MyJM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 10 1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 842

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 10 1/2
แบบอักษร

image


When you feel true love...you follow the way of the heart.

“คุณหมายถึงเรื่องหมั้นหรอคะ? ที่คุณแม่คุณพูดขึ้นมา”ฉันหันไปตอบเขา ก่อนจะก้มหน้าลงพร้อมกับพูดเสียงเบาลงในประโยคถัดมา “แล้วฉันปฏิเสธ...”

“แต่ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันมีเหตุผลนะคะ!”

“อือ ว่ามา”ไม่พูดเปล่า คุณพีทใช้มือสองข้างคว้าเอวของฉันแล้วออกแรงยกขึ้นให้ฉันลุกออกจากหน้าตักของเขาก่อนจะจับให้หมุนตัวหันหน้ากลับมาหาเขาแล้วกดให้ฉันนั่งลงตามเดิม เพราะกระโปรงที่ใส่มาวันนี้ไม่ได้เป็นแบบทรงเอรัดรูปจึงทำให้ฉันสามารถนั่งคล่อมเขาลงไปได้อย่างพอดีโดยที่กระโปรงร่นขึ้นมาเพียงแค่ถึงหน้าขา

“นี่ คุณพีท”พอก้มหน้ามองดูสภาพท่านั่งของตัวเองฉันก็ร้องขึ้นพร้อมกับตีเขาเบาๆแล้วพยายามดันตัวเองออก แต่ไม่เป็นผลเลยสักนิดเพราะดูแล้วยิ่งฉันพยายามดันตัวเองออก คุณพีทก็พยายามดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นจนทำให้กระโปรงของฉันดูเหมือนจะร่นขึ้นเรื่อยๆ จนฉันตัดสินใจหยุดขยับตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองค้อนเขาอย่างหงุดหงิด แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดเพราะนอกจากจะไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมายังเอนหลังพิงโซฟาอย่างหน้าตาเฉย

“อธิบายมาสิ ผมรอฟังอยู่”

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเริ่มอธิบายเขา

“ก็ถ้าเป็นเรื่องหมั้น คุณก็รู้นี้คะว่าถ้าเราหมั้นกันนั่นหมายความว่าคุณจะถูกผูกมัดไว้กับฉันเลยนะคะ คุณยอมหรอ คุณจะไม่มีอิสระในการไปหาผู้หญิงสวยๆคนอื่นแล้วนะคะ เพราะฉันจะไม่ยอมหรอกนะคะ” ฉันตอบไปอย่างเวอร์วังเพราะบางทีเขาอาจเปลี่ยนใจก็ได้ แต่ถ้าถามว่าฉันจะทำอย่างที่พูดไหมก็คงไม่หรอก...มั้ง

“ผมยอม ถ้าหมั้นกันแล้วมันทำให้คุณก็ไม่มีอิสระไปหาผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน”คุณพีทตอบกลับมาทำเอาฉันแทบจะหงายหลังทันที ก่อนจะพูดประโยคถัดมาที่ทำเอาฉันไม่ควรจะไปท้าทายเขาตั้งแต่แรก “แต่ถึงยังไม่หมั้นกัน ตอนนี้คุณก็ไม่มีโอกาสได้ไปหาผู้ชายคนอื่นแล้วล่ะ”

“คุณหมายความว่ายังไงคะ?”และถึงแม้จะเข้าใจประโยคเมื่อสักครู่แล้วแต่ก็ไม่วายที่จะถามกลับไป

“คุณอยากให้ผมอธิบายหรอ งั้นขยับเข้ามาใกล้ผมอีกสิเดี๋ยวผมอธิบายให้ฟัง” และก็นั่นแหละคุณพีทก็ยังเป็นคุณพีท

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แล้วล่ะค่ะ”

“แล้วตกลงเหตุผลคุณมีแค่นี้หรอ?” คุณพีทเอียงคอถาม “ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะได้โทรบอกคุณแม่ให้จัดการเรื่องหมั้นซะ” คุณพีทพูดพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์

“ไม่ๆ ไม่ค่ะ ฉันมีเหตุผลอีกค่ะ”ฉันร้องปฏิเสธขึ้นอย่างตกใจเพราะกลัวเขาจะโทรศัพท์ไปบอกคุณแม่เขาจริงๆ แล้วฉันก็ยังไม่ได้บอกเหตุผลจริงๆกับเขาเลย จึงรีบไปคว้าโทรศัพท์ในมือเขามาถือไว้เอง “คุณฟังฉันอธิบายก่อนสิคะ”

“จะพูดอะไรก็พูดมา ผมไม่รู้หรอกนะว่าในใจคุณคิดอะไรอยู่ถ้าคุณไม่พูดออกมาตรงๆ”

และดูเหมือนเขาจะดูออกซะด้วยสิ ก็ดีเหมือนกันฉันควรจะพูดตรงๆดีกว่า

“คือว่าคุณพีทคะ....” แต่พอมีโอกาสเข้าจริงๆ มีจังหวะถามเขาตรงๆกลับถามไม่ออกซะงั้น จึงได้แต่ก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตาเขา ความคิดในสมองเริ่มตีกัน มือทั้งสองข้างเริ่มหมุนโทรศัพท์ในมือเล่น เผลอกันปากตัวเองเพื่อให้เกิดความเจ็บแปร๊บๆเพื่อให้ตัวเองพยายามมีสติ แต่สติกลับเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะไม่ว่าจะขบปากตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด โดยปฏิกิริยาทั้งหมดนี้มันจะเกิิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเวลาฉันเกิดอาการคิดไม่ตก

“สวย สวย”สมองของฉันมีการรับรู้ว่ากำลังถูกเรียกอยู่แต่ปากดันไม่ขยับตอบกลับไป

“สวยมีสติหน่อย”

“คะ คะ” และกลับมารู้ตัวอีกทีก็ตอนรู้สึกว่ามีอะไรเย็นๆมาแนบอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง

มือของคุณพีทนี่เอง.. เย็นจัง

“เป็นอะไรไป หืมม” คุณพีทถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อฉันกลับมามีสติอีกครั้งพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่กำลังวนแก้มฉันเล่นเป็นวงกลม

“เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่เฉยๆ แหะๆ” ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล

“แล้วคิดอะไรอยู่ล่ะ? บอกผมได้ไหม”

“คุณพีทคะ คุณไม่โกรธฉันเลยหรอคะ?”

และเพราะน้ำเสียงเขาดูอ่อนโยนจนในที่สุดฉันก็กล้าถามออกไปตรงๆ

“โกรธเรื่องอะไรล่ะ”

“เรื่องที่อยู่ๆฉันทิ้งคุณไป แล้วอยู่ๆฉันก็กลับมา”ฉันตอบกลับพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างรอคำตอบ

“หึ คิดมากเรื่องนี้หรอกหรอ”แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะมีปฏิกิริยาตอบกลับต่างจากที่ฉันคิดไว้ซะอีก

หงึกๆ ฉันพยักหน้าตอบ

“ฟังพี่นะ”ไม่พูดเปล่า เขาใช้มือเชยคางให้ฉันเงยหน้าขึ้นมามองตาเขาที่กำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้ว สรรพนามที่เปลี่ยนไปก็ทำเอาภายในใจฉันรู้สึกอบอุ่นรู้สึกปลอดภัย รู้สึกเชื่อใจเขาอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าถามว่าโกรธไหม ตอนแรกพี่ก็ไม่รู้หรอกว่าโกรธหรือเปล่า” เขาตอบพลางครุ่นคิด

“ยิ่งพอมารู้เหตุผล มันก็แน่ใจแล้วว่าพี่ไม่เคยโกรธเราเลยสักนิด ทำไมนะ? เราได้เล่นของใส่พี่หรือเปล่า?”เขาหัวเราะร่วน

เพี๊ยะ

“บ้า สวยไม่ได้เล่นของสักหน่อย อย่าเล่นสิคะ สวยจริงจริงอยู่นะ” เพราะคำตอบอย่างขบขันของเขาในขณะที่ฉันกำลังเครียด จึงอดตีเขาไปเบาๆไม่ได้

“ โอเคๆ ถ้าเราไม่ได้เล่นของ..” คุณพีทเงียบลงอย่างพยายามคิดหาคำตอบ ก่อนจะตอบกลับมาในประโยคที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยินมันด้วยซ้ำ “อืมม..งั้นสงสัยพี่ชอบเรามากเกินไปแน่เลย” เมื่อเอ่ยจบคุณพีทมีใบหน้าที่ดูพึงพอใจกับคำตอบจองเขาเล็กน้อยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้หน้าฉันคงตลกมากแน่ๆ แต่ก็ไม่รอให้ฉันตอบอะไรคุณพีทก็พูดต่อ

“พี่คิดว่าพี่กลับอยากขอบคุณเรามากกว่าที่เราอดทนมาตลอดทั้งก่อนหน้านี้ แล้วก็หลังจากนั้น อดทนจนเราได้มาเจอกันอีกครั้ง จนมันทำให้พี่รู้สึกโกรธตัวเองมากกว่าอีก”

“ไม่ค่ะ พี่พีทไม่ผิดสักหน่อย” พอได้ยินเขาโทษตัวเองปฏิกิริยาตอบกลับอัตโนมัติก็ทำงานทันที “จริงๆนะคะ สวยเองต่างหากที่ผิด”

“สรุปเราจะเป็นคนผิดให้ได้ใช่ไหม?”แล้วอยู่ๆอารมณ์เขากลับเปลี่ยนไปกะทันหัน กลับกลายมาเป็นใบหน้าเจ้าเล่ห์แทน

“ค่ะ”

“งั้นอยากไถ่โทษหรือเปล่าล่ะ?” เขาถามต่อ

“..”หงึกๆฉันพยักหน้าตอบอย่างว่าง่าย

“ก้มหน้าลงมาหน่อย”

ฉันก้มหน้าลงตามที่เขาบอกโดยลืมไปสนิทเลยว่าตัวเองนั่งอยู่ในสภาพไหน และเมื่อเขาเห็นว่าฉันทำตามอย่างว่าง่ายก็เอื้อมมือมาโอบด้านหลังพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้ฉันเข้าใกล้เขามากขึ้นจนตอนนี้กระโปรงฉันร่นขึ้นไปถึงต้นขาเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากร้องออกไปก็ถูกปิดปากโดยคนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทันทีที่ริมฝีปากเขาแตะลงมาเขาก็ยิ่งกระชับสะโพกของฉันให้ขยับเข้ามาแน่นขึ้นไปอีกราวกับกลัวว่าฉันจะหายไปไหน ริมฝีปากของเราที่เริ่มจากแตะกันเฉยๆก็เปลี่ยนไปขยับเขยื้อนบดเบียด ขบเม้นกับริมฝีปากแรงขึ้นจนฉันเผลออ้าปากต้อนรับปลายลิ้นร้อนที่พยายามชอนไช ดุดันจะเข้ามาข้างในให้ได้ แต่ก็ไม่เพียงเท่านั้นมือทั้งสองของเขาได้เปลี่ยนจากความเย็นก่อนหน้านี้ได้กลายมาเป็นมือร้อนที่ไม่ว่าจะไล้ไปบนส่วนไหนก็ทำเอาฉันรู้สึกวูบวาบจนแทบจะละลายตามการเคลื่อนไหวนั้นไป

ความรู้สึกสับสนปนเปที่ใจจึงก็พยายามที่จะห้ามเขา อีกใจนึงก็อยากตอบสนองเขาได้ตีกันจนทำให้ฉันยิ่งรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนมันสะเปะสะปะไปหมดจนทำให้มันดูเงอะงะจนเหมือนกับเปิดทางให้เขาเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“อื้อ” เสียงครางในลำคอของเขาแสดงออกมาถึงความพึงพอใจพร้อมกับคว้ามือทั้งสองข้างของฉันไปจัดให้เรียบร้อยอย่างกับรู้สึกถึงความงุ่นง่านของฉันโดยการเอาคว้ามือของฉันให้ไปคล้องคอเขาเอาไว้จากนั้นปลายนิ้วร้อนของเขาก็เริ่มทำงานอีกครั้งโดยการเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อด้านบนของฉันก่อนจะเลื่อนลงไปดึงกระโปรงเจ้าปัญหาให้ขึ้นมากองไว้ที่เอวก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นจนร่างกายเราแนบชิดติดกัน จนฉันรู้สึกหายใจไม่ถนัดแล้วตีลงบนไหล่เขาเบาๆเพื่อบอกให้เขาหยุดก่อน

และเขาก็รู้หน้าที่เป็นอย่างดีผละริมฝีปากออกเพื่อปล่อยให้ฉันได้หายใจได้ถนัด แล้วตนเองก็เริ่มเปลี่ยนเป้าหมายมาซุกลงที่ลำคอแทน เขาพยายามสูดดมอย่างกระหายพร้อมกับไล้จูบลงเรื่อยๆจากลำคอ ก่อนจะใช้มือแหวก เสื้อเชิ้ตของฉันให้ตกลงมาที่ต้นแขนเผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจที่โผล่ออกมาจากบราเซียที่ปิดได้แค่ครึ่งเดียว แล้วจึงยิ้มมุมปากออกมาอย่างพึงพอใจ

“สวย” และเสียงพึมพำของเขาที่เอ่ยขึ้นมาตอนนี้ก็ทำเอาสมองฉันแยกไม่ออกว่านี่กำลังเรียกฉันหรือเอ่ยชมกันแน่ จากนั้นเขาก็ก้มลงไปดูดเม้มอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บแปร๊บๆจนเผลอร้องออกมาเบาๆ

“โอ๊ย”

“พี่ขอโทษ” คุณพีทเห็นปฏิกิริยานั้นจึงเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยขอโทษเบาๆพร้อมกับยืดตัวขึ้นมาฉกริมฝีปากฉันไปครอบครองอีกรอบ

มันน่าตลกชะมัดที่เพียงแค่เขาเอ่ยออกมาแค่นั้นความโหยหา ความลุ่มหลง ตัณหาต่างๆที่ก่อตัวขึ้นมาตอนนี้ได้ทำเอาฉันไม่มีสติยับยั้งอีกต่อไปแล้วตอนนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรฉันก็พร้อมจะตามเขาไปอย่างเต็มใจซะแล้ว และเมื่อคุณพีทไม่เห็นว่าฉันจะขัดขืนอะไรต่อจึงเริ่มพลิกตัวดันหลังฉันให้แนบลงกับโซฟาพร้อมกับเขาที่คล่อมตัวไว้อยู่ด้านบนพร้อมกับส่งสายตาเชิงคำถามที่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเข้าใจถูกหรือเปล่า แต่ก็พยักหน้าตอบกลับไปอย่างเต็มใจซะแล้ว..




Talk: มาแล้วค่ะ ฮ่าๆ ขอโทษที่หายไปนานค่ะ เราหาไฟล์ที่แต่งตุนไว้ไม่เจอ เลยท้อแท้กับการแต่ใหม่ เสียใจมากๆเลย 😔 สำหรับใครที่รออยู่ขอโทษที่มาช้าค่ะ สำหรับใครที่หลงเข้ามาอ่าน ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้น้าาา ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ เย้ ❤️

12/04/2561


ความคิดเห็น