นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ทำงานใช้หนี้ (อัพครบ)

ชื่อตอน : ทำงานใช้หนี้ (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 21:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ทำงานใช้หนี้ (อัพครบ)
แบบอักษร

​เวลา​15:00น.

​คาร์เตอร์นั่งทำงานจนเพลิน พรางยิ้มเยาะตัวเอง เมื่อเลขาส่วนตัวของเขา เธอนอนอย่างเอาจริงเอาจัง ราวกับซ้อมตายเอาไว้ ชายหนุ่มตบปากตัวเองเขาเคยคิดไว้แล้ว ว่าต่อไปจะต้องพูดดีๆและพูดเพราะๆกับเธอ

ก๊อกๆๆ

​"เข้ามา.."

"นี่ค่ะบอส วันนี้มีกาแฟร้อนกับชิฟฟ่อนค่ะ"

"แล้วทำไมจัดมาที่เดียวล่ะ จัดมาอีกสิมีสองคนจะให้แบ่งกันกินหรือไง?"

"แต่แคทว่า..."

"ว่าอะไร?"

"คนนอนหลับ ก็ไม่น่าจะรบกวนเธอนะคะบอส"

"แคทเทอร์ลีน คุณตั้งใจเอามาชุดเดียวแต่แรก เอางี้นะเอากาแฟกับขนมของคุณคืนไป นี่มันก็ได้เวลาจะกลับบ้านแล้ว วันนี้ไม่กินสักวันคงไม่ทำให้ ผู้โดยสารประท้วงมั้ง จริงมั้ย?"

"บอสคะ..แคทขอโทษไม่คิดว่า มันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร กับของว่างมื้อบ่ายแค่นี้ค่ะ"

​"สำหรับผมมันเรื่องใหญ่ เพราะมันหมายถึงคุณไม่ให้เกียรติผม และคนของผมด้วย เอาหละอย่ามาเสียเวลาเลย ต่อไปไม่ต้องจัดมาอีก เดี๋ยวผมจัดการเอง"หญิงสาวจิกมือเข้าที่ขอบถาด แต่ใบหน้ายังยิ้มเยือกเย็น คาร์เตอร์สัมผัสด้วยกิริยาของเธอ ก็พอจะรู้แล้วว่าหญิงสาวตรงหน้า จิตใจเธอเป็นยังไง

​"ลาแมร์.เข้ามาพบผมหน่อย"

[ค่ะบอส] 

"เอาออกไปเถอะแคทเทอร์ลีน ต่อไปไม่ต้องจัดมาอีก"หญิงสาวเดินนวยนาดออกไป เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้อง ดังกึกก้องจนกระทั่งคนหลับตื่นงัวเงียขึ้นมา เบ็กกี้คงมีศัตรูตั้งแต่วันแรกแล้วสิ คาร์เตอร์ส่ายหัวเพิ่งเคยเห็นพิษสง ของแคทเทอร์ลีนก็วันนี้เอง

​ก๊อกๆๆ

​"เชิญครับ..."

"มีอะไรให้รับใช้คะเจ้านายที่รัก"

​"แมร์..นี่เบ็กกี้เธอจะมาทำงานกับเรา ช่วงระยะเวลาสั้นๆ เธอจะมาเป็นเลขาของฉัน แทนคนเก่าที่ลาออกไปแต่งงาน ในออฟฟิตนี้ฉันว่าฉันไว้ใจที่สุด"

​"ได้สิ..ถ้านายไม่ไว้ใจฉัน ก็คงไม่ต้องไว้ใจใครแล้วหละ เรียกพี่แมร์ก็ได้นะจ๊ะ"

"ค่ะพี่แมร์ ขอโทษนะคะที่หลับนานไปหน่อย เมื่อกี้แผ่นดินไหวหรอคะเฮีย เหมือนมีแรงสั่นสะเทือนอยูแถวนี้ค่ะ"

"ไม่ใช่หรอกจ่ะ แต่เป็นช้างตกมันต่างหากล่ะจ๊ะ"

'มิน่าฟาดงวงฟาดงา"เด็กสาวพึมพำ เธอตื่นขึ้นมาเห็นหลังไวๆ น่าจะใช่แคทเทอร์ลีนแน่ๆ

​"แมร์เป็นเพื่อนเฮีย เมื่อก่อนเคยเป็นแอร์ แต่ตอนนี้เป็นฝ่ายบริหารพนักงาน คนนี้ที่เฮียไว้ใจสุด เมื่อเช้าฉันไปที่โรงพยาบาล เพราะไข้ขึ้นหมอฉีดยาให้ แล้วก็ให้นอนพักเลยมาสาย เบ็กกี้ขับรถพาไปส่ง เธอเป็นน้องสาวเพื่อนฉัน"

​"แล้วเป็นแฟนนายด้วยหรือเปล่า?"ลาแมร์กระซิบถาม

"ก็อยากให้เป็น แต่จะมีหวังหรือเปล่าไม่รู้ นอนอิ่มหรือยัง ไปล้างหน้าล้างตาเราจะกลับแล้ว คงไม่มีอะไรนะ ฉันจะกลับล่ะถ้าพรุ่งนี้ไม่มา แสดงว่าอาการกำเริบ ฝากดูงานให้ทีแค่แผลเท่ามดกัดนิดเดียว ทำเอาไข้ขึ้นเหยาะแหยะจริง"

"ได้สิไม่ต้องห่วง หวัดดีจ่ะเบ็กกี้"

"ค่ะพี่แมร์..พรุ่งนี้เจอกันนะคะ"

"จ่ะ"

"บายค่ะ..เฮียเดินไหวมั้ย?"

"ไหวสิ ได้พักเต็มที่แล้ว คนเราจะล้มตลอดไปไม่ได้หรอกนะ ฉันขับเองเราจะไปซื้อของใช้กัน  แล้วก็แวะกินข้าวก่อนค่อยกลับ เธอโอเคมั้ย?"

"แล้วท่าทางหนูเหมือนไม่โอเคหรอคะเฮีย?"

"ไม่รู้สิ..เดาไม่ถูก"

"บางอย่างก็คาดเดาได้ง่ายๆค่ะ แต่บางอย่างก็ยากจะคาดเดาเหมือนกัน"เธอพูดเหมือนรู้อะไรมา

"ดูเป็นปริศนาจัง อะไรที่เธอว่า?"

"หนูว่าคุณแคทเธอชอบเฮีย แต่เธอไม่ชอบหนูผู้หญิงด้วยกันดูออก ตั้งแต่ตอนที่เราเข้ามาแล้ว และเมื่อก่อนที่เราจะออกมา หนูเห็นเฮียพูดกับเธอเสียงดัง เรื่องอะไรหรอค่ะ?"

"เรื่องของเธอ"

"เรื่องของหนูหรอคะ?"

"ใช่.."

"เรื่องของหนู แต่มีคนเจ็บใจแทนอย่างนั้นหรอคะ?"

"ใช่..เชิญครับสาวน้อย"

"ขอบคุณค่ะ"

"พร้อมนะเราจะไปแล้ว"

"เฮียคะ..หนูถามอีกนิดเดียวทำไมคนที่เฮียรู้จัก มีแต่ผู้หญิงแล้วมีผู้ชายมั้ยคะ หรือไม่ก็แบบเพศที่สองอ่ะ มีมั้ย?"

"หึหึ..มีทุกเพศเด็กก็มี"

"เด็กหรอคะ?"

"ใช่.."

"ใครหรอคะ?"

"ก็เธอไง"

"หนู20แล้วนะคะ ไม่เด็กแล้วมีความคิดความอ่าน มีสมองกับสองมือด้วยนะจะบอกให้ เฮียขา.."

"อ้อนจัง..จะเอาอะไรว่ามา"

"เราจะไปมิดนอร์ตั้นหรอคะ หนูอยากไปเจอคนๆหนึ่งอยากเห็นเธอมาก พาไปหาหน่อยได้มั้ยคะ?"

"ใครหรอ?"

"น้องเดียร์ค่ะ เมื่อวันนั้นเราสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกัน วันที่เฮียกับพี่เมย์แต่งงาน แต่น้องก็กลับไปก่อนเลยไม่ได้เล่นกัน เธอน่ารักมากเฮียชอบเด็กมั้ยคะ?"

"ชอบโดยเฉพาะเด็กอายุราว19-20ประมาณนั้นนะ ค่อยพูดรู้เรื่องหน่อย"

"งั้นเฮียก็ชอบหนู งั้นเป็นป๋าสายเปย์งั้นสิคะ"

"ได้..แล้วเธอจะอยากได้อะไร?"

"ก็เสื้อผ้าชุดทำงาน ขอเป็นกระโปรงนะคะหนูไม่ถนัดสวมกางเกงค่ะ หรือเฮียว่าอะไรเหมาะกับหนู"

"เฮียไม่ซีเรียส แต่เฮียอยากให้หนูสวมกางเกงมากกว่า เพราะบางครั้งเราต้องไปที่อื่นไม่ได้อยู่ในออฟฟิตนะ เพื่อความคล่องตัว"

"โอเค..เงินจะพอซื้อมั้ยนะ"

​"ไม่เป็นไรเฮียให้ยืมก่อน ค่อยผ่อนใช้ทีหลัง"

​"งั้นก็ทำงานมาได้เท่าไหร่ หนูก็ต้องใช้หนี้หมดงั้นหรอคะ อุ้ย..ไม่ดีมั้งแบบนั้นนะ ใช้หนี้หัวบานเลย"

"ไม่เท่าไหร่หรอก เฮียให้ผ่อนวันละบาท"

"ชาติหน้าก็ไม่หมด แบบนี้ใช้หนี้หัวโตแล้วอย่ากลับเย็นนะคะ เดี๋ยวพี่เมย์เป็นห่วงค่ะ"

"เฮียจะบอกเขาเอง ว่าเราอยู่กับเฮียไม่ต้องห่วง"

"จะดีแน่นะคะ"

"ดีแน่นอน ฌอห์นไม่ว่าหรอกเฮียเป็นผู้ใหญ่แล้ว/ค่ะ..แต่เมื่อกี้เฮียดุคุณแคทเธอทำไมคะ เสียงดังเชียว?"

​"รับฟังได้แน่นะ"

​"ได้สิคะหนูชิลๆค่ะ"

"งั้นก็จะเล่า"

"เล่ามาเถอะค่ะ คนเราไม่เหมือนกันหนูถึงได้บอกไงคะ ว่ามันยากที่จะเดา"

คาร์เตอร์จำต้องเล่าทุกอย่างให้เบ็กกี้ฟัง แถมบอกให้เธอระวังตัวด้วย เพราะแคทเทอร์ลีนไม่เหมือนใคร เบ็กกี้ก็อยากจะบอกเขาว่า เธอเองก็ไม่เหมือนใคร ร้ายมาร้ายตอบแน่ เพราะเธอเคยบอกเขาแล้ว คนเก่งและแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่ได้ 

​มิดนอร์ตั้นแกรนด์พลาซ่า

​"หนูไม่เคยมาที่นี่เลย เคยคิดจะมาแต่ไม่มีใครพามาสักกะคน แต่ที่ซีแอตโทลหนูไปคนเดียวได้"

"ต่อไปนี้ห้ามไปไหนคนเดียวนะ ต้องบอกเฮีย"

"ทำไมต้องบอกอ่ะ เราเป็นไรกันหรอ?"

"ก็เป็น..?"เออนั่นสิเป็นอะไรกัน

"แต่ไม่เป็นไรหนูจะไม่ไปไหน ถ้าไม่มีเฮียไปด้วย เราจะซื้ออะไรคะ รีบซื้อเถอะแล้วของแต่ละอย่างมันแพงทั้งนั้นเลย ที่นี่เขาขายของแบรนด์นะ"

"เอาน่าเฮียอยากให้กางเกง แล้วก็เสื้อเชิ้ตสักสองชุดหมายถึงสูทด้วยนะ"ที่เขาพูดมาราคาแพงหูฉี่ แม่เธอบอกเสมอว่าถึงราคาจะแพง แต่ถ้ามันดีก็ใช้คุ้ม แต่นี่แพงมาก

"อะไร..?"

"ราคามัน.."

"ช่างเถอะน่า ทำงานมาเหนื่อยก็ให้กำไรกับชีวิตหน่อย แล้วเราซื้อไปเราก็ใส่ไม่ได้ซื้อไปทิ้งซะหน่อย คิดมากนะเรา"

"ก็หนูเพิ่งจะเคยทำงานนี่คะ ไม่เคยรู้เลยว่าเราต้องเจอกับคนประเภทไหนบ้าง เฮียหนูว่าหนูจะเป็นกุลสตรีกับเขาไม่ได้หรอก เฮียว่าป่ะ?"

"แล้วทุกวันนี้เป็นกุลสตรีแล้วงั้นสิ"เด็กสาวทำหน้ายู่ ก็มีพี่เป็นผู้ชาย มีแม่คนเดียวที่เป็นผู้หญิง เธอก็เลยขาดคุณสมบัติตรงนั้น แต่ไม่เคยก้าวร้าวใคร ยกเว้นเขาเพราะเกิดอาการหมั่นไส้สุดณ.ตอนนั้น

"เฮีย..นั่นมันกางเกงขาเดปนะ มันไม่เหมาะกับเฮียหรอกใส่ไม่ได้"คาร์เตอร์เกือบเหวอ ไม่เหมาะยังไงวะ

"ใครบอกใส่ไม่ได้ นี่ไงใส่พอดีเลย"

​"ไม่ขำ..ที่หนูบอกว่าใส่ไม่ได้ มันหมายถึงว่ามันไม่เหมาะสม เฮียเป็นถึงบอสจะแต่งตัวกิ๊กก๊อกแบบนั้นได้ไง ใครเขาจะนับถือเฮียกันล่ะ เลือกใหม่เลย ต้องให้เหมาะสมนี่ตัวนี้ แล้วสูทนี่เสื้อตัวใน เนคไทเข้ากันตามนี้นะ"เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วนี่ใครใส่วะเขาหรือเธอ

​"โอเค..ตกลงใครใส่"

"เฮียนั่นแหละเป็นคนใส่ แต่มันควรจะให้คนมองแล้วเขานับถือ เฮียเป็นCEOนะ ไม่ใช่นักร้องตามห้องอาหาร เก็ทนะ"

"ครับ..เก็ทมากเข้าใจเลยทีเดียว ไม่ต้องพูดซ้ำ"

"ดีค่ะ"

"แล้วของเธอล่ะ?"

"ไปที่มันสาลี่ดีกว่านะคะ"

"อะไรคือสาลี่"

"ตามมาค่ะ แล้วเฮียจะเข้าใจ"เธอลากเขาไปตามที่บูทสินค้า พอมองเห็นป้ายเขาก็ถึงบางอ้อ นี่สินะไอ้สาลี่ของเธอ sale เข้าใจอ่านนะสา-ลี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านี่คือศัพท์ที่วัยรุ่นเรียกกัน

"รู้ได้ไง?"

"ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกค่ะ มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่มหา'ลัยเธอชวน บอกว่าไปดูสินค้าสาลี่ พวกเราก็เลยนำมาใช้บ้าง แล้วเราก็พูดกันมาเรื่อย เห็นมั้ยคะว่าราคามันย่อมเยาดีออกค่ะ"สินค้าที่เธอเลือกมันก็ไม่ได้ล้าสมัย ออกจะดีด้วยซ้ำเป็นของแบรนด์ แต่ขายราคาถูกลง

"พอหรือยัง เฮียว่ายังเลือกได้อีกนะ เอากี่ตัวก็ได้เฮียคาร์ลสายเปย์มาด้วย อย่างมากก็แค่กระเป๋าฉีก"เธอหัวเราะขำๆ เขาคงคิดว่าเธอจะเห็นแก่ได้งั้นสิ 

"ไม่ดีกว่าค่ะ เราใส่เสื้อผ้าแค่วันละชุดเท่านั้น อย่าซื้อเยอะเอาแค่พอใส่ อยู่บ้านอยูมีแค่กางเกงขาสั้น แล้วก็เสื้อยืดเก่าๆเท่านั้น เพราะมันใส่สบายที่สุด เช้าก็ให้อาหารเจ้ายุ่น พอบ่ายๆเราก็ลงไปว่ายน้ำกัน เฮียจะไปซีแอตโทลมั้ย?"

"อืม..ไม่นะในสมุดงานไม่มี ทำไมล่ะอยากไปหรอ?"

"ใช่ค่ะ..คิดถึงพ่อกับแม่"เสียงเธอเศร้านิดๆ

​"โธ่เอ้ย..ที่แท้ก็โฮมซิกส์ ดูก่อนหาวันหยุดยาวๆแล้วจะพาไป/จริงนะคะ เฮียนี่บทจะน่ารักก็น่ารักนะคะ ถ้าหากหนูจะมีแฟนหนูอยาก เจอผู้ชายอายุมากกว่าสัก4-5ปี เขาเป็นผู้ใหญ่ เขาน่าจะเข้าใจหนู"

​"งั้นเฮียพอมีสิทธิ์มั้ย อายุมากกว่า แล้วตอนนี้เฮียก็เข้าใจหนูที่สุดเลย บอกตรงๆ"

"อืม..ไม่อะเฮียดุ ไม่ชอบคนเราพูดครั้งเดียวรู้เรื่อง ไม่จำเป็นต้องดุนี่นา จริงมั้ยคะ?"เธอพูดมาก็ถูก เพราะบางครั้งลูกน้องงี่เง่าก็ต้องเจอบ้างแหละ

"จ่ายเงินเถอะค่ะ มันออกจะมากไปแล้วมั้ง?"

"บอกแล้วไงว่าอย่าคิดเยอะ"

"ต้องคิดเยอะๆค่ะ เพราะปัญหาที่เกิดทุกวันนี้ ก็เพราะคนคิดน้อยๆทั้งนั้นแหละ หรือเฮียว่าไม่จริง?"ไม่มีคำไหนที่เธอจนมุม เธอตอบโต้เขาได้ตลอดให้มันได้แบบนี้สิ แบบนี้แหละที่เขาชอบมีมันสมองกับสองมือของเธอ แต่เอาเรื่องใช่ย่อย

คาร์เตอร์ชำระเงินค่าสินค้า หลายต่อหลายถุงที่เขาและเธอ ช่วยกันหอบหิ้วออกมาจากห้างสรรพสินค้า จนเกือบลืมไปเธอบอกว่าอยากเจอน้องเดียร์ คาร์เตอร์ล้วงหยิบมือถือ มากดเบอร์หาเพื่อนสนิท

"โจ..ฉันเองแกอยู่ที่ไหน?"

[วันนี้อยู่บ้านแกไง ลูกพาหมามาวิ่งเล่นทำไมล่ะว่างหรือไง ถ้าว่างก็มากินข้าวเย็นกันสิ ขับรถไปกลับถ้ารถไม่ติดก็แป๊บเดียว]

"มีคนอยากเจอน้องเดียร์ แต่ต้องดูก่อนนะถ้าอีกสองชั่วโมงฉันยังไปไม่ถึง ก็เอาไว้วันหลังค่อยไปนะ"

[โอเค..ไม่ต้องรีบเพราะขากลับคงมืดอันตราย ฉันไม่อยากให้แกขับรถกลางคืน..บาย]

"เฮีย..เราจะไปไหนคะ?"

"ไปกินข้าวไงค่อยกลับ"

"แล้วเมื่อกี้เฮียโทรฯหาเฮียโจหรอคะ หนูได้ยิน"

"อืม..ก็เราบอกว่าอยากเจอหลาน แต่เฮียว่าวันหลังค่อยไปเถอะ ตอนนี้นายโจไม่อยู่ที่เพนท์เฮาส์แต่ไปอยู่บ้านใหม่ เดินทางไปกลับก็ราวๆสองชั่วโมง"

"หนูว่าเรากลับเถอะค่ะ ถ้าไม่สะดวกก็ไปวันหลัง อีกอย่างเฮียเพิ่งฟื้นไข้นะคะ อย่าขับรถไกลมัันอันตรายค่ะ"

"ห่วงเฮียหรือไง?"

"ก็เป็นห่วงกลัวไม่มีใครจ่ายเงินเดือนหนู"แถไปได้ตลอดสิน่า

"โธ่..เราก็อุตส่าห์ดีใจ เอาไงกลับไปกินข้าวที่คอนโดมั้ย แต่ต้องทำกินเองนะ"เด็กสาวย่นจมูกใส่เขา แล้วใครจะทำล่ะเพราะเธอ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเดียว

"อะไร?"

"แล้วเฮียทำกับข้าวเป็นงั้นหรอคะ?"

"ทำได้ทุกอย่าง จะไปยากอะไรแค่อาหารจานเดียว มันไม่ได้ยุ่งยากหรอก ขับเครื่องบินยังยากกว่าเลย"นั่นสินะเขาเคยขับเครื่องบินมาก่อนนี่

"ตกลงค่ะ..หนูเป็นผู้ช่วยได้ แต่อยาดหวังอะไรมากเพราะ เฮียจะผิดหวังอย่างแรงค่ะ"

"หึหึ..ไม่เคยหวังอะไรอยู่แล้ว"

"ตรงไปนะบางครั้ง?"

"ไม่ดีหรอ?"

"ดีค่ะ..แต่ควรรักษาน้ำใจคู่สนทนาบ้าง"เอาสิว่าเหน็บเขาซะงั้น

​"โอ้ยย..ตายลืมเลยว่ามีคู่สนทนาเจ้าความคิด โอเคพูดไปแล้วนี่ต่อไปจะคิดก่อนพูด"

​"ดีค่ะ..ของเยอะขนาดนี้ เปิดร้านขายแข่งกับเขายังได้เลยนะคะเฮีย อันนี้เขาเรียกว่าตบะแตกค่ะ"

​Panatown ชั่วโมงต่อมา

​"ตามสบายนะทุกอย่างไม่มีความลับ เฮียไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอก"

"อย่าร้อนตัวค่ะ หนูไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย"

"ก็กลัวจะถามเลยต้องชิงบอกก่อนไง"เขาเหมือนตุ๊กแก กินปูนร้อนท้องหรือไงในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมเขาต้องระแวงด้วย

"เฮีย..นี่มันกว้างมากเลยนะคะ เหมือนกับว่าสองห้องรวมกันเลย เฮียซื้อหรอคะ?"

"อืม..ตอนแรกก็ขอเขา แต่เขาไม่ให้ก็เลยต้องซื้อ"คำตอบของเขา ยียวนกวนประสาทน่าดู เธออุตส่าห์จะเป็นคนดีมีเหตุผล แต่ดูเขาพูดสิมันน่านัก

​"โอเคค่ะ..งั้นหนูไม่ถามแล้ว"

​Rrrrrrr...Rrrrrrrrr....

"ช่วยรับหน่อยสิ ตอนนี้ไม่ว่างเดี๋ยวเฮียเตรียมอาหารเย็นก่อน มีอะไรก็ให้เขาสั่งไว้"

"ค่ะ..นี่เบอร์คุณคาร์เตอร์ค่ะ"

​[เธอเป็นใครยะ ทำไมต้องมารับสายของคาร์ลขาด้วย หรือว่าเป็นคู่ขาใหม่ของเขาบอกมา]ปลายสายเดือดจัดจ้าน

​"ใช่ค่ะ..คู่ขาคนใหม่ของคุณคาร์เตอร์ เขาบอกว่าให้ฉันอยู่กับเขานานๆ เพราะตอนนี้เขาโสดสนิทนะคะ เอ๊ะ!ถ้าเขาพูดแบบนี้ก็แสดงว่า คุณคงเป็นอดีตที่เขาเบื่อแล้ว พร้อมจะเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ อุ้ย.. ฉันพูดแรงไปหรือเปล่าคะคุณ ชื่ออะไรนะคะคุณซาซ่าหรอคะ อ๋อ..ตอนนี้คุณคงหมดความซาบซ่าแล้วมั้งคะ"เธออยากเห็นคนพูดจริงๆ ดูสิว่าเธอจะทำหน้ายังไง

[อีบ้า..ไปเรียกคาร์ลขามาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้]

"เสียใจค่ะ เขาบอกว่าไม่อยากได้ยินกระทั่งชื่อคุณค่ะ คุณซาบซ่านมีอะไรจะสั่งเสียอีกมั้ยคะ ฉันจะบอกเขาให้ค่ะ ฉันจะบอกเขาทุกคำพูดเลยล่ะค่ะ"

[ไปตายซะ..ติ้ด]

"อุ้ยยย...บอกใครไปตายบอกตัวเองเถอะป้า ชิส์ แบบนี้หรอที่คุณคาร์ลขาชอบ แหวะน้ำเน่าจริง"

​Rrrrrrr...Rrrrrrr....

​"มาอีกแล้ว ยังไม่เข็ดสินะได้..หวัดดีค่ะเบอร์คุณคาร์เตอร์ค่ะ"

[ฉันแคทเทอร์ลีน มีเรื่องจะคุยกับบอส]

"ตอนนี้บอสไม่ว่างค่ะ เขากำลังทำอาหารมื้อเย็นให้ฉันกินอยู่ บอสบอกว่ามีอะไรให้สั่งไว้เพราะฉันเป็นเลขาของเขา ว่าไงคะคุณซี-แคท-แมว"

[อีเด็กบ้า..เอามือถือให้เขาคุยกับฉันย่ะ]

"ฉันยื่นให้แล้วค่ะ แต่เขาบอกว่าไม่อยากคุยกับคุณ แค่นี้ไม่เข้าใจหรอคะคุณแคทเทอร์ลีน อุ้ยๆอย่ากรี้ดนะคะ เดี๋ยวไหมที่ร้อยอยู่มันขาดผึงขึ้นมา แรงโน้มถ่วงของโลก มันจะทำให้หน้าคุณย้วยลงมานะคะ หมดสวยกันพอดีค่ะคุณ..เอ้าวางเฉยเลย จะมีใครโทรฯมาอีกมั้ยนะ เสน่ห์แรงนะคุณคาร์ลขา"

​Rrrrrr...Rrrrrrr

​"เฮ้ยตื๊อจริงโว้ย...อะไรกันคุณ โทรฯอะไรนักหนาฉันแค่เลขานะ ไม่ใช่โอปะเรเตอร์นะ อุ้ยย..คุณแม่หรอคะ สักครู่นะคะ หนูจะเอามือถือให้คุณคาร์ลค่ะ"เสียงพูดอ่อนลง ทำเอาคนที่อยู่ในครัวกระตุกยิ้มที่มุมปากนิดๆ

[คาร์ล..นี่ลูกมีเลขาใหม่แล้วหรอ แล้วลูกพามาที่คอนโดหรอไง ลูกทำแบบนี้ได้ยังไงแม่บอกแล้วใช่มั้ย ทำไมลูกไม่ฟังแม่เลย]

​"แม่..ฟังก่อนสิครับ เบ็กกี้เป็น้องของฌอห์นฮะ ตอนนี้เธอปิดเทอม ผมก็เลยชวนเธอไปทำงานด้วยเมื่อเช้า ผมไปรับเธอที่ห้องฌอห์น เราอยู่คอนโดเดียวกันครับแม่ เบ็กกี้ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะฮะ เมื่อกี้มีสาวๆโทรฯมาเธอรับสายให้ ต่อไปพวกนั้นคงไม่กล้าโทรฯอีกแล้วล่ะฮะ แม่สบายดีมั้ยครับ?"

​[สบายสิ พ่อกับแม่คิดถึง ที่เมืองไทยร้อนมากดีว่าแม่อยู่ในสวน คุณยายบอกว่าเย็นสบายดี แล้วลูกชอบเธอหรือเปล่าคาร์ล เธอมีพ่อมีแม่นะลูกจะทำเหมือนแม่สาวพวกนั้นไม่ได้ อย่าให้พ่อแม่เธอมาถอนหงอกแม่ ลูกต้องให้เกียรติเธอด้วย]

"ครับแม่..รับทราบครับสักวันผมจะพาเธอไปหาพ่อกับแม่ฮะ..ฝากคิดถึงคุณยายด้วยนะครับ.. บายฮะแม่"

"เฮีย..เมื่อกี้หนูขอโทษ ทีี่ลืมตัวเพราะหนูไม่รู้นี่ แต่หนูขอโทษคุณป้าไปแล้วนะ แต่สองคนนั้นพวกเธอด่าหนูว่าอีบ้า สองคนพูดเหมือนกันเลย หนูเหมือนคนบ้าหรอ?"

"555..ไม่หรอกน่า คนพวกนั้นต่างหากที่บ้า มากินข้าวเถอะกระเพราหมูสับ ไข่ดาวเผ็ดกลางๆกินได้มั้ยหืม?"เขาจับหัวเธอเบาๆ ก่อนจะวางจานข้าวตรงหน้าเธอ

"อุ้ย..น่ากินทีเดียวค่ะบอส หนูไม่เกรงใจนะ"

"กินสิ.."

"กินได้แน่นะคะเฮีย?"

"ไม่ลองไม่รู้หรอก อร่อยก็ต้องกินไม่อร่อยก็ต้องกิน ให้คะแนนด้วยนะ"เขาลุ้นอย่างมากเมื่อเธอตักข้าวคำแรกเข้าปาก

"อื้ม..."เด็กสาวทำหน้าเหยๆ คาร์เตอร์เลยไม่พูดอะไร ฝีมือเขาคงไม่เข้าท่า อุตส่าห์คุยนักคุยหนา

​"ไม่ได้เรื่องใช่มั้ย?"

​"ใครบอกล่ะว่า มันอร่อยมากค่ะคุณคาร์ลขา"

"มันน่านักนะเรานี่"ชายหนุ่มยิ้มฟันขาว สาวน้อยทำหน้าทะเล้นใส่เขา อยากจะเหนี่ยวมาหอมสักฟอดใหญ่ๆ ฐานทำให้เขาใจเสีย

"เดี๋ยวนะเมื่อกี้เราเรียกเฮียว่าไงนะ?"

"ก็คุณคาร์ลขาไงคะ ไม่ชอบหรอ? เห็นคุณซาบซ่านเธอเรียก ถามจริงเถอะมีคู่นอนทั้งหมดกี่คนกันแน่เฮีย?"

"หลายคน"

"ทำไมเยอะจัง เฮียไม่กลัวติดโรคหรอ?"

"สวมเกราะป้องกัน อย่างดีไม่เคยมีปัญหา"

"เลิกได้มั้ยเฮีย?"คาร์เตอร์ กำลังจะตักข้าวเข้าปาก เลยต้องถือช้อนค้างเอาไว้

​"ถึงไม่บอกเฮียก็เลิก ไม่เจอกันนานแล้ว"

​"แล้วคุณแคทล่ะ?"

"ไม่มีอะไรนี่ แค่เธอเป็นลูกน้อง ทำไมล่ะหรือว่าหึงเฮีย?"เขารุกทันที

"โอ้..ไม่ๆหึงทำไม?"

"เอ้า..ก็เมื่อกี้นี้ เฮียได้ยินที่เราพูดนะ ว่าเธอมันอดีตฉันสิปัจจุบันอะไรทำนองนั้นนะ แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดอะไร?"นั่นสิเธอพูดไปตั้งเยอะ แล้วก็จำไม่ได้หรอกว่าพูดอะไรบ้าง

"ก็แต่ละคนเสือสิงห์ กระทิงเปลี่ยวนี่คะ คงจ้องจะงาบคาร์ลขาอยู่มั้งคะ ฮึ้ยย..ขนลุกเสน่ห์แรงเหลือร้าย ชิส์"เธอทำเสียงขึ้นจมูก แต่เขาก็อยากให้เธอหึงบ้าง

"หึหึ..ไม่มีทางหรอก แต่พรุ่งนี้รับรองมีเรื่องแน่ๆเฮียคิดผิดหรือคิดถูกนะ ที่พาเราไปทำงานด้วย"

"จะผิดจะถูกมันก็สายไปแล้วค่ะ หนูไม่ได้พิการนะคะ เราได้เจอกันแน่ๆค่ะ ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วมารังแกเด็ก ก็ไม่ควรให้อภัย"

"มันต้องแบบนี้สิ เจ๋งสุดๆเลย"

"กินข้าวนะคะเดี๋ยวหนูช่วยล้าง แล้วเฮียไปส่งหนูด้วยนะ หรือจะให้หนูกลับคนเดียว"

"ไม่สิ..เฮียไปรับเฮียก็ต้องไปส่ง แล้วพรุ่งนี้ถ้าเปลี่ยนใจไม่ไปก็โทรฯบอกนะ เฮียไม่ว่าหรอก"

​"ไม่ค่ะ..ขืนไม่ไปก็กลัวสิคะ หนูก็อยากรู้เหมือนกันว่า คุณคิตตี้เธอจะทำอะไรได้บ้าง?"

Rrrrrr..Rrrrrrr

​"ไปรับเถอะสงสัยพี่เราโทรฯมาแน่ๆ ป่านนี้น่าจะกลับมาแล้วสิ"

"ค่ะ..เฮียอะไรนะคะไม่กลับมา จะค้างที่โรงแรมแล้วเค้าอ่ะ จะอยู่กับใครไม่นะเฮีย พี่เมย์เท้าบวมหรอคะ ให้หนูไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ยคะ?"

[ไม่เป็นไรนั่นบ้านเรานะ เบ็กกี้เคยอยู่นี่นา]

"เฮีย..แต่ว่าเค้ากลัวนี่ให้เค้าไปหาที่โรงแรมนะ"

[อย่าเลย แล้วเป็นไงบ้างทุกอย่างโอเคมั้ย]

"ค่ะ..ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ"

[ล็อกประตูให้แน่นหนา ไม่เป็นไรน่าอาบน้ำแล้วนอนซะ พรุ่งนี้คงหายดีแล้วเจอกันนะ]

"ค่ะเฮีย.."

​"มีอะไรหรอเบ็กกี้?"

​"พี่เมย์เท้าบวมค่ะ คืนนี้เฮียกับพี่สะใภ้ไม่กลับมา จะค้างที่โรงแรม งั้นเฮียไปส่งหนูกลับห้องเถอะ มันก็จะสองทุ่มแล้ว"

"อยู่ได้แน่นะ ให้เฮียไปอยู่เป็นเพื่อนมั้ย?"

"ได้หรอคะ?"

"เบ็กกี้..เฮียบอกแล้วไงว่าจะไม่ให้เราอยู่คนเดียว เฮียเป็นห่วงนะ/ก็ได้ค่ะถ้างั้นเฮียอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวหนูล้างจานเอง"

"เอางั้นนะ"

"ค่ะ.."

"โอเค..หึหึ"แม่สาวคนเก่งทำท่าจะร้องไห้ เมื่อสักครู่ยังก๋ากันอยู่เลย แล้วแบบนี้เขาจะทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวได้ยังไงกัน?



​เบ็กกี้สุดยอดค่ะ..ยกนิ้วให้เลยอัพครบจบตอนแล้วนะ คนอ่านไม่มีแบบนี้ควรจะหยุดอัพใช่หรือเปล่าคะ...จนกว่าจะว่างจ้าค่อยเจอกันนะ

ความคิดเห็น