เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สองเรา ตอนที่ 1

ชื่อตอน : สองเรา ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 304

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สองเรา ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตลอดสองวันที่ไม่สบายณธิดาได้สัมผัสอีกมุมหนึ่งของผู้ชายขยันและใจดีอย่างหรัญย์ เป็นความเอาใจใส่ที่หล่อนซึ่งมีคนรักมาสิบกว่าปีไม่เคยได้รับ ไม่ใช่เพราะคชากูลไม่เคยเอาใจไม่เคยทำดีด้วย แต่มันแตกต่างกับความอ่อนโยน ความละเอียดละมุนละไม หล่อนสามารถแยกออกได้ชัดเจนจากที่ไม่เคยรู้มาก่อนและคิดเสมอว่าคชากูลคือคนที่ดูแลหล่อนเหมือนเจ้าหญิง  

แต่ผิดถนัด... ยิ่งได้รู้ว่าเขามีคนอื่นลับหลังจนท้องโย้ ยิ่งทำให้นึกย้อนกลับไปทบทวนพฤติกรรมว่า สิ่งเหล่านั้นไม่ได้มาจากใจ 

หล่อนไม่ได้เก่งกาจเรื่องวิเคราะห์ผู้ชาย แต่ก็ไม่ใช่คนโง่เสียทีเดียว เมื่อได้ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาย่อมรู้จักสังเกตรู้จักคิดมากขึ้น และสำคัญที่สุดคือความรู้สึก มันอบอุ่น มันปลอดภัย ไม่รู้สึกเดียวดายแม้แต่น้อยแม้จะเพิ่งเผชิญมรสุมที่ทำให้ชีวิตดำดิ่งอย่างไม่เคยประสบมาก่อนก็ตาม                                                           

 “วันนี้เราจะเก็บร้านเร็วหน่อย... ของไม่เยอะ” เขาหันมาบอกหล่อนขณะที่กำลังเตรียมของทำน้ำจิ้ม ส่วนหล่อนก็กำลังใช้ไม้เสียบลูกชิ้นเรียงไว้ในถาด รอนำไปย่างบนเตาและวางขาย หล่อนเริ่มช่วยงานเขาคล่องขึ้น รู้ว่าต้องทำอะไรก่อนอันไหนหลัง ไม่เงอะงะหันซ้ายหันขวาเกะกะเขาเสียมากกว่าได้ทำงานอย่างวันแรก ๆ หรัญย์ก็ดูหงุดหงิดน้อยลง          

  “ทำไมล่ะ”                                                                            

    “ไม่บอก”                                  

ทุกครั้งที่คุยด้วยเขาจะหันมายิ้ม ทำให้ภาพในค่ำคืนที่ผ่าน ๆ มาลอยฟุ้งรังควานอยู่ในหัวของหล่อนตลอดเวลา ทั้งอ้อมกอด ทั้งสัมผัสมันยังลอยอบอวลอยู่รอบ ๆ เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของอากาศที่ใช้หายใจเข้าออก 

“แล้วแต่” ในเมื่อเขาไม่บอกก็ไม่อยากเซ้าซี้และคิดว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องหมา ๆ แมว ๆ ที่เขาดูแลอยู่นั่นแหละ  

“มาลองหัดทำน้ำจิ้มดูบ้างไหม” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่องพลางนำพริกขี้หนูสวน กระเทียม เกลือ ผักชี น้ำมะนาวคั้นสดในสัดส่วนที่พอเหมาะใส่ในเครื่องปั่น ตามด้วยน้ำตาลปี๊บที่ละลายน้ำร้อนไว้แล้ว คนให้ส่วนผสมเข้าที่                         

   “ทำไม่เป็น... เดี๋ยวลูกค้านายก็หายหมดพอดี”  

“ไม่หรอก ผมก็ไม่ได้ทำเป็นมาตั้งแต่เกิด มาสิ... แค่ปั่น...” เขาพยักหน้าเรียก 

“อันนั้นผมทำเอง งานถนัดเลยล่ะ” 

“นายก็ถนัดทุกอย่างนั่นแหละ” หล่อนตอบโต้โดยไม่ได้มองหน้า 

“แต่ ‘เสียบลูกชิ้น’ เนี่ยถนัดมาก” 

“!” ณธิดาชะงักกึก เผลอหันมองเขาโดยอัตโนมัติจึงได้เห็นรอยยิ้มแกมขำก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปสนใจเครื่องปั่นตรงหน้า “ทะลึ่ง” มิวายค่อนขอดด้วยความเขินอาย หากมีกระจกส่องหล่อนคงได้เห็นหน้าตัวเองแดงยิ่งกว่าพริกขี้หนูในถาดตรงหน้าเขา                                                                             

 “ก็พูดจริง...”  

เมื่อหล่อนไม่มีท่าทีลุกจากภารกิจเขาจึงเริ่มปั่นน้ำจิ้มสูตรเด็ด เพื่อจะได้ทำน้ำจิ้มมะขามในขั้นตอนถัดไป หล่อนลอบมองในขณะที่หรัญย์ทำงาน แม้ใบหน้าจะเจือรอยยิ้มอยู่เสมอแต่เขามีความมุ่งมั่นมาก สำหรับหล่อนแล้วมันก็ย่างลูกชิ้นขาย ไม่เคยรู้ว่าขั้นตอนปฏิบัติจะมีความยุ่งยากซับซ้อน และไม่เห็นว่ามีความจำเป็นต้องตั้งใจอย่างที่เขาทำก็ได้ 

‘อะไรก็ตามถ้าคุณทำด้วยใจ รักในสิ่งที่ทำ คุณจะไม่ได้คิดถึงหรอกว่าตีเป็นเงินได้เท่าไหร่ ของกินก็เหมือนกัน ถ้าคุณทำให้พ่อให้แม่ ให้คนในบ้านคุณกินยังไง แล้วทำให้คนอื่นกินแบบเดียวกัน เขาจะกลายเป็นครอบครัวของคุณ ถึงเวลานั้นผลตอบแทนจะตามมาเอง’ ชายหนุ่มเคยบอกในครั้งที่หล่อนถาม เพราะเหนื่อยที่ต้องทำงานร่วมกับเขา จวบจนถึงวันนี้ก็ยังไม่แน่ใจนักว่าผลตอบแทนที่เขาหมายถึงนั้น คืออะไร 

เงิน... หรือความรู้สึก 

หล่อนช่วยเขาขายของ ซื้อของ แม้จะไม่นานมากแต่ก็พอรู้รายรับรายจ่าย กำไรได้มากถึงวันละสี่ห้าพันหรือมากกว่านั้นก็จริง แต่เขาต้องจ่ายค่าเช่าถึงสองที่ ทั้งที่พักและร้าน ไหนจะค่าใช้จ่ายส่วนตัวและค่าอาหารหมาแมวซึ่งต้องตุนเอาไว้ทุกสัปดาห์ และบางครั้งก็ยังมีเหตุไมคาดฝันอย่างเช่นต้องจ่ายค่าพยาบาลสัตว์จรจัดเหล่านั้น คิดไปคิดมา... หรัญย์เป็นผู้ชายธรรมดาที่แปลกแตกต่าง ดูเป็นคนง่าย ๆ แต่เข้าใจยาก 

และหล่อนก็สงสัยว่า... เขาไม่มีด้านมืดอยู่ในตัวบ้างเลยหรือ? 

“คุณ”                                                                                     

  “อุ้ย! ตกใจหมดเลย ทำไมมาเงียบ ๆ” ณธิดาผงะ เมื่อเสียงเรียกของเขาดึงสติเพ้อเจ้อของหล่อนกลับมาด้วย แล้วก็พบว่าหรัญย์มายืนโน้มตัวก้มหน้าลงมาใกล้จนเกือบทิ่มตาหล่อนอยู่แล้ว 

“เรียกตั้งนานแล้วแม่คุณ ยังไม่หายเจ็บหรือไง”    พูดถึงเรื่องนี้หล่อนก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หวานต้องอมขมก็คายไม่ได้จนหน้าแดงหน้าดำ ความร้อนผ่าว ๆ ลามไปถึงอกถึงหู                       

“หน้าแดง... หรือว่าเป็นไข้ ตัวร้อนหรือเปล่าเนี่ย”  

เขายิ่งโน้มหน้าลงมาใกล้ เร็ว จนหลบไม่ทัน ชิด... เสียจนหน้าผากสัมผัสแนบสนิท หล่อนจ้องตาเขาที่อยู่ห่างเพียงนิ้วไม่กะพริบ เหมือนมีบางอย่างครอบงำให้นิ่งจนลืมหายใจอยู่อย่างนั้น ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาปะทะใบหน้า หล่อนได้กลิ่นของกลิ่นกายที่คุ้นเคย แล้ว...  

“เฮ้ย! คุณเป็นอะไรลูกชิ้น!” หรัญย์ตกใจผงะ รีบประคองหล่อนที่ตัวแข็งทื่อ  

หญิงสาวรีบเอามือปาดเช็ดตรงปากและจมูกเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ดวงตาเกลือกกลอกพร่ามัว แต่ก็ยังมองเห็นว่าฝ่ามือที่เปื้อนเปียกแดงฉานนั้นเกิดอะไรขึ้น 

น้ำแตก! เฮ้ยไม่ใช่ เลือดกำเดาแตก! 

ความคิดเห็น