มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.13
แบบอักษร


เวลาก็ช่างผ่านไปไวเหลือเกิน ตอนนี้ผมมายืนรอพี่ยักษ์ที่หน้าตึกสถาปัตย์คนเดียว ย้ำนะครับ คนเดียว! 

ฮือแม่จ๋าช่วยลูกด้วย~ ไม่ใช่ว่าผมอยากมาคนเดียวนะ แต่ไอ้สามแฝดมันต้องหาข้อมูลทำรายงานกันต่อที่หอสมุดน่ะสิ ส่วนพี่โซรายนั้นก็มีเรียน กว่าจะเสร็จก็คงเลยเวลานัดกับพี่ยักษ์แล้ว ผมเลยบอกว่ามาคนเดียวก็ได้ แต่เขาก็ยังคงจะให้พี่เนย์มาเป็นเพื่อนผม แต่ตอนนี้ผมยืนรอมาจะครึ่งชั่วโมงแล้ว ไหนล่ะพี่เนย์? ไหนล่ะพี่ยักษ์? ว้อยยย! อากาศมันร้อนนะครับ!


หมับ!


"เย้ย!" แรงจับบริเวณหัวไหล่ทำเอาผมตกใจหันไปมองทันที คือเข้าใจอารมณ์ไหมอะ คนกำลังเครียด กดดันแล้วมาจับไม่ให้สุ่มให้เสียง โว๊ะ!

แต่พอหันไปมองเจ้าของมือหนาเท่านั้นแหละ เผลอกลืนน้ำลายไปอึกนึงเลยครับ

..ยักษ์มาแล้ว! เอ้ย พี่ยักษ์


"ตะ..ตกใจหมด มาช้านะครับ"


"โทษที"


"อ่า ครับ"


... กริบ


นั่นแหละ พี่ยักษ์ก็ไม่พูดอะไรต่อ เข้าขยับมายืนข้างๆผมโดยที่เอนหลังไปกับกำแพง กลายเป็นว่าตอนนี้เรายืนพิงกำแพงข้างๆกัน ส่วนสายตาก็มองตรงไปข้างหน้า 

คือพี่ครับ ..หาที่นั่งคุยกันดีกว่าไหม ผมร้อน

อยากจะพูดออกไปแบบนั้นมากเลย แต่เดี๋ยวโดนต่อยกลับมาจะทำไงอะ! 


"รู้ทุกอย่างแล้วสินะ"

พี่ยักษ์เป็นฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน


"รู้ที่ว่านี่ หมายถึงเรื่องอะไรบ้างล่ะครับ"


"ตัวตนที่แท้จริงของชั้น"

รู้สึกแปลกๆหน่อยที่คนอย่างพี่ยักษ์แทนตัวเองว่าชั้นกับผม ..เห็นตอนคุยกับสามนี่โห๊ดโหด


"ครับ ..คุณชายไอเกลน"


"รู้ลึกว่านั้นไหม" ขอประโยคยาวๆได้ไหมครับพี่! ไม่ใช่ผมไม่ฉลาดนะ แต่บางที่ผมก็คิดต่างไปจากความหมายที่พี่แกอยากจะสื่อไง


"ไม่ลึกครับ" ทำไมคำตอบมันแปลกๆ ช่างเถอะๆ ผมรู้แค่ว่าพี่แกคือคุณชายไอเกลนในอดีตของผม และพี่แกก็เปลี่ยนชื่อมาเป็นยักษ์เมื่อมาเรียนที่ไทย ..แค่นี้

อ่อ! อาจจะมาเรียนตามผมมั้ง ก็ผมน่าจะเป็นเพื่อนคนแรกของเขาก็ว่าได้


"ที่บอกมีเรื่องอยากคุยด้วยนี่เรื่องอะไร"


"จริงสิ!เกือบลืมไปเลย" ผมขยับตัวยืนตรงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับพี่ยักษ์ พี่เขาก็จ้องมองมาอย่างรอฟัง

"ผมเห็นที่พี่คุยกับสามก่อนหน้านี้ ..ที่พี่ขู่มัน เรื่องนั้นเกี่ยวกับผมใช่ไหม"

เมื่อผมถามไป ใบหน้าของพี่ยักษ์ก็เริ่มตึงขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนผมเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ฮื่อออ ใครก็ได้ผ่านมาแถวนี้สักคนเถอะ จะเกาะกลับบ้านด้วย อยากกลับบ้านแล้วครับ T^T


"เฮ้อ!" เสียงถอนหายใจหนักๆของเขาทำผมแอบสะดุ้งนิดๆ จากนั้นเจ้าตัวก็เงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยปากพูด

"ชั้นมีเรื่องจะสารภาพ แต่ก่อนหน้านั้นช่วยตอบคำถามของชั้นมาหน่อยได้ไหม"


"ครับ"


"เรื่องตอนที่อยู่อังกฤษ นายจริงจังหรือเล่นๆ"

จริงจังหรือเล่นๆงั้นหรอ ..เรื่องไหนล่ะวะครับ!

เรื่องที่ผมไปอ่อยเขาอย่างที่พี่ชายผมบอกอะนะ


"ที่ผม ..หอมแก้มพี่? ..หรอครับ"

ผมถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ใครมันจะไปกล้าพูดได้เต็มปากล่ะ ..คนตรงหน้าพยักหน้านิดๆ

"เอาตรงๆตอนนั้นผมแค่ได้ยินข่าวลือมาว่าพี่ทั้งหยิ่ง ไม่มีเพื่อนแถมโลกส่วนตัวสูง เลยกะจะแกล้งเล่นนิดหน่อย ...พี่โกรธผมหรอ" ประโยคหลังผมถามเสียงแผ่ว


"ไม่ได้โกรธ" พี่ยักษ์ตอบกลับอย่างไว "สรุปคือเล่นๆ?"


"ไม่ได้เล่นนะ! ..ตอนนั้นผมอยากเป็นเพื่อนกับพี่"


"เพื่อน?"


"ครับ แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องเมื่อตอนเด็ก ตอนนี้คงเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก ก็พี่..เป็นพี่รหัสผมนิ ใช่ไหมครับ?"


"อืม"


"พี่จะโกรธสามมันไหม" ผมถาม


"ทำไม"


"คือก่อนหน้านี้สามมันแสดงพิรุธออกมาพอสมควร แต่ว่าผมไม่ได้รู้ว่าพี่รหัสผมเป็นใครเพราะมันหรอกนะครับ ผมรู้ได้จากคำใบ้ ..ผมกลัวพี่จะไปหามันเพราะคิดว่ามันทำให้ผมรู้"

ผมกลับมายืนพิงกำแพงข้างๆเขาเหมือนเดิม ไม่กล้าหันไปมอง ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ยักษ์ทำสีหน้ายังไง ความกลัวที่มีต่อพี่ยักษ์ไม่มากเท่ากับตอนแรกแล้ว ที่ผมรู้สึกคือเหมือนพี่เขาจะอ่อนกับผมมากๆเลยล่ะดูจากการกระทำที่พี่เขาทำกับสามหรือเพื่อนๆ ผมโชคดีหรือป่าวนะ หรือเพราะว่าผมเป็นน้องรหัสเขา เขาเลยจะใจดีหน่อยๆ 


"ที่ชั้นบอกจะสารภาพน่ะ" คราวนี้กลายเป็นพี่ยักษ์เองที่ขยับมายืนตรงหน้าผม พร้อมจับไหล่ผมไว้ไม่แรงมากและบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ชั้นชอบนาย"


..


ชอบแบบน้องคนนึง..?

ไม่หรอก พี่ยักษ์ไม่ใช่คนที่จะเอ็นดูเด็ก(?)แบบนั้น

ชอบ..งั้นหรอ

เขาชอบผมหรอ!!


"ดะ..เดี๋ยว"


"ชอบตั้งแต่วันที่เราเจอกันครั้งแรก"


"ขอโทษนะครับ แต่ว่าแอลมีแฟนแล้ว.."


"รู้แล้ว ขอถามอีกอย่างได้ไหม"

แว็บหนึ่งที่ผมเห็นสายตาที่เจ็บปวดจากเขาส่งมาให้ แต่ก็แค่แว็บเดียว สายตาของคนตรงหน้าก็เปลี่ยนมาเป็นปกติ แต่แรงที่จับไหล่นี่ไม่ปกติแล้วนะพี่!

เจ็บนะครับ จะกดให้กระดูกผมแตกไปเลยรึไง

"ชั้นพอมีโอกาสบ้างไหม ..พอที่จะแย่งนายมากจากมันได้รึเปล่า"


"พี่ยักษ์"


"ชั้นชอบนายมาตั้งนาน ชอบมาก่อนมันด้วยซ้ำ! ถ้าเราเจอกันเร็วกว่านี้นายคงชอบชั้นใช่ไหม! ถ้าชั้นกล้ามากกว่านี้ ...คงเจอนายก่อนมันใช่ไหม"


"ไม่เกี่ยวกับพี่โซนะครับ!" ผมสวนกลับอย่างไว คนตรงหน้าเหมือนจะเริ่มอารมณ์ร้อนแล้ว ผมยกมือจับแขนพี่ยักษ์ไว้พลางบีบเบาๆแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ผมขอโทษเรื่องตอนนั้นด้วย ผมไม่รู้จริงๆว่าพี่จะจริงจังขนาดนี้ ส่วนเรื่องที่พี่พูด ผมก็ไม่แน่ใจว่าถ้าผมเจอพี่ก่อนพี่โซ คนที่ผมชอบจะกลายเป็นพี่รึเปล่า แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ ผมโทษจริงๆครับ ..แต่ผมชอบพี่โซ" พูดไปน้ำตาก็เริ่มจะคลอ ผมเคยเล่นกับความรู้สึกของเขาเพราะคิดว่าเป็นการเล่นแบบเด็กๆ เลยไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด

มือหนาของคนตรงหน้าค่อยๆคลายออกอย่างคนหมดแรง แววตาและสีหน้าของพี่ยักษ์ทำให้น้ำตาผมไหลออกมา แววตาที่แสดงถึงเจ็บปวดและอ่อนแรง เขาค่อยๆขยับตัวห่างออกเล็กน้อย


"ไม่มีหวังเลยสินะ" เสียงพึมพัมของคนตรงหน้าพูดเบาๆ ผมเม้มปากเล็กน้อยก่อนจับแขนเขา


"เราเป็นพี่น้องกันได้นะพี่ยักษ์"


"เหอะ ..ชอบมาตั้งหลายปี ใครมันจะไปตัดใจได้เร็วขนาดนั้นวะ"


"..แอลขอโทษ"


พี่ยักษ์เงยหน้ามามองผมก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเสยผมขึ้นอย่างแรง เขากรอกตาไปมองทางอื่นเหมือนพยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้ร้อน ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เดี๋ยวพูดไปแล้วไปสะกิดต่อมโกรธเขา จะพาลหันมาต่อยผมหน้าแหกอะสิ


"ช่างเถอะ .. จะเลิกยุ่งละกัน"


"เฮ้ย! เลิกยุ่งเลยหรอ ไม่ได้ดิพี่ เราเป็นสายรหัสกันนะพี่ยักษ์"


"ไม่รับโว้ย! อารมณ์ไม่ดี" แล้วพี่แกก็โวยวายออกมา แต่ไม่รู้สิ ..มันไม่ได้ดูน่ากลัวนะ มันแลดู..


"พี่ยักษ์~"


"ไม่ต้องมาเรียก" เสียงเข้มไปอี๊ก


"งั้นเรียกแบบเดิมดีกว่า" ผมพูดขำๆ


"อะไร" เขาหันควับมามองตาขวางทันที อะไรอะ! ไหนบอกชอบผมไง ชอบผมแต่มองขวางงี้เลยอ่อ!


"ก็...คุณชายไจแอ้นไง คิกคิก"


"เหอะ!"


งุ้ย~น่ารักเฉย ฮ่าๆ

ลองคิดภาพผู้ชายตัวใหญ่หน้าโหดๆกอดอกพูดคำว่าเหอะแล้วสะบัดหน้าหนีสิ ..ไอ้พี่ยักษ์คนโหดคนน่ากลัวก่อนหน้านี้วิ่งหายไปไหนแล้ว ทำไมเหลือแต่พี่ยักษ์หน้าโหดแต่อยู่ในโหมดงอนตุ๊บป่องอยู่ได้





ความคิดเห็น