Sakuya Aika

พี่ไนท์จะไม่อ่อนโยนแล้ว~ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมคู่นี้นะคะ เมนต์ติชมได้คร่า

ชื่อตอน : บทที่ 2 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (2)
แบบอักษร

ผมเกือบสำลักอากาศตอนได้ยินเฉลย มองหน้าไอ้ไนท์อย่างกระอึกกระอัก ความคิดในหัวยุ่งเหยิงไปหมด ถ้าผมรู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่คือร้านแนวนั้น ไม่มีทางที่ผมจะย่างเท้าเข้ามาแน่ ต่อให้รู้ว่าไอ้ไนท์จะตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ก็ตาม ทว่าทุกอย่างที่จินตนาการไว้ในหัวกลับตาลปัตรไปหมด

ไอ้ไนท์ไม่ได้โดนฝืนใจ เผลอๆ มันเป็นฝ่ายลากผู้ชายเข้ามากินในห้องน้ำด้วยซ้ำ แล้วร้านที่ผมชื่นชมตอนแรกว่าบรรยากาศดีเสือกเป็นบาร์เกย์!

“กู... คือกู...” ผมมองสบสายตาคมกริบของไอ้ไนท์อย่างกระอึกกระอัก

“หืม...” มันหรี่ตาลงอย่างรอฟัง ส่งเสียงครางต่ำออกจากลำคอเต็มไปด้วยแววสงสัย ผมเครียดจนเหงื่อแตก ความรู้สึกกดดันทำให้ผมร้อนรนและอยากหลุดพ้นออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“เออ! กูมันบ้าเองที่ตามมึงมา” ผมโพล่งออกไปอย่างเหลืออด ก่อนจะผลักร่างสูงบางของไอ้ไนท์ออกให้พ้นทางแล้วหุนหันเดินออกจากร้าน จ้ำอ้าวตรงมาที่รถโดยไม่หยุดหายใจ

ปึ้ก! ผมเปิดประตูขึ้นรถ

ปึ้ก! เสียงเปิดปิดประตูฝั่งตรงข้ามมาพร้อมกับแรงทิ้งตัวลงนั่ง ผมหันขวับ ใจหายวาบเมื่อเห็นไอ้ไนท์ยิ้มโชว์ฟันขาวอยู่ข้างๆ

“เฮ้ย!...”

“กูไม่ได้ขับรถมา ไปส่งด้วย” มันบอก

“เดี๋ยวๆ มึงขึ้นมาได้ไง”

ผมโพล่งถามอย่างตกใจ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันตามผมมา แล้วเมื่อกี้มันบอกว่าไงนะ ให้ผมไปส่ง? ฝันหวานอยู่หรือไงวะ

“มึงรีบลงจากรถกูไปเลย คู่ขามึงรออยู่ไม่ใช่เหรอ”

“มึงก็รู้ไอ้หมอนั่นมันอันตราย มึงแน่ใจเหรอว่าจะให้กูไปกับมันจริงๆ”

ไอ้เหี้ย! มึงไม่ต้องมาทำหน้าใสซื่อใส่กูเลยนะ ผมมองท่าทางไร้เดียงสาของไอ้ไนท์อย่างรู้สึกโมโห ราวกับว่ามันเอาความเป็นห่วงของผมก่อนหน้านี้มาขยี้เล่น ซึงกูโคตรเกลียด! - -เป็นคนรับความจริงไม่เก่ง

“ไม่ต้องมาเฉ ลงไป!” ผมไล่อย่างไม่คิดจะไว้หน้า

“กูไม่มีรถ จะให้กูกลับยังไง”

ยังจะมีหน้ามาพูดอีก ผมสูดหายใจเข้าปอดลึก มองใบหน้าจนปัญญาของคนข้างๆ ควันออกหู

“อย่าแกล้งโง่ แท็กซี่ก็มีสัส!”

“กูไม่นั่งแท็กซี่”

เสียงที่คล้ายจะจริงจังของไอ้ไนท์เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่แต่ขณะเดียวกันก็เหมือนไม่มี ผมเลยสรุปเอาเองว่ามันเป็นพวกผู้ดีตีนแดง เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เหยียดการนั่งแท็กซี่

“...เกิดเจอแท็กซี่หื่นปล้ำกูขึ้นมาจะทำยังไง”

ผมแทบถุยน้ำลายเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของไอ้ไนท์ มองมันด้วยสายตาหยามเหยียด

“มีแต่มึงแหละจะปล้ำแท็กซี่ ลงไปได้แล้วไอ้สัส จะหน้าด้านไปถึงไหนวะ สะกดคำว่าอายเป็นไหมห๊ะ”

ผมคิดว่าเดี๋ยวมันก็คงหาข้ออ้างอะไรมาพูดอีก แต่ไอ้ไนท์กลับเงียบกริบจนผมยังประหลาดใจ อย่าบอกดูกูว่ามึงกำลังสลด?

ผมมองคนตรงหน้าที่จู่ๆ ก็เงียบไป “…ไนท์”

“ถ้ามึงลำบากใจ กูไม่รบกวนก็ได้”

ไอ้ไนท์พูดเสร็จก็หันไปเปิดประตูลงจากรถด้วยท่าทางหดหู่

“เฮ้!?”

ผมมองประตูรถที่ถูกปิดอย่างตั้งตัวไม่ทัน บทจะไปก็ไปดื้อๆ งี้เลยเหรอ แต่แทนที่ผมจะดีใจกลับรู้สึกผิดต่อใบหน้าหม่นหมองของไอ้ไนท์แทน แล้วผมก็ทนไม่ไหวเปิดประตูลงจากรถตามไปคว้าข้อมือมันไว้จากด้านหลัง

หมับ!

“มึงจะไปไหน”

ไอ้ไนท์หันกลับมา มันบิดข้อมือออก “ปล่อยกู”

แล้วก็หันหลังเดินออกไป ผมสบถลมหายใจอย่างหัวเสีย สาวเท้ายาวๆ ไปดักหน้ามัน “เป็นเหี้ยอะไรวะ พูดแค่นี้ทำเป็นใจบาง”

“....” ไอ้ไนท์สบตาผมแต่ไม่พูดอะไร เดินเลี่ยงออกไปด้านข้าง เมินกันเห็นๆ

“เฮ้ย” ก่อนที่มันจะก้าวออกไปผมคว้าไหล่มันไว้

ไอ้ไนท์ชะงักหันหน้ากลับมาถามเสียงฉุน “มึงจะเอายังไงตะวัน”

“มึงนั่นแหละจะไปไหน”

“แล้วมึงจะอยากรู้ทำไม ที่จริงมึงไม่ควรตามกูมาด้วยซ้ำ ถ้ามึงไม่อยากเห็นหน้ากู ก็อยู่ห่างๆ กูไว้ อย่ามายุ่ง!” ไอ้ไนท์ปัดมือผมออกจากไหล่อย่างไม่พอใจ ผมถึงกับอึ้ง มองมันที่กำลังจะเดินออกไปด้วยสายตาละล้าละหลังไม่รู้จะเงียบหรือเรียกมันไว้ดี

“ไนท์...!?”

เสียงเรียกดังมาจากทางกลุ่มคนที่เดินผ่านแล้วก็มีคนหนึ่งเดินแยกออกมา

ผู้ชายรูปร่างสูง ตาเรียวคม จมูกเป็นสันตรงแบบที่พบเจอได้มากในหมู่ชาวต่างชาติเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าไอ้ไนท์ เส้นริมฝีปากเรียวชัดกระตุกยิ้ม

“เป็นมึงจริงๆ ด้วย”

“ไลท์…” ไอ้ไนท์ไหวตัว หันมองคนที่โผล่มาใหม่ชัดๆ แววตาคมกริบระริกไหวแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งจนแทบไม่ทันสังเกตุเห็นถ้าผมไม่ได้จับจ้องมันอยู่ตลอดเวลา

ผมหรี่ตามองคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกสงสัย คนที่ชื่อไลท์ท่าทางดีใจที่เจอไอ้ไนท์โดยบังเอิญ แต่ใบหน้าไอ้ไนท์แม้จะสงบนิ่งแต่กลับมีบรรยากาศกระอักกระอ่วนเบาบางเคลือบอยู่

“เป็นยังไงบ้าง กลับบ้านบ้างหรือเปล่า” หมอนั่นถามหลังจากนิ่งเงียบกันไปพักหนึ่ง

“เปล่า...” เสียงเบาโหวงดังลอดลำคอ ไอ้ไนท์หรี่ตาลง นัยน์ตาเจือไปด้วยแววสงสัยในตัวคนตรงหน้าแต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

“อ่อ...” หมอนั่นพยักหน้าเหมือนรู้เหตุผลอยู่แล้วรอยยิ้มเจือจางลงเล็กน้อย ถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ “กูติดต่อมึงได้หรือเปล่า พอดีกูออกจากบ้านมาสักพักแล้ว”

ไนท์มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงที่หวาดหวั่นอยู่ในที “แล้วพ่อล่ะ”

ไลท์ยักไหล่ “ก็ไม่ว่าอะไร แต่คงน้อยใจบ้างตามประสาคนแก่ขี้เหงาน่ะแหละ กูถึงถามไงว่ามึงกลับบ้านบ้างไหม ว่างๆ ก็ไปหาพ่อบ้าง”

“....” ไนท์เงียบ

...หรือสองคนนี้จะเป็นพี่น้องกัน ดูๆ ไปก็หน้าตาเหมือนกันนี่หว่า... โดยเฉพาะนัยน์ตาทรงเสน่ห์แบบแปลกๆ คู่นั้น

ที่ตอนแรกผมไม่สะกิดใจจนกระทั่งได้ยินบทสนทนาของพวกมันก็เพราะมันสองคนผมคนละสี ไอ้ไนท์ผมดำแท้ๆ แต่อีกคนดันผมสีน้ำตาลบรอนซ์ ไม่รู้สีผมธรรมชาติหรือย้อมมา หรือที่จริงไอ้ไนท์ก็ผมสีนี้แต่มันย้อมดำ? เออเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ะ

“ไลท์! ไปยังวะ” เสียงตะโกนเรียกดังมาจากกลุ่มคนที่ยืนรออยู่ตรงริมถนน คนถูกเรียกหันขวับ โบกมือให้พวกตัวเองสองสามทีก่อนจะหันกลับมาพูดกับไอ้ไนท์อย่างรีบๆ

“กูต้องไปแล้ว ว่างๆ จะไปให้เลี้ยงเหล้านะพี่ชาย” หมอนั่นตบไหล่ไอ้ไนท์เบาๆ ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ กลับไปหาเพื่อนตัวเอง

ผมมองตามคนกลุ่มนั้นไปจนลับตาก่อนหันกลับมามองไอ้ไนท์ที่เหมือนกำลังจมดิ่ง “น้องชาย?”

คำถามของผมทำให้มันมองสบตาผมนิ่ง... แล้วกะพริบตา ส่งเสียงในลำคอตอบสั้นๆ “อืม” ก่อนจะเดินออกไปทั้งอย่างนั้น

“....” ผมมองแผ่นหลังงองุ้มที่กำลังเดินห่างออกไป ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่า ท่าทางไอ้ไนท์ดูเงียบขรึมแปลกๆ หลังจากเจอน้องชาย

เห็นไอ้ไนท์เดินคอตกออกไปทั้งแบบนั้นแล้วผมรู้สึกหายใจไม่คล่องคอ สาวเท้าตามไปอย่างไม่ทันคิด

“ไนท์มึงจะไปไหน”

ผมคว้าบ่าแข็งๆ ของมันให้หันกลับมาเผชิญหน้า ไอ้ไนท์ไม่ได้ต่อต้าน มันหมุนตัวกลับมาแล้วมองหน้าผมด้วยสายตาคลุมเครือ

“มึงกลับไปเถอะ กูจะไปหาอะไรดื่ม” มันพูดเสร็จเตรียมจะหันกลับไป ท่าทางเหมือนกำลังเก็บงำความทุกข์ในใจซึ่งถ้าให้ผมเดา ที่กราฟจิตใจไอ้ไนท์ดิ่งลึกแบบนี้ต้องเกี่ยวกับน้องชายของมัน และไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าปล่อยมันไว้คนเดียวไม่ได้ หรือผมจะหงุดหงิดเรื่องที่ถูกบีบีงี่เง่าใส่ไม่หายเลยยังไม่กลับเหมือนกัน



ปล.ยังไม่ได้เช็กคำผิด

TALK :: แวะมาปล่อยตอนใหม่ต้อนรับสงกรานต์ และสวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ

ขอให้ทุกคนเล่นน้ำอย่างสนุกและเล่นอย่างปลอดภัยนะคะ

พี่ไนท์กะตะวันน่าจะอีกนาน หยอดกระปุกไว้รอโลด ไว้ต้นฉบับเสร็จเมื่อไหร่จะแจ้งอีกทีน๊า ตอนนี้ก็อ่านแบบกะปริดกะปรอยไปก่อน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น