facebook-icon

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค้าาา ^^

ตอนที่ 9 : ความกลัวของมาเฟีย

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 : ความกลัวของมาเฟีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.9k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 : ความกลัวของมาเฟีย
แบบอักษร



ตอนที่ 9


ความกลัวของมาเฟีย


การะเกดเริ่มถอยหลังหนีทันทีที่สัญชาตญาณของตัวเองเริ่มร้องบอกว่าจะไม่ปลอดภัยจากคำพูดของผู้ชายตรงหน้า


“จะหนีไปไหนล่ะคนสวย”


การะเกดถอยหลังสองสามก้าวเพื่อตั้งหลักให้ตนเอง แล้วทิ้งของในมือลงโดยไม่ได้สนใจว่าราคาของที่ซื้อมานั้นมีราคามากเท่าไหร่ ก่อนจะ


วิ่ง! ตอนนี้สิ่งที่สมองของเธอประมวลผลออกมาได้ตอนนี้


เธอวิ่งหนีมายังลานจอดรถเพื่อหาบอดี้การ์ดที่จอดรถรอเธออยู่ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความกลัวขั้นสูงสุดที่มีผู้ชายร่างโตถึงสามคนที่เพิ่งมาสมทบใหม่มาวิ่งตามเธอ น้ำตาที่กำลังจะเอ่อออกมาเธอต้องสะกดมันไว้ก่อน


เธอจะร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้!


เธอยังอยากกลับไปหาเขาอยู่!!


เธอต้องรอดสิการะเกด!!!


เธอพร่ำบอกตัวเองอยู่แบบนั้น ทั้งที่ตอนนี้สองขาที่วิ่งอยู่เริ่มอ่อนแรงลงขี้นเรื่อยๆ


แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเธอ...แรงผู้หญิงจะวิ่งได้สักแค่ไหนก็ต้องแพ้ผู้ชายร่างโตอยู่ดี


“ปล่อยฉันนะ!!!” การะเกดแผดเสียงใส่ผู้ชายที่เข้ามาล็อกตัวเธอไว้อย่างหวาดกลัว


ชายชุดดำร่างใหญ่คนนั้นไม่รอช้าใช้มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ยกขี้นมาบีบลำคอระหงของการะเกดทันที เธอทั้งพยายามดีดดิ้น และทุบตีแต่ชายชุดดำที่บีบรัดคอเธออยู่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านด้วยสรีระที่ใหญ่กว่านับเท่าตัว


“ปล่อย..ฉัน..นะ” แต่ดูเหมือนว่าเสียงและสติของเธอเริ่มจะพร่าลงเรื่อยๆ


ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อร่างกายเริ่มขาดออกซิเจนนานเกินไป มือทั้งสองข้างค่อยๆทิ้งลงข้างกายอย่างช้าๆ


“เฮ้ยมึง! บอดี้การ์ดของมันมาแล้วเว้ย!!” เสียงชายชุดดำอีกสองคนที่ทำหน้าที่ดูต้นทางให้ตะโกนออกมา


“โธ่เว้ย!!!” ชายชุดดำที่บีบรัดคอของเธออยู่สบถเสียงดังก่อนจะละมือออกจากร่างกายของเธอที่สติใกล้เลือนลางเต็มทน จากนั้นก็พากันวิ่งออกไปอีกทาง


ผลปรากฏว่าไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดประจำตัวของการะเกดเท่านั้นที่มาอยู่ ณ ที่นี้ ชายชุดดำที่ยืนจังก้าอยู่ ค่อยๆหลีกทางให้นายเหนือหัวเดินเข้าไปหาว่าที่นายหญิงเอง


เมื่อเขาเดินมาใกล้ร่างของการะเกด ยามนี้มือทั้งข้างของมาเฟียหนุ่มกลับสั่นเทา เพราะความกลัวที่กำลังเกิดขี้นเมื่อเห็นว่าร่างบางของคนตัวเล็กกว่าไม่ตอบสนองปฏิกิริยาอะไรเลย


ขอแค่อย่าเป็นอะไร!


เขายังไม่พร้อมที่จะเสียเธอไป!


ได้โปรด!! สวรรค์ช่วยเมตตาเขาที!!!


คริสโตเฟอร์ตรงเข้าไปประคองร่างของการะเกดไว้แนบอก


“นาย...คริส” เมื่อถูกแรงกระชากมหาศาลให้มาปะทะกับอกแกร่งเธอจึงค่อยปรือตาขี้นอย่างลำบาก


“ว่าไง...” เสมือนหัวใจของเขาได้เติมเต็มอีกครั้งยามได้เห็นใบหน้าของเธอที่ค่อยๆแดงขี้นเพราะมีเลือดไปหมุนเวียน


การะเกดยิ้มให้มาเฟียหนุ่มอย่างอ่อนล้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของเขา เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องมาช่วย


คริสโตเฟอร์ช้อนร่างของคนตัวเล็กกว่ามาไว้แนบอก พลางรีบพาเธอไปที่รถลีมูซีนคันหรูที่จอดรออยู่





ปัง!!!


เสียงโลหะทุบโต๊ะที่เกิดขี้นก็พอจะบอกได้แล้วว่าตอนนี้มาเฟียอังกฤษถูกในอารมณ์ใด


“พวกแกเล่ามา!!! แกปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขี้นกับว่าที่นายหญิงของพวกแกได้ยังไง!!!!” คริสโตเฟอร์คำรามลั่นเมื่อลูกน้องของตนทำงานพลาดอย่างใหญ่หลวง


“พวกเราขอโทษครับ นายท่าน” ชายหนุ่มหนึ่งในสามก้าวออกมายืนข้างหน้าพร้อมก้มศรีษะลงช้าๆ


คริสโตเฟอร์เลือกที่จะหลับตาลง เพื่อระบายโทสะของเขา เขายังคงฆ่าบอดี้การ์ดประจำตัวสามคนของการะเกดไม่ได้ เหอะ! ดูวุ่นวายดี


“ออกไป...” ลูกน้องนับสิบชีวิตค่อยๆเดินออกจากห้องทั้งหมดรวมถึงแอสตันและออสตินด้วย เพราะรู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขาคงกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก



@โรงพยาบาล K


คริสโตเฟอร์ยืนมองร่างบางในระยะประชิด ยามเมื่อเห็นรอยแดงที่ซอกคอของหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขานึกโกรธตนเองที่ปล่อยให้หญิงสาวต้องเผชิญเหตุการณ์นั้นอยู่คนเดียว


มือของเขาที่กำอยู่ค่อยๆคลายออกเมื่อคนที่เขาคิดว่าหลับเลื่อนมือเรียวมาประสานกับมือของเขาพร้อมลืมตาขี้นมาสบตากับเขา


“อย่าโทษตัวเอง ฉันดื้อด้านที่จะไปเองคนเดียว” มือบางของการะเกดค่อยๆบีบมือของเขาให้แน่นขี้นอีก


“ฉันขอโทษที่ฉันเป็นต้นเหตุ”


“ไม่เป็นไรเลยคริส ไม่เป็นไรเลย ฉันปลอดภัยแล้วไง”


———————————————————-

มาดึกหน่อยน้าาาา ไรท์พึ่งเลิกงาน ❤️

ความคิดเห็น