Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่46 : ปริศนา EP.6 (End Part)

ชื่อตอน : บทที่46 : ปริศนา EP.6 (End Part)

คำค้น : รักโหดๆอยู่ในโหมดมุ้งมิ้ง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 976

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่46 : ปริศนา EP.6 (End Part)
แบบอักษร

​.

.

.


ณ ร้านหมูกระทะ


"โหย! เบื่อพวกมีคนคุมตามติดมา เชอะ!"

"อะไรของมึงไอ้ไมล์"

"เปล๊าาา ลอยๆจ้าาาา" "กวนตีน อ่ะพี่ตรีอันนี้สุกแล้ว"

"อืม"

ผมรีบคีบเนื้อหมูที่กำลังย่างสุกอย่างพอดีใส่จานให้ไอ้พี่ตรีที่นั่งประกบผมอยู่ข้างๆที่ไม่คิดจะห่างไปไหนเลยก็ว่าได้ จุดนี้เลยทำให้ไอ้เหล่าเพื่อนซี้เบะปากกันยกใหญ่พร้อมกับไม่พลาดประโยคแขวะคนมีคู่ ก็นะ...รักกันดีอยู่อ่ะ

พี่ตรีก็พลัดกันกับผมที่ต่างคีบนู่นนี่นั่นให้กันแบบห่วงใยอย่างหวานชื่นแต่ละสายตาทุกคนที่ได้มองผมกับพี่ตรีมันเป็นอันว่าต้องแอบยิ้มกริ่มเบาๆ

"พี่ตรีๆ ผมถามหน่อยดิพี่ ทำไมมารักชอบพอกับไอ้เจได้อ่ะ?"

"พ่อแม่จับน่ะ"

"ฮ่ะๆ แรกๆน่ะไอ้เจน่ะมันอยากจะมีเมียจะตาย ไปๆมาๆดันได้พี่เป็นแฟนเฉยเลยอ่ะ พวกผมอย่างงง!"

"ไอ้ไมล์ รูดซิปปากไปเลย"

"หึ บนเตียงกับพี่เสียงดังมาก"

"ฮะ!?"

เวร!..พูดอะไรแผลงๆอีกแล้วไอ้ลุง!!!

ไอ้เพื่อนร่วมโต๊ะอย่างสามหน่อเพื่อนซี้ผมอ้าปากค้างกับเป็นแทบเพราะไอ้พี่ตรีคนเดียวแท้ๆ ผมเองยังสตั๊นไปลมแทบจับแม่งจะมาพูดอะไรที่มันติดเรทตลอดเลยวะ! 

"หมายถึงแย่งที่นอนกันบ่อยน่ะละ..เลยเสียงดังน่ะ! ใช่มั้ยพี่ตรี"

"อืม เวลาโวกเวกโวยวายน่ะ"

"อ๋อ แล้วไป"

พวกมันพยักหน้าเป็นว่าเข้าใจตรงกันแต่ถึงอย่างคำแก้ตัวก็โครตจะนิทานหลอกเด็กไปงั้นๆ กูล่ะเบื่ออีลุงนี่จริง..ชอบสร้างประเด็นอยู่เรื่อย

บทสนทนาก็ยังคงมีต่อไปเรื่อยๆก็เหมือนกับเป็นสีสันของการกินหมูกระทะที่ขาดการพูดคุยไปไม่ได้ นานแล้วที่ผมเริ่มเอะใจมองหาไอ้เซ็ตเตอร์ตัวดีที่จบการแข่งไปแล้วก็ไม่เห็นโผล่หัวมาสักที

"พวกมึง ไอ้แทมล่ะวะ?"

"เดี๋ยวมันก็มาน่ะ เออ ว่าแล้วก็มาพอดี"ไอ้ซีว่า

"ตายยากชะมัด"ไอ้เทลเสริม

"ไงพี่ พร้อมหน้ากันเลย ผมมาช้าหรอเนี่ย ฮ่ะๆ"

"เออดิวะ เอ้า! นั่งๆ"

ผมมองไอ้แทมที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่พร้อมกับร้อยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์แต่สงสัยคงจ้องนานไปจนไอ้พี่ตรีมันเริ่มออกอาการใช้ลำแขนแกร่งโอบกระชับเอวผมซะแน่นจนแนบชิดกับลำตัวพี่มันไปเลย

ผมเบะปากนิดๆก่อนจะตีมือหนาที่เอาแต่ลูบๆบีบๆอยู่ตรงเอวก่อนที่จะคีบหมูเข้าปากต่อไม่สนใจสายตาดุๆที่พี่ตรีมันส่งมาให้

"อ่ะๆ เต็มที่เลยนะเว้ย ถือว่าตอบแทนเป็นรางวัลให้สำหรับวันนี้"

"โอเคเลยพี่ เห้ย พี่ซีนั่นกุ้งผม"

"ช้าเอง กูแดกล่ะ"

"พี่แม่ง"

"เออ ในจานเยอะแยะเอาลงใหม่สิวะไอ้แทม มึงจะไปเถียงกะไอ้พวกด้านเพื่อ!?"

ป้าบ!

"Fuck! ไอ้ซี!"

"หลอกด่ากู เดี๋ยวมึงจะโดนอีก"

"กลัวตาย!"

"พอเลยไอ้ไมล์แสบพอๆกันพวกมึงนิ"

สุดท้ายก็เป็นไอ้เทลที่ห้ามศึกครั้งนี้ก่อนที่จะมีการเสียเลือดและการได้ดูมวยสดๆจากเพื่อนซี้กันเอง ผมได้แต่หัวเราะและส่ายหน้าหน่ายๆปนขำไปงั้น ก่อนที่จะนั่งคีบหมูให้ไอ้พี่ตรีที่นั่งอยู่ข้างๆต่อ

"พี่ผักหมดแล้วอ่ะ ผมไปเอาเพิ่มก่อนนะ"

"เออดีๆ ไปเอาหมูมาเพิ่มด้วย"

"ได้พี่ รอแป็ป"

สายตาไอ้แทมเหลือบมองมือพี่ตรีที่โอบกระชับเอวผมแน่นก่อนที่มันจะปั้นยิ้มให้แล้วเดินออกไป ผมได้แต่เหลือบมองตามไอ้เด็กยักษ์ที่เดินออกไปก่อนจะหันหน้าไปกลับหมูอีกด้านต่อ พี่ตรีมันก็รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กนั่นมันคิดอะไรกับผมจนบางทีก็โมโหขึ้นมาซะเอง

"มันรู้อยู่หรอก อย่าถือสาเลย"

"ไม่ชอบ"

"เห้อ จริงๆเลยนะพี่ตรีนิก็"

"ฆ่าเลยดีมั้ย"

"อย่าบ้าน่า ขี้เกียจคุยต่อกับพี่ละนะกินหมูไปเลย อ้าปาก"

"งั่ม!"

พี่ตรีอ้าปากรับหมูชิ้นโตเข้าปากไปเรียบร้อยก็เคี้ยวตุ่ยๆอยู่ตรงกระพุ้งแก้มจนมันนูนออกมาจนน่าหยิกซะจริง ก็ได้แค่แอบมองตาลุงที่ดูจะหงุดหงิดแต่พอมีของอร่อยๆประเคนเข้าปากก็นั่งเงียบเชียว

"พี่ตรี จี้ไปเอานํ้าแข็งเพิ่มก่อนนะ"

"อย่าไปนาน"

"รู้แล้วๆ สั่งจัง"

ผมหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะบอกพวกเพื่อนๆในกลุ่มขอไปเอานํ้าแข็งเปล่าเพิ่มเพราะตอนนี้มันหมดไปเรียบร้อยแล้ว พอเดินออกมาจากโต๊ะแล้วเดินไปตักนํ้าแข็งที่ไกลจากโต๊ะอยู่พอสมควร อยู่ๆสมองมันก็แล่นนึกถึงไอ้แทมที่หายออกมาจากโต๊ะนานแล้วเหมือนกัน

"ไปไหนของมันนานจัง"

พึมพำกับตัวเองไปก็เท่านั้นเดี๋ยวไอ้เด็กนั่นก็คงโผล่นั่นแหละ พอตักนํ้าแข็งเรียบร้อยกำลังจะเอี้ยวตัวเดินกลับไปที่โต๊ะพลั้นสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของไอ้แทมที่เดินตามหลังใครก็ไม่รู้ไปอีกทาง ใจนึงก็อยากจะตามไปนะแต่ว่าเรื่องชาวบ้านเค้าน่ะสิ

"โอ๊ย เดินออกมาไกลกันจังวะ ยุงเยอะชิบ"

บางทีมันก็อยากเสือกนิดนึงอ่ะ...

เมื่อเดินตามหลังไอ้แทมพร้อมกับใครอีกคนที่เดินนำหน้ามันมาก็มาหยุดตรงหลังร้านที่มีถนนติดอยู่ไม่ห่างตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมากเลยพอจะมีรถสัญจรผ่านไปมา ทันทีที่ยังไม่ได้จะเอียงหูฟังบทสนทนาไอ้โทรศัพท์เวรก็สั่นขึ้นจนใจหายวาบดีนะที่ปิดเสียงไว้ก่อนหน้านี้

ไอ้เทล ไอ้เวรรรรร!!!....

"บ้าเอ้ย โทรมาอะไรตอนนี้"

ติ้ด!

(ไอ้เจ มึงอยู่ไหนเนี่ย)

"กู เอ่อ..เข้าห้องนํ้าอยู่ มึงมีไร"

(กูจะบอกว่าเจอไอ้ปันด้วยแหละ)

"แล้ว คือจะโทรมาบอกกูแค่นี้น่ะหรอ?"

(มันเข้ามาทักกูน่ะ อีกอย่างมันถามหามึงด้วย)

"อืม ตามประสาของมันแหละ"

(นี่มึงลืมอะไรรึเปล่าไอ้เจ)

"ไม่ กูไม่ลืม..กูจำได้"

(อือ เจอมันก็อวยพรให้มันหน่อยนะ)

"อืม เข้าใจแล้วล่ะ"

ติ้ด!

วันนี้วันเกิดมึงนิไอ้ปัน...

กูจำได้...

ผมเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงก่อนที่จะชะโงกหน้าแอบดูไอ้แทมกับบุคคลที่ยังคงเป็นปริศนา อยู่ตรงหลังต้นไม้นี่ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินเสียงชัดแจ๋วขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่เป็นปริศนาตั้งแต่แรกผมก็เห็นหน้าอย่างชัดเจนจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน

"แทม กูให้มึงดูแล กูไม่ได้ให้มึงไปรักมันนะ"

"เห้อ...ผมรักเค้าไปแล้วนิ แต่พี่เชื่อใจผมเถอะเค้าไม่มีวันรักผมหรอก เค้าน่ะมีเจ้าของแล้ว"

"ก็ดีแล้ว อย่าทำอะไรที่มันนอกเหนือจากที่กูสั่งจะได้มั้ย คนที่จะเสียใจน่ะคือมึงเองแทม"

"..."

"กูไม่น่าให้มึงเข้ามายุ่งเลยจริงๆ ขอโทษทีว่ะ กลับเข้าไปได้แล้วไป"

"ทั้งๆที่พี่ก็ยังเป็นห่วงทุกคนในทีม แต่กลับเลือกที่จะทิ้งทีมไป แล้วพี่ดันฝากผมให้พยายามมาเป็นเซ็ตเตอร์เพื่อดูแลพี่เจ ผมรับผิดชอบทุกอย่างแล้ว..."

"..."

"แล้วใครที่จะมารับผิดชอบความรู้สึกผมล่ะ?"

ทุกนํ้าเสียงที่เปล่งออกมาทำเอาผมชาวาบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าที่แทบจะก้าวเดินออกให้ห่างก็แทบไม่ไหว ร่างกายมันสั่นสะท้านตั้งแต่ความจริงว่า'ปัน'และ'แทม'คือพี่น้องกัน ยิ่งไปกว่านั้นที่แทมต้องเข้ามาในทีมและเป็นเซ็ตเตอร์ก็เพราะถูกฝากให้ดูแลแทนปันมัน

สิ่งที่คิดไว้เกินความคาดหมายเสมอ...

กึก!

"ไม่ต้องมาดูแลกูต่อไปอีกแล้วล่ะ..." 

"พี่เจ/เจ!?"

"สงสัยมาตลอดว่าทำไมแทมมันถึงดูแปลกและพยายามจะเข้าหากูตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แต่กูก็ไม่คิดอะไร..."

".../..."

"ทั้งๆที่มึงทิ้งกูและทีมไปแล้วมึงจะกลับมาเห็นอกเห็นใจกูไปเพื่ออะไรปัน แถมยัง...ฝากฝังน้องชายให้มาดูแลกูอีกด้วย เหอะ! กูมันคงอ่อนแอมากเลยสินะ"

"มันไม่ใช่แบบนั้น กูเป็นห่วงมึงกูเป็นห่วงทุกคนในทีม"

อย่าร้องไห้เด็ดขาดเลยนะเจ!

ผมที่พยายามกลั้นนํ้าสีใสเอาไว้ก่อนจะหลบตาอดีตคู่หูที่เคยผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกันแต่แล้วบางทีผมก็คงจะงี่เง่าเองที่เอาแต่เพ้อฝันกลางวันอยู่คนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น...เจ้าเด็กยักษ์ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ดันรักพี่มากเกินไปยอมให้เค้าฝากฝังมาดูแลคนอื่นแล้วเผลอตกหลุมรักซะเองจนได้

"เป็นห่วง หึ! ถ้ามึงเป็นห่วงกูจริงๆ...วันนั้นมึงจะไม่ออกจากทีมหรอกปัน! มึงจะไม่ทิ้งพวกกูถ้าเพราะมึงเป็นห่วงจริง! มึงได้ยินมั้ย!"

"กะ..กูขอโทษเจแปน กูขอโทษจริงๆที่ทิ้งพวกมึง"

"อ่า กูลืมไปสนิท ก็นะ...ชีวิตใครชีวิตมันนี่มึงจะเลือกแบบไหนก็สิทธิ์ของมึง กูคงงี่เง่าตั้งแต่แรกเองแหละที่ไปบังคับมึง"

"ขอโทษจริงๆเจ ที่กูไปเพราะอะไรมึงก็รู้ดี กูผิดเองที่ทิ้งมึงทิ้งทีมกูก็สำนึกและอยากจะขอโทษมึงจากใจจริงๆ"

"ก็ดีที่มึงขอโทษแต่ไม่ใช่กูแค่คนเดียว คนที่น่าเห็นใจมากที่สุดตอนนี้คือไอ้แทม"

ผมปาดนํ้าตาออกอย่างลวกๆพลางหันไปมองหน้าไอ้เด็กยักษ์ที่ยืนเงียบไปเลยตั้งแต่ผมโผล่เข้ามาระหว่างการสนทนาของพี่น้อง ไอ้ปันก็ดูท่าจะพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งเช่นกัน

"พี่น้อง...เป็นเรื่องใหม่ด้วยนะที่กูพึ่งรู้ ฮึก! ความจริงใจของมึงอยู่ตรงไหนกันวะปัน ตอบกูที..."

"..."

"ทำไมต้องทำเหมือนกูยังไม่โตพอ ใช่! กูเคยพึ่งพามึงก็เยอะ แต่!...ทำไมต้องเอาภาระอย่างกูไปให้คนอื่นดูแล"

"..."

"กูเป็นห่วงมึง กูแค่หวังอยากจะได้ข่าวคราวมึงเลยให้แทมมันไปอยู่ในทีม ตั้งแต่ตอนนั้นที่กูออกมากูรู้ว่ามึงคงท้อไปมาก พอแทมมันได้เป็นเซ็ตเตอร์เห็นมึงมีพลังที่จะก้าวต่อกูก็ดีใจมากแล้ว..."

"..."

"ขอโทษจริงๆว่ะถ้าที่กูทำมันยิ่งทำให้มึงเสียใจ"

ความรู้สึกบางอย่างที่ได้เสียไป...บางครั้งมันสามารถรักษาให้หายได้ก็จริง...เว้นแต่ความรู้สึกที่เสียไป...ไม่มีทางเอากลับมาได้หรอก....

ผมถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกับยื่นมือไปจับลำแขนแกร่งของไอ้แทม มันหันหน้ามามองผมอย่างงุนงงหน่วยตาคู่คมเอ่อคลอคล้ายจะร้องไห้ ผมบีบลำแขนแกร่งมันเบาๆก่อนจะดึงให้มันเดินตาม

"พี่..."

"เข้าไปด้านในกันเถอะ"

"แล้วพี่ปัน?"

"ตอนนี้กูยังไม่พร้อม ไว้คราวหลังแล้วกัน ไปเถอะ"

แทมมันพยักหน้ารับพร้อมกับเดินมาเคียงข้างกายก่อนที่ผมกับมันจะกำลังเดินเข้าร้านไปพร้อมๆกับ แต่แล้วความรู้สึกตรงกลางอกก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างน่าใจหาย ดันทำให้เผลอคิดถึงคนที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลัง ครั้นฝืนตัวเองให้เดินต่อไปก็ทำไม่ได้...ราวกับว่าเหมือนกำลังจะถูกกระชากลงเหวลึกจนต้องเหลียวหันกลับไปมองอดีตคู่ซี้

"ฮึก!!! อะ..ไอ้ปัน"

"พี่เจมีอะ...พี่ปัน!!!"







ติดตามตอนต่อไป

-อยู่ๆก็ม่าเลยอ่ะ งงใจตัวเอง...อารมณ์มันปลิววิ้งๆไปแย้ว อดทนหน่อยนะเดี๋ยวมาม่าก็สุกแล้ว แฮร่!//หม้อต้มมาม่าลอยมา~

ความรู้สึกตอนนี้....!!!👇


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}