นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ดูแลผู้สูงวัย NCเบาๆ(อัพครบ)

ชื่อตอน : ดูแลผู้สูงวัย NCเบาๆ(อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2562 05:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ดูแลผู้สูงวัย NCเบาๆ(อัพครบ)
แบบอักษร

​โรงพยาบาลxxx

​คาร์เตอร์ถูกนำตัวมาที่ห้องฉุกเฉิน ที่โรงพยาบาลนี้เขามีเพื่อนสนิท ที่เป็นหมอผ่าตัดอยู่คนหนึ่ง เธอชื่อพอลลีนทันทีที่รู้ว่า คาร์เตอร์มาที่โรงพยาบาล หมอพอลลี่ก็มาดูอาการทันที เพราะได้รับรายงานว่า มีผู้ป่วยฉุกเฉินถูกนำตัวมาที่โรงพยาบาล เธอก็เพิ่งรู้ว่าเป็นคาร์เตอร์

"ไงไอ้คนเหล็ก เป็นอะไรมาหรอ..แล้วนี่.."

"อ้อ..นี่เลขาของฉัน เธอชื่อเบ็กกี้/หวัดดีค่ะหมอ.."

"ฉันชื่อพอลลี่จ่ะ"

"ค่ะหมอพอลลี่..อาการแบบนี้หนูว่าลุงน่าจะแอดมิดนะคะ ดีมั้ยคะลุง?"เบ็กกี้ลุ้นเหลือเกิน ทุกอย่างจะได้จบ แต่อย่าบอกนะว่าเธอต้องมาดูผู้สูงวัยคนนี้อีก

"นายมีเลขาน่รักมาก หนูเรียนจบแล้วหรอจ๊ะ"

"ยังหรอกค่ะ หนูจะขึ้นปี3ค่ะ พอดีอยู่ว่างๆก็เลยมีคนบังคับ ให้หนูมาทำงาน"หมอพอลลี่ยิ้มให้อย่างอบอุ่น เหมาะแล้วที่เธอเป็นหมอเนื่องจาก เธอจะดูสง่าแล้วเธอยังสวย น่ารักจะว่าไปแล้วก็เหมาะกับคาร์เตอร์

"ฉันจะวัดความดันให้นาย ฟังอัตราการเต้นของหัวใจ ถ้าแผลติดเชื้อก็ต้องฉีดยา แล้วถ้ามีไข้ก็ต้องแอดมิดสักคืนสองคืน เปลี่ยนที่นอนจากคอนโดสุดหรูของนาย มาเช็คอินที่โรงพยาบาลนะคาร์ล"

"พอเลยพอลลี่ เธอก็รู้นี่นาว่าฉันเกลียดโรงพยาบาลที่สุด"หมอพอลลี่ยิ้มเยาะเพราะนี่มันคือจุดบอดของเพื่อน แต่ถ้าได้เด็กสาวคนนี้ดูแล รับรองว่าคาร์เตอร์ จะสิ้นลายเรื่องเจ้าชู้แน่

"แล้วไปซนอะไรคะบอส ถึงมีแผลขนาดนี้"

"เรื่องเล็กน่า ทำไมมันอักเสบหรือไง?"

"ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะ ฉันต้องคว้านเอาหนองออกเพราะมันอักเสบ ผลของแผลนี่ไงนายถึงมีไข้"

"เธอด้วยฉีดยาชาหน่อยเถอะนะ ฉันจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไร"หมอพอลลี่ยิ้มเยาะในความใจเสาะของเพื่อน แต่ตอนนี้คาร์เตอร์อยากได้กำลังใจ จากอีกคนมากกว่า

​"บอกมาสิว่าแกชอบเธอ?"

​"เฮ้ย..ไม่หรอก"

"คาร์ล..ฉันรู้จักนายดีนะ เราเป็นเพื่อนกันมานาน เรารู้ไส้รู้พุงกันฉันไม่เคยเห็น ว่านายจะส่งสายตาแบบนี้ให้ใคร..อุ้ยขอโทษเจ็บหรอ?"คาร์เตอร์นิ่วหน้า เมื่อหมอพอลลี่ใช้เครื่องขูดแผล เธอคิดว่ามือเบาสุดแล้ว

"นี่แกเอามีแทงฉันให้ตายเถอะไอ้หมอ"

"อย่าเพิ่งตายสิ แม่นายยังไม่ได้อุ้มหลานเลย อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้ว"

"แผลนิดเดียวทำไมต้องเรื่องมากด้วยว๊ะ?"

"ก็ที่เพิ่งเอาศพไปฝังเมื่อเช้า เขาก็คิดแบบนายเนี่ยแหละ เธอเหยียบเศษแก้วคิดว่าไม่เป็นไร กระทั่งเดินไม่ได้แผลติดเชื้อ มารู้อีกทีบาดทะยักแล้ว เพิ่งตายไปเมื่อเช้า หรือจะเอาแบบนั้น"

"โอ้ว..ไม่นะอายุฉันยังไม่ถึงที่ตายหรอก ยังอยู่รกโลกอีกนาน แล้วไงต่อแกจะทำอะไร"

"ไม่เอาน่าคาร์ล ใจเสาะไปได้ฉันจะฉีดยาฆ่าเชื้อ แล้วก็กันบาดทะยักเจ็บนิดเดียว เสร็จแล้วก็ขอให้นายนอนดูอาการ สักวันถ้าไม่มีอาการข้างเคียงหรือแพ้ยา ก็จะให้กลับบ้าน"คาร์เตอร์ทำหน้าเซ็งๆ

"เรียบร้อย..ขอยาตามนี้นะเดี๋ยวพาคนไข้ไปห้องพัก รอดูอาการก่อนถ้า3ชั่วโมงผ่านไปไม่ อาเจียนคลื่นไส้ก็โอเค เดี๋ยวฉันจะมาใหม่วันนี้คนไข้เยอะหน่อย ไม่เป็นไรหรอกน่านายจะหายวันหายคืน ถ้าได้แม่หนูคนนั้นดูแลเชื่อฉัน"หมอพอลลี่ตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะเดินจากไปคาร์เตอร์ควานหามือถือ ในกระเป๋ากางเกงไม่มี คงอยู่ในเสื้อสูทแล้วตอนนี้คนตัวเล็ก ที่เธอพาเขามาไปอยู่ที่ไหนนะ

เวลาผ่านไปคาร์เตอร์หลับสนิทอยู่บนเตียง มีสาวน้อยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง นี่คืองานเลขาของเธอสินะ ช่างน่าขำดีแท้แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ดูเจ้านายเธอหมดสภาพ จะว่าไปเธอก็มีส่วนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ 

เด็กสาวเอียงหน้าซบลงข้างๆหมอนเขา ก่อนสายตาพร่ามัวจะปิดลงแบบไม่รู้ตัว คงเป็นเวลาที่เธอต้องพักผ่อนแล้ว เพราะเวลานี้คือช่วงที่เหมาะเจาะที่สุด ก่อนที่คนแก่จะลืมตาตื่นขึ้นมา

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ คาร์เตอร์ลืมตาขึ้นมาแต่ก็ต้องรู้สึกหนักอึ้งที่ท่อนแขน เมื่อคนข้างกายยึดเป็นหมอนหนุนซะงั้น ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขาเอี้ยวตัวมาจุมพิตผมนุ่มๆของเธอ มันช่างหอมนักเธอใช้อะไรสระผมนะ กลิ่นถึงได้หอมสดชื่นจัง

'เวลาไม่ดื้อก็น่ารักนะเรา ฉันแอบชอบเธอหรอไม่นะ แต่ทำไมฉันถึงไม่อยากให้ใครมองเธอ หรือว่าพอลลี่พูดถูกนะ'ร่างเล็กขยับเข้ามาอีก เกือบจะเกยมาบนไหล่เขาแล้ว แต่ทำไมรู้สึกดีจังถ้าเธอมานอนอยู่บนเตียงกับเขา คงจะวิเศษกว่านี้แน่

"เบ็กกี้.."เขาเรียกเธอเสียงเบา จมูกแทบจะชิดแก้มนุ่มๆนั้นทีเดียว

"อื้อ..อีกนิดนะคะแม่ หนูเรียนตอน10โมงค่ะ เดี๋ยวค่อยตื่นนะๆ"เด็กสาวพึมพำ คิดว่าตัวเองนอนอยู่ที่ไหนนะ คาร์เตอร์งอแขนเข้ากลายเป็นว่า เขาโอบไหล่บางเธอเข้ามาหนุนแขนเขาอีก ร่างเล็กเริ่มรู้สึกตัว เขาเลยแกล้งเป็นหลับต่อไป

"คุณ.."

"อือ..สายแล้วหรอ?"

"จะ11โมงแล้ว คุณเป็นไงบ้างปวดแผลมั้ย?"

"มันเหมือนปวดตุบๆตรงนี้ แล้วหมอว่าไงบ้าง?"เขางัวเงียถาม ทั้งๆที่ตัวเองตื่นนานแล้ว

​"คุณจำไม่ได้หรอ หมอบอกว่าให้คุณนอนรอดูอาการก่อน ถ้าดีขึ้นก็กลับบ้าน แล้วก็สั่งยาให้เดี๋ยวตอนกลับ เราค่อยแวะไปรับยาคุณหิวมั้ย หนูจะไปหาอะไรมาให้กิน"ชายหนุ่มรู้สึกดีจังมีเธอห่วงใยเขา เป็นแบบนี้ตลอดไปก็ดีสินะ

"​แล้วโทรฯไปที่ออฟฟิตหรือเปล่า?"เธอล้วงเอามือถือของเขา ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทส่งให้

"เอามาทำไม?"

"ก็จะให้ดูไง ข้อมูลล่าสุดที่คุณโทรฯไป ผู้หญิงชื่อแคทเทอรีนรับ คุณบอกว่าอาจจะเข้าสายหน่อย มีธุระจำไม่ได้หรือไง ลุงแก่แล้วก็เป็นแบบนี้"

"มันเบลอๆนะ ว่าแต่เธอเถอะหิวหรือเปล่า?"

"อืม..นิดหน่อย"

"งั้นเรียกพยาบาลเถอะ"

"เรียกทำไมคะ?"

"เราจะไปจากที่นี่ ฉันไม่ชอบโรงพยาบาลเลย เราไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยไปออฟฟิตมีงานค้างอยู่"

"แต่ว่าคุณ.."

"ช่างเถอะ..ฉันหนังเหนียวยังอยู่อีกนาน แต่ทำไมมันเหมือนเตียงหมุนๆนะ"อันนี้ไม่ได้แกล้ง แต่เป็นแบบนั้นจริง

"งั้นหนูเรียกพยาบาลนะ"

"เดี๋ยวก่อน ฉันหิวน้ำ"

"ได้ค่ะเจ้านาย"เธอเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำขวดอย่างดียื่นให้เขา แต่คนป่วยส่งสายตาออดอ้อนมาให้ เด็กสาวเลยต้องยื่นให้ถึงปาก เขาดูดน้ำเกือบจะหมดขวด บ่งบอกว่าหิวจริง

"ไข้มีมั้ย?"

"สัมผัสด้วยมือไม่รู้หรอก ต้องให้พยาบาลมาวัดให้ บางทีเราจับดูว่าไม่มี แต่พอเขาเอาปรอทวัดมันต่างกันนะคุณ เดี๋ยวหนูกดกริ่งเรียกหมอนะคะ"

"อืม..กดเถอะ"

"ค่ะ.."เบ็กกี้ทำตามที่คาร์เตอร์บอก แค่ไม่นานหมอพอลลี่ก็เข้ามาพร้อมพยาบาล

"งั้นหนูรอข้างนอกนะคะ"

​"ไม่ต้องฉันอยากให้เธออยู่ด้วย"เพียงเท่านี้ หมอพอลลี่ก็ฟันธงแล้วว่า เพื่อนเธอกำลังจะมีแฟน และเด็กสาวคนนี้คือตัวจริงของคาร์เตอร์

สนามบินJFK 2ชั่วโมงต่อมา

​เบ็กกี้เลยกลายเป็นพนักงานขับรถ โดยไม่ต้องสงสัยเมื่อทั้งคู่ออกจากโรงพยาบาล แถมได้ยามาอีกถุงหนึ่ง หมอพอลลี่สั่งนักสั่งหนา ให้ทานยาตามที่หมอสั่งอย่างเคร่งครัด คาร์เตอร์แทบไม่อยากจำเลย ไม่ใช่แค่เกลียดโรงพยาบาล แต่เกลียดยาที่เพื่อนหมอสั่งให้ด้วย

​"บอส..มาแล้วเป็นไงบ้างคะ พวกเราเป็นห่วงค่ะ"พนักงานหลายคนกรูกันเข้ามา แต่คาร์เตอร์โบกมือห้าม พร้อมกับจูงมือเบ็กกี้เข้าห้องทำงานไป เธอยังหันมาโค้งให้กับทุกคน ด้วยท่าทางสุภาพ

​"เธอคนนั้นเป็นใครกัน หรือว่ากิ๊กใหม่แต่แต่งตัวมิดชิดขนาดนั้น แถมยังเด็กอีกด้วย หรือว่าจะเป็นตัวจริง ห่ะ..พวกเธอว่าไง?"ทุกคนไม่ได้แสดงความคิดเห็น แต่หากแยกย้ายกันออกจากตรงนั้น ปล่อยให้คนถาม มีเรื่องสงสัยต่อไป

"คุณ..จะทำอะไรคะ?"

เบ็กกี้เอ่ยถาม ขณะที่เจ้านายล้มตัวลงนอนที่โซฟาตัวใหญ่ แต่สำหรับเธอมั่นน่าจะเป็นเตียงนอนย่อมๆมากกว่า

"ฉันไม่ไหว วันนี้บอกเลยว่าเพลียสุดๆ"

"งั้นคุณทานยาหลังอาหารด้วยนะ นี่ค่ะแล้วนี่ก็น้ำ"เธอยื่นยาให้เขา แต่คนป่วยมองยาแล้วเมินไปด้านอื่น ยิ่งเกลียดยิ่งเจอสินะ

"ไม่กินได้มั้ยเล่า?"

​"อ้าปาก.."

​"ครับ..ขู่ได้ขู่ดี"เขาผงกหัวขึ้นมา เธอค่อยๆหยิบยาใส่ปากให้เขา  คาร์เตอร์ดื่มน้ำตามจนหมดขวด

"คราวนี้นอนได้ แล้วนี่มือถือเอาไว้ใกล้ๆ เผื่อมีสายเข้าจะได้ไม่ต้องควานหา"เธอส่งมือถือให้เขา ชายหนุ่มรู้สึกดีจริง จะว่าไปตั้งแต่พ่อกับแม่ของเขา กลับไปอยู่เมืองไทยแล้ว บอกได้เลยว่าเขาแทบไม่เหลือใครแล้วจริงๆ

"เบ็กกี้.."

"คะ.."

"จะไปไหน?"

"จะไปล้างมือ แล้วก็เข้าห้องน้ำด้วยโอเคนะ"

"โอเค..หึหึ.."

"คุณนี่นะ.."

"อะไร?"

"เปล่า.."

เด็กสาวหันหลังให้เขาแล้ว อยากให้เธออยู่ข้างๆเขาตลอดไป มันจะเป็นไปได้หรือเปล่า มันคงจะยากเพราะเปิดเทอม เธอก็คงจะกลับซีแอตโทลไป

"คุณมีงานให้หนูทำมั้ย นอกจากการดูแลคนป่วยที่สูงวัยเรื่องมาก แล้วยังชอบขัดคำสั่งหมอ"

"ตอนนี้ยัง..ฉันขัดคำสั่งหมอก็จริง แต่ถ้าเธอสั่งฉันจะทำทันที"

"จริงหรอคะ..งั้นไปทำงานสิหนูได้ยิน ที่หมอพอลลี่เรียกคุณว่าคนเหล็ก คุณแกร่งขนาดไหนกันเท่าพี่ชายหนูมั้ย เฮียเก่งที่สุดเท่าที่หนูรู้จัก"

"เก่งยังไงเล่าหน่อย มานั่งนี่มา"เขาตบลงที่โซฟาข้างตัว เด็กสาวทรุดลงนั่งข้างเขาทันที

"เรื่องมันยาว ไม่อยากรื้อฟื้นแล้วมันก็เศร้าด้วย"

"เรื่องที่เขาเจอพายุนะหรอ?"

"คุณรู้?"

"ข่าวดังไปทั่วสหรัฐฯ มีใครบ้างที่ไม่รู้สายการบินก็ประสบปัญหา เมื่อเกิดทัศนวิสัยไม่ดีเขาก็บินไม่ได้ ทุกอาชีพมีความเสี่ยงหมด"

"แล้วคุณล่ะเสี่ยงมั้ย?"

"เมื่อก่อนก็จะเสี่ยง เพราะต้องขับเครื่องบินไง แต่ตอนนี้ไม่ขับแล้ว มันน่าเบื่อเจอแต่สิ่งจำเจ ลองเปลี่ยนบ้าง ตอนนี้อยากไปขับรถใต้ดินบ้าง"

"แค่ขับบนดินก็พอมั้ง อยู่ใต้ดินอึดอัดแย่เลย"

"เธอพูดราวกับว่าเราอยู่ในหลุม มันน่ากลัวขนาดนั้นหรอก เธออยากไปเมื่องไทยมั้ย?"

"คุณจะพาไปหรอ..น่าสนนะแต่คงไปไม่ได้หรอกค่ะ"

"ทำไม?.."

"แม่คงไม่ให้ไปแน่ๆ อยากไปหาพี่อันแล้วคุณจะไปทำไมหรอ?"

"ไปหาพ่อกับแม่..คิดถึง"

"ถามอะไรหน่อยสิ"

"ถามเยอะๆก็ได้ ฉันยินดีตอบ"

​"คือ..เอ่อ..ตอนนี้คุณก็รู้แล้ว ว่าสิ่งที่หนูพูดเรื่องที่หนูเป็น.."

​"เด็กป๋านะหรอ?"

"ใช่ๆ..ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าหนูหลอกคุณ แล้วถ้าหนูไม่อยากทำงานกับคุณแล้ว คุณจะยังบังคับหนูมั้ยอ่ะ?"

"แล้วเธออยากไปจากฉันมั้ย ถ้าอยากไปพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมา ฉันก็จะไม่ไปรับ"น้ำเสียงเขาห้วน เหมือนคนไม่รู้จักกัน ถ้าเมื่อวานเขาพูดแบบนี้ มันคงจะดีแต่ตอนนี้ทำไมเธอรู้สึกใจหาย เมื่อเขาพูดออกมาแบบนั้น

"ถ้าหนูจะบอกว่า..."

"อะไร..?"

​"หนูจะทำงานที่นี่ต่อไป หนูไม่เปลี่ยนใจแน่ค่ะลุง รักษาตัวให้หายไวๆเถอะ เพราะมันไม่สนุกเลย ที่ต้องทำงานกับคนป่วย แล้วอย่าลืมสัญญาล่ะ?"คาร์เตอร์มึนๆงงๆทั้งดีใจ แต่เธอบอกว่าอย่าลืมสัญญา เขาขมวดคิ้วแล้วเขาสัญญาอะไรไปนะ เขาคงจะแก่เลอะเลือนไปอย่างที่เธอว่า

​"เออ..ใช่แล้วเราตกลงกันว่าไงหรอ?"

​"ชิส์..ใช่สิก็หนูไม่ใช่คนสำคัญนี่ คุณพูดอะไรไปยังจำไม่ได้เลย ช่างเถอะหนูลืมไปแล้ว"

​"เฮ้ย..อย่างอนสิ ก็เธอบอกว่าฉันแก่สมองก็เลยเลอะเลือนนะสิ บอกหน่อยนะเพราะเธอคนเดียวทำแจกันหล่น ดีนะโดนแค่นี้ถ้าโดนเต็มๆป่านนี้ คงฝังไปพร้อมป้าเมื่อเช้าแน่เลย หรือว่าสมองฉันได้รับความกระทบกระเทือน กลับไปโรงพยาบาลเร็ว"คาร์เตอร์ลุกขึ้นนั่ง

"ห่ะ..ไปทำไมอีกคะ?"

"ก็ไปให้เขาทำทีซีสแกนไง หารอยหยักว่ามีมั้ย บางครั้งสมองอาจเสื่อมก็ได้นะ"

​"นั่งลงค่ะ..คุณบ้าไปแล้วไม่ขนาดนั้นหรอก"

​"ก็ฉันจำไม่ได้นี่ว่าพูดอะไรไป อย่าบอกว่ามันไม่สำคัญ ที่ฉันพูดมันสำคัญเสมอสำหรับเธอ ตกลงเย็นนี้เราจะไปที่มิดนอร์ตั้นกัน เธออยากได้อะไรจัดไปคาร์เตอร์สายเปย์มาเอง พร้อมเปย์ๆ'

​"เห็นมั้ยใครกันแน่ที่เป็นปีศาจ คุณเจ้าเล่ห์ชะมัดแกล้งความจำเสื่อม บอกแล้วว่าอย่าแอ๊บ มันเลยวัยแบ๊วแล้วลุงคาร์ล"

​"ว่าไงนะ?"

"อะไรหรอ?"

"เธอเรียกชื่อเล่นฉันหรอ?"

"ค่ะ..ไม่ได้หรอจะได้ไม่เรียก"

​"ดะ-ได้ๆสิ แต่เปลี่ยนจากลุงเป็นเฮียคาร์ล ได้มั้ยครับ?"

​"ได้ค่ะเฮียคาร์ล..พอใจหรือยัง?"

"ครับพอใจที่สุด"

"ขี้งอนนะเรา.."

"อะไรนะ?..อย่ามาทะลึ่งเพื่อนเล่นหรอ?"เขาโยกหัวเธอเล่น

"เอ้า..เอาแล้วไงเพื่อนเล่นหรอ?"

"เฮ้ย..มานี่เลย"เขาคว้าเอาเล็กเธอมานั่งซ้อนตักกอดเอวเล็กเธอไว้หลวมๆ

"ว้าย..งื้อไม่นะเฮีย..เดี๋ยวโดนแผลหรอก คราวนี้เลือดไหลหมดตัวแน่"

​"ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น แค่มีเธอทุกอย่างฉันรับได้หมดเลย แต่วันไหนถ้าไม่มีเธอชีวิตฉันคงเฉาแน่"

​"จะไปยากอะไรคะ ก็หาคนมาแทนหนูสิ ง่ายจะตายไป"

"เธอไม่เข้าใจหรอก"

"ก็พูดให้เข้าใจสิ..มันยากไปหรอ?"

"ใช่มันยาก..บางอย่างมันแทนกันไม่ได้จริงๆ สักวันเธอจะเข้าใจ แต่เธอคงไปจากฉันแล้วหละ"

​"ใช่..หนูต้องไปเรียนให้จบ แต่ปิดเทอมหนูจะมาใหม่นะเฮีย ถึงตอนนั้นเฮียคงแต่งงานมีลูกแล้วมั้ง ใช่ป่ะ?"

​"ไม่.."

"ไม่แต่ง หรือไม่มีลูกคะ?"

"เอ่อ..ฉันพูดอะไรหรอ?..แต่งๆอะไร เฮ้อ..วันนี้ฉันว่าฉันประสาทหลอนนะ เพราะยาแก้ปวดนั่นหรือเปล่า มันเลยทำให้หลอนๆจริงจัง"

"อืม..ตัวไม่ร้อนแล้วนี่ หรือระบบในร่างกายมันรวอย่างที่บอก แล้วเฮียมีแฟนยัง?"คนถูกถามหัวใจพองเกือบคับอก

"ถามทำไม?"

"อยู่ที่นี่มั้ย?"

"ตอบมาก่อนสิว่าถามทำไม?"

"ก็หนูอยากรู้นี่นา เพราะหนูจะอยู่ห่างๆเฮียไง เดี๋ยวแฟนเฮียเข้าใจผิด เธอมาอาละวาดเอาแต่หนูสู้คนนะบอกเลย ตอบมาแฟนเฮียอยู่ไหน?"

"อืม..เธอไม่มาอาละวาดหรอก เพราะเฮียไม่มีแฟน"

"คงมีแต่คู่ควง หรือไม่ก็คู่นอนสินะ"เธอเอ่ยขึ้นมาลอยๆ มันโคตรแทงใจดำเขาเลย

"เฮ้ย..แก่แดดนะเราใครบอกให้พูดแบบนี้ เป็นเด็กเป็นเล็ก ต่อไปอย่าพูดแบบนี้นะไม่ดีรู้มั้ยๆ"เขาบีบจมูกโด่งเธอ เหมือนลงโทษ

"เฮีย..ปล่อยหนูลง เดี๋ยวขาเฮียก็ชาหรอก แล้วตกลงไม่มีแฟนใช่มั้ย?"

"ค่ะ..ยังไม่มีกำลังมองหาอยู่ แต่ยังไม่เห็นใครมีคุณสมบัติครบถ้วนสักคน แต่ตอนนี้มีคนหนึ่งที่เฮียมองๆอยู่"เด็กสาวเด้งตัวออกจากตักเขา มานั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ

"หนูฟังอยู่..เล่าไปไหนๆก็ไม่ทำแล้วงาน พูดเถอะค่ะ ทำไมชอบอ้ำอึ้งหรือว่าเฮียเป็นพวก 109 มงกุฎคะ ใช่หรือเปล่า?"

"อะไร109มงกุฏ?"

"เอ้า..จำไม่ได้หรือไง ก็เฮียหาว่าหนูเป็นพวก108มงกุฎ เฮียก็ต้อง109สิใช่หรือเปล่า?"

"ดูหน้าตาเฮียมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ?"เธอหันไปมองเขาตรงๆ คาร์เตอร์ออกจะหล่อมากต่างหาก ผู้หญิงหลายคนคงชอบเขา แต่จะมีสักกี่คนที่เขาคิดจริงใจด้วย จนถึงขั้นคบเป็นแฟนแล้วก็ขอเธอแต่งงานในที่สุด 

"เปล่าค่ะ เฮียหล่อมากต่างหากล่ะ คนที่นี่เขาคงชอบเฮีย เพราะที่หนูเห็นเมื่อตอนเฮียเดินเข้า แต่ละคนเป็นห่วงเฮีย แต่มันเหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาด้วยนะ หนูมีsenseเหมือนกัน"

​"ใช่..เฮียกำลังจะบอก อย่าอยู่ห่างจากเฮีย"

​"ใกล้แบบนี้พอมั้ย หรือต้องกอดไว้แบบนี้"เธอเถิบเข้ามากอดเขา เธอไม่รู้ตัวหรอกว่าเขารู้สึกดีแค่ไหน เธออาจจะไม่คิดอะไร แต่เขาสิคิดเยอะไปไกลลิบลับ

"ต้องกอดตลอดไปนะ แล้วเราล่ะมีแฟนมั้ย?"

"อืม..ก็มีมาอ่อยบ้าง แต่ไม่ตรงสเป็คยังไม่มีใครเหมือนเฮียฌอห์นเลย หนูอยากให้แฟนหนูเหมือนเฮีย เขาต้องเก่งและปกป้องเราได้ค่ะ เฮียปกป้องหนูได้มั้ย แบบดูแลทุกอย่างคอยเป็นห่วงเป็นใย ทนหนูได้ทุกสถานการณ์ เฮียทำไมเงียบไป"

"ก็ฟังเราอยู่ไง"

ร่างเล็กอิงแอบอยู่ที่อกเขา คาร์เตอร์ลูบไล้เส้นผมนุ่มนิ่มนั้นเล่น ทำไมเขาอยากปกป้องเธอนัก อยากให้เธออยู่กับเขาตลอดไป เวลาที่เธออยู่นิ่งๆทำตัวน่ารัก เป็นผู้หญิงบอบบางน่าทะนุถนอมบ้าง เหมือนตอนนี้แต่คงไม่ใช่เธอแน่ ห้าวแล้วก็ก๋ากั่นชอบเอาชนะนั่นหละเธอ

"เฮ้ย...หลับหรือไง?"

ไม่มีเสียงตอบรับ เพราะเธอนิ่งไปแล้ว ปากชมพูระเรื่อช่างพูดชองเธอ เห็นแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะจุมพิตเบาๆ อยากจะกดจูบหนักๆ แต่กลัวเธอตื่น'ขอโทษนะฌอห์นฉันชอบน้องนายเข้าแล้ว ฉันคงปล่อยเธอไปไม่ได้แน่'คาร์เตอร์จับร่างบางให้นอนลงที่โซฟา เขาสอดหมอนอิงให้เธอหนุน ก่อนจะรูดซิบหมอนอีกใบ ดึงไส้ในเป็นผ้าห่มมาห่มให้อีก 

'จุ๊ฟ..เธอทำให้ฉัน หวงเธอเข้าแล้วแม่สาวน้อย"

ชายหนุ่มจูบหน้าผากคนหลับเบาๆ ก่อนจะผละออกมายืนเต็มความสูง เขายืดเส้นยืดสายให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย ค่อยๆเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน

กริ่ง กริ่ง เสียงหวีดร้องของโทรศัพท์ภายในดังขึ้น เขาเลยต้องรีบรับเกรงว่าจะรบกวนคุณเลขาเข้า

​"ว่าไง..?"

[บอสขา..จะรับอาหารว่าง พร้อมเครื่องดื่มมั้ยคะ แคทจะจัดเข้าไปให้ค่ะ]

"ตอนนี้ยัง อีกสองชั่วโมงค่อยจัดมา อ้อ!ห้ามใครรบกวนผมจะทำงาน เข้าใจนะ"

[ค่ะ...บอส]

คาร์เตอร์วางโทรศัพท์ลงที่แป้นอย่างแผ่วเบา สายตาเหลือบมองคนหลับเป็นระยะ ช่างน่าเอ็นดูนักนะ สักวันเขาจะบอกความในใจกับเธออย่างแน่นอน...





เอ้ายังไงยัยหนู?อย่าบอกนะว่าเธอชอบเฮียเขาไปแล้ว เราไม่มีที่ไปจ้ารออัพนิยายให้ทุกคนอ่านนะ คิดถึงกันบ้างเด้อ เจอกันตอนหน้านะจ๊ะกำลังพิจารณาอยู่หรอเฮีย บอกเธอไปว่าชอบคริคริ....🎉🎉🎉

ความคิดเห็น