marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26: mission complete

ชื่อตอน : ตอนที่ 26: mission complete

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26: mission complete
แบบอักษร




‘ยัยเรฉันเห็นพี่นิคเข้าไปโรงแรมกับคนอื่นนะเว้ยเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องงานแล้วแหละ’ ทริกซี่โทรมาหาฉันหลังจากที่ยัยเพื่อนตัวแสบพยายามบอกฉันมาตลอดอาทิตย์ว่าพี่นิคไปกับคนอื่นอย่างนู้นอย่างนี้

“ทริกซี่แกแน่ใจนะว่านั่นพี่นิคจริงๆ” ตอนนี้ฉันกำลังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเพราะพี่นิคเขาดูแปลกไปจริงๆเพราะเขาแทบจะไม่แตะตัวฉันเลยหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อนแถมเขาจะชอบไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อยอีกด้วย

‘ยัยเรความหล่อของแฟนหล่อนทำฉันจำขึ้นใจแถมคนที่เขาพาเข้าโรงแรมยังเป็นคนเดียวกันกับที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดอีกนะ!!!’ จิตใจตอนนี้เริ่มกระสับกระส่ายแล้วแม้จะเชื่อใจเขาแต่พักนี้เขาแปลกไปจริงๆเขาเบื่อฉันแล้วงั้นเหรอ!!!!

“ตอนนี้เขาอยู่ไหน!!”

‘ที่โรงแรม....’ ทริกซี่บิกที่อยู่ให้ฉันอย่างระเอียดจนฉันเข้าใจก่อนจะรีบวางสายแล้วออกไปตามที่เธอบอก และ ไม่ลืมที่จะโทรหาพี่ชายให้ช่วยหาชื่อห้องที่จองด้วยชื่อของเขาเพื่อที่จะไม่ได้เสียเวลาถ้าหากเป็นเรื่องจริงจนสุดท้ายฉันได้ทุกอย่างไว้ในมือหมายเลขห้องของเขาถูกส่งเข้ามาในมือถือของฉันสองมือขับรถไปอย่างไม่มีสติทุกอย่างมันเบลอไปหมดเหมือนคนโดนหักหลัง...ก็ฉันโดนหักหลังนิ!!!!!

พอมาถึงโรงแรมที่เขาอยู่ฉันก็รีบลงไปดูให้เห็นกับตาถ้าเขาหักหลังฉันจริงๆละก็!!! ฉันไม่มีทางปล่อยให้เขามีความสุขได้คนเดียวหรอก!!! ฉันเดินเข้าไปในโรงแรมอย่างไม่สนใจใครรีบขึ้นไปยังชั้นที่เป็นจุดหมายแล้วยื่นหยุดอยู่หน้าห้องอย่างชั่งใจ!!!!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่นะ...ให้เห็นกับตาก่อนเถอะเรอย่าพึ่งคิดมากบางทีเขาแค่มาคุยงานส่วนตัวแค่นั้น” ฉันให้กำลังใจตัวเองเล็กน้อยแม้รู้ว่าความหวังจะริบหรี่ก็ตามในขณะที่มือกำลังจะเคาะประตูแต่ก็รู้สึกว่าประตูปิดไม่สนิทก่อนจะตัดสินใจค่อยๆดันเข้าไป


แอ๊ดดดดดด

ตึกๆ ตึกๆ


ฉันค่อยๆเดินเข้าไปในห้องอย่างลุ้นๆหัวใจเต้าโครมครามอย่างตื่นเต้นความหวังน้อยเริ่มทลายหายไปเมื่อเดินเข้าไปถึงห้องนั่งเล่นแต่ยังไม่เห็นเขา...


“อร้ายยยคุณนิคเบาๆสิค่ะอย่าพึ่งใจร้อน” เสียงขิงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากห้องนอนพร้อมกับเรียกชื่อของเขาสองขาสั่นอย่างไม่มีเหตุผลแต่ก็ตัดสินใจเดินไปที่ห้องนอน....

“คุณนิคค่ะไม่กลัวแฟนของคุณตามมาหรือไง” คำถามของเธอทำให้ฉันหยุดชะงักที่ประตูฉันยืนรอฟังคำตอบของเขาอยู่หน้าห้องอย่างจดจ่อ

“อีกไม่นานผมก็ไม่มีแฟนแล้วผมเบื่อที่จะเป็นแฟนกับเธอแล้ว” คำพูดของเขาเหมือนกับมีดนับพันแทงเข้ามาในใจของฉันจนแทบจะย่อยยับสติทุกอย่างมันหายไปหมดน้ำตาไหลออกมาอย่างเหลือทนความเสียใจถาโถมมาอย่างรวดเร็วไม่ให้เวลาตั้งตัวสักนิด....


ปัง!!!!!


ฉันตัดสินใจเตะประตูเข้าไปอย่างรุนแรงจนสองร่างที่กำลังจะทำอะไรกันหยุดชะงักเขาคร่อมผู้หญิงคนนั้นอยู่แทบจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยช้ำถึงผู้หญิงคนนั้นยังไม่ได้ถอดอะไรเลย....

“มีความสุขมากใช่ไหมที่เห็นฉันเป็นคนโง่” เขาลุกขึ้นจากร่างของผู้หญิงคนนั้นด้วยแววตาสั่นเทาที่เห็นฉันเดินเข้าไปหา

“เสียใจงั้นเหรอ” น้ำเสียงราบเรียบของเขาดังเข้ามาในโสตประสาทเหมือนกับเข็มแหลมๆกำลังทิ่มแทงจิตใจ

“คนอย่างคุณนี่มัน!!! เลวจริงๆ!!! ฉันไม่น่ารักคุณฉันไม่น่าเชื่อใจคุณด้วยช้ำ!!!!”

“คือว่า...” ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับจะพูดขึ้นแต่ฉันหันไปมองเธออย่างเหยียดหยามจนเธอกลืนน้ำลายไป

“ถ้าเขาทำแบบนี้กับฉันได้เขาก็ทำกับเธอได้เหมือนกัน”

“ไม่เหมือนหรอกเพราะฉันทำแบบนี้กับเธอแค่คนเดียว” แต่เขาก็พูดขัดขึ้นเหมือนจะยิ่งตอกย้ำฉันว่าเขาทำแบบนี้เพราะฉันคนเดียว

“แอนนาคุณออกไปก่อนนะ” แล้วเขาก็หันไปพูดกับเธอคนนั้นอย่างอ่อนโยนเธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากห้องนอนพร้อมกับปิดประตู

“คุณทำแบบนี้กับฉันได้ไง” ตอนนี้สองขาฉันแทบจะไม่มีแรงยืนด้วยช้ำแต่ฉันจะไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอของฉันไปมากกว่านี้แล้ว

“ผมเบื่อที่จะคบกับคุณแล้ว” คำพูดง่ายๆของเขาทำให้ฉันน้ำตาไหลพรากมาอีกรอบฉันตรงเข้าไปตบหน้าเขาอย่างแรงจนหน้าเขาหันไปตามแรงของฉัน


เพียะ!!!!!



“คุณมันคนสารเลวจริงๆฉันน่าจะเชื่อที่พี่ชายของฉันพูดว่าคนอย่างคุณมันไม่รู้จักพอแต่ฉันก็ยังผยองไปเล่นกับไฟจนโดนไฟเผาเอง!!!” ฉันเงื้อมมือขึ้นจะตบหน้าเขาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาจับแขกฉันไว้ได้

“ผมไม่ขอโทษคุณหรอกนะเพราะผมพูดความจริงผมไม่อยากเป็นแฟนของคุณอีกแล้วจำเอาไว้นะเรดาร์”

“ฉันเกลียดคุณ!!! ฉันเกลียดคุณ!!! ปล่อยแขนฉันเดี๋ยวนี้!!! อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน!!”

“จะรังเกียจทำไมในเมื่อเราเคยทำกันมากกว่านี้ถึงคุณจะบอกว่าเกลียดผมแต่เชื่อเถอะว่าร่างกายของคุณนะจดจำได้แค่ผมคนเดียวเพราะขนาดของผมคงไม่มีใครจะเทียบได้ง่ายๆหรอกนะ” เขาพูดพร้อมกับเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจแต่ฉันก็ยิ่งโมโหขึ้นกว่าเดิมก่อนจะสะบัดแขนออกแล้วหันหลังเดินออกมาโดยไม่พูดหรือตอบโต้อะไรสักคำเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อปล่อยให้ฉันเดินออกมาพร้อมกับความเสียใจที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างมองไม่ทางที่จะเดินด้วยช้ำจนพ้นออกมาจากห้องนอนของคนทุเรศนั้นสองขาก็ทรุดลงกับพื้นนั่งร้องไห้ตรงนั้นอย่างกลั้นใจ....

ผ่านไปเกือบสิบนาทีฉันยังนั่งร้องไห้ตรงนั้น และ เขาก็ไม่มีท่าทีจะออกมาจากห้องฉันจึงเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างทุลักทุเลก่อนจะรีบลุกขึ้นทำตัวให้เป็นปกติค่อยๆตั้งสติเดินออกไปจากห้องนี่แต่พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นทุกอย่างดับลงไปพร้อมกับความมืดมิดไม่มีแสงไฟสาดส่องเข้ามาก่อนทุกอย่างจะค่อยๆสว่างขึ้นด้วยดอกไฟดวงเล็กๆที่สว่างเป็นทางเดินไปให้ฉันพึ่งจะสังเกตเห็นตอนเข้ามามันไม่มีนิโรงแรมนี้เขาจัดห้องสวยขนาดนี้เลยเหรอเพราะทุกอย่างค่อยๆสว่างไสวขึ้นพร้อมกับดอกไม้ที่รายล้อมไปทั่วห้องนั่งเล่นฉันค่อยๆเดินไปดูอย่างงงๆนี่เขาลงทุนทำแบบนี้กับผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอน้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินไปเจอกับรูปภาพของฉันกับเขารายล้อมไปด้วยดอกไม้และลูกโป่งมากมาย....

“นี่มัน...อะไรกัน” ฉันยืนนิ่งมองอย่างไม่เข้าใจก่อนจะตัดสินใจเดินไปดูตรงนั้นเสียงเพลง Everytime we touch ดังขึ้นอย่างเบาๆ...ลูกโป่งมากมายที่ลอยอยู่กลางอากาศ และ บนพื้นดอกไม้มากมายที่แขวนอยู่ตามจุดต่างๆ รูปภาพมากมายของเขากับฉันที่แขวนอยู่บนฝาห้อง และ ตามชุ่มดอกไม้...ฉันหันมองบรรยากาศรอบๆจนสายตาประสานเข้ากับเขาคนที่พึ่งบอกว่าเบื่อที่จะคบกับฉันแล้วเขาอยู่ในชุดสูทสีขาวพร้อมกับริบบิ้นสีแดงผมที่เช็คขึ้นอย่างหล่อเหลาใบหน้าเรียบนิ่งคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน.....

“Can you feel my heart beat fast I want this to last need you by my side...Radar”

(คุณรู้สึกถึงหัวใจของผมที่มันเต้นเร็วหรือเปล่าผมอยากให้มันคงอยู่อย่างนี้ตลอดไปผมอยากให้คุณมาอยู่ข้างๆผมนะ...เรดาร์)

เขาเดินเข้ามาพร้อมกับพูดเนื้อเพลงของเพลงนั้นออกมาแต่ใส่ชื่อของฉันลงไปอีกด้วยนี่มันเรื่องอะไรกันแน่!!! แล้วเมื่อกี้มันคืออะไรกันทำไมเขาถึงทำแบบนั้นนี่มัน....แผนงั้นเหรอ!!!!!!

“เมื่อกี้พี่พูดจริงๆที่บอกว่าไม่อยากคบแล้วไม่อยากเป็นแฟนอีกแล้ว” เขาเดินเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าฉันพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองพูดประโยคเมื่อกี้นี่อีกน้ำตาของฉันไหลออกมาไม่มีคำพูดอะไรตอบกลับเขาจนเขาพูดขึ้นต่อ

“พี่ไม่อยากเห็นน้ำตาของเราสักนิดเรก็รู้ว่าพี่นักเรแค่ไหนพี่จะไปกล้านอกใจเรได้ยังไงที่พี่บอกว่าไม่อยากคบแล้วไม่อยากเป็นแฟนแล้วเพราะพี่อยากให้เรมาเป็นภรรยาของพี่นะครับ...” เขาถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาจากกางเกง

“แต่งงานกันนะเรดาร์...เป็นเจ้าสาวของพี่ได้หรือเปล่าค่ะ”

“เมื่อกี้พี่...”

“มันไม่มีอะไรเลยพี่แค่อยากจัดเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานเราเฉยๆพี่ไม่ได้สนใจคนอื่นสักนิดเรของพี่สวยกว่าตั้งเยอะสำหรับพี่ไม่มีใครมาแทนที่เราได้แล้ว...แต่งงานกับพี่นะครับ” เขาทำให้ฉันร้องไห้เป็นบ้าเพื่อขอแต่งงานเนี่ยนะ!!!!!! เขาทำให้ฉันคิดว่าเขาไม่รักฉันเหมือนตบหน้าฉันแต่พอเดินออกมาจากห้องก็เหมือนโดนลูบหลังด้วยการของแต่งงานของเขา!!!!

“ถ้าเรบอกว่าไม่ละค่ะ!!! เพราะเรไม่ตลกที่พี่ทำแบบนั้น!!!” ฉันทำหน้าเหนือคนที่คุกเข่าบนพื้นทันทีอยากเซอร์ไพรสินะได้!!! จัดให้!!!

“เร....พี่ขอโทษนะครับที่รักคิดว่าพี่ชอบหรือไงที่เห็นเราร้องไห้พี่แทบใจจะขาดเหมือนกันที่ต้องกัดฟันพูดแบบนั้นถ้าเราไม่แต่งงานกับพี่จริงๆชาตินี้พี่คงเป็นคนที่ไม่มีความสุขตลอดชีวิตแน่ๆพี่คงจมอยู่กับความทุกข์ทรมานที่คนรักของพี่ปฏิเสธพี่..พี่คงไม่สามารถทำงานอะไรได้อีกทุกอย่างในชีวิตของพี่คงจบสิ้น....”

“พอเถอะค่ะ....ถ้าพี่ตัดพ้อยาวกว่านี้คงรามไปถึงพ่อแม่แน่ๆ”

“ก็เรไม่ยอมตกลงแต่งงานกับพี่” แต่ไม่ทันฉันจะตอบเสียงโวยวายของพี่ชายสุดแสบก็ดังขึ้น

“โว้ย!!! ยัยเรตกลงแต่งกับมันสักทีเถอะนี่ฉันเมื่อยขาแล้วเนี่ย!!! เมื่อกี้แกยังร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่เลยรีบตกลงสักที!!!” อิพี่ซาโวยวสยขึ้นอย่างอดไม่ได้ และ ฉันก็รู้ทันทีว่านี่มันแผนใคร!!!!

“ฉันจะตกลงแต่งงานกับพี่ค่ะถ้าพี่ถอนหุ้นออกจากบริษัทพี่ซา” พอได้ยินฉันพูดแบบนั้นพี่ชายฉันก็อ้าปากค้างทันทีทำให้ทุกคนที่แอบอยู่ขำออกมาพร้อมกัน

“ยัยเร!!!”

“ตกลงครับขอแค่เราแต่งงานกับพี่...พี่ยอมทุกอย่าง” ฉันมองหน้าชายตรงหน้าอย่างโล่งอกที่มันไม่ใช่ความจริงที่เขาทำแบบนั้นแต่คิดแล้วก็แค้นนิดหน่อยแฮะ!!! แต่ไม่เป็นไรเอาคืนอิคนคิดแผนแทนก็ได้จิ๊!!!

“เรครับขาพี่จะเป็นตะคริวละแต่งงานกับพี่เถอะนะ” เขาทำหน้าเว้าวอนฉันอีกครั้งจนฉันไม่สามารถกลั้นขำเขาได้แต่แล้วเสียงเชียร์ก็ดังขึ้นให้ฉันตอบตกลงเขามีเพียงพี่ชายสุดแสบเท่านั้นที่ทำหน้าบึ้งตึงมองฉัน

“แต่งเลย! แต่งเลย! แต่งเลย!” ฉันมองไปรอบๆพ่อแม่พี่ซาก็ดูลุ้นสุดๆว่าฉันจะตกลงมั้ยยัยทริกซี่ก็แทบจิกยัยลิต้าพี่แอลรายนั้นไม่สนใจสถานการณ์ตรงหน้าเลยนอกจากมองหน้าอกยัยทริกซี่ส่วนพี่แม็กก็ยืนซ้อนหลังลิต้าแบบแปลกๆแต่รวมๆคือทุกคนก็ยังส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสายแม้แต่ผู้หญิงเมื่อกี้ก็ตาม....

“ตกลงค่ะ...เรจะแต่งกับพี่” ทันทีที่พูดจบเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจก็ดังขึ้นพร้อมกับคนตรงหน้าที่ดีใจจนน้ำตาไหลบรรจงสวมแหวนลงนิ้วฉันก่อนจะรีบโผล่ขึ้นมาจูบฉันอย่างอ่อนโยน....

“พี่รักเรนะ...รักมากจริงๆพี่ขอโทษที่ทำให้เราร้องไห้พี่จะไม่ทำให้เราต้องเสียใจแบบนั้นอีกแล้วพี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายครับ”

“เรก็รักพี่ค่ะ...สัญญาแล้วห้ามคืนคำนะคะ”

“ครับ...ไม่มีวันคืนคำแน่นอน”

ฉันเงยหน้ามองชายตรงหน้าอย่างมีความสุขครั้งหนึ่งฉันเคยเกลียดเขามากเพราะเขาคือเพลย์บอยแต่ตอนนี้ฉันแหกกฏของตัวเองมารักเขาอย่างหมดหัวใจ....ความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนนิเนอะ...



จบ!!!

End part Radar Kendik




จบกันไปแล้วสำหรับเรื่องของเรดาร์เรื่องนี้ไรท์ไม่อยากมีดราม่าฮ่าๆเป็นแนวน่ารักหวานๆแทนเนอะมีลุ้นบางแต่ก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรอิอิอิส่วนเรื่องต่อไปไรท์เดี๋ยวจะวางคาแรคเตอร์ไว้นะจ๊ะ

**และอีกอย่างขอโทษด้วยที่หายไปไม่บอกไม่กล่าวไม่มีอะไรหรอกไรท์แค่กลับมาบ้านฮ่าๆเดินทางมันเหนื่อยกว่าจะมาถึงไทยขอโทษด้วยจริงๆนะจ๊ะทุกคน**😬😬😬😬😬

ความคิดเห็น