facebook-icon

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค้าาา ^^

ตอนที่ 7 พี่คริส >//<

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 พี่คริส >//<

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.6k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2562 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 พี่คริส >//<
แบบอักษร



ตอนที่ 7


พี่คริส >//<


เพราะไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหนเธอถึงมานอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของมาเฟียอังกฤษคนนี้ได้


การะเกดกระพริบตาถี่ๆเพื่อความพร่ามัวในตอนที่พึ่งตื่นนอน แสงแดดจ้าที่เล็ดลอดมาตามหน้าต่างบานใหญ่ก็พอจะบอกได้แล้วว่าควรได้เวลาลุกขี้นจากที่นอนอันนุ่มนิ่มนี้แล้ว


“นาย..ปล่อยฉันก่อน” เนื่องจากท่อนแขนแข็งแรงของคริสโตเฟอร์พาดอยู่บนเอวของเธอและไม่ว่าจะยกยังไงก็ยกไม่ได้ ก็แน่สิเพราะพ่อมาเฟียตัวโตดันออกแรงกดที่แขนของเขาทำให้เธอไม่สามารถยกแขนของเขาออกจากเอวของเธอได้


“...”


ไม่มีมีคำพูดใดๆหลุดออกมา แต่เขากลับกระชับแขนให้แน่นขี้นอีก การะเกดกลอกตามองบน เมื่อทำอะไรไม่ได้(อีกแล้ว)เธอจึงพลิกตัวให้นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเขา พลางเลื่อนมือขี้นไปกอดเอวสอบไว้แน่นเพราะต้องการเอาคืนเช่นกัน


คริสโตเฟอร์ลอบยิ้มอย่างพอใจเมื่อการะเกดเบียดเสียดร่างกายแน่งน้อยเข้ามาหาร่างสูงใหญ่ของเขา ไออุ่นจากร่างกายคนสองคนแผ่ซ่านไปทั่วห้องนอน




“พวกนายยิ้มอะไรกัน” การะเกดรู้สึกหงุดหงิดนิดๆยามมองหน้าบอดี้การ์ดทั้งซ้ายและขวาที่ยืนอมยิ้มอยู่ขนาบข้างตัวมาเฟียหนุ่ม


“...”


ทั้งแอสตันและออสตินต่างหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามของผู้ที่จะมาเป็นนายหญิงของเขา


คริสโตเฟอร์เลิกคิ้วขี้นนิดๆเมื่อยามเห็นการะเกดนั่งกอดอกไขว่ห้างพลางเบนใบหน้าเรียวสวยไปอีกทาง แล้วทำท่าทางไม่ค่อยพอใจอะไรสักอย่าง


“นี่นายคริส”


และทันทีที่การะเกดเอ่ยเรียกเขา คริสโตเฟอร์ก็ตวัดสายตาไปมองการะเกดอย่างตำหนิทันที การะเกดก็เห็นว่าเขาส่งสายตาตำหนิมาให้เธอ ซึ่งเธอก็พอจะรู้มาเฟียหนุ่มไม่พอใจเธอเรื่องอะไร


“ขอโทษๆ นี่คุณคริส! ฉันจะมีเรื่องจะถาม”


“พี่คริส”


“ไม่!”


คริสโตเฟอร์ลุกขี้นจากโซฟาตรงข้าม พร้อมก้าวยาวให้ถึงตัวการะเกดแล้วนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กพร้อมเลื่อนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเข้ามาคลอเคลียข้างๆซอกคอหอมกรุ่น


“นะ นาย...ลูกน้องอยู่ >//<”การะเกดพยายามผลักไสใบหน้าของมาเฟียหนุ่มให้ออกห่างเมื่อเห็นว่าลูกน้องนับสิบชีวิตที่ยืนมองอยู่พร้อมอมยิ้มนิดๆด้วย


“พี่คริสสิ” คริสโตเฟอร์คว้ามือเล็กที่พยายามผลักเขาออกมากุมไว้แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคลอเคลียที่ใบหน้าของเธออยู่


“....”


“เรียกพี่คริสสิ ไม่งั้นฉันจะ....”


“โอเคๆ พี่คริสๆก็พี่คริส พอใจรึยังเล่า”


ไอมาเฟียหน้ามึน! เธอจะต้องแพ้เขาถึงเมื่อไหร่กันนะ ><


“ก็แค่นี้แหละ” ว่าแล้วคริสโตเฟอร์ก็ยอมผละออกจากการะเกดอย่างง่ายดายพร้อมกลับมานั่งที่โซฟาตรงข้ามกับเธอเช่นเคย


“ฉันสงสัย”


“ว่ามาสิ เรื่องที่เธอสงสัย”


“ฉันถามจริงๆนะ ที่นาย.. เอ่อที่พี่...มายุ่งกับฉันแบบนี้ พี่มีเหตุผลอะไร?” แม้จะรู้สึกกระดากนิดๆยามที่ต้องเรียกพี่ แต่เธอก็จำเป็นที่ต้องเรียก เธอเข้าใจเหตุผลของเขาดี เขาต้องควบคุมคนหรือลูกน้องมากขนาดนี้ ถ้าเธอจะเรียกแค่นายหรือคริสเฉยๆมันก็จะดูเหมือนไม่ให้เกียรติเขาเกินไป


คริสโตเฟอร์ที่ก้มตรวจงานในสมาร์ตโฟนอยู่ต้องเงยหน้าขี้นมาเมื่อได้ยินคำถามของการะเกด นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนมองทอดไปยังคนตัวเล็กกว่า


“วันก่อนฉันว่าฉันบอกเธอไปแล้วนะว่าฉันถูกใจเธอ แต่ตอนนี้......ฉันว่าฉันชอบเธอวะ”


ทั้งคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา ทั้งนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนประกายคู่นั้นที่มองทอดมายังเธอ การะเกดรับรู้ดีว่าเขาไม่ได้โกหก


การะเกดเมินหน้าหนีสายตาของมาเฟียอังกฤษที่เธอคิดว่าตอนนี้มันมีพลังทำร้ายต่อใจของเธอมากเกินไป ก้อนเนื้อเล็กๆข้างซ้ายกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง


ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!


“เธอล่ะ”


“ฉะ...ฉันทำไม”


“คิดยังไงกับฉัน”


คริสโตเฟอร์ถามการะเกดออกไป โดยไม่ได้สนใจเลยว่าลูกน้องนับสิบชีวิตที่ยืนอยู่เพื่อรักษาความปลอดภัยให้เขาจะได้ยินบทสนทนานั่นรึเปล่า


เขามันเป็นมาเฟียหน้ามึนจริงๆ!


“ไม่รู้สิ ก็นาย...เอ่อ ไม่ใช่ๆ ก็พี่...โอ้ย!!!”


เพราะไม่รู้จะตอบคำถามของมาเฟียหนุ่มแห่งอังกฤษยังไง การะเกดจึงลุกขี้นพลางก้าวยาวๆออกไปที่สนามหน้าบ้าน เพื่อระงับความประหม่าที่กำลังจะเกิดขี้น ถ้าเธอยังนั่งอยู่ตรงนั้น

———————————————————

มาแล้วน้าาา อ่านจบแล้วช่วยคอมเมนท์กันด้วยนะค้าบ ❤️ ไรท์จะได้นำไปแก้ไข

ขอบคุณค้าาาา 🙏🏻

ความคิดเห็น