email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ'3'

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : บทนำ last winter

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 186

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

​บทนำ



วันอาทิตย์ที่ 10 มีนาคม พ.ศ.2562 เป็นวันสุดท้ายของฤดูหนาวปีนี้และยังเป็นวันที่เขาถูก ฆาตกรรม ตัวเขาเองก็พึ่งได้รู้ว่าโลกหลังความตายเป็นเช่นไร ภาพทั้งหมดถูกย้อมด้วยสีขาวดำเหมือนกับในหนังโบราณ ร่างกายโปร่งใสเลือนลางขึ้นทุกขณะ ผู้คนเดินผ่านเขาไปราวกับไร้ตัวตน

ช่างน่าเศร้า...แต่กลับเป็นอิสระที่นึกคนึงหา

ถึงกายหยาบจะมลายสิ้นแต่จิตวิญญาณยังคงอยู่ เขายืนมองดูโทรทัศน์ในร้านค้าเล็กๆบริเวณใกล้เคียงโรงบาล ผู้ประกาศข่าวกำลังพูดถึงเรื่องของทายาทเพียงคนเดียวของเชื้อเอี่ยมวงศ์

'เมื่อเย็นวานนี้ ในโลกออนไลน์ได้เกิดเป็นที่ฮือฮาเป็นอย่างมากเลยนะคะ เรื่องการตายของ นายภวินท์ เชื้อเอี่ยมวงศ์ หรือที่เรารู้จักกันดีในชื่อของคุณภีร์ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเชื้อเอี่ยมวงศ์ จากการสอบปากคำของผู้พบเห็นเหตุการณ์เล่าว่า เวลาประมาณห้าโมงเย็นของเมื่อวานนางสิริลักษณ์แม่ของผู้ตายได้เข้ามาในห้องลูกชายตามปกติ และเห็นลูกชายนอนนิ่งอยู่บนพื้นพอเข้าไปตรวจดูก็พบว่าได้เสียชีวิตไปแล้ว ศพของผู้ตายถูกกระหน่ำแทงทั้งหมดสิบหกแผล จากการสันนิษฐานเบื้องต้นของตำรวจคาดว่าคนร้ายน่าจะเป็นคนใกล้ชิดแต่ก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัด ต้องรอผลชันสูตรศพต่อไปค่ะ'

เนื้อข่าวราวกับจะตอกย้ำเรื่องจริงที่เผชิญอยู่

ใช่....เขาคือนายภวินท์ เชื้อเอี่ยมวงศ์ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล อันที่จริงเขาเองก็พอจะรู้ว่าถูกวางยาสลบก่อนหน้าทำให้หลับลึกถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายตอนไหน

ครืน

เสียงฟ้าร้องกอปรกับก้อนเมฆดำทะมึนที่เริ่มก่อตัวปกคลุมบริเวณโดยรอบทำให้ผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนดูเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด จะมีก็แต่เขาที่ยืนเงยหน้าขึ้นมองท้องนภาด้วยสายตาว่างเปล่า

น้ำฝนเม็ดแรกหยดลงมากลางหน้าผากทะลุผ่านลงสู่พื้นดิน ไม่นานนักฝนบนฟ้าก็เทรดลงมาราวกับกำลังร่ำไห้ให้กับการตาย ฝนหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงมาผ่านกายโปร่ง เขาไม่มีวันเปียก ทุกสิ่งสามารถทะลุผ่านร่างกายได้ไม่เว้นแม้กระทั่งหยาดฝน

"คุณตรงนั้นน่ะ! รีบเข้าร่มมาหลบฝนก่อน เดี๋ยวเป็นหวัดหรอกครับ!" จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งตะโกนดังมาทางป้ายรถเมล์ เขาหันไปมองตามต้นเสียงถึงพบกับนักศึกษาวัยยี่สิบต้นๆ ในคราแรกเองก็ไม่แน่ใจนักว่าเด็กคนนั้นพูดกับตน เลยหันซ้ายขวาเพื่อสำรวจรอบๆแต่บริเวณนั้นกลับไม่มีใครนอกเสียจากตัวเขาเอง

"ยังไม่เข้ามาอีก อยากเป็นปอดบวมรึไงครับ?!" เด็กคนนั้นยังคงพูดต่อไป ภีร์ชั่งใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะเข้าไปหลบใต้ป้ายรถเมล์โดยเว้นระยะห่างจากเด็กหนุ่มไว้มากโข เป็นฝ่ายเด็กหนุ่มเองที่เขยิบเข้ามาใกล้เขา

"อย่าหาว่าผมบ่นเลยนะ ฝนตกแรงซะขนาดนี้หัดพกร่มไว้บ้างก็ดีนะครับ"

"........."

"อ่ะนี้....ผมให้" อีกฝ่ายยื่นร่มคันสีฟ้าอ่อนมาให้ เขายื่นมือออกไปรับร่มแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นแค่วิญญาณจึงรีบชักมือกลับทำเอาเด็กคนนั้นหน้าเหวอน้อยๆ

"...งั้นเอาเป็นว่า ผมจะวางไว้ให้คุณตรงนี้ละกัน" นิสิตคนนั้นวางร่มพาดไว้กับเก้าอี้นั่งรอก่อนจะเตรียมตัววิ่งฝ่าสายฝนออกไป

"เดี๋ยวก่อน..." ภีร์พูดขึ้นอย่างแผ่วเบาทำให้เด็กหนุ่มหันกลับมามอง

"ครับ?"

"น้องมองเห็นพี่ด้วยหรอ"

"เอ๊ะ? คุณนี่พูดอะไรแปลกๆ ก็ต้องเห็นสิครับ" เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีขำๆตามประสาวัยรุ่น

"แต่พี่...ตายไปแล้วนะ" จากที่ขำอยู่เมื่อครู่กลายเป็นขำไม่ออก เด็กหนุ่มครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะระบายยิ้มออกมาอีกรอบ

"ถ้าคุณเป็นผีจริงๆ งั้นคืนนี้ช่วยเข้าฝันมาบอกหวยผมด้วยนะ" พูดจบก็โบกมือบ๊ายบายให้เขา ร่างเล็กนั้นวิ่งฝ่าสายฝนออกไปโดยทิ้งร่มเอาไว้

เด็กคนนั้น...แปลกดีจริงๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว