ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?1

ชื่อตอน : ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 690

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?1
แบบอักษร

"ฮือ...ท่านอ๋องลูกของเราจากไปเสียแล้ว คิดไม่ถึงว่าพี่หญิงชิงเฟิงจะอิจฉาริษยา​ จนทำร้ายหม่อมฉันกับลูกในท้องได้ ฮือ..ฮือ..." 

สนมเหลียนกึ่งนั่งกึ่งนอน ร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนเตียงด้วยท่าทางหน้าสงสาร โดยมีอ๋องสามนั่งโอบประคองไว้อย่างรักใคร่ 

"สนมเหลียนหลังจากกินขนมกุ้ยฮัวที่พระชายาให้มาก็ปวดท้องอย่างรุนแรง หมดสติ และตกเลือดเพคะท่านอ๋อง" 

สาวใช้คนสนิทของสนมเหลียนจีบปากจีบคอรายงานอย่างรู้หน้าที่ หวังจะเหยียบชิงเฟิงให้จมดิน 

"ท่านอ๋องต้องให้ความเป็นธรรมกับเหลียนเอ๋อนะเพคะ ลูกของเรา...ฮือ..." 

เห็นใบหน้าซีดเซียวของสนมรักแล้วให้ปวดใจนัก ชิงเฟิง! ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะจิตใจต่ำตมชั่วร้ายเช่นนี้ได้ แม้นแต่เด็กก็ไม่เว้น อ๋องสามใบหน้าบึ้งตึง กำหมัดแน่นอย่างกรุ่นโกรธ 

"เจ้าวางใจเถอะ กล้ามาทำร้ายลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกของข้าได้ ข้าไม่ปล่อยไว้แน่!" 

"คิดไม่ถึงว่าพี่หญิงชิงเฟิงจะมีใจคิดร้ายต่อหม่อมฉัน ก่อนแต่งเข้ามายังจวนนี้ก็ป่าวประกาศไปทั่วว่าจะเขี่ยหม่อนฉันทิ้ง แถมยังมีข่างลือว่านางแอบไปมีสัมพันธ์กับชายอื่นจนพ่อของนางต้องรีบจับนางแต่งให้กับท่าน ตอนแรกเหลียนเอ๋อก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ ฮือ...ท่านอ๋องต้องจัดการเรื่องนี้ให้เหลียนเอ๋อนะเพคะ ไม่เช่นนั้นเหลียนเอ๋อคงต้องตรอมใจตายแน่ๆ" 

"จริงหรือ?" 

"จริงเพคะท่านอ๋อง ที่พระสนมพูดมาล้วนเป็นจริงทุกประการ ไม่เชื่อท่านให้คนไปสืบดูได้เลย" 

"เอาเถอะข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง เจ้าก็อยู่ดูแลเหลียนเอ๋อให้ดีละ แล้วข้าจะมีรางวัลให้" 

"ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง" 

อ๋องสามผลุนผลันออกจากห้องของสนมเหลียนไปด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวดุจพายุคลั่ง รีบสั่งงานคนสนิทให้ไปสืบเรื่องราวที่สาวใช้ของสนมเหลียนกล่าวอ้างโดยเร็ว 

ร่างสูงสง่านั่งหลังตรงรอฟังรายงานอย่างสงบในห้องพักของตัวเอง มือเรียวงามเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะอย่างครุ่นคิด พร้อมทั้งจิบชาไปด้วยอย่างใจเย็น หนึ่งชั่วยามผ่านไปก็ได้รับรายงานในสิ่งที่ตนต้องการรู้ทันที 

"รายงานท่านอ๋อง พระชายามีรักมั่นกับคุณชายเสิน และเคยหนีตามกันไปครั้งหนึ่ง หายกันไปสองวันเต็มๆ แต่ใต้เท้าหลี่ขัดขวางและตามตัวกลับมาได้ก่อน และก็แต่งให้ท่านในเวลาต่อมา" 

เพล้ง!!!.... 

ถ้วยชาราคาแพงในมือถูกเขวี้ยงลงพื้นอย่างไม่ใยดี ด้วยอารมณ์โกรธของผู้ถือที่ปะทุถึงขีดสุด 

ดี..ดีนัก...ชิงเฟิง!!... เจ้ากล้าสวมเขาให้ข้าเชียวหรือ คิดว่าข้าโง่นักหรือไง อ๋องสามถลาออกจากห้องด้วยกำลังภายใน มุ่งตรงไปที่เรือนพักของพระชายาคนงาม ด้วยความเดือดดาล 

ปัง!!... เสียงประตูถูกพลักเข้ามาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้องแม้ซักนิด 

"ท่านอ๋อง!...." 

เปาเปาเข้ามายืนขวางหน้าผู้เป็นนายสาวเอาไว้อย่างปกป้อง ชิงเฟิงรีบลุกขึ้น จ้องหน้าอ๋องสามอย่างไม่ลดละ คิดไว้แล้วว่าต้องมา แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี่ 

"เปาเปา เจ้าออกไปก่อนเถอะ" 

"แต่ว่า...." 

เปาเปากำลังจะปฏิเสธ เห็นสายตาผู้เป็นนายที่เด็ดเดี่ยวเอาจริง ก็ยอมออกไปแต่โดยดี พร้อมทั้งปิดประตูให้อย่างเบามือ 

เห็นใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึง ยืนค้ำหัวนางอยู่ ด้วยสายตากดดันเอาเรื่องเต็มที่ ชิงเฟิงจึงแย้มยิ้มอ่อนหวาน เอ่ยถามเสียงเบา 

"ลมอะไรหอบเอาท่านอ๋อง มาถึงเรือนหม่อมฉันได้เพคะ" 

"ไม่ต้องมาพูดมาก! เจ้ากล้าวางยาเหลียนเอ๋อฆ่าลูกของเราเชียวรึ?" 

อ๋องสามตวาดกลับเสียงดัง ไม่รอให้ชิงเฟิงได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ ถลาเข้าไปบีบต้นแขนของชิงเฟิงเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน กระดูกแทบแตกคามือ 

"ปล่อยนะ!! ข้าเจ็บ" 

ชิงเฟิงพยายามสะบัดตัวออกจากการจับกุมของเขาแต่ก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง 

"บอกมา ทำไมเจ้าถึงได้มีจิตใจชั่วร้ายนัก จิตใจต่ำตมสิ้นดี" 

"ข้าไม่ได้ทำซักหน่อย อยู่ดีๆมาโยนความผิดให้ก็ได้เหรอ ท่านอ๋อง ปล่อยข้านะ" 

ชิงเฟิงดิ้นรนให้พ้นจากการจับกุมด้วยความเจ็บณ.เวลานี้ไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้นแล้ว ยกขาเตะถีบคนตรงหน้าอย่างแรงด้วยความโกรธเช่นกัน 

ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระฉากกันไปมาอย่างแรงจนแขนเสื้อชิงเฟิงขาดติดมืออ๋องสามออกมา ทำให้ตัวเสื้อขาดตมไปครึ่งแถบเผยให้เห็นเนินอกรำไร ที่กำลังสะท้องขึ้นลงด้วยความโกรธของนาง 

"ท่านจะบ้าไปแล้วหรือ ข้าบอกว่าไม่ได้ทำ ก็คือไม่ได้ทำ สนมเหลียนไม่ได้ท้องตั้งแต่แรก จะแท้งได้อย่างไร!" 

"เจ้าไม่ต้องมาเฉไฉ ป้ายความผิดให้คนอื่น เจ้ามันหญิงชั่ว มั่วบุรุษ จิตใจสกปรก ข้าขอสั่งปลดเจ้าจากตำแหน่งพระชายาตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป!!" 

"ห๊ะ!??...."   ไม่จริงน่า ข้าไปมั่วบุรุษตั้งแต่เมื่อใดกัน ฟื้นขึ้นมาก็ต้องแต่งมาที่จวนนี้แล้ว ยังไม่ได้รู้จักใครเลยซักคนด้วยซ้ำ 

"หม่อมฉันไม่เคยมั่วบุรุษ! ถึงจะมิได้เป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ไม่ได้จิตใจสกปรกอย่างที่ท่านว่า" 

"แล้วที่เจ้าแอบหนีไปกับคุณชายเสิน หายกันไปตั้งสองวัน เจ้าจะบอกว่า ตัวเจ้ายังบริสุทธิ์ผุดผ่องงั้นรึ? ใครจะเชื่อ" 

เอ๋!!?? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยเหรอ เปาเปาไม่เห็นเล่าให้ข้าฟังเลย หรือว่าร่างนี้? ไม่จริงน่า ช่างเถอะๆ 

ชิงเฟิงอ้าปากพะงาบๆจะเถียงคำ แต่นางเองก็ไม่แน่ใจว่าร่างนี้เป็นอย่างที่เขาว่าหรือไม่ จึงได้แต่หุบปากไว้เหมือนเดิม ยืนกำมือเเน่นอย่างทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ 

"เถียงไม่ออกละสิ ที่ข้ารู้เท่าทัน เจ้าก็เลวพอๆกับพ่อของเจ้านั่นละ ตระกูลเจ้าคิดจะเอาเจ้ามาล้างน้ำปัดฝุ่นที่จวนของข้า ฝันไปเถอะ" 

ชิงเฟิงยืนตัวสั่น ปากสั่นด้วยความโกรธสุดขีด ไม่เคยมีใครมาด่าถืงโคตรเหง้าของตัวเองมาก่อน ข้า.จะ.ไม่.ทน!! 

"ก็ได้!! ข้าจะเซ็นต์ใบหย่าให้ท่าน อยู่มาได้สามเดือนก็อึดอัดจะเเย่แล้ว ไม่อยู่มันแล้วจวนบ้าบอแห่งนี้ เราหย่าขาดกันตั้งแต่วันนี้"  ชิงเฟิงตะโกนเสียงดังด้วยโมโหสุดขีดแล้ว 

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ อย่าลืมว่าเจ้าแต่งให้ข้าเพราะสมรสพระราชทาน ชั่วชีวิตนี้ไม่มีสิทธิ์หย่า!" 

"แล้วจะให้ข้าทำยังไง จะให้ทำลูกใช้คืนให้ท่านรึไง?" 

ชิงเฟิงประชดอย่างเหลืออดเต็มทีแล้ว นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ แล้วยังมาหาว่านางฆ่าเด็กในท้องของสนมเหลียนทั้งๆที่ไม่เคยมีมันอยู่เลย 

จริงสิ ชิงเฟิงมาอยู่ที่จวนครบสามเดือนแล้ว นางยังมิได้ท้อง แสดงว่านางมิได้ท้องลูกของคนอื่นอยู่แล้วคิดจะย้อมแมวเป็นลูกเขา 

"ใช่! " 

"ห๊ะ!!??" อ้อ...อีตาอ๋องหื่นคงอดอยากมานาน เพราะสนมเหลียนแกล้งท้องเลยหาเรื่องมานอนกับเรา? ทำไมต้องพูดวกวนวุ่นวายด้วย ถ้าข้านอนๆซะจะได้จบเรื่องใช่มั้ย เอาเถอะภพก่อนเราก็นอนกับผู้ชายมาเยอะละ เพิ่มอีกซักคนจะเป็นไรไป งั้นจะรออะไร เพื่อความสงบสุขในอนาคต 

ชิงเฟิงปลดสายคาดเอวของตัวเอง ถอดเสื้อผ้าออกจากตัวทีละชิ้นอย่างไม่สนใจใยดี ก่อนจะยืนเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าอ๋องสามอย่างไม่มีเขินอาย 

"เชิญ...." 

พูดจบก็หันหลังเดินนวยนาดไปทรุดนั่งเอนร่างลงกับเตียงที่อยู่ไม่ไกล 

อ๋องสาม ทอดตามองเรือนร่างงดงามไร้ที่ติของชิงเฟิงที่นอนเหยียดยาวหลับตานิ่งบนเตียง กลืนน้ำลายลงคออย่างยาก ลำบาก 

"ไร้ยางอาย!!..." 

ปากด่าว่า แต่ตัวกลับถอดเสื้อผ้าของตนโยนทิ้งด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ตามขึ้นไปคร่อมประกบร่างงามบนเตียงเอาไว้ ใช้เข่าของตนเเยกเรียวขาของชิงเฟิงให้แยกออกกว้างโดยไม่คิดจะเล้าโลมนางก่อน 

"ข้าทำเพราะเจ้าฆ่าบุตรชายของข้า อย่าหวังว่าข้าจะอ่อนโยนกับเจ้าเด็ดขาด!" 

พูดจบก็ก้มลงฉกกัดยอดอกสีชมพูระเรื่อด้วยความแรง ทั้งดูดดึงขบกัด เต้าเต่งอีกข้าวก็ใช้มือขยี้บีบบี้ดึงทึ้งอย่างไม่ถนอมดอกบัวงามแม้แต่น้อย 

"โอ้ย!!..."  ชิงเฟิงเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บแต่ก็ไม่ห้าม เขาอยากทำอะไรก็ตามใจเขาเถอะ จะได้จบๆไปซะที 

อ๋องสามคลุกเคล้าใบหน้ากับทรวงอกอวบของชิงเฟิงจนแดงจ้ำช้ำไปทั่วก่อนจะ จับแท่งหยกของตนทะลวงเข้าไปในร่องสาวของชิงเฟิงอย่างแรง เพราะคิดว่านางคงเสียความบริสุทธิ์ให้ชายอื่นไปแล้ว 

แต่!!!!.......มันไม่เป็นอย่างนั้น 

########################## 

ชิงเฟิงขยับกายยุกยิก เมื้อยขบไปทั้งตัวเลย...ทำไมหนาวจัง ลมเย็นๆช่วงใกล้สว่างปะทะผิวกายจนเย็นยะเยือก ชิงเฟิงจึงกระชับผ้าห่มคลุมกายให้แน่นขึ้น ชุกร่างเข้าหาหมอนข้างอันใหญ่ที่แผ่ไออุ่นจนร้อนอยู่ข้างๆอย่างลืมตัว เนื้อแนบเนื้อจนเสียวแปล้บไปทั้งร่าง 

เอ๊ะ!?.....ข้าไม่ได้ใส่ เสื้อผ้า?? ลมหายใจอุ่นๆของใครบางคนปะทะอยู่บริเวณขมับ 

ไวเท่าความคิด ชิงเฟิงเเหงนหน้าขวับขึ้นไปมอง ก็สบกับดวงตาคมวาววับที่จ้องมองตอบกลับมา ยังไม่ทันที่ความคิดต่างๆจะปะติดปะต่อได้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าสู้วงแขนแข็งแรง เรียวปากถูกประกบจูบอย่างเร้าร้อนดูดดื่มราวกับจะสูบวิญญาณออกจากร่าง ชิงเฟิงยกมือดันอกกว้างเอาไว้ พยายามจะลุก แต่กลับถูกอ๋องสามผลิกร่างกลับลงมานอนอยู่ใต้ร่างเขาเอาไว้ พร้อมทั้งระดมจูบลงมาตามลำคอระหงของนางมาที่เนินอกอวบหยุ่นนุ่มมือ 

"ดะ..เดี๋ยวก่อน..ท่านอ๋อง..นี้มันอะไรกัน!?" 

"ทำลูกไงเหมือนเมื่อคืนไง เจ้าบอกข้าเองไม่ใช่หรือ" 

คำตอบของอ๋องสามทำเอาชิงเฟิงหน้ามืดตาลายไปชั่วขณะ มึนงงยิ่งกว่าเดิม ที่หน้าขาและท้องน้อยของนางปวดตุบๆอยู่เนี่ย เเสดงว่าเมื่อคืนพวกนาง ทำลูกกัน?? ตายละ... 

"ไม่ๆๆ...คงมีการเข้าใจผิดแน่ๆ จำได้ว่าข้าบอกจะหย่าให้ท่านแล้วนี่" 

อ๋องสามเงยหน้าจากซอกคอและเนินอกของนางขึ้นมาตอบเสียงก้าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ 

"สงสัยเจ้าจะลืม ข้าจะทบทวงความจำให้ใหม่" 

พูดจบก็ก้มลงเเลบลิ้นเลียตวัดใส่ยอดอกสีชมพูระเรื่อของนางจนเสียวสะท้านไปทั้งร่าง จับสองมือของชิงเฟิงที่พยายามดันแผ่นอกของตนมารวบไว้ในมือข้างเดียว อ้าปากดูดกลืนเม็ดยอกอย่างหิวกระหายไม่รู้อิ่ม 

"ไม่..ท่านอ๋อง..อย่านะ ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้" 

แม้ปากจะห้ามปรามแต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับแอ่นอกตอบสนองลิ้นร้ายของเขาที่กำลังตวัดเลียรอบฐานเม็ดบัวงามไม่ได้หยุด มืออีกข้างก็ล้วงลงไปที่เรียวขาด้านในของชิงเฟิงอย่างถือสิทธิ์ 

"ทำไมจะไม่ได้ เมื่อคืนข้าทำมากกว่านี้เสียอีก" 

"อ๊ะ...แต่ว่ามัน..คนละวันแล้ว ท่านไม่..มี อ๊ะ.." 

ทั้งเสียวซ่าน ทั้งห้ามปราม แต่อ๋องสามก็มิได้หยุดการกระทำ ยังคงเร้าโลมปลุกปั่นอารมณ์รัญจวนของชิงเฟิง จนร่างน้อยเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม หลั่งน้ำรักออกมาจนชุ่มปากทางสวาท อ๋องสามยิ้มออกมาอย่างผู้มีชัยที่ปลุกไฟสวาทของคนใต้ร่างได้สำเร็จ 

"ก็ได้ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้าแล้ว" 

พูดจบก็ปล่อยมือน้อยให้เป็นอิสระ หยุดการเร้าโลมก่อนหน้าโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ชิงเฟิงอารมณ์หวามสะดุดกึก มองหน้าอ๋องสามอย่างงงๆ ก่อนจะหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู รีบหลบตาอย่างเก้อกระดาก ลุกขึ้นช้าๆหันหลังจะคลานลงจากเตียงนอน 

ไม่ทันจะได้ลงจากเตียง บั้นท้ายงอนงามก็ถูกรั้งดึงเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของอ๋องสาม ช่องรักเปียกชื้นของตนก็ถูกท่อนเนื้ออวบใหญ่อุ่นร้อนของเขาแทงทะลุกลีบสาวบวมเป่งของนางเข้ามาอย่างรวดเร็วจนมิดด้าม ชิงเฟิงจุกไปหมด มันคับแน่นจนหายใจลำบาก รู้สึกเจ็บนิดๆแต่เสียวมากกว่า 

"อ๊ะ....ท่าน..." ชิงเฟิงเอี้ยวตัวหันกลับไปมอง เห็นเพียงแววตาเจ้าเลห์ของอ๋องสามที่มองตอบกลับมา อย่างผู้ที่เหนือกว่า 

"ข้า.เปลี่ยน.ใจ.แล้ว." 

อ๋องสามขยับโยกเอวกระแทกความเป็นชายใส่บั้นท้ายงามงอนช้าๆแต่หนักหน่วง ก่อนจะเพิ่มจังหวะขึ้นตามอารมณ์กระสันเสียวจนร่างงามโยกคลอนกระเด้งไปหน้าถอยหลังตามแรงส่ง เขากระทำการเอาแต่ใจยิ่งนัก โดยไม่ถามความสมัครใจของนางซักนิด 

เมื่อพายุอารมณ์ผัดผ่านไปอีกรอบ ชิงเฟิงก็นอนสลบไสลด้วยความอ่อนเพลีย อ๋องสามจากไปตอนสายๆของวัน ปล่อยให้ร่างงามนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มอย่างแสนสุขต่อไปโดยไม่คิดจะปลุก 

ใกล้เที่ยงชิงเฟิงก็งัวเงียตื่น แสงแดดจ้าจากหน้าต่างห้องส่องเข้ามาจนต้องยกมือป้องตา  หันมองไปรอบๆเตียงอย่างงงๆ 

สายตาเจ้ากรรมก็ไปสะดุดกับรอยเลือดที่เปื้อนผ้าปูเตียงยับย่นเป็นวงเล็ก ก่อนความทรงจำต่างๆจะค่อยๆไหลผ่านเข้ามาในความคิด รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ นางเป็นภรรยาของอ๋องสามอย่างสมบูลย์แล้ว ต่อไปคงไม่มีเรื่องอะไรอีก รู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง คงจะได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที 

"เข้าไปไม่ได้นะ!! พระชายากำลังหลับอยู่" 

"หลีกไป!! เจ้าไม่ต้องมาขวาง" 

"ข้าบอกว่าเข้าไปไม่ได้ไง!! ไม่ได้ยินหรือ" 

เสียงเอะอะโวยวายของเปาเปากับองครักษ์ซักคนที่คุ้นหูดังอยู่หน้าห้อง ทำให้ชิงเฟิงรีบลุกขึ้นล้างหน้า แต่งตัวโดยเร็ว ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องอย่างสงสัยใคร่รู้ 

"ได้ ไปบอกนายเจ้าให้รีบเก็บของ  ท่านอ๋องมีคำสั่งให้ปลดพระชายา แล้วให้นางไปสำนึกผิดฐานวางยาทำร้ายพระสนมเหลียนจนแท้งบุตรที่หมู่บ้านนอกเมือง" 

ประตูเปิดออก ชิงเฟิงยืนตะลึก แข็งค้าง เหมือนฟ้าผ่าลงมาบนหัวกลางวันแสกๆ กำลังดีใจที่จะได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที เมื่อคืนก็เพิ่งจะ? ตอนเช้าก็ยังดีๆอยู่ แล้วทำไม? ยังไม่ทันข้ามวันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว 

ร่างกายยังปวดตุบๆอยู่จากการร่วมรักมาอย่างดุเดือดยอมมีอะไรด้วยเพื่อหวังจะอยู่ในจวนนี้อย่างสงบสุขบ้าง แล้วอย่างไร พอได้นางสมใจ ก็ไม่สนใจว่าร่างกายนี้จะยังไม่ทันหายดีก็ถีบนางออกจากจวนเสียแล้ว 

มนุษย์ผู้ชาย! ไม่ว่าภพไหนชาติไหนก็เลวเหมือนกันทุกคน!! ชิงเฟิงหน้าแดงสลับซีด กำหมัดแน่นแล้วปล่อยเพื่อข่มกลั้นความโกรธที่กำลังพุ่งสูง ใบหน้าราบเรียบหากแต่ดวงตาวาวโรจน์อย่างเคืองเเค้น เจ็บใจตนที่คิดอะไรง่ายๆ เวลาชั่วข้ามคืนจะเปลี่ยนใจชายได้อย่างไร 

"พระชายา..." 

เปาเปาหันมาเห็นชิงเฟิงที่เปิดประตูออกมาพอดี และได้ยินถ้อยคำนั้นชัดเจนเต็มสองหูก็ตกตะลึง ร้องเรียกเสียงเบาอย่างสงสารจับใจ หันไปตะคอกคนปากพล่อยไม่รู้ความ 

"เจ้าโกหก! เมื่อคืนท่านอ๋องยังค้างที่เรือนพักของพระชายาอยู่เลย แล้วจะสั่งปลดพระชายาได้อย่างไร" 

"ใช่ เมื่อคืนท่านอ๋องค้างที่เรือนนี้ แต่ตอนสายท่านอ๋องก็ให้ข้ามาเเจ้งกับพระชายาให้รีบเก็บของแล้วรีบออกเดินทางทันที ใครจะรู้ ท่านอ๋องก็คงแค่อยากลองชิมดูเท่านั้น" 

"ไม่จริง! เจ้าโกหก" 

เปาเปาตะโกนใส่หน้าองครักษ์ร่างยักษ์ที่ยืนรายงานด้วยใบหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์ 

"เปาเปา หยุดเถอะ ไปเก็บของซะแล้วรีบออกเดินทาง" พูดจบก็สะบัดหน้ากลับเข้าห้องของตน เก็บเสื้อผ้าและของที่จำเป็นไม่กี่ชิ้น อย่างรีบเร่ง 

เมื่อเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยในเวลาแค่ไม่กี่เค่อก็รีบออกมารอเปาเปาที่หน้าเรือน องครักษ์คนที่มาแจ้งข่าวกำลังยืนรออยู่อย่างใจเย็น 

"ข้าเรียบร้อยแล้ว ไปเถอะ" 

"พระชายา...." 

"เปาเปาต่อไปไม่ต้องเรียกข้าว่าพระชายา ข้าคือคุณหนู หลี่-ชิง-เฟิง ข้าจะ ไม่กลับมา เหยียบที่นี่อีก!!" 

ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยไม่เเสดงอาการใดใด ใครจะรู้ว่าชิงเฟิงรู้สึกอย่างไร ราวกับทุกลากมาตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดง ทุกคนต่างรู้ว่าเมื่อคืนนางเข้าหอกับท่านอ๋องแล้ว แต่ตอนเช้ากลับถูกปลดจากตำแหน่งพระชายาโดยไม่มีใครคาดคิด 

แม้นแต่คนโง่ก็เดาออกว่า ท่านอ๋องไม่ทรงโปรด หรือนางอาจมิได้บริสุทธิ์ผุดผ่องสมกับฐานะพระชายาอย่างที่เล่าลือกัน 

ชิงเฟิงเชิดหน้า ยืดไหล่ตรง ก้าวเท้าออกจากเรือนโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก พอกันทีกับผู้ชายแฮงซวยคนนี้!! 

########################## 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น