Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

ตอนที่ 12 ทำโทษริวจิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ทำโทษริวจิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 734

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 10:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ทำโทษริวจิ
แบบอักษร

 

ตอนที่ 12 

เช้าวันรุ่งขึ้น มิกิตื่นขึ้น เธอกำลังจะลุกจากเตียง 

“ตุ๊บ!!! โอ้ยยยยย” เสียงร้องของมิกิทำให้ริวตื่นขึ้นในทันที เขามองหาเสียงที่ดัง 

“มิกิ ลงไปทำอะไรครับ” ริวแกล้งถาม ทั้งที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

“ยังมีหน้ามาถามอีกนะ” มิกิมองอย่างเคืองๆ 

“เอ้า ผมได้ยินแค่เสียงโอ้ยก็ไม่รู้นี่นาว่าเป็นอะไร แล้วจะบอกได้ยังครับว่าเกิดอะไรขึ้น” ริวยังคงแกล้งต่อ 

“ไม่บอก ไม่ต้องมายุ่งกับเค้าเลยชริ” แล้วมิกิก็สะบัดบ๊อบใส่ริวทันที 

เธอพยายามจะลุกยืน แต่ก็ทรุดลงไปอีก แถมยังปวดร้าวและแสบน้องสาวเป็นที่สุด เธอจึงหันไปสั่งริวทันที 

“ไปหยิบกระจกมาให้มิกิเดี๋ยวนี้!!!” มิกิสั่งริวดังลั่น 

“คร้าบบบ รอเดี๋ยวน๊า” ริวรับคำอย่างเชื่องๆ และจัดแจงเดินไปหยิบกระจกมาให้มิกิ เมื่อมิกิได้กระจกมาจัดการส่องไปที่น้องสาวเธอทันที เมื่อเห็นเท่านั้น 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ริวบ้า ทำแบบนี้กับมิกิได้ไง ฮืออออออ” น้ำตาเจ้ากรรมไหลมาอย่างห่าฝน ริวแกล้งมิกิซะน้องสาวบวมแดง ไม่แปลกใจเลยที่เธอไม่สามารถลุกยืนได้ 

“กี่รอบตอบ!!!” มิกิกันไปถามอย่างคาดโทษ  ริวทำหน้าแบบสำนึกผิดตอบเสียงอ้อมแอ้มไปว่า 

“สิบ” อย่างแผ่วเบา 

“คนบ้า แล้วมิกิจะไปทำงานยังไงได้เดินขาถ่างกันพอดี งด 1 อาทิตย์ลงแดงตายไปเลย” แล้วมิกิก็ทำโทษริวในฐานะที่หื่น 

“ห๊า!!!  1 อาทิตย์ มิกิไม่ลงโทษอย่างนี้ซิครับ” ริวเริ่มงอแง 

“เลือกเอา งด 1 อาทิตย์กับมิกิไม่แต่งงานด้วยจะเอาแบบไหน” เธอเอ่ยขึ้นอย่างงอน เต็มที่ 

“โธ่!! เมียจ๋า อย่าเอาเรื่องแต่งงานมาขู่ซิครับ” ริวเริ่มอ้อน 

“ก็เลือกเอาละกันว่าจะถูกทำโทษแบบไหน” แล้วมิกิก็พยายามพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำ ริวที่จะมาช่วยก็โดนแหววใส่ 

“ไม่ต้องเลย!!!” มิกิเอ่ยอย่างเสียงดัง ทำให้ริวถึงกับหงอ 

(เอาแล้ว ริวจิของไรท์หื่นแรงไป โดนทำโทษซะแล้ว คราวนี้ทำไงหละลงแดงตายแน่) 

“อ้อแล้วบอกไว้ก่อนนะ ถ้าทนแค่ 1 อาทิตย์ทำไม่ได้ แล้วมิกิรู้ว่าริวไปใช้บริการสาวๆ เป็นได้เห็นดีกัน” มิกิยังมิวายหันมาคาดโทษไว้อีก 

“คร้าบบบ กลัวแล้วคร้าบบบ” ริวที่รับคำ เขารู้ตัวต่อให้ต้องทน 1 อาทิตย์เขาก็จะไม่มีทางกลับไปใช้บริการสาวๆ เหมือนในอดีตเป็นแน่ 

“ขอเบอร์คุณโนดะด้วย” หลังจากที่มิกิออกมาจากห้องน้ำแล้วเธอเอ่ยขึ้นกับริว 

“เอาไปทำอะไรครับ” ริวถามขึ้นในทันที 

“ไม่ต้องมายุ่งเลยมีความผิดอยู่ แค่เอามาพอ” มิกิยังเคืองไม่หาย 

“คร้าบบบ” แล้วริวก็เอาเบอร์ของโนดะส่งให้มิกิไป 

หลังจากที่ริวเข้าไปอาบน้ำแล้ว มิกิเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นโทรหาคุณโนดะ 

“สวัสดีค่ะคุณโนดะ นี่มิกิเองนะคะ” มิกิบอกปลายสาย 

“ครับคุณมิกิ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” โนดะถาม 

“มิกิอยากรบกวนคุณโนดะไปเอาของที่โรงพยาบาลให้มิกิหน่อยค่ะ เดี๋ยวมิกิจะฝากพยาบาลที่หวอดเบิกไว้ให้” มิกิแจ้งความต้องการออกไป 

“ได้ครับ” โนดะรับคำแล้วก็วางหู 

หลังจากวางหูแล้วมิกิก็โทรไปที่หวอดให้พยาบาลเบิกยาให้เธอ โดยรบกวนให้คุณหมอยูริเขียนใบสั่งยาให้ 

2 ชั่วโมงผ่านไป มิกิก็ได้รับของที่ต้องการ 

“ขอบคุณนะคะคุณโนดะ” พร้อมกับยิ้มหวานให้ จนริวต้องมองตาม 

“วันนี้คุณชายริวเข้าบริษัทไหมครับ” โนดะหันไปถาม 

“ไม่ล่ะ อยู่เฝ้าเมีย” ริวบอกออกไปอย่างไม่สนใจ 

โนดะที่เห็นหน้าริวและมิกิถึงกับกลั้นหัวเราะ แล้วก็โค้งคำนับ ถอยออกมา 

หลังจากที่โนดะออกไปแล้ว ริวก็เข้ามาจะคุยกับมิกิ 

“หิวไหมครับ” ริวเอ่ยถาม 

“..............” 

“มิกิครับ” ริวเรียกอีก 

“..................”  แล้วมิกิก็เดินขึ้นห้องนอนทันที ริวเดินตามขึ้นไป มิกิรู้หรอกว่าริวพยายามง้อเธอ แต่ต้องให้จำจะได้ไม่โดนแกล้งอีก 

มิกิก้าวขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับถลกกระโปรงขึ้น เธอไม่ได้ใส่แพนตี้เพราะจะทายาก่อน เธอจัดการค่อยทายาไปที่น้องสาว ต่อหน้าริวนั่นแหละ ในเมื่อเขาไม่อายฉันก็ต้องไม่อาย มิกิเอ่ยขึ้นในใจ 

หลังจากทายาเสร็จแล้วก็ลุกไปใส่แพนตี้และล้มตัวลงนอนทันที 

เธอทั้งเจ็บทั้งเหนื่อยและเพลียร์ ถ้าเขามายุ่งวันนี้แม่ได้เหวียงเป็นแน่ 

ริวที่เห็นอาการงอนของเมียก็พยายามที่จะง้อ แต่มิกิก็ไม่พูดด้วย ตลอดทั้งวัน ริวว้าวุ่นใจเป็นที่สุด แต่กลับกันมิกิเห็นท่าทางว้าวุ่นของริวถึงกับกลั้นขำเต็มที่ 

เอาจริง ๆ เธอก็ไม่ได้งอนอะไรริวนักหรอก เพียงแต่ต้องปราบให้อยู่ในโอวาทจะได้รู้ว่าต่อไปอย่ามาแกล้งเธอแบบนี้ 

ส่วนริวที่เจอฤทธิ์ของเมียรักไปวันนี้ถึงกับไม่เป็นอันทำการทำงาน 

ตอนเย็นมิกิแต่งตัวจะออกไปข้างนอกพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ๆ  ริวเอ่ยถามขึ้นทันที 

“ที่รักคร้าบบบ จะไปไหนหรอ” ริวเอ่ยถาม 

“ไปบ้าน!!” มิกิเอ่ยตอบในทันที 

“ยังไม่หายงอนเค้าอีกหรอ เค้าขอโทษอย่ากลับไปนอนบ้านเลยนะคร้าบ ผมผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่แกล้งมิกิอีกแล้วคร้าบ” ริวรีบทำเสียงสองในทันที ออดอ้อน ง้อแล้วง้ออีก กลัวเมียรักจะกลับบ้านจริงๆ” 

“ไม่ได้ค่ะ มิกิบอกพ่อไว้แล้ว” มิกิตอบออกไป 

“มิกิกลับบ้านแล้วผมจะนอนกอดใคร มิกิคร้าบบอย่าทิ้งผมไปเลยน๊า” ริวเริ่มพูดเสียงสั่นเครือ 

มิกิที่ได้ยินพลันวูบด้วยความสงสาร จริงๆ แล้วเธอไม่ได้จะกลับไปนอนบ้าน เพียงแต่จะเอาเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใส่กลับไปเก็บแล้วเอาลอตใหม่มาแทนต่างหาก 

“4 ทุ่มมิกิก็กลับ” เธอหันไปบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง 

“แน่ใจนะว่าจะไม่ทิ้งผม” ริวถามย้ำ 

“ค่ะ” มิกิเอ่ยตอบ 

“งั้นผมไปด้วยได้ไหม นะครับให้ผมไปด้วยน๊า” ริวยังคงอ้อนต่อ มิกิใจอ่อนจึงยอมให้ริวไปที่บ้านด้วย 

@ ที่บ้านมิกิ 

ในขณะที่คุณป๋าและพี่ๆ กำลังนั่งทานอาหารเย็นอยู่ในห้องอาหาร 

“คุณป๋าขา..........” เสียงหวานๆ ดังขึ้นแล้ววิ่งไปกอดหอมแก้มคุณป๋าอย่างคิดถึง 

ริวที่เดินหิ้วกระเป๋าตามหลังมาวางกระเป๋าลงและหันมาไหว้ว่าที่พ่อตา 

“สวัสดีครับคุณพ่อ สวัสดีครับ พี่ชุนจิ ยูจิ ซาจิ เมจิ” ริวเอ่ยทักทาย 

“สวัสดีๆๆๆ มาๆ มาทานข้าวกัน” ผู้เป็นพ่อทักทายว่าที่ลูกเขยและชวนกันทานข้าวเย็น 

“คุณพ่อครับ พี่ๆ ครับ วันนี้ผมมีเรื่องปรึกษาทุกท่านด้วย” ริวเอ่ยขึ้น 

มิกิได้ยินหันมาทำหน้าสงสัย เขามีอะไรมาคุยกับครอบครัวเธออย่างนั้นหรอ 

“ได้ เดี๋ยวหลังทานข้าวเสร็จไปคุยกันที่ห้องทำงานพ่อ ส่วนเรามิกิไปอยู่ข้างบนก่อนละกัน” คุณป๋าเอ่ย 

หลังจากที่ทั้งหมดรับประทานอาหารเย็นกันเรียบร้อย ก็แยกย้าย 

@ภายในห้องทำงานของคุณป๋า 

เมื่อทุกคนมากันครบแล้ว 

“เป็นไงเรา พ่อได้ข่าวว่าตลาดมิยามิว่าโดนถล่มรึ” คุณป๋าเอ่ยเปิดการคุย 

“ครับ เป็นฝีมือของแก๊งม้าบิน” ริวตอบ 

“มีอะไรให้ป๋าหรือพี่ๆ ช่วยบอกได้” 

“ครับขอบคุณครับ แต่วันนี้ที่ผมอยากจะคุยกับพี่ๆและคุณป๋า คือ ผมจะย้ายตลาดมาอยู่ในตึกของฮามะที่อยู่ใกล้ๆ ครับ ปรับเป็นตลาดติดแอร์ซะ แล้วแบ่งโซน เป็นอาหาร เครื่องกีฬา เสื้อผ้า และอื่นๆ ครับ ผมคิดว่าอยากให้มีคลินิคเล็ก ๆ เปิดที่นั่นด้วย ครับเลยจะมาปรึกษาว่าคุณพ่อสนใจไหม” ริววนเข้าเรื่อง 

“อืม คลินิกหรอ ก็น่าสนใจนะถึงตลาดจะไม่ไกลมาก แต่เราต้องจัดเวร เป็นคลินิกนอกเวลาเปิดช่วงเย็นอาจจะ 5 โมงเย็นถึงประมาณ 2-3 ทุ่ม พอ 

แล้วส่งหมอจากโรคพยาบาลไปออกตรวจเฉพาะโรค หรือว่าไงเจ้า 4 คน” ผู้เป็นพ่อหันไปถาม 

“ผมว่าดีนะครับ แต่จะให้ดีกว่านี้ควรจะเปิดเต็มวัน โดยให้มีหมอ พยาบาลประจำสำหรับคนไข้ทั่วไป ที่อาจจะบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยเล็กน้อย ที่สามารถปฐมพยาบาลเบื้องต้นได้” ยูจิเสนอไอเดีย 

“อืม แล้วเราว่าไงชุนจิ” พ่อหันไปถามลูกชายคนโต 

“ดีนะครับ อย่างน้อยละแวกนั้นก็ยังไม่มีคลินิกที่เปิดเต็มเวลา ส่วนใหญ่จะเปิดช่วงเย็น ถ้าเกิดมีคนไข้ตอนเช้าส่วนมากก็จะมาโรงพยาบาลกันหมด บางคนไม่ได้เจ็บป่วยอะไรมากก็ต้องมาเสียเวลารอนาน” ชุนจิออกความเห็น 

“ตอนนี้ทั้งหมดอยู่ขั้นตอนเตรียมงานครับ เพราะผมจะทำเป็นมอลล์ครับ ในส่วนค่าเช่าที่ของผู้เช่าเดิม ผมคุยกับผู้เช่าแล้วครับ เขายินดีให้เราขึ้นราคาได้ เพราะอย่างน้อยผมก็เอื้อพวกเขาหลายอย่างอยู่” ริวจิบอกออกไป 

“เราไม่ได้เดือดร้อน ก็อย่าทำนาบนหลังคนลูก เราทำแบบนี้เราได้บุญ เขาอยู่ได้เราก็อยู่ได้ พ่อเห็นด้วย” คุณป๋าเอ่ยสนับสนุน 

“แล้วเรากับมิกิเป็นยังไง” คุณป๋าเอ่ยถาม 

“ดีครับ น้องไม่งอแงครับ แต่วันนี้งอนนิดหน่อย” ริวบอกออกไปแบบอ้อมแอ้ม 

“ฮ่าๆๆๆๆ ลงว่ามิกิงอน ง้อยาวอยู่นะว่าที่ลูกเขย ฮ่าๆๆๆ” พ่อตาหัวเราะร่วน 

“ริว สนใจเอาคลับเฮ้าส์มาร่วมกับ PT Group ไหม ลองปรึกษาเพื่อนๆ ดู เข้ามารวมกัน ดูแลงานจากที่บ้านได้ ให้เพื่อนนายวางระบบให้ พี่อยากปรับปรุงระบบของคลับเฮ้าส์อยู่แล้วเอามารวมกันในกรุ๊ปซะแล้วมาช่วยกันบริหารแบ่งผลประโยชน์กันไป หรือจะคงเดิมในส่วนผู้ถือหุ้นก็ได้ ที่ชวนมารวมไม่ใช่อะไร อยากวางระบบให้เป็นมาตรฐานเดียวกันไหน ๆ ก็ถิ่นเดียวกันแล้ว” 

“ครับ เดี๋ยวผมไปลองคุยในกลุ่มดูก่อนคลับ ส่วนเรื่องวางระบบการบริหาร คงต้องคุยกับเทนจิ เจ้าพ่อสื่อสาร ขานั้นทำเรื่องระบบเน็ตเวิร์คด้วย” ริวบอก 

“อืมลองคุยดู แล้วอีกเรื่อง ว่างๆ ลองนัดเพื่อนเราทีมาคุยรายละเอียดกัน” เมจิเอ่ยบอกกับริว” 

“ครับ” 

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑ 

โอ้ยอีนู๋ของไรท์ ทำโทษริวจิซะผู้จะร้องไห้ ก็รักเมียอะนะ ทำเมียจำ สมหน้า หื่นได้โล่ห์ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น