Puchii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 13 : #กันต์ไวท์

ชื่อตอน : สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 13 : #กันต์ไวท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 412

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สุดท้ายกลายเป็นเธอ ตอนที่ 13 : #กันต์ไวท์
แบบอักษร

สุดท้ายกลายเป็นเธอ 

ตอนที่ 13 : #ไวท์กันต์ 

นักเขียน : Puchii 

-กันต์- 

เปิดเทอมแล้วเมื่อเช้าผมไปคณะ พอเดินถึงตึกก็เจอเมฆนั่งรออยู่ 

"ขึ้นห้องเลยป่ะ" ผมไปถึงคณะก็ใกล้ได้เวลาเรียนแล้ว เลยต้องรีบทำเวลา 

"เออ ป่ะ" ผมกับเมฆเข้าไปในห้องก็เจอโอมห์กับนิ่มนั่งอยู่ในคลาสแล้ว 

"มากันนานแล้วเหรอ?" เมฆถาม นิ่มพยักหน้ารับ เมฆเลือกนั่งข้างหน้านิ่ม ที่นั่งของผมเลยเป็นเก้าอี้ที่อยู่ข้างหน้าโอมห์ 

"ไง มากับนิ่มเหรอ" ผมถามโอมห์ มันเงยหน้ามามองผม มันพยักหน้าแล้วก็ยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ทำผมรู้สึกได้ทันทีที่ว่ามัน 

ฝืนยิ้ม 

รู้สึกหนักอึ่งในใจขึ้นมาทันที กลายเป็นผมก็ต้องฝืนยิ้มกลับไป แล้วหันกลับมานั่งที่ 

ผมจะพยายามเพื่อกลับไปเป็นเพื่อนกับมัน ตั้งแต่วันที่มันไปเก็บของออกจากห้อง ผมไม่ได้เจอมันอีก หลายครั้งอยากโทรหามัน แต่เพราะวันนั้นมันยืนยันแล้วว่าสำหรับผมกับมันเป็นได้แค่เพื่อน 

ที่ผ่านมาผมไม่เคยต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพราะผมไม่เคยคิดจะคบกับคนใกล้ตัว แต่ผมก็พลาด ตอนนี้สิ่งที่ผมกังวลมันใช่แค่เรื่องของมัน แต่ยังมีเรื่องไวท์อีกที่ผมต้องคิดให้มาก เพราะมันคือน้อง คนใกล้ตัวแบบที่ชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดจะยุ่ง แต่ในตอนนี้ผมกับมันไปไกลกว่านั้นแล้ว 

สำหรับโอมห์คงต้องใช้เวลาอีกซักพัก ส่วนไวท์ ผมดีใจที่สุดที่ทุกวันนี้มีมันอยู่ด้วย มันอาจจะไม่รู้ตัว แต่ในช่วงเวลาที่ผมแย่ที่สุด มันก็เข้ามา สิ่งที่มันเป็น สิ่งที่มันทำให้ผม ทำให้ผมยังไปต่อได้ในทุกๆวันกับการตื่นมาเจอมันในทุกๆเช้า และกลับไปเจอมันทุกๆ วันแบบนี้ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้มันก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เพราะผมคือคนที่ทำร้ายมัน และอีกปัญหาตอนนี้คือผมไม่รู้เลยว่ามันคิดยังไงกับผมกันแน่ 

“กลับเลยเปล่า” เมฆถามนิ่มกับโอมห์ตอนที่เราเลิกคลาสแล้ว 

“อืม เดี๋ยวกูกลับกับนิ่ม” โอมห์ตอบก่อนจะมองมาที่ผมยิ้มๆ 

“เออ เจอกันพรุ่งนี้” เมฆตบไหล่โอมห์เบาๆ 

“ไว้เจอกัน” ผมถือโอกาสพูดออกมาบ้าง โอมห์มันยิ้มแล้วพยักหน้าให้ผม ผมก็ยิ้มตอบ ตอนนี้รู้สึกได้เลยว่าเราต่างก็พยายามอย่างเต็มที่ให้เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องอึดอัด เมฆโบกมือให้คนที่เดินไป ก่อนจะถามผม 

“มึงโอเคใช่เปล่า” 

“เออ โอเคอยู่แล้ว” 

“แหม มีน้องไวท์ทั้งคน พี่กันต์ไม่เป็นไรหรอกเนอะ!” ไอ้เมฆทำท่าล้อเลียนผม ผมมองมันพร้อมยกเท้าทีบ มันขยับตัวหนีทันทีเหมือนรู้ทัน 

“รู้ดีนักมึงอ่ะ” 

“อย่ามาทำตึง มึงคิดอะไรอย่าคิดว่ากูไม่รู้” หึ ผมอยากจะถีบมันจริงๆ ไอ้เวรนี่ 

"ไปไกลๆเลยมึงอ่ะ กูจะกลับห้องแล้ว” 

“อ่าว แล้วรับน้องหละ มึงไม่ไปช่วยกันหน่อยไง” 

“ไม่อ่ะ วันแรกมึงจะอะไรนักหนา ไปเถอะ ปากเก่งแล้วต้องทำงานเก่งด้วยเพื่อน” ผมตบไหล่มันเบาๆ ก่อนเดินหนีออกมา 

“แหม มึงอย่ามาทำดึง จริงๆ จะกลับไปนอนรอน้องที่ห้องเหอะ คิดถึงเมียแล้วเหรอครับพี่กันต์” ผมหันกลับไปชี้หน้าคาดโทษที่มันพูดจากวนตีน แล้วก็ต้องยิ้ม พร้อมถอนหายใจออกมา เพราะเอาเข้าจริง ก็ต้องยอมรับว่าที่ผมมีไวท์อยู่ มันก็ช่วยได้มากจริงๆ 

-ไวท์- 

ผมไปเรียนวันแรกก็ได้เพื่อนใหม่ มิค อาย และก็กิ๊ฟ สำหรับผม มิค เป็นอีกคนที่น่าอิจฉา มันใส่แค่ชุดนักศึกษายังดูดี หน้าตามันไม่ได้หล่อแต่กลับดูมีเอกลักษณ์ที่ใครเห็นต้องจำหน้ามันได้ง่ายๆ 

ส่วนอายกับกิ๊ฟ เพื่อนผู้หญิงของผม อายเป็นคนน่ารัก ส่วนกิ๊ฟเป็นผู้หญิงที่ดูห้าวๆหน่อย ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมัธยม พวกเราเจอกันตอนที่ลงมาทำกิจกรรมรับน้องข้างล่าง เพราะตอนที่ผมไปถึงห้องเรียนอาจารย์ก็กำลังจะเข้าสอนแล้ว 

"เสร็จซักที นั่งกับพื้นจนเหน็บจะกินตายแล้ว" มิคบ่นหลังจากพี่ๆปล่อยให้แยกย้ายกันกลับบ้านได้ 

"นั่นซิ เราสองคนนี่ดิลำบากใส่กระโปรงแบบนี้มานั่งพื้นนานๆ ขาชาไปหมดแล้ว อายพรุ่งนี้เราว่าใส่พีทมาดีกว่า" กิ๊ฟพูดพร้อมกับปัดกระโปรงไปด้วย 

"น่าจะดีกว่าเนอะ เมื่อยจังกิ๊ฟ กลับไปนวดให้หน่อยนะ" อายพูดยิ้มๆ กิ๊ฟพยักหน้ารับ 

"ไวท์กับมิคจะกลับหอกันเลยใช่ไหม" 

"ใช่ เราอยู่คอนโดข้างมออ่ะ เดี๋ยวเดินไป" 

"เดี๋ยวกูขับรถไปส่งก็ได้ไวท์" 

"ก็ได้ งั้นนี่ไปกับมิค แล้วอายกับกิ๊ฟกลับไงอ่า" 

"เดี๋ยวเราสองคนเดินไปได้ แวะหาอะไรกินด้วย หอเราอยู่แค่นี้เอง เราอยู่หอในอ่า ไวท์กะมิคกลับเถอะไว้พรุ่งเจอกัน" อายบอกผมแล้วก็เดินไปกับกิ๊ฟ ผมมองตามเพราะรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากคนหนึ่งผิวขาวตัวเล็ก เสียงหวาน แบบนี้หนุ่มไหนๆก็ชอบ 

"โหย ถ้าจะมองตามขนาดนี้กูว่าเดินตามไปส่งเลยเหอะไวท์" ผมหันกลับมามองมิคที่กำลังยิ้มให้ผมอย่างล้อเลียน 

"ไม่ใช่หละมึงอ่ะ ไปเหอะ" 

"เชิญทางนี้เลยครับคุณชาย" พอมันพูดกับผมแบบนั้น 

"ทำไมเรียกกูแบบนั้น" ผมขมวดคิ้วมองหน้ามันความสงสัย 

"ไม่มีใครบอกมึงเหรอ..ว่ามึงดูคุณชายมาก เป็นผู้ชายที่ดูน่าทะนุถนอม" 

"นี่มึงจะกวนตีนกูใช่ไหมมิค" "ฮ่าๆๆๆ กูล้อเล่นๆ ทำไมขึ้นง่ายจังวะไปๆ ไปทางโน้น" นิคมาส่งผมที่หน้าคอนโด แล้วก็กลับไป ผมเปิดประตูห้องเข้าไปก็เจอพี่กันต์นั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟา 

"วันนี้กลับไวจังพี่" 

"อืม รับน้องเลิกเร็วอ่ะ กลับมายังไง" ผมยิ้มออกมา จริงๆมาอยู่ไกลบ้านแบบนี้ กลับมาแล้วมีคนคุยด้วยก็ดีเหมือนกัน 

"เพื่อนมาส่งอ่ะ" 

"มีเพื่อนไวเหมือนกันนะเนี่ย" 

"แน่นอน คนหล่อใครๆก็อยากเป็นเพื่อนอยู่แล้ว" ผมตั้งใจพูดแกล้งกวนๆ พี่กันต์ยิ้มมุมปากทำหน้าล้อเลียนผมที่บอกว่าตัวเองหล่อ 

"ครับ คนหล่อมาใกล้หน่อยดิ" ผมเดินเข้าไปหา วางกระเป๋าข้างโซฟาแล้วนั่งลงข้างๆ พี่กันต์หันมามองผม ก่อนที่จะทิ้งหัวลงที่ไหล่ผม ดึงแขนผมไปกอดไว้ ผมได้แต่นั่งนิ่ง หันไปมองคนที่หลับตาพลิ้มอยู่แบบนั้น 

“เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ยพี่” 

“เหนื่อย ขออยู่แบบนี้แปปนึงนะ” 

“เหนื่อยแล้วทำไมไม่ไปนอนพักดีๆหละพี่ อยู่อย่างนี้ก็ไม่หายหรอก” 

“อยู่เฉยๆดิ แปปเดียวน่า ชาร์จแบตแปป” พอผมจะขยับตัวลุก พี่กันต์ก็ดึงผมลงไปนั่งเหมือนเดิมโดยแขนสองข้างย้ายมากอดเอวผมแทน 

“พี่กันต์ ผมว่าช่วงนี้พี่ชักจะแปลกๆเกินไปแล้วนะ” 

“แปลกตรงไหน” 

“ตรงเนี่ย!!” พี่กันต์ลืมตามามองผม ผมก็ชี้ไปที่แขนของเขาที่ยังกอดผมไม่ปล่อย พอผมพูด พี่กันต์ก็หน้าตึงขึ้นมาทันที ปล่อยมือจากผม แล้วก็ทิ้งหัวลงไปกับพนักโซฟาแทน 

“พี่กันต์” ผมเรียกคนที่กำลังหลับตานอนทำเป็นนอนนิ่งใส่ผม 

“ไหนเคยพูดว่าถ้าช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้นได้ก็จะช่วยไง” เฮ้ย เดี๋ยวนะ ไปเคยพูดตอนไหน เคยเปล่าว่ะ...ไม่อ่ะ...ไม่เคยเว้ย!! 

“ผม...ผมไม่เคยพูด” 

“ที่เคยบอกว่าเห็นพี่เสียใจ ไวท์ก็ปลอบใจพี่” เง้อ จะพูดถึงเรื่องวันนั้นอีกทำไม โอ๊ย ลืมมันไปเหอะ!!!! 

“มัน..เออ...ก็ใช่...” 

“แต่เนี่ยไม่ได้ขออะไรขนาดนั้นเลยนะ...แค่นี้เอง ก็มันเหนื่อย....ช่างเถอะ!!” พี่กันต์พูดแบบนั้นแล้วก็เงียบไป ผมได้แต่มองเขาโดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ผมสับสนกับทุกสิ่งในตอนนี้มาก ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้ เราเป็นพี่น้องกัน ถึงจะเคยอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ช่วงหลังๆมานี่พี่กันต์แปลกไปมาก ผมงงกับสิ่งที่พี่เขาทำ ตั้งแต่วันที่ไปหาหอพี่กันต์ก็เป็นแบบนี้ตลอด บอกตามตรงว่าผมทำตัวไม่ถูก 

“ขอโทษ ถ้าทำให้อึดอัด” 

“พี่กันต์ ผม...” จะให้พูดยังไงว่ะ อย่ามาทำเหมือนเราเป็นแฟนกันได้ไหมว่ะพี่ โอ๊ยยย ช่างเถอะ 

ปึก 

ผมไม่อยากให้พี่กันต์รู้สึกไม่ดี แต่ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี ท้ายที่สุดสิ่งที่ผมทำได้ก็แค่ 

กอดเขา 

ผมลงไปนั่งข้างๆ รั้งคอพี่กันต์เข้ามากอด 

“อย่าคิดมากดิพี่” ผมเข้าใจดีว่า 

กอด 

ในเวลาเหนื่อย ๆ มันดียังไง เพราะผมก็ชอบกอดแม่ผม บางครั้งถึงจะไม่ได้พูดหรือระบายอะไรออกไป แค่ผมได้กอดแม่ ผมก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว แล้วผมก็รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนที่กอดตอบผม 

“ขอบใจนะ” ผมพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม 

“ไม่เป็นไรพี่ หิวไหมผมทำอะไรให้กินเอาเปล่า” 

“ไม่อ่ะ ไปนอนเถอะ” พี่กันต์บอกผม 

“เค งั้นไปอาบน้ำนอนหละนะพี่ มีอะไรก็เรียกนะ” 

“อืม ไปเถอะ เออ ลืมบอก วันศุกร์นี้แม่พี่มานะ ขอไปนอนที่ห้องด้วยคน” หืม ไหนซิ พี่จะมานอนห้องผมเหรอ เฮ้ยยังไงดีว่ะ ตอบไปก่อนหละกัน 

“ครับ” 

“เขาจะขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่แต่เช้ามืด ตีรถมาทีเดียวเลยไม่ไหวจะมานอนนี่ก่อนคืนนึง” เลือกไฟท์ดีจริงๆเลยครับป้ากานต์ ผมเพลีย!! 

“ครับ งั้นผมไปนอนก่อน” ผมลุกขึ้นเดินไปที่ห้อง 

ลา ลั้น ลา ลั้น ลา ลา ลา 

“ทำไรอยู่ว่ะมึง” ผมอาบน้ำเสร็จกลับมาที่ห้องนอนพีมก็โทรเข้ามา 

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ว่า?” 

“เป็นไงบ้าง วันแรก” 

“ก็ดี กูได้เพื่อนแล้ว” 

“เพื่อนสาวอ่ะนะ” 

“เออ ผู้ชายด้วย” 

“หลายคนเลยเหรอว่ะ” 

“3 คน แล้วมึงอ่ะ” 

“กูก็ขนของมาแล้ว ก็ดีสบายดี ห้องดีกว่าไปเช่าหอตั้งเยอะ เรื่องของกูอ่ะช่างเถอะ เอาเรื่องของมึงดีกว่า ถามไรหน่อยได้ป่ะ” 

“ถามอะไรของมึง? ก็ว่ามาดิ!” 

“มึงกับพี่กันต์นี่ยังไงว่ะ?” คำถามของพีททำให้ผมอึ้ง ใจเต้นจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังก้อง 

มันรู้!! มึงรู้ได้ไง!!! ตีเนียนไปก่อนเว้ย 

"อะไรของมึง กูก็ไม่ยังไง" 

"ไวท์ มึงบอกกูได้นะเว้ย" บอกอะไร ไม่บอก กูไม่มีวันบอกมึงหรอก 

"อะไรของมึง...ถามแบบนี้อยากให้กูพูดอะไร?" 

"เอ้ย อย่าโกรธดิ กูแค่อยากรู้ไว้จะได้ทำตัวถูก" 

"มึงจะต้องทำตัวเรื่องอะไร? แล้วมึงถามกูแบบนี้ทำไมว่ะ" 

"เอาจริงๆนะไวท์ คือกูก็ไม่รู้ว่ามึงรู้ตัวไหม แต่กูเห็นพี่กันต์เขาแสดงออก" 

"กูขอร้องมึงอย่ามโนไปเอง กูกับพี่กันต์ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาเป็นพี่ชายกู " 

"เออ ถ้ากูเข้าใจผิดเองก็ดี แต่มึงก็ดูเขาไว้นะ จริงๆ กูว่ามึงก็เห็นว่าเขาแสดงออกแค่ไหน เวลามีคนอื่นอยู่ใกล้มึง โดยเฉพาะกูเนี่ย" 

"เออ แค่นี้แหละ กูจะนอน" 

ตื้ด 

ไม่ใช่ว่ากูไม่รู้กูไม่เห็นเว้ย แต่กูไม่รู้ว่าจะคิดแบบนั้นได้ยังไงต่างหากเล่า 

————— 

TBC...พบคนทำตัวไม่ถูก 1 อัตราค่า ใครรับไปจัดการให้ที เดี๋ยวปั่นมาต่อค่า ขอโทษทุกคนที่ลงช้าและต้องให้รอนะค่า... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น