Coffe'
email-icon facebook-icon Twitter-icon

นิยามความรักของพวกคุณเป็นแบบไหน? สำหรับพวกเขาความรักก็คงเปรียบเสมือน น้ำผึ้ง,น้ำตา และ ยาพิษ ความคลั่งไคล้ที่หวานปนขม พิษของมันช่างร้ายกาจ แม้จะต่อต้านแต่ร่างกายกลับก็รู้สึกต้องการอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

ชื่อตอน : POISON l CHAPTER 7

คำค้น : #poisonvkook #vkook #yoonmin #ficvkook #ficbts

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2562 00:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
POISON l CHAPTER 7
แบบอักษร

​CHAPTER 7​

 

 

 

จอน จองกุกลากกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลคาราเมลขึ้นมาบนชั้นสองของคฤหาสน์หลังใหญ่...

ห้องสีครีมขาวปูพรมขนปุยนุ่นนุ่มข้างๆ กับห้องสีโมโนโครมคือห้องเจ้านายคนใหม่ของจองกุก พ่อบ้านจางเป็นคนช่วยถือกระเป๋า ของใช้ สัมภาระต่างๆ นานาของปาร์ค จีมินขึ้นมาวางทุกอย่างไว้ที่หน้าประตูห้องเพราะว่าเขาโดนกำชับมาว่าให้ช่วยจองกุกถือขึ้นมาได้แต่ไม่ให้เข้าไปยุ่มย่ามให้ห้องส่วนตัวของจีมิน นอกจากจองกุกคนเดียวเท่านั้น

" ให้ลุงตามแม่บ้านขึ้นมาช่วยจัดมั้ย จองกุกจะได้สะดวกมากขึ้น "

" อ่า ไม่เป็นไรครับพ่อบ้านจาง...ขอบคุณที่ช่วยถือของนะฮะแต่หลังจากนี้เป็นหน้าที่ของผมเองครับ ไว้ใจได้เลย "

จองกุกยิ้มชื่นบานให้พ่อบ้านจาง แล้วรีบขนของเข้ามาในห้อง เด็กคนนั้นวางทุกอย่างไปที่พรมสีขาวนวลก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งก่อนเพราะรู้สึกหมดแรง เสียงลมหายใจของเจ้าตัวถูกระบายออกมาก่อนจะเงียบไป...จากนั้นแค่เวลาไม่นาน จองกุกก็รีบรื้อเสื้อผ้าของจีมินเอาไปแขวนไว้เป็นระเบียบเรียบร้อยที่ตู้เสื้อผ้าสีครีมเปลือกไข่ รอบๆ ห้องถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีน้ำตาลอ่อนๆ ผ้าม่านที่ปิดไว้ตลอดเวลาถูกมือเล็กจับรูดม่านเปิดออกแล้วมัดมันเก็บเอาไว้ชิดขอบหน้าต่างบานเล็ก พอมองลงไปแล้วเห็นสวนดอกไม้สถานที่โปรดปรานของจองกุก เด็กคนนั้นเผลอยิ้มออกมาบางๆ กับภาพสวยงามของดอกไม้ที่กำลังจะผลิบานในไม่ช้า แต่ก็ต้องสะดุดสายตาที่คนสองคนกำลังเดินเล่นกันอยู่ตรงที่นั่น...จองกุกรีบหลบหนีจากภาพเหล่านั้นก่อนที่หอบหายใจเข้าลึกๆ มันก็ดีแล้วนี่...จะแปลกตรงไหนก็แค่ว่าที่ภรรยาจะเดินเล่นกับสามีในอนาคตของเขา

" ฮึก... " สุดท้ายจองกุกก็ไม่เคยทนไหวสักครั้งเพราะมันคือเรื่องของคิม แทฮยอง...

หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ห้องพักใหม่ก็ถูกรังสรรค์ขึ้นมาด้วยสองฝ่ามือเล็กๆ ของเด็กที่ชื่อจองกุก พอจัดระเบียบห้องเสร็จสรรพจองกุกก็วิ่งลงมาชั้นล่างเพราะมีงานอีกหลายอย่างในบ้านที่ยังไม่ได้จัดการ

" โอ๊ะ! นะ นายหญิง... " เพราะความเร่งรีบทำให้จองกุกเกือบเบรกฝ่าเท้าไม่ทันตอนที่เลี้ยวมาเจอใบหน้าแสนสง่าของนายหญิงใหญ่ของตระกูลคิม เธอระบายยิ้มออกมาก่อนจะชูแก้วน้ำชาให้เด็กคนนั้นดูเพื่อสื่อว่าเธอมาทำอะไรในห้องครัว...

" ฉันเห็นจองกุกจัดห้องให้ลูกสะใภ้อยู่ก็เลยไม่ขึ้นไปรบกวนน่ะจ้ะ มีน้ำชาที่ซอนจีทำเอาไว้พอดี ฉันเลยเดินมายกเสียเอง "

นายหญิงของบ้านพูดเสียงหวาน เธอเอื้อมฝ่ามือมาลูบลาดไหล่เล็กด้วยความเอ็นดูเหมือนทุกๆ ครั้ง มันทำให้จองกุกต้องหดคอลงด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว ยิ่งคนในตระกูลคิมดีกับเขาเท่าไหร่ จองกุกยิ่งรู้สึกเจ็บ...ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำมือในอกข้างซ้ายมันเหมือนจะแตกสลายให้ได้...

" พอดีคุณนายปาร์คเธอมากะทันหัน วันนี้น่ะเหนื่อยหน่อยนะจ๊ะ... " เธอพูดอีกครั้งแล้วส่งยิ้มใจดีให้...จองกุกพยักหน้ารับเบาๆแล้วก้มหัวอยู่อย่างนั้นเธอเลยไม่เห็นว่าเด็กคนนั้นกำลังร้องไห้ จากนั้นนายหญิงซูฮวาก็เดินเลี่ยงกลับไปที่ห้องโถงรับรองแขกภายในบ้าน จองกุกยืนอยู่ที่เดิมมองน้ำตาใสใสที่หยดเผาะกระทบพื้นหินอ่อนลายดอกไม้ด้านล่าง...

ตอนนี้มีความคิดอยู่หลายอย่างที่จองกุกอยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆ ให้ได้...

เขาไม่ควรรู้จักกับคิมแทฮยอง

เขาไม่ควรตกหลุมรักกันและกันในวันนั้น

เขาไม่ควรเป็นหลานคุณป้ามีอาเลย...

และเขา...ไม่ควร...เป็นแค่คนใช้ในบ้านหลังนี้!

 

 

 

 

เวลาเกือบหนึ่งทุ่ม

จองกุกทำงานภายในครัวเสร็จหมดทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ก็กำลังจะเดินออกไปรดน้ำในสวนดอกไม้เหมือนกับทุกวัน ระหว่างนั้นเสียงครืดคราดของโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาเสียงก่อน เจ้าตัวใช้หลังมือปาดเม็ดเหงื่อตรงไรผมออกแล้วหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกประหลาด ใบหน้าหวานสวยยุ่งนิด คิ้วขมวดหน่อย ริมฝีปากบึนขึ้นมาเล็กน้อย...แต่ก็กดรับสายอยู่ดี

" สวัสดีครับ "

' ... '

" เอ่อ...ฮัลโหล? "

' ฉันเอง... '

" เอ๊ะ! พี่...พะ พี่ยุนกิ! " จองกุกตาโตมากกว่าเดิม รอยยิ้มหวานๆ ปรากฏขึ้นมาในรอบวันนี้ มิน ยุนกิจอมเย็นชาคนนั้นโทรหาจองกุกก่อนเชียวนะ! ถึงเราจะ (แกล้ง) คบกันมาก่อนแต่หลังจากอาหารเที่ยงวันนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่วลีเดียว เป็นธรรมดาที่จองกุกจะตื่นเต้นเหมือนเวลาเจออาหารกินที่ชอบ!!

' อื้ม! ฉันเองแหละ...ทำอะไรอยู่น่ะ? '

" กะ ก็...ก็...คือ ตอนนี้ผมก็กำลังถือสายยางน่ะครับ พี่ล่ะ? "

' หึ กำลังถือสายยางงั้นเหรอ นี่จงใจกวนฉันหรือเปล่า... '

" โอ๊ะ...มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับพี่! จองกุกไม่ได้ตั้งใจจะพูดกวน คือ...จองกุกกำลังจะรดน้ำดอกไม้น่ะครับ " จองกุกตื่นเต้นแล้วมักจะติดอ่างเสมอ กิริยาที่แสดงออกมาแบบไม่รู้ตัวแบบนั้นมันทำให้ปลายสายแอบเอาโทรศัพท์ออกห่างจากใบหูแล้วกลั้วหัวเราะออกมาเบาๆ จองกุกได้ยินมันก็เลยยิ้มตามยุนกิไปด้วย เขารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับยุนกิส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะว่าเขาอยากกลับไปสนิทกับยุนกิเหมือนกับในวันวาน...

เด็กคนนั้นเดินมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอคนสองคนที่คิดว่าพวกเขาน่าจะเดินออกจากสวนดอกไม้ไปแล้วแต่กลับยังอยู่ จองกุกชะงักค้างก่อนจะรีบหมุนตัวหันหลังเดินออกมาแต่แทฮยองเร็วกว่าเสมอ ผู้ชายคนนั้นใจร้ายกับว่าที่ภรรยาด้วยการเดินมาดึงโทรศัพท์ออกจากฝ่ามือจองกุกหน้าตาเฉย จากนั้นก็ตวัดหางตามามองจองกุกด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าแทฮยองกำลังหงุดหงิดสุดๆ เพราะเสียงที่ดังออกมามันเป็นเสียงศัตรูหัวใจอันดับหนึ่งของแทฮยองเลย!

" อะ เอาคืนมานะครับ! นั่นมันโทรศัพท์ของระ เร...ของผม "

" เงียบไปเลย! " แทฮยองพูดด้วยโทนเสียงแข็งเกือบตวาด จากนั้นก็เดินดุ่มๆ ออกไปที่ไหนสักที่ จองกุกได้แต่อ้าปากค้างแล้วมองตามแผ่นหลังกว้างใหญ่ของผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้น เสียงแข็งทุ้มต่ำของแทฮยองตะคอกลั่นขึ้นบอกชัดเจนว่ามันเป็นการคุยกับยุนกิแบบที่คนปกติๆ เขาไม่ใช้คุยกัน

" เธอ...คือคนเดียวกันกับแฟนเก่าแท...ใช่มั้ย? " น้ำเสียงนุ่มๆ ของปาร์ค จีมินเอ่ยขึ้น จองกุกกลืนน้ำลายลงคอแล้วค่อยๆ หันตัวกลับมาโค้งหัวให้ว่าที่ภรรยาของเจ้านายอย่างนอบน้อมและเลือกที่จะไม่ตอบอะไรออกไปเพราะเขากลัวว่าจีมินจะคิดมาก...ถ้าหากคนใช้ในบ้านสามีเป็นแฟนเก่าสามี มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่งามนัก...

" นี่...เดี๋ยวสิ " จีมินคว้าข้อมือจองกุกเอาไว้ มันทำให้จองกุกต้องหลับตาลงอย่างอึดอัดมากที่สุด ให้ตายเถอะ...ความรู้สึกจุกในอกแบบนี้นี่มัน...หายใจแทบไม่ออก

" ครับ "

" จอน...จอนจองกุกใช่มั้ย เราปาร์ค จีมินนะ...เรียกเราว่าจีมินเฉยๆ ก็ได้ "

จีมินระบายยิ้มให้จองกุก เขากำลังแนะนำชื่อของตัวเองให้จองกุกรับรู้ใช่ไหม...จองกุกได้ยินมันทุกคำแต่เหมือนกับว่าโลกมันถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ ผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้าชื่อปาร์ค จีมินและกำลังจะเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลคิมในฐานะภรรยาของคิมแทฮยอง แบบนั้นสินะ...

" อ่า...ครับ ผมชื่อจองกุกครับ เป็นคนใช้ในบ้าน ถ้าคุณจีมินขาดเหลือหรืออยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกผมได้เลยนะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ " จองกุกรีบพูดยาวเหยียดเพื่อจบบทสนทนาน่าอึดอัดพวกนี้ เด็กคนนั้นก้มหัวให้จีมินอีกครั้งก่อนจะรีบหันหลังและเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้จีมินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยคำถามมากมายสองเท้ากำลังจะก้าวตามเด็กคนนั้นไปแต่ก็โดนแทฮยองดึงต้นแขนเอาไว้เสียก่อน...

" ดึกแล้ว...ฉันว่าฉันไปส่งเธอที่บ้านดีกว่า "

แทฮยองยังอยู่อารามหัวเสีย เขาพูดด้วยเสียงทุ้มเจือปนความหงุดหงิดอย่างรุนแรง เพราะฉะนั้นจีมินก็เลยพยักหน้ารับสองสามครั้งสายตายังมองหาจองกุกที่หายเข้าไปในสวนดอกไม้อยู่ จากนั้นสามนาทีก็โดนแทฮยองจับข้อมือให้เดินตามเขาไปที่โรงจอดรถเบอร์หนึ่งของคฤหาสน์ตระกูลคิม

 

 

ก๊อกๆ ๆ ๆ

จองกุกดีดตัวขึ้นมานั่งกลางเตียงสำหรับนอนคนเดียวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เส้นคิ้วเรียงกันสวยงามขมวดยุ่งมากองรวมกันที่กลางหน้าผาก ดวงตายังปิดสนิทอยู่ด้วยซ้ำ เด็กคนนั้นถอนหายใจออกมาก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาอันเล็กๆ ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนที่ตาจะเบิกกว้างขึ้นมา...

นี่...มันตีสองแล้วนะ!

" ใครอ่าครับ...ป้ามีอาเหรอฮะ... " จองกุกลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินมาที่ประตูไม้เก่าๆ มันไม่มีตามง ตาแมวเอาไว้ส่องหรอกเพราะงั้นเจ้าตัวเลยถามออกไปทั้งๆ ที่ความง่วงรุมเร้า วันนี้เขาเหนื่อยมากๆ เลยนะแถมพรุ่งนี้ต้องตื่นตีสี่ครึ่งด้วยน่ะ...

ก๊อกๆ ๆ ๆ

" ฮึ! " ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชบึนขึ้นสูงเกือบติดปลายจมูกเพราะคนข้างนอกไม่ตอบแล้วยังเคาะรัวๆ เร็วๆ ด้วยความรุนแรงมากกว่าเดิมเสียอีก ประตูไม้ถูกเปิดออกก่อนที่คนใช้ทั้งบ้านจะตื่นเพราะเสียงเคาะประตูเหมือนจะพังเข้ามาแบบนี้!

" อ...อะ "

คุณชายคิมคนที่สองของบ้านไม่มัวลีลาอะไรทั้งนั้นตอนที่ประตูเปิดปุ๊ป เขาก็ดันมันอย่างรุนแรงแล้วแทรกร่างกายใหญ่โตเข้ามาปั๊ป ตอนนี้จองกุกอยู่ในชุดนอน? เสื้อยืดสีขาวล้วนตัวใหญ่ๆ ซึ่งมันใหญ่จนเกินตัวด้วยซ้ำทำให้ไม่เห็นกางเกงขาสั้นเนื้อผ้าเบาบางกำสำหรับสวมใส่ตอนนอน แทฮยองไล่สายตามองก่อนจะพวกเขาจะสบตากัน จองกุกขมวดคิ้วยังไงก็ยังขมวดอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งแทฮยองปิดประตูห้องนอนของเขาดังปึงปังแล้วล็อกกลอนด้านในพร้อมลูกบิด...

" คุณ! เข้ามาทะ- "

" รับสายไอ้ยุนกิทำไมไม่ทราบ! แล้วมันมีเบอร์เธอได้ยังไง นี่แอบไปแลกเบอร์กับมันมาเหรอห๊ะจอนจองกุก ฉันเป็นผะ....อุ๊บ! " ฝ่ามือเล็กๆ ยกขึ้นมาปิดริมฝีปากหยักของแทฮยองได้ทันก่อนที่เขาจะพูดจาหน้าไม่อายได้แบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด! จองกุกตาสว่างขึ้นมาเพราะเจอหน้าแทฮยองเนี่ยแหละ...ใบหน้ากลมๆ งอง้ำใส่เขาแบบไม่รู้ตัว เวลาตีสองจองกุกควรจะฝันหวานๆ ไปแล้ว คิมแทฮยองเข้ามารบกวนเขาทำไมไม่ทราบ!?

" อยากได้รอยที่หน้าเพิ่มเหรอครับ คุณเข้ามาทำอะไรในห้องนอนผมไม่ทราบ...ออกไปเดี๋ยวนี้ "

" สั่ง? "

" หา! ...เอ่อ ปะ เปล่า... ผมแค่...ขอร้อง "

" ไม่รู้ล่ะ โทรศัพท์เครื่องนี้ฉันขอยึด! แล้วก็คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอที่นี่! "

" ไม่ได้! ออกไปเลยนะ คุณชายคิม อะ อ๊ะ! นี่! " จองกุกยืนเถียงกับแทฮยองตอนตีสอง เขาพยายามจะดันตัวแทฮยองไปที่ประตูห้องนอนของตัวเองแต่แทฮยองกลับรวบตัวจองกุกไปกอดไว้แน่นแล้วดันให้ถอยไปที่เตียงเล็กๆ นั่น จากนั้นเขาก็ใช้ความรวดเร็วทิ้งตัวลงไปนอนแล้วดึงจองกุกไปนอนด้วยกันดีๆ แต่มีเหรอที่เด็กจอมพยศอย่างจองกุกจะหยุดอยู่นิ่งๆ เขาดีดดิ้นและทุบไม่ยั้งแรง ในที่สุดก็เหนื่อยไปเองแล้วกลายเป็นเสียงร้องไห้เบาๆ แทน

" อย่ามายุ่งกับผมได้มั้ย อึก อย่ามาทำแบบนี้กับผมนะ ฮืออ " จองกุกเริ่มใช้กำปั้นตีแผ่นอกแทฮยองอีก ส่วนแทฮยองก็ยอมขอแค่ได้นอนกอดจองกุกเท่านั้นเป็นพอ เขาเงียบและฟังจองกุกตัดพ้อออกมาอยู่แบบนั้น...

จนกระทั่ง...

" ฮึก พี่มีคนรักอยู่แล้วแท้ๆ ฮืออ ทำแบบนี้ไม่สงสารคุณจีมินบ้างเลยใช่มั้ยห๊ะ! อึก! คนเลว! ฮือออ "

" หยุดประชดกันสักทีเถอะน่าจองกุก เธอก็รู้ว่าพี่รักใคร... "

" ฮือออ ฮึก ฮือออ "

" จีมินก็แค่ 'ว่าที่' เข้าใจมั้ย... " เสียงกระซิบข้างใบหูดังขึ้นท่ามกลางห้องเล็กๆ น่าอึดอัดแต่เปล่าเลย มันไม่น่าอึดอัดสักนิด เตียงที่นอนได้แค่คนเดียวตอนที่นอนสองคนมันก็อบอุ่นดีไม่ใช่เหรอ? ถึงแม้ห้องนี้จะไม่หรูหราแต่ก็เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น

เมื่อไหร่จองกุกจะเข้าใจล่ะว่า แค่ความรักมันก็เพียงพอแล้ว...

 

 

 

 

โอ๊ะ เป็นความรักที่กล้ำกลืนฝืนทนมากกกก ตอนไอ้เราคนแต่ง ปั่นไปก็อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียงเช่นกัน

มาสู้กับจองกุกกัน พี่แทจะทำให้รู้เองว่าความจนมันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดนะค๊าบลูกกก

แต่พี่แทมันแค่ทำผิดวิธีไปหน่อย? // ไม่หน่อยแล้วมั้ง!!!

เจอกันในทวิต สกรีมแท็ก

#poisonvkook

Twitter@Coffeemellon

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น