" 

อ๋องสามยกนิ้วมือของตัวเองขึ้นมาดู เห็นรอยหมึกสีดำจางๆเปื้อนอยู่จริงๆอย่างที่นางกล่าวอ้าง ก็โมโหจัดทำลายกระดาษในมือทิ้งทันที 

แควก...แควกๆๆ.. 

จดหมายหย่าในมือเขาขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในเสี้ยวเวลาหายใจเข้าออกหนึ่งครั้ง แล้วก็โยนใส่หน้าชิงเฟิง 

"ท่าน!!....ท่าน..ทำแบบนี้ได้ยังไงห๊ะ??" 

"ข้าไม่ได้ทำข้อตกลงกับเจ้า ข้าไม่หย่า!  ใครจะรู้ว่าเจ้ากำลังตั้งท้องลูกของข้าอยู่หรือไม่ หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้" 

ชิงเฟิงหน้าดำหน้าแดงโกรธสุดขีด ไอ้คนเนรคุณ!!  ทำดีได้ชั่วแท้ๆ ยกนิ้วมืออันสั่นเทิ้มชี้หน้าด่าทออ๋องสามด้วยความโมโห 

"เจ้า..เจ้า..เจ้ามัน ไอ้ขี้โกง! เอาจดหมายหย่าของข้าคืนมานะ" 

"เสียใจด้วย ข้าคงให้ไม่ได้" 

"ข้า ไม่ท้องๆๆๆ เอาจดหมายหย่ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!" ชิงเฟิงโมโหจนขาดสติ มือหนึ่งกระชับผ้าห่มพันกายกระโดดลงจากเตียงพุ่งเข้าใส่อ๋องสามที่ยืนทมึงไม่ยอมหลบ ยกกำมือเล็กๆข้างหนึ่งรัวกำปั้นทุบอกแกร่งของเขาอย่างไม่ยั้ง 

"เอาคืนมานะ..ไอ้บ้า..ไอ้ทุเรส...ข้าช่วยเจ้าแล้ว พอหายดีจะกลับคำรึ?" 

อ๋องสามไม่ได้ถอยหนี ยืนนิ่งให้ชิงเฟิงทุบตีไปทั่วร่างเพื่อนระบายความแค้นให้หนำใจ ก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น ก้มลงกระชิบอย่างเยาะเย้ยข้างๆหูของนางอย่างผู้ชนะ 

"ข้ามิได้ตกลงอะไรกับเจ้า เจ้าทำข้อตกลงกับใครก็ไปโทษคนๆนั้นสิ อีกอย่างเจ้าเป็นเมียข้า ข้ามีสิทธิ์จะร่วมหลับนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ถือเป็นบุณคุณ" 

คำพูดยืดยาวของเขา ทำเอาชิงเฟิงอ้าปากพะงาบๆ ไม่รู้จะโต้เถียงยังไง ใบหน้างามบูดบึ้งโกรธเกรี้ยวสุดขีด อ้าปากงับเเขนเขาจนจมเขี้ยวด้วยแรงทั้งหมดที่มี 

แรงกัดแค่นี้ไม่ระคายผิวเขาหรอก อ๋องสามรู้สึกเจ็บๆคันๆจึงยกนิ้วสกัดจี้จุดที่คอของชิงเฟิงจนนางคอพักคอ่อน ร่างอ่อนระทวยหมดสติในอ้อมแขนเขาไปทันที 

########################## 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น