Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 69 อาหลงหลับอยู่

ชื่อตอน : บทที่ 69 อาหลงหลับอยู่

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 69 อาหลงหลับอยู่
แบบอักษร

        ​ไป๋อวี่ขว้างโคโลญทั้งขวดใส่ผนัง ขวดโคโลญกระดอนกลับมาใส่เขา ถังซันต้องรีบกระโดดเข้าตะครุบก่อนที่มันจะกระทบหน้าไป๋อวี่ เยี่ยหลานร้องไห้โฮ เนื้อตัวสั่นไปหมด เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้ไป๋อวี่โกรธ เธอแค่คุยกับฟงเกอเพราะฟงเกอบอกว่าไป๋เหล่าซือคืนดีกับเหมิงเจี่ยแล้ว จูเหล่าซือกับเผิงเหล่าซือจะได้หายลำบากใจเสียที เธอเลยคุยว่าเมื่อคืนจูเหล่าซือก็อยู่กับเผิงเหล่าซือล่ะ แล้วเธอก็เอาข้อความที่พี่หลินส่งมาให้ฟงเกอดู ไป๋เหล่าซือไม่รู้มาจากไหน ไม่พูดพล่ามทำเพลงกระชากคอเสื้อฟงเกอแล้วต่อยเปรี้ยงเลย แล้วก็กระชากโทรศัพท์ไปจากมือเธอ พออ่านข้อความแล้วก็ขว้างโทรศัพท์เธอลงพื้นสุดแรงจนฝาครอบแตกกระจายไปคนละทิศ คราวนี้มีอะไรใกล้มือก็จับขว้างหมดเลย

        ถังซันรวบตัวไป๋อวี่จากด้านหลัง ถึงแม้ว่าเขาจะตัวเตึ้ยกว่าไป๋อวี่ แต่รูปร่างเขาหนากว่าอีกทั้งยังล่ำบึก เพียงแค่ใช้แขนโอบรัดไว้ ไป๋อวี่ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด

        "ใจเย็น ใจเย็น มันเรื่องอะไร พูดให้รู้เรื่องก่อน" ถังซันตะโกนปลอบ แข่งกับเสียงร้องไห้โฮของเยี่ยหลาน พลางส่งสายตาบอกจางฟงให้หลบไป สต๊าฟหญิงอีกสองคนก็รีบวิ่งตามจางฟงออกไปด้วย

        จางฟงฉวยโอกาสคว้ากล้องหลบออกไปจากห้อง เขารีบออกไปจากสตูดิโอ เดินไปจนถึงลานที่ช่างไม้กำลังประกอบฉาก แล้วเขาจึงหยุดเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปาก พอเห็นว่าไม่มีเลือดเขาก็ถอนหายใจพรืด เก็บผ้าเช็ดหน้าแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเผิงกวนอิง โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งก่อนที่เผิงกวนอิงจะรับ

        "มันอะไรกันพี่เผิง ผมโดนไป๋เหล่าซือจวกจนปากแทบแตกแล้ว" จางฟงโวยวาย เขาก็แค่หาโอกาสพูดอย่างที่เผิงกวนอิงบอก ให้ไป๋อวี่ได้ยิน เขาไม่คิดว่าไป๋อวี่จะเบรคแตกถึงกับต่อยเขา เพราะจริงๆแล้ว เขาเองก็ค่อนข้างเชื่อว่าไป๋อวี่กำลังกลับไปคืนดีกับหลิวเหมิงเหมิง แต่นี่อะไร ชื่อเผิงกวนอิงยังทำให้เขาอารมณ์เสียได้อยู่ เสียมากๆด้วย

        "ขอโทษ ขอโทษ ไม่นึกว่าเขาจะถึงขั้นต่อยปากนาย" เผิงกวนอิงขอโทษด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะดีใจยังไงชอบกล

        "เดี๋ยวพี่ชดเชยให้นาย" น้ำเสียงเขาเริ่มคล้ายจะรู้สึกผิดจริงๆขึ้นมาบ้าง

        "ไม่เป็นไร ขอแค่ว่ามันดีสำหรับพี่กับหลงเกอจริงๆก็พอ" จางฟงใช้นิ้วมือแตะที่มุมปากแล้วร้องซี้ด

        "ขอโทษนะ ขอโทษ ... แล้วนายโทรบอกเลขาหลี่แล้วยัง..." เผิงกวนอิงถาม

        "ยัง .... จะให้บอกอะไรเขาล่ะ" น้ำเสียงจางฟงเหมือนตอนนี้จะไม่ใส่ใจเลขาหลี่แล้ว แค่นี้เขายังเจ็บตัวไม่พออีกเรอะ

        "พี่ว่า ไป๋เหล่าซือคงจะไม่ได้กลับไปติดต่อกับหลิวเหมิงเหมิงจริงๆล่ะมั้ง น่าจะเป็นแทคติกที่ใช้เบี่ยงเบนความสนใจนักข่าวหรือเปล่า" เผิงกวนอิงแสดงความคิดเห็น

        "อีกอย่าง แค่นายพูดถึงพี่กับอาหลง เขายังของขึ้นขนาดนี้ ความรู้สึกของเขาที่มีกับหลงเกอของนายคงไม่ธรรมดาแน่ๆเลย นายว่ามั้ย"

        "อืม" จางฟงรับคำเบาๆ เฮ้อ เผิงเกอ ... คิดจะหลอกใช้ผมอีกล่ะสิ ถึงผมมันจะไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่ผมก็เชื่อพี่ล่ะนะ ... เอาไงเอากันวะ


        จางฟงโทรไปรายงานเลขาหลี่ ตามที่เผิงกวนอิงพูด...

        "ผมแค่พูดว่าไป๋เหล่าซือคืนดีกับหลิวเหมิงเหมิงแล้ว เผิงเหล่าซือกับจูเหล่าซือจะได้เลิกลำบากใจเสียที เขาก็ต่อยผมเปรี้ยงเลย แถมยังขว้างปาข้าวของซะวินาศสันตะโร .... แบบนี้ผมว่า ไป๋เหล่าซือท่าจะไม่ได้คืนดีกับหลิวเหมิงเหมิงจริงๆมังครับ อีกอย่าง เขาทำเหมือนหึงเผิงเหล่าซือยังไงชอบกล... ขอโทษนะครับเลขาหลี่ มันอดคิดยังงั้นไม่ได้..."

        เพอร์เฟค จางฟง นายทำดีมาก เขาบอกตัวเองก่อนวางหู แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ กรูเปลี่ยนอาชีพจากช่างภาพไปเป็นนักแสดงเสียดีไหมเนี่ย จางฟงถามตัวเอง..... เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู นับในใจถึงหกสิบแล้วโทรหาเลขาหลี่อีกครั้ง

        "ผมลืมบอกไป ที่ไป๋เหล่าซือขว้างปาข้าวของยกใหญ่คงเพราะรู้ว่าเมื่อคืนนี้เผิงเหล่าซือค้างกับจูเหล่าซือน่ะครับ ...ครับ ครับ สวัสดีครับ" จางฟงโค้งให้โทรศัพท์แล้ววางสาย เฮ้อ ถ้าตกงานคราวนี้จะไปออดิชั่นเป็นนักแสดงจริงๆด้วย เอ้า....

        ไม่มีใครรู้สักคน ว่าเผิงกวนอิงโทรศัพท์หาไป๋อวี่แล้ว ตั้งแต่เช้า...



        พอเขาสะดุ้งตื่น ก็คลำหาคนที่นอนข้างๆไม่เจอแล้ว จูอี้หลงหอบหมอนกับผ้าห่มไปนอนที่โซฟา เผิงกวนอิงเป็นคนนอนดิ้น บางครั้งรุ่งเช้ามา ถ้าจูอี้หลงไม่นอนอยู่ที่พื้นข้างเตียงก็มักจะนอนที่โซฟา ส่วนใหญ่ก็เพราะว่าโดนเขาเอาเท้ายันตกเตียงไป แต่เมื่อคืนนี้เผิงกวนอิงนอนไม่หลับทั้งคืน เขาเพิ่งมางีบไปได้ไม่ถึงชั่วโมงเมื่อตอนเช้ามืดนี่เอง เขาไม่มีโอกาสถีบจูอี้หลงตกเตียงแน่ๆ ... เฮอะ โกรธถึงขั้นไม่อยากนอนใกล้เชียวเรอะ

        เผิงกวนอิงเดินมานั่งยองๆข้างหน้าจูอี้หลง เขาจ้องมองใบหน้าที่หลับพริ้มอยู่ รอยยิ้มจางๆระบายอยู่บนใบหน้าของเผิงกวนอิง เขาใช้นิ้วมือเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของจูอี้หลงออก ยกโทรศัพท์ที่เขาถือติดมือมาด้วย ถ่ายรูปคนนอนหลับไว้ เขาเปิดรูปออกดู ใช้นิ้วถ่างขยายภาพ จ้องมองอยู่ครู่นึงแล้วจึงลุกขึ้น คว้ากระเป๋า overnight เดินไปเข้าห้องน้ำ

        เขาส่งรูปเจ้าชายนิทราไปให้ไป๋อวี่ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วเริ่มทำธุระส่วนตัว จนเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยก็ยังไม่มีปฏิกริยาอะไรจากทางไป๋อวี่ เผิงกวนอิงแง้มประตูดูจูอี้หลง ก็เห็นว่าเขายังนอนอยู่ในท่าเดิม จึงงับประตูแล้วกดโทรออกหาไป๋อวี่

        เสียงไป๋อวี่งัวเงียมาตามสาย

        "โอเค โอเค  พี่ซัน ผมตื่นแล้ว ได้เวลาแล้วเหรอ..." ยังได้ยินเสียงเขากลืนน้ำลายทำปากแจ๊บแจ๊บ

        "ไง เหล่าไป๋ นอนหลับสบายไหม" เผิงกวนอิงทัก เขาได้ยินเสียงไป๋อวี่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่

        "เผิงเกอ...?"

        "อ๊ะ ขอโทษนะ ท่าจะโทรมาเช้าไป แต่เดี๋ยวจะไม่มีเวลาคุยกันแล้ว เลยต้องรีบโทรมาตอนนี้" เขาหยุด เงี่ยหูฟังปฏิกริยาของไป๋อวี่ ได้ยินเสียงเขาผ่อนลมหายใจยาว เบาๆ ... ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ได้ยินเสียงฉัน นายถึงกับลืมหายใจเชียวเรอะ ไอ้น้อง เผิงกวนอิงคิด

        "สวัสดีครับ..." ไป๋อวี่ทักทายเบาๆ น้ำเสียงฟังคล้ายเขายังไม่แน่ใจว่าควรแสดงท่าทีอย่างไรกับเผิงกวนอิง

        "เห็นคลิปนั่นหลายวันแล้ว ตกลงนายกับหลิวเหมิงเหมิงยังโอเคดีใช่ไหม" เผิงกวนอิงถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเอื้อมมือมาปิดฝาชักโครกก่อนจะจ่อมก้นลงนั่งบนนั้น ไป๋อวี่อืมตอบเบาๆ เผิงกวนอิงนึกเห็นภาพใบหน้าที่สับสนของไป๋อวี่ เขาห้วเราะเบาๆ

        "ดี งั้นฉันขออาหลงของฉันคืนนะ ..." เผิงกวนอิงได้ยินเสียงเหมือนไป๋อวี่กำลังเคลื่อนไหวเร็วๆ เสียงพึบพับพึบพับดังลอดเข้ามาตามสาย

        "อาหลงหลับอยู่ ฉันไม่อยากพูดอะไรมาก เดี๋ยวเขาจะตื่น" เผิงกวนอิงหย่อนระเบิด .... นี่แค่ลูกเล็กๆนาเฟ้ย... เขานึก แสยะยิ้มให้โทรศัพท์

        "ทำไม ทำไม หลงเกออยู่นั่น..." เสียงของไป๋อวี่ทั้งแหบทั้งเบาเหมือนเขาพูดมาจากนอกโลก แล้วก็เปลี่ยนเป็นแผดเสียงตะโกนลั่น

        "ไอ้บ้า แกอย่ายุ่งกับหลงเกอนะ" ... เผิงกวนอิงดึงโทรศัพท์ออกห่างหู เขาพลิกหงายโทรศัพท์ขึ้น เอาไมโครโฟนที่อยู่ด้านล่างของหน้าจอจ่อกับปาก

        "ทำไม เพื่อนฉันทุกข์ใจ ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนช่วยให้เขาสบายใจขึ้นบ้างไม่ได้เหรอไง นายเล่นพอแล้วนี่ อีกอย่าง เขาก็แบกน้ำหนักนายไม่ไหวแล้วด้วย ต่อไปนายก็ไม่ต้องมายุ่งอะไรอีก ของของฉัน ฉันจะดูแลเอง ถ้าฉันรู้ว่านายจะดูแลเขาไม่ได้ ฉันก็จะไม่ยอมปล่อยมือตั้งแต่แรก ตอนนี้ ฉันขอของของฉันคืน นายว่าอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันให้โอกาศนายแล้ว" เขาพูดยาว ไม่ยอมให้ไป๋อวี่พูดแทรก

        "อ้อ ฉันส่งรูปที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้ไปให้นาย ถือซะว่าให้นายเห็นเขาตอนกำลังหลับอยู่เป็นครั้งสุดท้าย" แล้วเผิงกวนอิงก็กดเลิกการติดต่อ

        เหอะเหอะเหอะ ฉันลั่นกลองรบแล้ว ไป๋อวี่ ไป๋เทียนจ้าว ดูซิว่าพวกนายสองพ่อลูกจะทำยังไง ... เผิงกวนอิงลุกขึ้นยืน ร่างสูงชะเงื้อมจนแทบจะชนกับโป๊ะไฟบนเพดาน....

.....



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}