ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?

ชื่อตอน : ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 658

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ท่านท้องลม..ใยมาโทษข้าเล่า?
แบบอักษร

กรี้ดดด...... เพล้ง!! 

เสียงคว้างปาข้าวของแตกกระจายดังไปทั่วห้อง ด้วยแรงโทษะ​ของผู้เป็นนาย สาวใช้ต่างวิ่งวุ่นหลบกันเป็นพัลวัล 

"เจ็บใจนัก เหตุใดท่ายอ๋องไม่มาหาข้าเล่า ไหนเจ้าบอกว่าท่านอ๋องไม่ได้ไปหานังนั่น แล้วทำไม ทำไม!?" 

สนมเหลียนตวาดใส่สาวใช้คนสนิทอย่างเกรี้ยวกราด เมื่อคืนนางแต่งตัวรอท่านอ๋องค่อนคืนก็ไร้เงาคน จึงให้คนไปสืบดูปรากฏว่าท่านอ๋องไปที่เรือนพักของนังพระชายาหุ่นเชิดนั่น นังนั่นคงจะออดอ้อนท่านอ๋องจนไม่ยอมมาหาข้าเป็นแน่ 

"ข้าอยากจะฆ่ามันให้ตายนัก!" 

"ใจเย็นๆก่อนเจ้าค่ะ เดี๋ยวมีใครมาได้ยินเข้าจะไม่ดีนะเจ้าคะ" 

"เจ้าจะให้ข้าใจเย็นอยู่ได้อย่างไร จะให้ข้ายอมทนกินน้ำใต้ศอกนังนั่นทั้งๆที่ข้ามาก่อนอย่างนั้นหรือ ข้าไม่ยอมเด็จขาด" 

สนมเหลียนยืนกำมือแน่นด้วยความเกลียดชัง หันหน้าไปทางเรือนพักของคู่อริ ที่ตนเกลียดชังตั้งแต่วันแรกที่ได้พบหน้า นางเป็นสนมรักเพียงคนเดียวในตำหนักอ๋องสามมาหลายปี อยู่ๆก็มีพระชายาเเต่งเข้ามา เท่ากับเหยียบหัวนางที่เป็นเมียคนแรกของอ๋องสาม ใจของข้าร้อนรุ่มดุจไฟสุมที่ต้องถูกลดขั้นให้เป็นเพียงเมียน้อย เมื่อมีเมียเอกเข้ามานั้งตำเเหน่งพระชายา 

"เอาอย่างนี้ดีมั้ยเจ้าคะ บ่าวมีข้อเสนอแนะดีๆ" 

สาวใช้คนสนิทนึกอุบายดีๆออกจึงขยับเข้าไปหาผู้เป็นนาย กระซิบกระซาบให้รู้กันเพียงสองคน เมื่อได้รับรู้แผนการของสาวใช้คนสนิททำให้สนมเหลียนยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ก่อนจะทรุดร่างอ่อนระทวยลงกับพื้น 

"พระสนม!! เด็กๆ ใครก็ได้ไปตามท่านหมอมาที!" 

ท่านหมอประจำจวนอ๋องถูกตามตัวมาดูอาการของสนมเหลียนอย่างรวดเร็ว สนมเหลียนนอนอยู่บนเตียงยื่นเเขนให้ท่านหมอตรวจชีพจร ท่านหมอตรวจดูสักพักก็เงยหน้ารายงานเสียงเบา 

"พระสนม มีร่างกายปกติสมบูลย์ ไม่ได้ป่วยเป็นอะไรเลยพะยะค่ะ" 

"ท่านหมอแต่ว่าข้าเวียนหัว หน้ามืด คลื่นไส้จะอาเจียรตลอดเลย ไม่เป็นไรจริงหรือ? ลองตรวจใหม่อีกรอบดูสิ" 

สาวใช้ส่วนตัวของสนมเหลียนไล่สาวใช้คนอื่นๆให้ออกไปรอด้านนอกเพื่อให้ท่านหมอตรวจได้สะดวกขึ้น 

"แต่พระสนมไม่เป็นอะไรจริงๆพะยะค่ะ" ท่านหมอยังยืนยันเช่นเดิม 

"ข้าคิดว่า ข้ากำลังอุ้มท้ององค์ชายน้อยอยู่ ท่านลองตรวจอีกสักรอบเถอะ" 

สนมเหลียนยื่นมือออกมาให้ท่านหมอตรวจอีกรอบ แล้วหันไปมองสบตากับสาวใช้ของตนอย่างรู้กัน ท่านหมอค่อยๆกดจุดชีพจรอีกครั้ง บางทีตนอาจตรวจพลาดก็เป็นได้ 

ขณะที่ท่านหมอกำลังนิ่งวิเคราะห์อาการอยู่อย่างเคร่งเคลียด สนมเหลียนก็พลิกตัวกลับมาจับมือท่านหมอแน่นแล้วจับยัดเข้าไปในอกเสื้อที่มีเต้าเต่งตึงของตนอย่างรวดเร็ว 

"เฮ้ย!!...." 

ท่านหมดรีบชักมือของตนกลับ ราวกับเเตะถูกของร้อนก็มิปาน รีบกระเถิบตัวออกห่างจากเตียงนอนของพระสนมก้มหน้าหมอบกับพื้นอย่างหวาดกลัวความผิด 

"ตายแล้ว!!..ท่านหมอ ท่านกล้าล่วงเกินพระสนมแบบนี้ได้อย่างไร!?" 

"หม่อมฉันมิกล้าๆ โปรดอภัย...ด้วยพะยะคะ...อภัยด้วย" 

ท่านหมอเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ตัวสั่นงันงก วันนี้มิแคล้วหัวคงจะหลุดจากบ่าเสียเเล้ว 

สนมเหลียนจ้องมองท่านหมออย่างสมใจ ยกมือลูบไล้ทรวงอกของตนอย่างหลงไหลช้าๆ 

"จะให้ข้า...อภัยให้?...อย่างนั้นหรือ แต่เรือนร่างอันล้ำค่าของข้า มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้นที่จะสัมผัสได้ เจ้าเป็นใครกัน!!!" 

"หม่อมฉันมิกล้าๆ ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วยพะยะคะ" 

"ล่วงเกินสนมอ๋องสาม ต้องประหารสถานเดียว!!!" 

"ไว้ชีวิตด้วยๆ ให้กระหม่อมทำอะไรก็ย่อมได้ ขอเพียงไว้ชีวิตกระหม่อมเถิดพะยะคะ" 

"อะไรก็ได้เหรอ?...." 

"พะยะคะ อะไรก็ได้" 

"ดี..ข้ากำลังตั้งท้องพระโอรสของอ๋องสามอยู่ เจ้าจงเตรียมยาบำรุงครรภ์ให้ข้าที" 

"แต่ว่า....ท่านมิได้.." 

"หุบปาก!!!" ข้าว่าอย่างไร ก็ต้องเป็นไปตามนั้น" 

"พะยะคะ" 

_______________________________________________________ 

"เปาเปา มีเสียงเอิกเกริกอะไรกันแต่เช้าเชียว ข้าหนวกหูจริงเชียว" 

"จะอะไรเล่าเจ้าคะพระชายา ก็สนมเหลียนตั้งท้องนะสิ ถึงได้จัดงานเลี้ยงเสียยกใหญ่ คงคิดว่าจะข่มขวัญท่านน่ะสิ" 

"อ้อ...เช่นนั้นเอง ไม่ท้องก็แปลกละ อีตาอ๋องนั่นหื่นซะขนาดนั้น" 

ชิงเฟิงหน้าแดงขึ้นมาทันที เหตุการณ์ในห้องอาบน้ำยังติดแน่นในความทรงจำ จึงสะบัดหัวไล่ภาพอันน่ารังเกียจออกไปเสีย 

"พระชายา ท่านอย่ายอมนะเจ้าคะ ดูสนมเหลียนนั่นไม่ชอบท่านเอาเสียเลย ตอนนี้ก็มาตั้งท้องอีก กลัวเเต่ว่าจะมาหาเรื่องท่านบ่อยขึ้นอีกละไม่ว่า" 

"ช่างเถอะ อยู่ใครอยู่มัน คอยเลี่ยงๆเอาก็ได้" 

"เป็นแบบนั้นก็ดีสิ บ่าวละกลัวนัก" 

ชิงเฟิงเลิกสนใจเรื่องของคนอื่น หันกลับเข้าเรือนตนไปหยิบจะกล้าหวายออกมาเดินตรงไปทางสวนดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเรือนของตนมานัก เปาเปาวิ่งตามไปติดๆ 

ทุกๆวันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า ชิงเฟิงก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่สุงสิงกับคนจากเรือนอื่น วันๆก็อ่านตำรา ชงชา ทำขนม ใช้ชิวิตให้มีความสุขในแต่ละวันราวกับมีเพียงนางและสาวใช้ของตนในที่แห่งนี้ 

"เปาเปา ข้าจะไปเก็ดอกกุ้ยฮัวมาทำขนม เจ้าไปเตรียมของไว้ให้ข้าด้วย ข้าไปไม่นานก็กลับแล้ว" 

"เจ้าค่ะ" 

ชิงเฟิงถือตะกล้าเดินไปทางสวนดอกไม้อย่างเคยชิน นางทำแบบนี้แทบจะทุกวันจนชิน ชิงเฟิงกำลังเก็บดอกุ้ยฮัวอย่างเพลิดเพลิน ก็ต้องหยุดชงักหันกลับไปมองด้านหลัง เหมือนกับว่ามีใครกำลังจ้องมองตนอยู่ 

ไม่มีใครนี่? หรือจะคิดมากไปเอง ชิงเฟิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย แต่ก็หันกลับไปเก็บดอกกุ้ยฮัวต่อจนได้จำนวนที่ตนต้องการก็ผละจากต้นกุ้ยฮัวอย่างรวดเร็วจนผ้าผูกผมของนางถูกกิ่งไม้เกี่ยวหลุดกระเด็นลงไปในสระที่อยู่ข้างๆ ผมสีดำเงางามก็หลุดล่วงกระจายเต็มแผ่นหลัง 

"อ่ะ! ตกลงไปแล้ว เอาไงดี เปาเปาเป็นคนเย็บผ้าผูกผมเส้นนั้นให้ด้วยสิ" 

ชิงเฟิงวางตะกล้าไว้ข้างสระ พยายามหาไม้มาเขี่ยมันขึ้นมา แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ จึงเอาไม้หยั่งความลึกของน้ำในสระ ดีที่น้ำลึกแค่หัวเข่าจึงตัดสินใจถอดรองเท้า หันซ้ายหันขวา ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินลงไปในน้ำอย่างช้าๆ ยื่นมือพยายามคว้าผ้าผูกผม กำลังจะคว้าได้อยู่แล้วเชียว 

"นั่นใคร!!" 

กรี้ดดด!...ตู้ม!... 

ชิงเฟิงตกใจเสียงเรียกจนเหยียบพลาด ลื่นล้มลงไปในสระ ก่อนจะลุกขึ้นมาตวัดตาเขียวปัดไปทางต้นเสียงที่เป็นต้นเหตุ อ๋องสามกำลังยืนเอามือไพล่หลังมองนางที่เปียกปอนไปทั้งตัวจากบนฝั่ง 

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ อีตาอ๋องหื่นนี้คงพรุนไปทั้งร่างแล้ว ไม่มายืนค้ำหัวทำหน้ายักษ์ใส่นางแบบนี้หรอก 

"สตรีที่ดีมิควรเผยเรือนร่างของตนในที่สาธารณะ! ข้าละอายนักที่มีชายากริยาน่ารังเกียจเช่นเจ้า" 

"ก็ข้ามิใช่สตรีที่ดี ทำไมต้องสนใจด้วยละเพคะ" 

ชิงเฟิงเดินลุยน้ำตูมๆเข้าฝั่งอย่างมีโมโห เสื้อผ้าเปียกลู่ไปตามตัวจนเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าได้อย่างชัดเจนทุกท่วงท่าที่เก้าเดิน อ๋องสามกลืนน้ำลายดังเอือก เผลอตัวมองจ้องร่างงามอย่างเผลอไผล 

ชิงเฟิงขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล เนื่องจากดินโคลนใต้น้ำดึงเท้าของนางเอาไว้ เมื่อขึ้นฝั่งมาได้ก็สะบัดเสื้อผ้าไล่น้ำออกไป ก้มลงเก็บตะกล้าของตนเตรียมผละไปทันที 

"เดี๋ยว! ข้ายังไม่ได้อนุญาติให้เจ้าไปได้" 

ชิงเฟิงสะบัดหน้ากลับมาอย่างไม่พอใจ แต่ก็จำต้องหยุดเท้าไว้อย่างไม่มีทางเลี่ยง 

"มีอะไรอีกหรือเพคะ?" 

"เหลียนเออร์กำลังตั้งท้องลูกของข้า หวังว่าเจ้าจะไม่ริษยาเด็กที่กำลังจะเกิดจนทำเรื่องไม่ดีขึ้นหรอกนะ" 

ข้าเนี่ยนะ? ทุเรส ทำเป็นนิยายน้ำเน่าไปได้ ข้ามิได้ใจดำอำมหิตขนาดนั้นเสียหน่อย ข้าจะไปสนใจทำไม มิใช่เรื่องของข้าซักนิด 

"เพคะ" 

ชิงเฟิงรับปากส่งๆไป แล้วเดินจากไปทันทีไม่รอให้เขาอนุญาติ 

อ๋องสามมองตามหลังชิงเฟิงไปจนสุดสายตา มือกำหมัดแน่นอย่างข่มความโกรธ กริยาน่ารังเกียจนัก นี่ถ้ามิใช่รู้ว่าเป็นธิดาเสนาซ้ายคงคิดว่าเป็นสาวบ้านป่าเมืองเถื่อนไร้การอบรมเป็นแน่ 

"พระชายา! เกิดอะไรขึ้น ไงท่านถึงได้เปียกไปทั้งตัวแบบนั้นเล่า?" 

"ข้าตกน้ำ" 

เปาเปารีบวิ่งเข้ามาช่วยถือตะกร้าดอกไม้จากมือผู้เป็นนาย ก่อนจะช่วยพยุงเจ้านายของตนเข้าเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วพากันออกมาทำขนมที่เตรียมอุปกรณ์พร้อมเอาไว้แล้ว 

ขนมกุ้ยฮัว หน้าตาน่ารับประทานส่งกลิ่นหอมไปทั่วเรือนชวนน้ำลายสอ ชิงเฟิงตักใส่จานออกมาชุดหนึ่ง เพื่อจะนำไปกินกับชาที่เตรียมไว้หน้าเรือนพักของตน 

"กลิ่นหอมน่ากินจังเพคะพระชายา" 

เปาเปาสูดจมูกดมกลิ่มหอมของขนมกุ้ยฮัวเข้าปอดเต็มที่ 

"มากินด้วยกันสิ ไหนๆเราก็มีตั้งเยอะ แบ่งๆคนอื่นกินด้วยนะ" 

"ขอบพระทัยเพคะพระชายา" 

"กลิ่นอะไรอะ? หอมจัง" 

เสียงสดใสดังมาจากด้านหน้าประตูเรือน พร้อมกับการปรากฏตัวของสนมเหลียนและสาวใช้อีกสี่คนที่กำลังเดินมา เปาเปาแอบเบ้ปากอย่างไม่ชอบใจ จะมาทำไมกัน ใครเขาไม่ได้อยากให้มาเสียหน่อย 

"ข้าทำขนมกุ้ยฮัว ไหนๆก็มาแล้วสนมเหลียนมากินด้วยกันสิ เชิญนั่งรอที่หน้าเรือนก่อนเถอะ" 

"ดีจัง คนท้องอย่างหม่อมฉันก็หิวบ่อยเสียด้วยสิ" 

สนมเหลียนหันกลับไปนั่งยังเก้าอี้หน้าเรือน มองดูชิงเฟิงถือจานขนมมาวางบนโต๊ะอย่างเรียบร้อย 

เปาเปาเข้ามาดึงชายเสื้อของชิงเฟิงอย่างระเเวง นางำม่เคยไว้ใจสนมร้ายกาจนางนี้เลยซักครั้ง ไม่รู้พระชายาคิดยังไงถึงชวนกินขนมจิบชาด้วยกัน 

"พระชายา..." 

"ไม่เป็นไรหรอกเปาเปา เรามีตั้งเยอะแบ่งๆกันกินก็ได้" 

ชิงเฟิงจัดแจงขนมหวาน รินชา แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามสนมเหลียนอย่างใจเย็น ตาจ้องดวงหน้าของสนมเหลียนอย่างชื่นชมในความงามไร้ที่ติ คิ้วเรียวงาม หน้าผากนูน ปากนิด จมูกหน่อย คางกลมมน ลำคอเรียวระหง ผิวพรรณเรียบเนียนไร้ที่ติ! 

เดี๋ยวนะ! 

สนมเหลียนตั้งท้องมิใช่หรือ? แล้วทำไมไม่เห็นชีพจรเต้นตุบๆบริเวณคอที่กระดูกไห้ปลาร้าบรรจบกันละ? จำได้ว่าภพก่อนมีเพื่อนคนหนึ่งท้องกับแขก เธอสังเกตุเห็นการเต้นของชีพจรเด็กตรงคอนี่น่า แล้วทำไมสนมเหลียนไม่มี? 

หรือสนมเหลียนจะไม่ได้ท้อง กลิ่นทะเเม่งๆแล้ว คงไม่มีเรื่องเกิดขึ้นหรอกนะ 

ความคิดยังไม่ทันจบลง สนมเหลียนก็ร้องเสียงดัง อย่างเจ็บปวด ยกมือกุมท้องล้มลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น 

"พระสนม!!..แย่แล้ว พระชายาวางยาพระสนม!" 

"เฮ้ย!!??..ได้ไงกัน" 

ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย แบบนี้ก็ได้เหรอ? อยู่ดีๆหาเรื่องมาให้ข้าซะงั้น 

"ไม่จริง! !เจ้าอย่ามาใส่ร้ายพระชายานะ" 

เปาเปารีบออกตัวปกป้องนายของตนทันที อยู่ดีๆจะมาหาโทษตายให้นายของข้าเสียละ 

"ก็พระสนมกินขนมของพระชายาแล้วปวดท้อง ถ้าไม่ใช่พระชายาแล้วจะเป็นใคร" 

เอาแล้วไงความซวยจะมาเยือนเสียแล้ว คนมันจะซวยช่วยไม่ได้จริงๆ ข้าอยู่ของข้าดีๆแท้ๆเชียว เรื่องยุ่งกลับวิ่งเข้าหา กะจะไม่ให้ข้าได้อยู่สุขใช่มั้ย ชิงเฟิงมองจ้องสนมเหลียนที่แกล้งหมดสติไปแล้วอย่างไม่พอใจ ดูก็รู้ว่าสนมเหลียนคงวางแผนเตรียมจะให้ร้ายตนมาแล้วแน่ๆ 

"อย่ามัวแต่ทะเลาะกันรีบพาสนมเหลียนกลับเรือนพัก เรียกหมอมาตรวจให้ไวเถอะ" สนมเหลียนถูกสาวใช้ประจำตัวพากลับเรือนพักไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงชิงเฟิงที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด สมองคิดหาทางเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ชวนหัวนี้อย่างรวดเร็ว 

"พระชายา เราจะทำอย่างไรดีเพคะ หากท่านอ๋องพิโรธขึ้นมา พวกเราจะทำอย่างไรดี?" 

"เราไม่ได้ทำอะไรผิด จะกลัวไปทำไม" 

"แต่...สนมเหลียนนั่นจงใจใส่ร้ายท่านนะเจ้าคะ แถมนางยังเป็นที่รักของท่านอ๋องอีก เกิดนางแท้งลูกขึ้นมา?" 

"นางมิได้ท้อง แค่แกล้งทำเป็นท้องเท่านั้น" 

"อะไรนะเจ้าคะ? งั้นนี่..ก็เป็นแผนร้ายน่ะสิ แย่แล้ว เราจะทำยังไงกันดีเพคะ" 

"ข้าก็ยังไม่รู้...." 

######################### 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น