อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7. ดราเมจ nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 384

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 01:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7. ดราเมจ nc
แบบอักษร

​ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ เป็นภาพที่อีตายุนกิคล่อมฉันอยู่ อีตานี่!! คิดจะฉวยโอกาสอีกแล้วใช่มั้ยยย ฝันไปเถอะ ย๊ากกก!!! 

 

"นี่.. นายจะทำอะไรฉัน.." 

ด้วยความที่ยังไม่ส่างเมาดี ทำให้เสียงกระเส่างัวเงียๆ 

 

"ใครทำใครกันแน่" 

ยุนกิมองมือฉันที่ดึงคอเสื้อเขาไว้ยังไม่ปล่อย ยุนกิยิ้มมุมปากสายตาเจ้าเลห์ 

 

"นาย!!!" 

 

อีตายุุนกิพูดย้อน ทำฉันหงุดหงิด เลยกัดจมูกยุนกิเข้าให้เพราะหมั่นใส้ แต่ด้วยความที่ยังไม่ส่างเมาดี เรี่ยวแรงที่มีก็ดันหายไปหมด ทำให้แรงกัดของฉัน เป็นการเม้มปาก เข้าที่จมูกอิตายุนกิ 

 

"อื้มมม~" 

ยุนกิอุทานออกมา 

 

อย่าบอกนะว่า ฉันคงดันไปเผลอปลุกอารมณ์ยุนกิสะอย่างงั้น ไม่นะ ม่ายยยยย T^T 

 

ยุนกิมองหน้าฉัน ในขณะที่ฉันกำลังทำหน้าเหวออยู่ OoO 

ยุนกิค่อยๆเลื่อนหน้าลงมา ใช้ริมฝีปากของเขา ประกบเข้าลงบนริมฝีปากของฉัน อย่างช้าๆ ๆ 

 

ฉันเหวอไปแล้วในตอนนั้น ทำอะไรไม่ถูก เหมือนจะหลงอยู่ในคารมของยุนกิไปสะอย่างงั้น ยุนกิเห็นว่าฉันนิ่งไป เลยทำต่ออย่างช้าๆ ยุนกิพยายามเอาลิ้นดันเข้ามา 

 

ทำให้สติฉันเริ่มกลับมาสักหน่อย ฉันผลักอกยุนกิให้ออก แต่ยุนกิไม่ยอม ใฃ้มือเดียวของเขา ล็อคแขนฉันไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว 

ยุนกิยังคงจูบต่อ แล้วใช้ลิ้นดันตวัดเข้ามา ยุนกิใใช้ลิ้นเก่ง ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมยัยแบริสต้าถึงกู่ไม่กลับ 

 

แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะต้องมาชมเค้ากับเรื่องอะไรแบบนี้ตอนนี้!!!! 

ยุนกิดูท่าแล้วจะไม่หยุดง่ายๆ เขาดูดปาก ใช้ลิ้นตวัด แล้วก็เลียปากไปด้วย เล่นลิ้นอย่างเมามันเหมือนกับคนเจออาหารอร่อยที่ถูกปาก 

 

ฉันพยายามจะดิ้นหนี แต่ก็ดิ้นไปไหนไม่ได้ เพราะมือสองข้างถูกยุนกิล็อคไว้อยู่ 

ฉันใช้มายากลเอาตัวรอดได้ทุกเรื่อง แต่สำหรับยุนกิตอนนี้แล้ว ฉันกลับนึกอะไรไม่ออกเลย 

 

ยุนกิจูบไม่หยุด ไม่มีเว้นช่วงให้ฉันหายใจ และมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็เริ่มซุกซน 

ยุนกิค่อยๆเลื่อนมือข้างที่ว่าง ขึ้นมาที่หน้าอกฉันช้าๆ ยุนกิเริ่มเขี่ยหัวนมเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้มือนั้น เค้นเข้าที่หน้าอกฉันอย่างมันมือ 

 

"O.O !!!" นี่มันชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว!!! 

 

"อ่อยอั้นนะ!!" (ปล่อยฉันนะ) ฉันดิ้นจนสุดแรงที่มีอยู่ตอนนี้​ 

 

"เป็นอะไร?" ยุนกิถอนจูบออกมา 

 

"นี่นายจะทำบ้าอะไรฉันห้ะ!!!" ฉันขึ้นเสียงใส่ยุนกิ 

 

"แล้วเธอสนองอะไรให้ฉันละ" ยุนกิพูดปากยู่ยี่ 

 

"งั้นนายคงเข้าใจผิดแล้วละ... ปล่อยฉัน!!" 

ยุนกิก็ยอมปล่อยฉันจริงๆ ยุนกิลุกขึ้นนั่งบนโซฟาตัวเดิม แล้วยีหัว ทำท่าทางเซ็งๆ 

พอเห็นว่าฉันไม่ยอม เขาก็ไม่ได้ฝืนใจอะไรฉันต่อ แล้วยอมปล่อยฉันออกไปดีๆ 

 

โชคดีนะ ตอนนั้นจินกับเจโฮปกำลังนัวเนียเด็กของตัวเองอยู่ เลยไม่ได้มาสนใจอะไรฉัน 

 

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาหยิบกระเป๋า 

 

"ไปไหน"ยุนกิหันมาถามหน้าตานิ่งๆ 

 

"กลับบ้านนะสิ ต้องรีบกลับไปคิดวิธีหาเงินใช้หนี้นาย จะได้เลิกมีพันธะอะไรต่อกันอีก" 

 

"เดี๋ยวไปส่ง" 

 

"ไม่!!!" 

 

พูดจบฉันก็เดินสบัดตูดออกจากร้านมาเลย โดนไม่สนใจยุนกิ ว่าจะพูดอะไรต่อรึป่าว 

ฉันเรียกแท็กซี่หน้าผับให้ไปส่งที่คอนโด 

​แท็กซี่ขับมาส่งถึงหน้าคอนโดแล้ว 

 

ว้าาา ยังไม่หายมึนหัวเลย แถมยังหิวอีกด้วย ตกเย็นมานี่ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา 

ซื้อรามยอนในเซเว่นกินสะหน่อยดีกว่า ฉันเดินเข้าไปในเซเว่น เลือกรามยอน ได้แล้วก็ฉีกเครื่องปรุงรส เสร็จกดน้ำร้อนลงไปในถ้วย 

 

เสร็จแล้วเดินไปจ่ายตังค์ที่หน้าเคาว์เตอร์ 

ระหว่างเดินออกจากเซเว่นมา ก็มีเสียงเปรตรอรับส่วนบุญ มาต้อนรับฉันทันที 

 

"น้องสาววว ปิ้ดปิ้ววววว~ ขาน้องนี่ช่างเรียวสวยสง่า น่าสัมผัสไม่เบาเลยนะคร้าบบบ" 

 

ไอ้พวกโรคจิต แซวได้เสี่ยวมาก ถ้าหน้าตาดีจะไม่ว่าเลย แต่นี่หน้าเหลี่ยม ตัวดำ ปากกว้างมากพอที่จะเอาหมาไปวิ่งเล่นสักสี่ห้าตัวได้ ก่อนจะมาแซวฉันเนี้ย ไปส่องกระจกดูสารรูปตัวเองกันก่อนดีมั้ยคะพ่อคู๊ณณณณ 

 

"น้องสาว ให้พี่ไปส่งมั้ยจ้าาา~" 

 

โอ้โห! นี่ก็อีกตัว หน้าตาอย่างกับเอ็ดดี้ผีน่ารัก -_-;; 

 

"น้องสาวจ๋า พี่ชื่อมาริโอ้นะจ๊า สนใจไปนั่งรถเล่นกับพี่มั้ยเอ่ยยย" 

 

โห้ ชื่อมาริโอ้! หน้าเหมือนมาก ไม่ได้เหมือนพระเอกละครที่ไทยนะ แต่เหมือนเกมมาริโอ้เต๊าะเห็ดมากกว่า 

มันมาแล้ว.. พวกมันสามคนเดินตรงมาที่ฉัน.. ฉันมองพวกมันอย่างตะขิดตะขวง​ใจ ทำไมต้องมาเจอพวกมันด้วยฟร่ะ!!! 

 

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าเข้ามานะ!" ฉันชี้หน้าพวกมัน ลองเข้ามาสิ มีหวังสวยแน่! 

 

(ไม่รู้สะแล้วว่าฉันลูกใคร ฉันนะลูกนักมวยนะเว้ยยยย!!!!) 

 

"วิ้ดวิ้วววววว~ เก่งๆแบบนี้ดี พวกพี่ชอบ" 

 

"ลา~ ลา~ ลาาาา~~~~`" 

พวกมันเดินเข้ามาใกล้ฉันขึ้นเรื่อยๆ 

 

"ไอ้พวกเหลือขอ! หนักแผ่นดิน!!!" ฉันตะโกนด่าพวกมัน 

ฉันเขวี้ยงถ้วยรามยอนที่เพิ่งซื้อมาเมื่อกี้ออกไปโดนหัวไอ้มาริโอ้ 

 

ปั่กกกกกกกกก! 

 

"เฮ้ยลูกพี่... ลูกพี่" 

ลูกน้องมันเรียกลูกพี่มัน ที่หัวเต็มไปด้วยเส้นรามยอนไปหมด ฮ่าๆๆ สะใจโว๊ยยยย 

 

พวกหนักแผ่นดิน มารสังคม สมควรแล้วที่จะต้องโดน ฉันจะจัดการเอาสะให้เข็ด!!! 

ฉันยักคิ้วท้าทายพวกมัน บอกให้รู้ไว้ว่าฉันไม่กลัวนะเว้ยยย 

 

"แสบนักนะ แม่สาวน้อยยย" 

 

พวกมันสามตัวเดินเข้ามาพร้อมกันอีกครั้ง คงถึงคราวที่ฉันจะต้องใช้วิชาแม่ไม้มวยไทย ที่พ่อเคยสอนฉันตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ม.2สะแล้วหละ โฮ๊ะๆๆ ^o^ 

พวกมันเดินเข้ามาจนใกล้ตัวฉัน ฉันเลยจัดการด้วยกำปั้น เสยคาง ไอ้หน้าเหลี่ยม จนกระเด็นออกไป แล้วเหวี่ยงซอกใส่คางไอ้เอ็ดดี้ โดนที่ยังไม่ทันได้ระวังตัวจากไอ้มาริโอ้ ที่วิ่งดิ่งเข้ามา ชกกระทุ้งเข้าที่ท้องน้อยฉันจนจุก! O.O 

 

​อั่กกกกกกกก!​ 

โคตรจุก!!! ฉันจุกจนเข่าทรุดลงไปกับพื้น 

 

"เห้ยย! ลากตัวมันไปขึ้นรถ"  มาริโอ้สั่ง 

ลูกน้องมันเดินเข้ามาลากฉันไป ม่ายยยยยยย T^T 

 

ตอนนี้จากที่เคยเกรี้ยวกราด กลับกลายเป็นแมว ไร้ทางสู้ และต่อต้านใดๆ 

มันลากฉันไปจนจะถึงรถ ฉันกลัวจนนึกภาพไปถึงตอนที่ไอ้โรคจิตหน้าปลาไหลสามคนจะทำอะไรฉันบ้าง 

น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาเต็มหน้า ถึงต่อจะให้ฉันเก่งสักแค่ไหน สุดท้ายแล้วฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงคนนึงอยู่ดี T^T 

ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยยย ฮือๆๆๆ  T^T 

 

"หมดฤทธิ์แล้วหรอ ยัยตัวแสบ!!!" 

ไอ้มาริโอ้พูดเยาะเย้ยเดินมากระชากฉันให้ไปที่รถมันอย่างแรง ม่ายยย ฉันเจ็บนะเว้ย ฮือๆๆ T^T 

 

เปรี้ยงงงงงงงงง!!! 

 

 

"ไอ้พวกลูกหมา จะทำอะไรผู้หญิง ห้ะ!!!" 

เป็นเสียงผู้ชายตะโกนออกมาดังลั่น น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าหวาดกลัว จนทำให้ไอ้สามตัวนั้นขาสั่นสะเทือน 

ฉันหันไปมองตามเสียงคนที่มาช่วยชีวิตฉัน 

 

 

"วี!!! O.O" 

 

"พวกมึงคิดจะทำอะไรกัน ห้ะ!!!!" 

วีกระแทกเสียง ทำเอาไอ้สามตัวนั้นกลัวจนหัวหด 

 

"ส่งผู้หญิงมา ไม่อย่างนั้นพวกมึงได้กินลูกปืนแน่!!!" 

วีเอาปืนลงจากฟ้า แล้วจ่อไปที่กระบานไอ้พวกนั้นแทน 

 

 

วีทำหน้าเลือดเย็น ตาแดงก่ำ จนไอ้พวกนั่นกลัวเลยรีบปล่อยฉันมาให้วี แล้วขับรถหนีกันไปอย่างไว 

ฉันยืนอยู่หน้าวี แต่ร่างกายของฉันตอนนี้มันจุกเข้าสะจนหมดแรง ยืนไม่ไหว ทำเอาฉันทรุดลง 

 

​พรึบบบบบ!!! 

​วีเข้ามารับร่างฉันไว้ ฉันน้ำตาไหล ทั้งตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้ 

 

"ไม่เป็นไรแล้วนะ เธอปลอดภัยแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว...." 

วีกอดฉันไว้ไม่ให้ล้มลง พลางใช้มือเสยผมฉันที่ปิดหน้าปิดตาออก 

 

"ขอบใจนะ T^T" 

 

"ไม่เอา ไม่ร้องนะยูอา" 

วีเข้ามาสวมกอดฉันอย่างอบอุ่น 

 

"ฉันเมื่อกี้นายไม่มาฉันจะต้องแย่แน่ๆเลย" T^T 

ฉันมองหน้าวี ทั้งๆที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของวีที่พยุงร่างอยู่ 

 

"อ่าาา.. ไม่เป็นไรแล้วนะ" 

วีมองหน้าฉันอย่างอ่อนโยนแล้วยิ้มมุมปาก แล้วจุ๊บลงที่หน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน 

 

"มาพลอดรักอะไรกันกลางถนนวะ" 

 

"ยุนกิฮยอง" 

 

"นาย.." 

 

"เด็กใหม่มึงหรอ" 

ยุนกิถามวีด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบปกติของยุนกิ 

 

"เอ่ออ... ไม่ใช่ครับฮยอง ยังไม่ใช่นะครับ" 

วีตอบแบบเลิ่กลั่กๆ (คือจะสื่อว่าแต่ในอนาคตไม่แน่^^) 

 

"ก็แน่สิ ยัยนี่เพิ่งประกาศไปกับฉันว่าเป็นแฟนกันที่คลับเมื่อกี้" ฮ่าๆ 

ยุนกิพูดน้ำเสียงกวนๆ แล้วอีตานี่จะมาพูดถึงเรื่องนี้ทำไมวะ มันเป็นแค่เรื่องสมมุติ 

สมมุติ!!! การแสดงอะ สะกดเป็นป๊ะ!!!! 

 

"ห้ะ!!! จริงหรอยูอา O.O?" 

วีทำหน้าตกใจอย่างแรง 

 

"เอ่อ มันเป็นเรื่องสม...." 

ฉันยังพูดไม่ทันจบ ยุนกิก็พูดโพล่งขึ้นมาแทรก 

 

"อร๊าชชช ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามจินฮยอง นัมจุน แล้วก็เจโฮปนะ" 

ยุนกิพูดหน้าตาเจ้าเล่ห์ สายตาเหมือนจะให้วีเชื่อตัวเองสะให้ได้ ว่าฉันกับเขาเป็นแฟนกันจริงๆ เฮ้อออ อิตายุนกิเอ้ยยย ทำแบบนั้นไปทำไม 

 

"อ่า.. ฮยองครับ ที่ยุนกิฮยองเห็นเมื่อกี้ มันไม่ใช่อย่างที่ฮยองคิดนะครับ เราไม่ได้พลอดรักกันอย่างที่ฮยองเข้าใจผิด แต่ถ้าเมื่อกี้ผมเข้ามาช่วยเธอไม่ทัน เธอคงโดนไอ้พวกโรคจิตเข้ามาฉุดไปแล้วแน่ๆ พวกมันชกท้องเธอครับ เธอจะล้มลงไปกับพื้น ผมเลยเข้าไปช่วยพยุง เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละครับฮยอง" 

วีอธิบายถึงเหตุการณ์เมื่อกี้อย่างใจเย็น 

 

"บอกว่าจะมาส่งก็ไม่ยอม เป็นไงละ จนได้!" 

ยุนกิมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม 

อีตาบ้านี่จะซ้ำเติมฉันหรือจะปลอบฉันกันแน่วะเนี้ย! 

 

"ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ถ้างั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ" 

 

"เดี๋ยวฉันไปส่ง!!!" 

ยุนกิกับวีพูดพร้อมกัน O.O' 

 

ความคิดเห็น