Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 70 หัวใจเหล่าไป๋เต้นไม่เหมือนนาย

ชื่อตอน : บทที่ 70 หัวใจเหล่าไป๋เต้นไม่เหมือนนาย

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 12:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 70 หัวใจเหล่าไป๋เต้นไม่เหมือนนาย
แบบอักษร

        เผิงกวนอิงเห็นจูอี้หลงยังนอนหลับอยู่ จึงหมายจะอุ้มเขาไปนอนที่เตียง แต่พอเขาก้มตัวลง จูอี้หลงก็พลิกตัวนอนหงายลืมตามองก่อนจะค่อยๆพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาพนักโซฟา เผิงกวนอิงนั่งลงบนโซฟา เขายกเท้าจูอี้หลงขึ้นวางบนตัก

        "ฉันรู้ว่านายโกรธ แต่ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะฉันก็โกรธเหมือนกัน" เผิงกวนอิงกล่าวอย่างอ่อนโยนแต่น้ำเสียงแฝงด้วยความจริงจัง จูอี้หลงพลิกตัวนอนหงาย งอเข่าทั้งสองข้างแล้วใช้เท้าถีบถองบริเวณต้นแขนและอกของเผิงกวนอิงเบาๆหลายครั้ง มองดูคล้ายเด็กที่กำลังงอแง

        เผิงกวนอิงหัวเราะเบาๆ เขาปล่อยให้เพื่อนถีบเขาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะรวบเท้าทั้งสองไว้ แล้วเบี่ยงตัวขึ้นนั่งเข่าข้างหนึ่งคร่อมจูอี้หลง วางเท้าอีกข้างหนึ่งไว้ที่พื้น เขาโน้มตัวไปมองหน้าเด็กงอแงที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาโกรธขึ้ง เผิงกวนอิงถอนหายใจเบาๆ มือข้างขวาจับพนักโซฟาไว้ในขณะที่มือข้างซ้ายค่อยๆลูบไล้เก็บผมที่ยุ่งเหยิงของจูอี้หลงให้เป็นระเบียบ

        "ฉันว่ามันถึงเวลาที่เราจะคุยกันอย่างเปิดอกแล้วนะ" น้ำเสียงฟังดูคล้ายคำอ้อนวอนมากกว่าที่จะเป็นคำสั่ง เขาจ้องตาจูอี้หลงตรงๆ

        "นายรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้เหล่าไป๋กำลังประชดนายอยู่" เขาลูบผมจูอี้หลงเบาๆ แล้วพูดต่อ

        "ไม่ว่าจะไอ้คลิปหลุดหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เขาทำตอนนี้ เขาทำเพราะน้อยใจนาย... "

        "แล้วเขาจะเลิกน้อยใจไปเอง" จูอี้หลงบอก น้ำเสียงเขาเรียบๆไร้อารมณ์

        "แล้วนายล่ะ เลิกได้ไหม?" เผิงกวนอิงถาม จูอี้หลงขมวดคิ้วตั้งคำถามทางสายตา

        "นายจะเลิกรักเหล่าไป๋ได้ไหม" เผิงกวนอิงถามย้ำ นัยน์ตายังจับจ้องที่ใบหน้าของจูอี้หลง ที่กระพริบตาถี่ๆแล้วชำเลืองตาหลบไปด้านข้าง

        "รักอะไร" จูอี้หลงตะคอกในลำคอเบาๆ

        "อาหลง นายก็เห็นแล้ว คนอย่างไป๋อวี่ ถ้าเขาบ้าขึ้นมาเขาทำได้ทุกอย่าง เขาบินตามนายไปซิดนีย์ รู้มั้ยว่ามันหมายความว่าอะไร มันหมายความว่าเพื่อนายแล้ว เขาทิ้งการเป็นดารา เขาทิ้งความฝันของเขาได้สบายๆ นายก็รู้ ขอแค่มีใครสังเกตเห็นเขาที่สนามบินหรือที่โรงแรม เขาก็จะโดนขุดคุ้ยจนอาจจะอยู่ในวงการไม่ได้อีก" พูดมาถึงตอนนี้ เผิงกวนอิงก็นึกอยากจะต่อยไป๋อวี่ให้ฟันร่วงเลือดอาบ เพราะมันเท่ากับว่าไป๋อวี่เอาอาชีพและความฝันของจูอี้หลงเข้าไปเสี่ยงด้วย จูอี้หลงเห็นแววตาของเขาแล้วดูเหมือนจะเดาความคิดเขาได้

        "แล้วฉันล่ะ ... เขานึกถึงแต่ตัวเอง ไม่ได้นึกถึงฉันเลย" จูอี้หลงเริ่มสวนกลับบ้าง

        "มาบอกฉันทำไม นายต้องบอกเหล่าไป๋สิ" พูดจบเขาก็ก้มลงจูบหน้าผากจูอี้หลงเบาๆ จูอี้หลงรีบใช้อุ้งมือถูเช็ดหน้าผาก สายตาต่อว่าประมาณ อีกแล้ว นายนี่! เผิงกวนอิงหัวเราะเบาๆ เขาใช้มือข้างที่ไม่ได้จับพนักโซฟาดึงผ้าห่มออกจากตัวเพื่อนจนหมด ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเข่าแล้วใช้เท้าข้างที่ยันบนพื้นเขี่ยผ้าห่มที่กองอยู่ออกไป

        "เขาถึงขั้นทำร้ายนาย ต่อให้เขาไม่ได้ตั้งใจก็เถอะนะ แต่ดูท่าเขาคงไม่คิดจะเอาไว้แม้แต่ชีวิตตัวเอง" คำพูดนี้ทำให้จูอี้หลงรู้สึกละอายใจแล้ว เขารู้ดีว่าวันนั้น เป็นเขาเองที่บีบคั้นไป๋อวี่ให้โกรธจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ

        "เขาจะต้องถามทำไม เรื่องสินบนนั่น เรื่องแค่นี้เขายังไม่รู้จักฉัน ยังคิดว่าฉันรับสินบนอีก" จูอี้หลงกระชากเสียง

        "น้อยใจเหรอ เลยยิ่งประชดสินะ..." เผิงกวนอิงตบแก้มจูอี้หลงเบาๆ

        "ฉันโกรธต่างหาก" จูอี้หลงเสียงแก้ให้ห้วนๆ

        "เอาเถอะ จะโกรธก็ดี จะน้อยใจก็ดี ... ถ้าเป็นคนอื่นนายคงไม่ใส่ใจอะไร.... นายคงไม่สนว่าใครจะคิดอะไร ใช่ไหมเล่า" จูอี้หลงเงียบไป น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมา

        "นายแคร์เขา ทำไมนายไม่บอกเขาเล่า ... นายสองคนจะนั่งคุยกันดีๆได้ไหม" เผิงกวนอิงถาม แล้วใช้มือค่อยๆเลิกชายเสื้อจูอี้หลงขึ้นมา

        "ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ แล้วจะคุยทำไม" น้ำเสียงเริ่มเครือ เผิงกวนอิงหยุดมือ

        "จะรักจะเลิก มันก็ต้องเปิดใจคุยกัน ..."

        "เลิก เลิก เลิก เลิกอะไร..." จูอี้หลงน้ำตาร่วงแล้ว

        "ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซักหน่อย"

        "แกนอนกับเขา! แล้วแกคิดว่าแกเป็นอะไร" เผิงกวนอิงเริ่มส่งเสียงดังขึ้น

        "ลองมานอนกับฉันดูไหม" เขาถาม สองมื้อรั้งชายเสื้อจูอี้หลงขึ้นจนถึงยอดอก เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและแผ่นอกขาว เผิงกวนอิงมองดูยอดอกสีชมพูที่ตั้งแข็งขึ้นมาเมื่อมันสัมผัสอุณหภูมิที่เย็นกว่า เขาถอนหายใจเฮือก ดึงเสื้อออกทางศรีษะจูอี้หลงที่ยกแขนเหยียดไปเหนือหัว ยอมให้เพื่อนถอดเสื้ออย่างว่าง่าย

        "ให้ตายเถอะ" เขามองหน้าจูอี้หลงแล้วสบถ คนที่นอนหงายอยู่ใต้ร่างเขา ตอนนี้หน้าเปรอะไปด้วยน้ำตา น้ำมูกใสๆไหลย้อยมาถึงริมฝีปาก เผิงกวนอิงใช้เสื้อยืดในมือเช็ดน้ำตาน้ำมูกให้เพื่อน

        "ลุก ไปอาบน้ำล้างหน้าซะ"

        "ไม่อาบได้ไหม เมื่อคืนก็อาบ" มีการต่อรอง ...

        "แค่นอน... ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย" บ่นเบาๆ ยกอุ้งมือสองข้างขึ้นปาดน้ำตาที่เปรอะบนขนตาทิ้ง

        "อ้อ ได้เลย เดี๋ยวทำอะไรกันก่อนแล้วค่อยไปอาบก็ได้" เผิงกวนอิงโน้มตัวลงฉกจูบที่ริมฝีปาก แล้วต้องร้องโอ้กเมื่อจูอี้หลงชันเข่าขึ้นมายันบริเวณหว่างขาของเขา

        "แอ้ก แอ้ก ไอ้บ้า จะลุกก็บอกกันก่อนสิโว้ย" เขาหงายหลังทรุดก้นลงนั่งกับโซฟา จูอี้หลงยันตัวลุกขึ้นนั่ง วางเท้าทั้งสองลงบนพื้น ขยับเข้าใกล้เพื่อนรัก เอียงตัวลงกอดแล้วซบหน้าตรงหว่างอกของเผิงกวนอิงที่ยังสูดปากซี้ด ขยับเข่าขึ้นลง เขาปล่อยให้จูอี้หลงกอดอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ก่อนจะพูดขึ้น

        "คุยกับเหล่าไป๋ดีๆหน่อยไหม" จูอี้หลงอื้อตอบมา

        "ฉันจะจัดการทางไป๋เทียนจ้าวให้" เผิงกวนอิงบอก

        "จัดการ?" จูอี้หลงอู้อี้ถาม ก่อนจะเอียงหน้าแนบหูกับอกเพื่อน เสียงหัวใจที่เต้นตุบตุบตุบเป็นจังหวะอย่างมั่นคงนั่นทำให้จูอี้หลงระบายลมหายใจออกช้าๆ ริมฝีปากเผยอรอยยิ้มจางๆ เขาชอบฟังเสียงหัวใจของเผิงกวนอิงเต้น มันเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มั่นคง ไม่เคยเปลี่ยน

        "เขาไม่ได้เกลียดนายหรอก ออกจะชอบนายด้วยซ้ำ" เผิงกวนอิงคว้ามือจูอี้หลงที่กำลังลูบแล้วเขี่ยยอดอกเขาเล่น จูอี้หลงสะบัดมือออกแล้วตีมือเผิงกวนอิงเพี๊ยะใหญ่ ก่อนจะเล่นหน้าอกภายใต้ผ้ายืดบางๆนั้นต่อ หูคอยฟังเสียงหัวใจที่ยังคงเต้นสม่ำเสมอจังหวะไม่เปลี่ยนเหมือนนาฬิกาที่แสนจะเที่ยงตรง

        "นายเล่นยังงี้กับเหล่าไปด้วยหรือเปล่า" เผิงกวนอิงก้มหน้าถาม จูอี้หลงชะงัก ก่อนจะลูบหน้าอกเขาต่อ

        "หัวใจเหล่าไป๋ไม่เต้นเหมือนนาย"

        "หา? หัวใจไม่เต้นก็ตายสิ"

        "ไม่ใช่ ... มันไม่เคยเป็นจังหวะ มั่นคง ไม่เปลี่ยนอย่างนี้"

        "จะ จะจูอี้หลง" เผิงกวนอิงก้มมองเขาเหมือนเป็นสัตว์ประหลาด

        "คนรักกัน มีอารมณ์ให้กัน หัวใจมันไม่เต้นสม่ำเสมอเป็นนาฬิกาหรอก" ใครมันจะได้ฝึกสมาธิติดกันมาเป็นสิบปีเหมือนเขาเล่า เผิงกวนอิงตะโกนในใจ

        "ฉันจะเชื่อใจคนที่หัวใจเต้นแบบนั้นได้มั้ย" จูอี้หลงถาม หัวยังคงซบอยู่ที่เดิม

        "วันนี้ หัวใจเขาอาจจะเต้นอย่างนั้นเพื่อฉัน แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ" เขาถามแล้วยิ่งกดแก้มลงบนอกหนาของเผิงกวนอิง ฟังเสียงตุบตุบตุบ

        "แล้วหัวใจนายล่ะ" เผิงกวนอิงถาม ....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}