ดาวพลูโตสีเทา2

เดินทางมาถึงรุ่นลูกแล้วสำหรับเรื่องนี้ พี่ฮันโซกับน้องชียอน ใครที่ชอบนิยายแนวน่ารักฟินๆลองอ่านเรื่องนี้จ้า (ส่วนเรื่องนี้ไรท์กำลังแต่งอยู่นะคะอาจจะลงช้า หรือหายไปนานก็ต้องขอโทษรีดเดอร์ที่รอด้วยนะคะ😢😭)

CHAPTER XXII .:: Miss Or Hate Or Hurt ::. [1.1]

ชื่อตอน : CHAPTER XXII .:: Miss Or Hate Or Hurt ::. [1.1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 337

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER XXII .:: Miss Or Hate Or Hurt ::. [1.1]
แบบอักษร


.::CHAPTER22::.

MISS OR HATE OR HURT

[1.1]

image


[SIYEON : TALK]

คนเขาเลิกกันก็ต้องมีเฮิร์ทเป็นธรรมดาจริงมั้ย?

ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น...

ฉันตัดสินใจบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับพี่ฮันโซ และเริ่มที่จะหลบหน้าเขา...

ทั้งรู้สึกสับสนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ซึ่งสรุปได้ในทันทีว่าพี่ฮันโซเขาตั้งใจโกหกกัน

เขาคงจำฉันได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

ฉันเกลียดตัวเองที่รักเขา เผลอถลำลึกไปกับสัมผัสเร่าร้อน คำพูด ความห่วงใย ใส่ใจ และการกระทำ

เสียตัวไม่ว่า เสียใจไม่ได้! แต่ก็เสียไปทั้งสองอย่างพร้อมกันแล้ว

ไม่รู้อากาศร้อนหรือไง ใบหน้าฉันถึงได้ร้อนผะผ่าวขึ้นมาทั้งสองพวงแก้ม

"เป็นไรเปล่ายัยชี หน้าแดงแปลกๆ"

"ปะ...เปล่า" ฉันส่ายหน้าไปมา เอลล่ากับเชอร์รีนสองคนนั้นจ้องหน้าฉันอย่างกับเป็นเรื่องใหญ่

ก็แค่... คิดเรื่องลามกนิดหน่อย

วันนี้ ฉันไม่มีเรียนน่ะเลยเบื่อๆ ออกมาเล่นกับเอลล่าและเชอร์รีน ที่มหาลัยเพื่อนสาว แถมยังนั่งเล่นที่ม้านั่งใต้ถุน คณะบริหารธุรกิจด้วย

"คิดถึงพี่ฮันโซหรือเปล่า คิคิ" เชอร์รีนถามติดแซวๆ แต่ฉันนี่สิ ใบหน้าเริ่มเรียบตึง

"เลิกกันแล้ว" ตีหน้ายุ่งดุเพื่อนสาวไปในตัว จนเชอร์รีนหน้าถอดสี รอยยิ้มหุบฉับหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากเอลล่า

"ทะ...ทำไม? ฉันก็เห็นแกกับพี่ฮันโซรักกันดีหนิ"

"ฉันเบื่อก็เลยเลิก"

เหตุผลไม่ได้มีแค่นั้น แต่ขี้เกียจอธิบายเฉยๆ ป่านนี้เขารู้กันทั้งมอแล้วว่าฉันเลิกกับพี่ฮันโซ

เขามันอดีตเดือนคณะจะทำไรแฟนคลับก็จับตามองตลอด อดที่จะเผือกข่าว ที่ลงในเพจมหาลัยไม่ได้ ลองอ่านคอมเมนท์เป็นพันๆมันก็ทำให้เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

บ้างก็ดีใจ ทั้งสมน้ำหน้าที่ฉันโดนเขาเขี่ยทิ้งชักที หรือบางเมนท์ก็พูดถึงฉันเป็นแค่ของเล่นของเขา ไม่จริงจังไรงี้

บ้างก็เมนท์ เหมือนฉันไปทำร้ายหมากหัวใจ จนต้องจะตบสั่งสอน บลาๆๆ

บ้างก็มีพวกผู้ชายพากันเฮ

มีแต่พวกมือคีย์บอร์ดทั้งหลาย ฉันเลยทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ

ทั้งๆที่ความจริงใครจะรู้ ฉันเนี่ยแหละเป็นคนทิ้งเขา!

"เบื่อไงอ่ะ?" เอลล่ายกมือเกาหัวเหมือนมึนงง คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่น

"เขา...หล่อเกินไป ฉันไม่ชอบ" คำตอบของฉันอาจจะทำให้คนอื่นหมั่นไส้

แต่สำหรับฉันการที่ได้รู้ว่าเขาเป็นคุณชายข้างบ้าน นั่นยิ่งทำให้ฉันมองเขาไม่หลงเหลือเค้าโครงความหล่อเหลาแม้แต่นิดเดียว!

นี่ก็ไม่แปลกใจ ที่วันนั้นเขาช่วยฉันจากพวกทวงหนี้นอกระบบ เขาแผ่รังสีความเยือกเย็นออกมาจนน่ากลัว

"ก็นะ... แกมีแฟนหล่อก็คงหวงเป็นธรรมดาจริงไหม?"

"ไม่จริง! เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า" ฉันเบะปากมองบนไปที ชวนเพื่อนๆเปลี่ยนเรื่อง ขี้เกียจฟังเรื่องเขาแล้ว!

คุยกันไปได้ชักพัก...

"ถามจริงๆทำไมแกถึงเลิกกับพี่ฮันโซวะ?"

โว๊ะ! ยังวกกลับมาเรื่องเดิมได้อีก...

ฉันว่าสองคนตรงหน้าฉันเนี่ยคงไม่เชื่อหรอกว่า เหตุผลโง่ๆที่ฉันโพรงออกไปนั่นยากที่จะเชื่อ

ละหว่างที่โดนซักไซร้อยู่ ฉันหลบสายตาเพื่อนทั้งสอง มองช่องว่างตรงกลาง...

ตรงนั้นเป็นถนน

และใช่... ฉันนั่งหันหน้าใส่ถนน

นัยน์ตากลมโตสะท้อนภาพ รถลัมโบร์กีนีสีเขียวจี๊ดคุ้นตาขับมาจอดลงตรงหน้าคณะนี้

ประตูผีเสื้อเปิดออกมีผู้หญิงตัวเล็ก ลงมาจากฝั่งข้างคนขับ มองไกลๆยังไงก็สวย ลุคลูกคุณหนูสุดๆ

"เขาเจ้าชู้เกินไป" ฉันปรับเปลี่ยนใบหน้าที่บึ้งตึงให้เรียบเฉยราวกับไร้อารมณ์ แต่ใครจะไปรู้ฉันคิดอะไรอยู่... ฉันพยักพเยิดหน้าไปทางนั้น

ฝ่ามือเล็กกำเข้าหากันแน่น! ฉันล่ะอยากจะต่อยใบหน้าหล่อๆของเขานัก!

ใช่สิ! เลิกกันไปแล้ว เขาจะจีบใครก็ได้... ผู้หญิงคนนั้นลงจากรถหรู แต่ไม่วายพี่ฮันโซลดกระจกลง เรียกเธอแถมโบกมือบ๊ายบายกันด้วย

เขายิ้ม... ให้เธอ!

เป็นภาพที่ติดตาฉัน และเจ็บใจอย่างยิ่ง!

"แม่ง! เลิกกันจริงด้วย" แม้แต่เอลล่ายังพูดคำหยาบ

ไม่รู้ว่าเขาจงใจหรือไร นี่ขนาดต่างมหาลัยนะเนี่ย ฉันยังเห็นเขามาส่งผู้หญิงอีก

ร้ายกาจชะมัด ตอนคบกับฉันก็คงมีผู้หญิงซุกไว้สินะ

ฉันมองภาพรถคันหรูขับออกไป ด้วยสายตานิ่งเฉย จนเพื่อนสาวทั้งสองหันหน้ากลับมาทางฉันคืน

"แกโอเคไหม?"

เจ็บที่ใจใครจะรู้ ครั้งนึงฉันรักเขามาก แต่เวลาผ่านไปก็คงหมดรักเขาเองแหละ

"อืม" ฉันพยักหน้ารับ ถอนหายใจออกมาทีนึง ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องราวให้เพื่อนสาวฟังทั้งหมด...

"ว่าล่ะ ต้องมีอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้น" เชอร์รีนพูดอย่างมั่นใจ

แต่ว่า...

"นี่มันพรมลิขิตชัดๆ" นางเอลล่า! ทำไมทำหน้านั้น ฉันขนลุกนางเลยอ่ะ

ณิชาก็ชอบทำหน้าเพ้อฝัน เอลล่าเองก็ไม่ต่าง บรื๋อ~

"พรมเช็ดเท้าน่ะสิยะ" ขี้เกียจพูดเล่า!

ใครๆก็บอกว่าฉันโชคดีที่ได้เป็นแฟนกับพี่ฮันโซ เพราะเขามันหล่อ รวย จนหน้าหมั่นไส้ไง!

นอกนั้น ก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี... นิสัยก็แย่! กวนประสาท ตัวก็โต สูงเหมือนกินต้นมะพร้าวเข้าไป หุ่นก็แข็งแรงราวกับลูกมาเฟีย

แถมยังขี้หวงของที่สุด!

เออ! เขาไม่เห็นมีดีอะไร แต่ทำไมพวกผู้หญิงทั้งหลายทั้งแหล่ ถึงได้อยากเอาไปทำพันธุ์นัก

"ว่าแต่...ผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้นๆ น่าจะชื่อ พี่เณอแตม ปีสองดีกรีอดีตดาวคณะ" เอลล่าเสริมความอยากรู้ให้ฉัน

เหอะ! แต่ละคนที่พี่มันเลือกคุย อดีตดาวทั้งนั้น ฉันสู้อะไรพวกพี่ๆพวกนั้นไม่ได้เลย แถมยังเป็นเด็กกระโปกที่เขาพูดให้อีก

จีบฉันทำไมก็ไม่รู้? รู้สึกท้อแท้ก็วันนี้แหละ...ไหล่ตกเลย

ว่าแต่...รู้จักกันได้ไงวะ? อยู่คนละมอ แถมเขายังเลิกกับฉันได้ อาทิตย์กว่าๆเท่านั้น

ไวไฟเป็นบ้า!

"เลิกๆไม่คุยเรื่องของเก่า" ฉันบอกปัด ยกมือทั้งสองเท้ากับโต๊ะค้ำแก้มอย่างเซ็งๆ

ฉันแค่เฮิร์ทนิดหน่อยเอง...

เวลาต่อมา ฉันนั่งคุยกับเพื่อนสาวไปซักพัก จนเพื่อนๆเข้าเรียน ฉันก็เลยตัดสินใจจะกลับบ้าน

แต่แล้ว พี่กังฟูกลับทักมาเสียก่อน...

คิดหรือไงว่าฉันจะเสียใจอยู่ฝ่ายเดียว มองเขาไปกับผู้หญิงอยู่ฝ่ายเดียว อย่างน้อยพี่กังฟูก็ยังจริงใจกับฉัน

วันนั้น พี่กังฟูยังเดินมาบอกให้ปลดบล็อกไลน์เขา ซึ่งฉันก็งง ไม่รู้ว่าไอ้เราบล็อกเขาตอนไหน สงสัยเป็นฝีมือของพี่ฮันโซแน่ๆเลย!

Kungfu : มาหาที่ห้างxxxหน่อย

Kungfu : หิวข้าว (พร้อมสติ๊กเกอร์อ้อน)

ฉันขยับยิ้มบางๆให้หน้าจอมือถือ ก่อนพิมพ์ตอบเขาว่า โอเค เดี๋ยวจะรีบไป

ตอนนี้ ประมาณสิบโมงกว่าๆแล้ว แดดก็จะแรงประมาณนึง เพราะที่นี่คือประเทศไทยจ้า~

ฉันเก็บมือถือไว้ในกระเป๋ากางเกงขาสั้น เพื่อที่จะไปเอารถที่จอดอยู่หลังคณะ หรี่สายตามองไกลๆก็เจอกับบางสิ่งที่จ้ากว่าแดดประเทศไทยเสียอีก!

ลัมโบร์กีนีสีเขียวป้ายทะเบียนตัวเดียวจอดอยู่ตรงนั้น...

ราวกับรอใคร...

ช้ำร้ายยังจอดซ้อนท้ายรถฉันอีก!

ให้ตายสิ! ฉันคิดว่าพี่ฮันโซจะกลับไปแล้วซะอีก และที่เลวร้ายกว่านั้นฉันเปลี่ยนรถเบนซ์มาขับแทนคันเก่า เหมือนเขาจะจงใจสุดๆ รู้รถที่ฉันขับวันนี้อีก

เหมือนตามฉันมา

แบบนี้ฉันก็เอารถออกไม่ได้น่ะสิ!

ฉันยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ครู่นึง จะกลับไปทางเดิมก็ไม่ได้ บอกพี่กังฟูมารับดีมั้ย?

วินาทีนั้น ฉันเลยตัดสินใจ กัดฟันสู้เสือ เอาก็เอาว่ะ! ไหนๆก็ไหนๆล่ะ อยากปั่นประสาทฉันมากป่ะ?

คนเลิกกันก็ต่างคนต่างอยู่ไปสิ มารังควานทำไมเนี่ย...

ก๊อกๆ

ได้ทีฉันเลยเดินมาเคาะกระจกรถพี่ฮันโซรัวๆเลย

เขาไม่เปิด...

ก๊อกๆๆ

ฉันได้แต่กัดฟันอยู่ในใจ อยากจะรู้นักไอ้คนที่นั่งอยู่ด้านใน จะกวนประสาทแค่ะไหน!

ไม่เปิด...

ก๊อกๆๆๆ

พอฉันเคาะครั้งที่สาม กระจกรถที่ติดทับด้วยฟิล์มดำลดลงช้าๆ ฉันซะงักมือนิดหน่อย เผลอเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อเห็นใบหน้าของคนเย็นชาด้านใน

วินาทีนั้น โลกเหมือนจะหยุดหมุน หัวใจฉันเต้นแรงมาก ใบหน้าเขายังคงความหล่อเหลาตามเดิม แถมตัวเขายังอยู่ในชุดนักศึกษาด้วย

แล้วทำไมไม่ไปเรียนล่ะ?

"มีอะไร?" พี่ฮันโซเขาตวัดสายตาราบเรียบ แสนเย็นเยือกมาทางฉัน น้ำเสียงเขาทุ้มราบเรียบ ในมือเขาถือโทรศัพท์ค้างหน้าต่างแชทไว้

"ช่วยขยับรถไปข้างหน้าให้หน่อย...ค่ะ"

รู้สึกขัดเขินยังไงก็ไม่รู้ เจ็บปวด เหมือนกันที่เขาทำราวกับเราสองคนไม่รู้จักกัน ไร้เยื่อใย ไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆที่ร่วมสร้าง

เขาคงไม่รักฉันแล้ว ก็ฉันไม่ใช่เด็กดีของเขาหนิ

"อืม" เขาครางรับรู้ พลันเลื่อนกระจกปิด จนฉันชะงักยังไม่ทันที่จะขอบคุณเขาด้วยช้ำ ซึ่งเขาเขยิบรถไปด้านหน้าพอมีช่องว่างให้ฉันขับรถออก

เขาคงไม่รู้สินะว่ารถของฉันคันไหน สงสัยที่ว่าเขาตามฉันมา ฉันก็แค่มโนไปเอง


ห้างxxxxx

"กินเยอะๆจะได้โตเหมือนคนอื่นเขา"

"....."

"ชียอน"

"....." เงียบ

"ชียอน!"

"หะ...หืม?" ฉันกระพริบตาถี่รัว เมื่อโดนเรียก เพราะตัวเองเหม่อลอยเกินไป

หลังจาก ที่ขับรถออกมาจากมอ ฉันก็เอาแต่คิดเรื่องพี่ฮันโซ แถมยังมานั่งกินข้าวกับพี่กังฟูยังเหม่อลอยใส่เขาอีก

"เนื้อๆ" เขาหลุบตาลงมองจานเนื้อฉัน ซึ่งมันเริ่มจะพูนจานแล้ว

"อะ...อ้อ! ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยบอกพี่กังฟูพยักหน้ารับ แถมยังมองฉันด้วยสายตาจับผิดอีก

"มัวแต่เหม่อลอยหาไอ้ฮันโซหรือเปล่าเนี่ย?"

"เปล่าค่ะ" พูดแทงใจดำฉันไปอีก!!

"อืม"

รู้สึกว่าพี่กังฟูวันนี้เขาแปลกๆ เขาไม่กวนประสาท เหมือนดั่งที่ผ่านมา ใบหน้าเขาบึ้งตึงชะมัด หรือฉันคิดไปเอง?

เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมงเศษๆ ตอนนี้ ฉันยืนรอพี่กังฟูข้างรถหรูของเขา ซึ่งเขาบอกจะมาเอาอะไรบางอย่างในรถ

"อ่ะ ชียอนพี่ให้" พี่กังฟูเขายื่นช็อคโกแลตกล่องสวยๆมาตรงหน้าฉัน

"ให้...ทำไมคะ?" ฉันงุนงงนิดหน่อย จู่ๆพี่กังฟูก็เอาช็อคโกแลตมาให้ "เนื่องในโอกาสอะไร?"

"ให้ก่อนก็แล้วกัน" พี่กังฟูจัดการยัดเยียดเจ้ากล่องนั่นให้ฉัน ใบหน้าเขาชับสีแดงจางๆ

"ขอบคุณค่ะ" ฉันก้มลงมองกล่องช็อกโกแลตนั่นในมือ ปรากฎว่ามันเป็นช็อกโกแลตญี่ปุ่น ซึ่งแบรนด์นี้มันอร่อยมาก!

ฉันตาโตมองหน้าเขาสลับกับกล่องช็อกโกแลต พี่กังฟูเขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรีแอคชั่นของฉัน พร้อมเอื้อมมือมาขยี้เรือนผมสีน้ำตาลทอง

"ชอบล่ะสิ"

"ค่ะ ชอบมากๆเลย" ฉันเผยรอยยิ้มน่ารักให้เขา ปล่อยให้เขายีหัวตัวเองให้ยุ่งเหยิงตอนนี้ฉันก็ไม่โกรธเขาเลย

ดีใจ!! ถึงแม้ไม่รู้เนื่องในวันอะไร

"ป่ะ รถอยู่ไหน เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง"

"ค่ะ"


14 กุมภาพันธ์ 26XX

อืม... ฉันพอจะรู้ล่ะ ว่าทำไมพี่กังฟูถึงให้ช็อคโกแลตฉัน

ในสองวันถัดมาก็เป็นวันวาเลนไทน์นี่เอง

ฉันได้รับดอกไม้หลายช่อ หนึ่งในนั้นก็มีของพี่กังฟูด้วย รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนฮ๊อตยังไงก็ไม่รู้ ซึ่งฉันไม่ชอบ! ชีวิตฉันคงจะไม่มีความสงบอีกแล้วสินะ แถมสติ๊กเกอร์ก็ถูกแปะแทบจะเต็มตัวอยู่แล้ว

เมื่อรู้ตัวอีกที ร่างฉันก็แทบจะล้มทั้งยืน หัวใจแตกสลายไปหมด เมื่อเห็นภาพพี่ฮันโซหอบดอกไม้ช่อโต ไปให้เด็กคณะแพทยศาสตร์ที่เพจมหาลัย

ไม่รู้ล่ะ แค่นี้ที่เลิกกันฉันก็เศร้าล่ะ ยิ่งเขาทำแบบนี้อีก มันเหมือนที่ผ่านมาฉันเป็นของเล่นของเขายังไงก็ไม่รู้...

ตอนนี้ เหลือแค่ฉัน ณิชากลับไปแล้ว ซึ่งยัยนั่นก็เป็นห่วงฉันอยู่ จนถึงขั้นทะเลาะและเลิกยุ่งกับพี่เก็ท

พี่เก็ทก็คงเสียใจ ทั้งๆที่เรื่องของฉันกับพี่ฮันโซ มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่ข้องเกี่ยว แต่พี่เก็ทกับณิชาดันโดนหางเลขไปด้วย

ตุบ!

สีหน้าฉันนิ่งเฉย ตัดสินใจเดินไปที่ถังขยะหลังคณะ จัดการทิ้งช่อดอกไม้ของพี่กังฟูลงในนั้น พร้อมเดินมาที่ลานจอดรถ

"ให้มันได้งี้สิ..." ฉันพึมพำเสียงแผ่ว เมื่อรถที่จอดอยู่ดันมีรถจอดซ้อนท้ายอีกครั้ง

รถพี่ฮันโซตามเคย... เหอะ!

ท้องฟ้าเริ่มอึมครึม ราวกับวันนี้ไม่ใช่วันของฉัน ทั้งๆที่เมื่อช่วงกลางวันยังแดดจ้าอยู่เลย

ฉันเดินไปที่รถ จัดการเก็บหนังสือเรียนที่หอบมาใส่เบาะข้างคนขับ นี่ขนาดฉันเปลี่ยนรถอีกแล้วนะ เอาเฟอรารี่มาขับแทน เขายังจงใจจอดซ้อนทายรถฉันอีก หากแต่ว่า ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่ในรถ

ไม่กลัวลัมโบร์กีนีสีตกหรือไง?

ฉันตัดสินใจปิดประตูกดรีโมตล็อกรถ ก่อนเดินออกมาจากหลังคณะเงียบๆ

เอาก็เอาว่ะ! เดินกลับบ้านก็ได้ ไม่เห็นต้องง้อเขามาถอยรถให้เลย



รักน้องหรือเปล่าพี่ฮันโซ!? น้องมันจะเดินกลับบ้านแล้วนั่น มัวแต่ทำตัวม้อสาวนั่นแหละ ระวังน้องไม่รัก อิอิ

เม้นๆ กดถูกใจให้ด้วยนะคะ

สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น