email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ ๕ || บังเอิญ โลกกลม พรมเช็ดตีน

ชื่อตอน : ตอนที่ ๕ || บังเอิญ โลกกลม พรมเช็ดตีน

คำค้น : รักนี้มีรุก-รับ ตอนที่ 5

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 272

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 09:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๕ || บังเอิญ โลกกลม พรมเช็ดตีน
แบบอักษร

ตอนที่ ๕ || บังเอิญ โลกกลม พรมเช็ดตีน



แรงเขย่าระดับเจ็ดจุดหกริกเตอร์ทำให้ผมขมวดคิ้วแน่นจนผูกเป็นปม ใครแม่งกวนกูวะห้ะ?! แอบกร่นด่าในใจก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงไปอีกด้าน

"เฮ้ย ตื่น" คราวนี้ไม่ใช่แค่แรงเขย่า แต่กลับมีเสียงโหดๆดังตามมาด้วย

ผมเบ้ปากทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ พลันความรู้สึกเหมือนถูกอะไรเขี่ยเกิดขึ้นอีกครั้ง

"....อย่า กูจะนอน" ใช้มืดปัดสิ่งนั้นออก น้ำเสียงที่พูดก็ออกจะหงุดหงิดเล็กน้อย

ถ้ามึงยังไม่หยุด กูจะเริ่มมีน้ำโหแล้วนะครับ!

"กูจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้ามึงไม่ลุก....เจอดีแน่" เสียงโหดๆที่คุ้นหูทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน จำได้ลางๆว่าผมเมามาก แถมยัง....อ้วกใส่ไอ้กันต์

แล้วนี่ผมกลับมาหอได้ยังไงวะ? หรือว่าจะ....

"หนึ่ง"

"สอง"

"สา---"

"กูตื่นแล้วๆๆๆ!!" สัมผัสอุ่นวาบที่ต้นขาทำให้ผมเด้งตัวขึ้นนั่ง เหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ ไอ้บ้ากามมันลากผมกลับมานอนคอนโด และทิ้งพวกพี่พอสไว้...

นี่มึงแอบทำอะไรกูปะเนี่ย?!

ผมเปิดผ้าห่มดูเพื่อสำรวจว่าเสื้อผ้ายังอยู่ดีมั้ย สรุปคือชุดยังอยู่บนตัวครบ แต่ชุดที่ใส่ไม่ใช่ของผม เหมือนกันต์มันจะรู้ว่าผมคิดอะไร เลยพูดดักไว้

"มึงอ้วก กูเลยเปลี่ยนเสื้อให้"

ทีนี้ล่ะตื่นเต็มตาเลยกู

"ไม่ต้องมามองแบบนั้น กูไม่ชอบลวนลามคนเมา" ไอ้เชี่ย! มึงจะพูดตรงเกินไปละนะ ตอนกูเมาออกจะเซะซี่!

"เออครับ" พูดพร้อมกับเบ้ปากใส่ก่อนจะลุกขึ้นยืน ผมแบมือยื่นไปตรงหน้ามัน "อะไร"

"โทรศัพท์ เสื้อผ้า กระเป๋าตังค์กู เงินด้วย"

มันร้องอ๋อ สักพักก็เดินไปหยิบมือถือสุดรักของผมออกมาจากเป้และเอามาให้อย่างง่ายดาย "เสื้ออยู่ในตู้ เนคไทแขวนไว้ตรงนู้น" มันพูดพร้อมชี้ไปที่กองสัมภาระที่ผมนำมาเมื่อวาน

เออดี โทรศัพท์คืนแล้ว เสื้อคืนแล้ว แต่ทำไมมึงไม่คืนกระเป๋าตังค์กู!!

หัวร้อนครับหัวร้อน! มึงรู้มั้ยว่ากูต้องอยู่อย่างอดๆอยากๆไปจนถึงสิ้นเดือนเลยนะ แค่นี้ก็จะขาดใจตายอยู่แล้วโว้ยยยยยยยย

"เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนปลาขาดน้ำ"

"เปล่า" เป็น! กูเป็นมากด้วยตอนนี้!

"อืม ไปอาบน้ำไป มึงมีเรียนตอนบ่ายหนิ" ทันทีที่มันพูดสะกิดความจำ ผมก็นึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายมีเรียนจริงๆ แล้วมันรู้ได้ยังไงวะ?

"เพื่อนมึงที่ชื่อแทนโทรมาเมื่อคืน" ผมลากเสียงอ๋อยาวๆ พยักหน้ารับรู้ไปพลาง

.....

"ห้ะ! ไอ้แทนโทรมา!? ไมไม่บอกกูวะ"

"บอกแล้วนี่ไง" มันยักไหล่ใส่ผม แถมยังทำหน้ากวนส้นตีนอีก ไอ้บักห่านี่...

"แล้ว...มันว่าไรต่อปะ"

"หมายถึงอะไร"

"แบบ....เห้อ ช่างเถอะ"

"มันฝากให้กูดูมึง ดื้อตอนไหนจับตีได้เลย" ทันทีที่มันพูดจบ หน้ากะล่อนๆของไอ้แทนก็ลอยแวบเข้ามาในหัวผม ตอนนี้มันคงจะนั่งหัวเราะเยาะอยู่แน่ๆ

ไอ้แทน! มึงนะมึ๊๊ง เพื่อนหายไปทั้งคนไม่ห่วงกูเลย เพื่อนเหี้ย!!

หลังจากกันต์มาส่งผมที่หอตัวเองเพื่อกลับมาเปลี่ยนชุดใหม่ก็พาผมไปมอต่อ อารมณ์แบบเหมือนผมเป็นเทพบุตรจุฑาเทพมีคนขับรถประจำตัวไรเงี่ย มันทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็กลับไปนอนตีพุงที่คอนโดต่อ เห็นบอกว่ามีเรียนภาคค่ำผมก็เบาใจได้หน่อย จะได้ไม่ต้องคอยมานั่งระแวง

พอเดินตรงเข้ามาในคณะผมก็เห็นร่างไกลๆที่วิ่งตรงเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย เต้ยล็อคตัวผมไว้และจับหมุนไปรอบๆ "ไอ้ปาล์มมมมมมม!!!!!" มันตะโกนเรียกชื่อผมไปพลาง ทำเอาคนแถวนั้นหันมามองเป็นแถบ

ทำอย่างกับกูไม่ได้เจอมึงมาร้อยปีอ่ะ

เล่นใหญ่ฉิบหาย!

"โว้ยยย! กูจะอ้วกแตก" ตอนมันจับผมหมุน หน้าก็ซีดลงทุกขณะ นี่ไม่ได้ล้อเล่นนะครับ คือปาล์มจะอ้วกจริงๆอ่า T^T

"กูคิดถึงมึงที่สุดเลยยยยย" ว่าแล้วก็วางผมลง

บอกตามตรงว่าเต้ยมันเหมือนหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขนสีทองตัวใหญ่ๆ เวลาเจอเจ้าของก็จะเป็นหมาปัญญาอ่อน พอเจ้าของไม่อยู่ก็กลายเป็นหมาหงอยเฉย

"กูนึกว่ามึงตายแล้วซะอีก" มันพูดเสียงกระแดะ ทำท่าปาดน้ำตา แม่งน่าตบฉิบผาย!

"ห่วงกูจริงปะเนี่ย" ผมกอดอกยืนดูมันตีหน้าเศร้าพยักหน้าแล้วทนไม่ไหว เลยประเคนลูกเตะสายฟ้าไปให้หนึ่งดอก

"โอ้ยๆๆ ไอ้ปาล์ม! นี่กูห่วงมึงจริงจัง"

"สาบาน?"

"สาบานครับหัวหน้า" มันพูดพร้อมกับชูนิ้วทำวันทยาหัตถ์ตามฉบับลูกเสือไทย ผมลอบยิ้มกับความไม่เต็มบาทของเพื่อนรักตัวเอง กูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมึงถึงไม่มีแฟน...

"ละไอ้พวกตัวที่เหลือหายหัวไปไหนวะ" ในขณะที่พูดก็ไล่กวาดสายตาหาไปด้วย ปกติพวกมันต้องมานั่งจับกลุ่มเหล่สาวตรงม้าหินอ่อน แต่วันนี้กลับเห็นแค่ไอ้เต้ยที่วิ่งหน้าสลอนมาหาเนี่ย

เต้ยจับคาง ขยุบขยิบปากเล็กน้อย "แทนไปหาจารย์ วอร์มมีเรียน ส่วนกูว่าง" พอจบประโยคก็ยิ้มยิงฟันออกมาเหมือนกับมันภูมิใจอะไรสักอย่าง

ผมพยักพเยิดเออออตามๆมันไป ก่อนเสียงร้องโครกครากในท้องจะดังขึ้นประท้วง ถ้ากระเพาะผมมีปากมันก็คงจะบอกว่า กูหิวจนไส้จะขาดแล้วนะโว้ย! หาไรมากระแทกปากกูทีไอ้ปาล์ม!! ประมาณนี้ครับ

เป็นกระเพาะที่เกรี้ยวกราด...

"หาไรแดกม้ะ" ไม่ต้องถามกูก็กะจะไปวะเต้ย

ผมตอบเออไปคำนึง จากนั้นแม่งก็วิ่งแซงผมไปโรงอาหารใต้ตึกคณะพร้อมกับตะโกนทิ้งท้าย "ช้าสุดจ่าย!!"

เดี๋ยวๆๆ อิควายเผือก! กูยังไม่ได้เออออห่อหมกเลยนะ!!

คิดแล้วก็บ้าจี้วิ่งตามมันไป

บทสรุปสุดท้ายคืออะไรผมคาดว่าทุกคนคงน่าจะเดาได้

หนึ่งร้อยยี่สิบกู....

ค่าเจ็บตัวเบาๆสำหรับคนดวงซวย

ผมมองไอ้เต้ยที่นั่งเอาไม้จิ้มฟันมาแคะขี้ฟันเล่น พอมันรู้ว่าผมมองก็เรอออกมาพร้อมลูบพุงตัวเองให้ดูยกใหญ่ เออจ้าาาา กูรู้แล้วว่ามึงอิ่ม มึงมีความสุข กูก็จะสุขใจด้วยเหมือนกันถ้ามื้อนี้ไม่ใช่กูจ่าย!

"ร่าเริงหน่อยดิวะ เดี๋ยวกูเลี้ยงน้ำเปล่า"

แหม มึงกล้าพูดเนอะเต้ย นี่เพื่อนไงเพื่อนที่ชื่อปาล์มอ่ะ

มันเอื้อมมือมาตบบ่าผมสองสามทีเป็นการปลอบใจ อยากจะหันไปกัดอยู่หรอกแต่ติดตรงที่ผมไม่มีแรงจะทะเลาะกับมันต่อแล้วครับ โดนขูดเลือดขูดเนื้อไปร้อยยี่สิบก็สาหัสพอตัว...

ผมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายโมงแล้ว "กูไปก่อนนะ ดูแลตัวเองนะสุดหล่อ" ก่อนจากก็เอี้ยวตัวทำท่าส่งจูบให้มันทีหนึ่ง

ไอ้เต้ยทำหน้าแหยงใส่แต่ผมดันเห็นมันแอบยิ้มนี่สิ

ฮึ้ยยยย~ หลงเสน่ห์กูละซี๊

พอถึงเวลาเลิกคลาสสิ่งแรกที่นายปาล์มคนนี้ทำก็คือหยิบมือถือและกดไลน์ชวนเพื่อนไปแดกเหล้าคับโผมมม!

#Line

17:03

ปาล์ม : ฮัลโหลวววว แอวี่วัลล~

Tanตะตุงตวง : (ส่งสติ้กเกอร์)

ปาล์ม : แดกเหล้ากัน

Tanตะตุงตวง : ไหนบอกจน?

ผมที่กำลังพิมพ์ข้อความอยู่ชะงักกึก เอาเป็นว่าช่างเรื่องเงินก่อนละกัน ตอนนี้ปาล์มอยากคลายเครียด

ปาล์ม : มึงจ่ายก่อน กูคืนสิ้นเดือน

Tanตะตุงตวง : @วอร์ม เอาไงครับ เพื่อนอยากแดก

วอร์ม : จัดดิคับ รอเหี้ยรายยย

เต้ยคนแมน: .......

มองข้อความไอ้เต้ยที่ส่งมาละลอบยิ้มมุมปากบางๆ คือจะบอกว่าที่ผมจงใจชวนสหายทั้งสามไปดื่มนี่ไม่ใช่ไรนะ อยากแก้แค้นเต้ยมันเฉยๆ

ช่วงเย็นมันติดไปงานแต่งพี่สาวครับ มาไม่ได้แน่นอน กร๊ากกกกก!

ผมนัดกับพวกมันที่ร้านเหล้าสรรพเสร็จก็โบกสองแถวกลับหอไปอาบน้ำ แต่งองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อยกว่าจะถึงร้านก็ทุ่มกว่าๆ ผมกวาดสายตามองรอบๆจนเจอวอร์มและแทน ส่วนไอ้เต้ยน่ะหรอ...

หึๆ ติดงานแต่งจ้า!

"มานั่งนี่มาม้ะ" แทนพูดพร้อมกับตบบนเบาะข้างที่ยังว่างอยู่ ผมเลยแทรกตัวนั่งลง วอร์มมันก็รู้งานครับ จัดการชงเหล้าพร้อมแดก ทำหน้าที่ดียิ่งกว่าเด็กเสี่ยอีกนะมึ๊ง

ผมยกแก้วช็อตขึ้นดื่ม เปิดประเดิมมาแก้วแรกก็โดนมารมาขัดจังหวะละครับ ผมกดเปิดดูมือถือที่สั่นอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏมารที่ชื่อเต้ยรัวสติ้กเกอร์ไลน์มา แถมยังเป็นแชทส่วนตัวผมกับมันด้วยนะ

ผมกดเข้าไปเตรียมจะพิมพ์ด่ากลับ สักพักไอ้เต้ยมันก็แนบรูปถ่ายมา เป็นรูปในงานแต่งครับถ่ายกันสามคน เต้ยยืนอยู่ตรงกลางขนาบข้างด้วยเจ้าบ่าวเจ้าสาว ชุดที่มันใส่ก็เป็นชุดเดียวกับที่ผมเลือกให้

เพื่อนเต้ยมึงแทรกขนาดนี้ จะตีท้ายครัวหรอ?

ตัดสินใจถ่ายรูปเหล้าที่วอร์มมันชงมาวางเรียงบนโต๊ะส่งไปครับ มึงมาซี๊ กูก็มีทีเด็ดของกูอ่า

เต้ยเงียบไปสักพักใหญ่ก่อนจะพิมพ์กลับมาสั้นๆได้ใจความ 'สัส' มันด่าผมอีกแล้วครับ ปาล์มเจ็บจี๊ดดดดด

พอด่ากันอีกสองสามประโยคมันก็เงียบหายอีกแล้ว สงสัยจะนั่งร่วมโต๊ะกับญาติผู้ใหญ่เลยไม่กล้าทำตัวซ่ามากเท่าไหร่

โทรศัพท์ผมสั่นอีกรอบ แต่คราวนี้ดันไม่ใช่ไอ้เต้ย หน้าจอปรากฏชื่อคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด

ไอ้บ้ากาม...

ไลน์มาทำเตี่ยไรวะ

Big Gun🔫 : อยู่ไหน

อยู่ในโลงมั้งสัส อย่าถามควายๆที

ปาล์ม : หอ

เลือกที่จะโกหกมันไป ขืนแม่งบ้าจี้ตามมาแดกกับผมอีกก็ยุ่งสิครับงานนี้ เห็นมันพิมพ์ๆลบๆหลายรอบก็เบาใจได้หน่อย

Big Gun🔫 : แน่ใจ?

ปาล์ม : อืม

Big Gun🔫 : หันหลังมา กูนั่งโต๊ะถัดจากมึงสามตัว

โอเค....เก็บคำว่าเบาใจของกูทิ้งไปซะ

ผมค่อยๆหันหน้าตามข้อความในแชทก่อนจะแผดเสียงอุทานชื่อมันขึ้นมา

"เชี่ย!!!! ไอ้กันต์?!"




#talk

หมาจะขุดหลุมเตรียมฝังรอนะคะ5555

บางทีก็สงสาร บางทีก็ขำ ควรจะเอายังไงกับชีวิตดี หืมมม😂

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว