บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 สิงโตหมาต่างก็พันธุ์เดียวกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 สิงโตหมาต่างก็พันธุ์เดียวกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2562 14:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 สิงโตหมาต่างก็พันธุ์เดียวกัน
แบบอักษร

ถามว่าหายไปไหน  บอกเลยว่าหนีเข้าป่าค่ะ  คิดงานไม่ออกจนอยากจะร้องไห้  แต่พอได้เข้าป่ามีกบมีเขียดร้องประสานเสียงเป็นเพื่อนก็ให้รู้สึกดีอยู่มาก  แล้วถามว่าทำไมหายเงียบไป 10 วัน  บอกไว้ตรงนี้เลยว่าอยู่แถวทิวเขาที่ไม่ไกลคือพม่าค่ะ  นอนกลางไร่เมล่อนเก๋ๆ ที่อีกด้านมีแปลงผัก  สัญญาณเน็ทขาดๆ หายๆ ไรท์จึงก็ชัทดาวน์ทุกอย่างก็แค่นั้น

สถานศาสนายามรุ่งสางที่ฟ้ายังไม่สว่างดีเหล่าสาวกของพระเจ้ายังคงนอนหลับสนิท  พวกเขาไม่ระแคะระคายเลยด้วยซ้ำว่ามีปีศาจตนหนึ่งเข้ามาฉกชิงว่าที่สาวกคนใหม่ถึงใต้จมูก

            หลังการแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและบทรักร้อนแรงครั้งแรกจบลงมีอาก็หลับสนิท  เรียกได้ว่าหลับคาอกก็ไม่ผิดนัก  เธอหลับแบบไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นแม้ว่าจะมีคนเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้เธอ

            “กลับบ้านเรากัน”  ลีโอจูบขมับของหญิงสาวบนเตียงก่อนจะอุ้มเธอขึ้นเป้าหมายคือพาเธอกลับปราสาทหลังงาม  เพราะตอนนี้มีอาเป็นเมียเขาแล้วเทพหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิแย่งไป  อยากได้สาวกนักก็ไปหาเอาใหม่เองเถอะ 

            รถยนต์ยี่ห้อดังออกใหม่ในปีนี้ถูกขับช้าๆ ไปบนท้องถนนที่นานๆ ทีจะมีรถผ่านมาสักครั้งเพราะยังเช้าอยู่มาก  ปีศาจหนุ่มประคองพวงมาลัยด้วยมือเดียวส่วนมืออีกข้างก็กุมมือเล็กบอบบางของหญิงสาวที่ยังนอนหลับคอพับคออ่อนข้างๆ ตัวไม่ยอมปล่อย

            ปริ๊น!ๆๆ

            เสียงบีบแตรจ่อท้ายดังลั่นถนนก่อนมีเสียงท่อดังแบบจัดจ้านทำให้ลีโอขมวดคิ้วใส่คนขัดบรรยากาศดีๆ  ชายหนุ่มผ่อนคันเร่งลงอีกเพื่อบอกให้วัยรุ่นไม่กลับบ้านกลับช่องแซงผ่านไปก่อน  แต่ทว่านอกจากเด็กแว้นจะไม่แซงแล้วยังมาวิ่งตีคู่กับฝั่งเขาอีกต่างหาก

            “พี่ลีโอ”  เสียงเรียกแสนคุ้นทำให้ลีโอเปิดกระจกรถ

            “จะเช้าแล้วยังไม่กลับบ้านกันอีกเหรอ”  ลีโอถอนหายใจเพราะดันเจอตัวป่วนเอาเสียได้  หมาแฝดนรกแตก  วันนี้มันสองตัวซ้อนรถมาคันเดียวกันเสียด้วย

            “เพิ่งออกจากบ้านครับ  ซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งไปฝากแม่ยายกับพ่อตา”  อลาสกันที่ซ้อนท้ายโดเบอร์อยู่ชูถุงใส่ข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ดู

            “20 ปีแล้วยังไม่ล้มเลิกอีกเหรอ  อึดฉิบเป๋ง”  จู่ๆ ลีโอก็รู้สึกนับถือสองหมาแฝดขึ้นมา  แม้สองคนนี้จะดูหลักลอยไปสักหน่อยซึ่งพอพูดไปแล้วมีปีศาจคนไหนไม่หลักลอยกันบ้าง  ส่วนนิสัยอื่นๆ เขาไม่รู้อะไรมากนักแต่ก็พอรับได้ทว่าเรื่องมั่นคงแน่วแน่นี่ต้องยกนิ้วให้จริงๆ

            “ก็ชอบนี่พี่ทำไงได้”  โดเบอร์ยิ้มกว้างตอบสบายๆ เหมือนกับว่าเวลา 20 ปีสำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้ลำบากยากเย็นอะไรนัก  ลูกสาวสวยเฉียบขนาดนั้นพ่อจะหวงมากหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

            “ว่าแต่นั่นใครอ่ะ?”  อลาสกันเจ๋อหน้าพยายามชะโงกไปดูสาวน้อยข้างตัวพี่ชายเพื่อน

            “มีอามะ...”  คำว่า ‘เมียพี่’ ยังไม่ทันหลุดจากปากทั้งโดเบอร์และอลาสกันก็พูดขัดออกมาพร้อมกัน

            “อ๋อ...หลานสาวพี่นี่เอง”

            เอี๊ยด!

            การกระทืบเบรกครั้งนี้ของลีโอทำให้สองแฝดเบรกตามจนล้อปัด  กลางถนนมืดๆ ที่มีเพียงแสงดาวจางๆ และแสงอาทิตย์ลิบๆ ตรงขอบฟ้าทำให้สีหน้าของลีโอตอนนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าอะไร

            “ตะ...ตีนกระตุกเหรอพี่”  โดเบอร์ชั่งใจว่าจะบิดคันเร่งหนีพี่ชายเพื่อนตอนนี้ดีหรือไม่เพราะดูสีหน้าท่าทางแล้วไม่น่าไว้ใจ

            “พวกมึงไปเอามาจากไหน!”  ลีโอแทบจะคำราม  เขากับมีอาเพิ่งเป็นผัวเมียกันมาดๆ พอได้ยินสถานะลุงหลานก็เจ็บจี๊ดๆ ในใจ

            “เอาแล้วมึง...ผีเข้า”  อลาสกันไม่ตอบแต่สะกิดพี่ชายตัวเองยิกๆ ให้ออกรถ

            “กูถามอยู่!!”  ลีโอเปิดประตูลงจากรถแล้วบิดกุญแจมอเตอร์ไซด์ดับเครื่องของสองหมาพร้อมดึงเอามาถือไว้ในมือ

            “ฟอลคอนมันบอกมีน้องสาว”  โดเบอร์ชูมือขึ้นสองข้างแสดงสัญลักษณ์ว่ายอมแพ้

            “แต่เป็นหลานสาวพี่เพราะพี่เป็นลุง”  อลาสกันตอบต่อจากพี่ชายเหมือนเป็นระบบอัตโนมัติแน่นอนว่าเขาก็ชูมือยอมแพ้เหมือนพี่ชายด้วยเช่นกัน

            “ลงมานี่!  เข็นรถตามมา”  ผู้ที่ยังมีสถานะลุงติดตัวถอนหายใจพร้อมกวักมือแล้วชี้ไปยังข้างทางเพื่อคุยกันให้เป็นเรื่องเป็นราวโดยเขาก็ขับรถมาจอดเทียบข้างทางด้วยเช่นกัน  ซึ่งก่อนเขาจะลงรถยังไม่ลืมถอดเสื้อมาห่มให้สาวน้อยที่ยังหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว

            “ก็แค่บอกไม่ใช่ก็จบพี่ไม่เห็นต้องจริงจังเลย”  โดเบอร์ใช้เท้าเขี่ยพื้นเล่นตาก็มองท้องฟ้าไปด้วยเพราะกลัวจะไปส่งส่วยอย่างเช่นหมูปิ้งไม่ทัน

            “จริงจังสิวะ...กูชอบมีอา”  ลีโอใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะอิงสะโพกกึ่งนั่งกึ่งยืนบนฝากระโปรงรถ

            “บอกคนในรถสิพี่  บอกพวกผมแล้วจะให้พวกผมเขินด้วยเหรอ”  อลาสกันไม่เข้าใจ  หรือว่าพี่ลีโอจะเขิน...ถ้าแบบนั้นก็เขียนบทกวีฝากรักสักบทก็ได้แล้ว

            “คืองี้...”  ลีโอมองฝาแฝดตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจว่าถ้าเขาร่วมมือกับพวกมันแล้วจะได้เรื่องไหมนะ

            “เร็วสิพี่เดี๋ยวข้าวเหนียวเย็นหมด”  อลาสกันเร่งส่วนแขนก็กอดถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งไว้อย่างหวงแหน

            “คือมีอาอยู่ในบ้านสถานะก็ประมาณควีนนี่  พวกแกเข้าใจใช่ไหม...คือพ่อพี่...แบบว่ามึงเอ๊ย!  จะบรรลัยแค่ไหนถ้าพี่นอนกับลูกสาวสุดหวงของเขาวะ”  ลีโอโบกมือไม้ไปมาในอากาศอธิบายขาดๆ เกินๆ เพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี

            “พี่เห็นกิ่งไม้นั่นไหม?”  โดเบอร์เดินมาตบไหล่ของพี่ชายเพื่อนพร้อมชี้ไปยังกิ่งไม้สูงที่อยู่ไม่ไกล  “ตายเองสบายกว่านะพี่ผมมีเชือก”

            “พวกเวร!!”  จากที่สงบลงได้แล้วสิงโตก็เดือดขึ้นอีกครั้ง

            “ว่าแต่ทำไมพี่ถึงมาบอกพวกเราอ่ะ  แบบนี้ถ้าพ่อพี่รู้พวกเราไม่โดนข้อหาสมรู้ร่วมคิดเหรอ  ผมยังอยากได้ควีนเป็นเมียนะพี่”  อลาสกันกระทืบเท้าโวยวาย  ตอนนี้เขางอแงของจริงแล้วเพราะพ่อตาแตะโด่งส่งออกนอกรั้วมาหลายปียังไม่น่ากลัวเท่าวันนี้เลย

            “ตอนนี้พี่ต่างกับพวกแกเหรอ  ช่วยกันสิวินๆ ทั้งคู่ไง”  ลีโอขายน้องสาวเย็นชาของตัวเองแบบไม่ต้องคิด  ควีนนี่ควรจะเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้วหมาสองตัวนี้เป็นคนดีจะตายไปลีโอคิดเข้าข้างตัวเอง  แต่จะว่าเขาไม่สนใจน้องอย่างควีนก็ไม่ได้เพราะควีนเป็นปีศาจราคะแต่จนตอนนี้นอกจากกินข้าวที่ไม่อิ่มท้องแล้วเธอก็ทำอะไรไม่ได้อีก  ซึ่งโดเบอร์และอลาสกันก็พิสูจน์ความมั่นคงตรงไปตรงมามากพอแล้วสำหรับเขา

            “ขอประชุมแป๊บ”  อลาสกันโอบคอสุ่มหัวซุบซิบกับพี่ชายว่าจะเอาอย่างไรดี  ฉายเดี่ยวช้าหน่อยแต่ไม่ตายแน่  บุกเป็นหมู่ร่นเวลาได้เยอะแต่ถ้าพลาดก็ตายหมู่อย่างไม่ต้องสงสัย

            5 นาทีสำหรับการตัดสินใจของโดเบอร์และอลาสกันพวกเขาก็ได้คำตอบมาให้ลีโอ

            “พวกเราเอาด้วย”

            “งั้นตอนนี้เอาไงก่อนดี”  ลีโอหันไปมองมีอาที่ยังหลับอยู่ในรถ  แม้เขาจะไม่บอกใครเรื่องเมื่อคืนที่เขาปล้ำเธอเข้าแต่รับรองว่าคนในบ้านรู้แบบไม่ต้องถาม  กลิ่นความสาวบริสุทธิ์ของมีอาหายไปอันที่จริงไม่ต้องดมหรอกกลิ่นอะไรแบบนั้นเพราะแค่ร่องรอยบนลำคอและคางเธอก็ชัดมากพอแล้ว

            “มีอานี่อยู่ลำดับที่เท่าไหร่ของบ้านพี่ล่ะ  ไม่นับน้าลิซ่านะอันนั้นของสูงเกินไป”  โดเบอร์ถาม

            “เท่าควีน”  สิงโตผู้อยู่ในอันดับสลับผลัดกันล่างสุดกับพ่อมาร์กมาหลายปีตอบแบบไม่ต้องคิด

            “แบบนั้นพี่ก็จีบหลานพี่สิ  แบบว่าคำพูดหลานพี่น่าเชื่อกว่าพี่ไม่ใช่เหรอ  จีบเธอติดเมื่อไหร่พี่ก็ให้เธอเป็นคนเปิดตัวแบบนั้นพ่อๆ ของพี่ก็ไม่กล้าหือแล้ว”  โดเบอร์พยายามหาทางออกขั้นแรกเสียก่อน

            “น้อง!!  มีอาเป็นน้องเป็นเมียด้วย”  ลีโอแก้คำพูดเสียใหม่  ตอนนี้อะไรลุงๆ หลานๆ มันก็กระแทกใจเขาหมดนั่นแหละ...ใครมันปากพล่อยให้มีอาเรียกเขาลุงวะ  เดี๋ยวพ่อก็กระทืบเข้าให้

            “ได้น้องก็น้อง...น้องพี่...ดุจังอ่ะคนมันไม่ชินนี่”  อลาสกันยกมือห้ามเมื่อพี่ชายเพื่อนพ่นลมออกจากจมูกเหมือนกระทิงดุที่เตรียมขวิด

            เมื่อแฝดหมายอมคล้อยตามอารมณ์ลีโอก็สงบลงอีกครั้ง  ตอนนี้อารมรณ์เขาสวิงขึ้นๆ ลงๆ ยิ่งกว่าคนวัยทองเสียอีก  “จีบน่ะได้...อยากจีบอยู่แล้วแต่มีอาต้องหาเรื่องร้องกลับบ้านไปฟ้องแม่พี่แน่เลย”

            “งั้นพี่ให้พ่อกับแม่พี่ไปเที่ยวดูสิ  พ่อกับแม่ผมไปทีก็หายต๋อมตั้งแต่ผม 10 ขวบ  กลับมาทียังไม่รู้เลยว่าโดเบอร์มันพาผู้หญิงมานอนตรงโซฟากลางบ้าน”  อลาสกันพูดไปถึงพ่อแม่ปีศาจของตัวเองอย่างออกรสพร้อมเผาพี่ชายไปด้วย  “เวลาผู้ใหญ่ไปเที่ยวกันแบบบรรยากาศดีๆ เขาไม่สนใจใครหรอกนะพี่  เขาสนใจแต่เรื่องว่าวันนี้จะใช้เวลาบนเตียงหรือริมชายหาดดี”

            แม้คำพูดของอลาสกันจะไม่มีคำไหนหยาบโลนแต่ทว่าชายหนุ่มทั้งสามต่างก็เป็นคนสัปดนทะลึ่งตึงตังกันทั้งนั้น  ดังนั้นไอ้บนเตียงหรือริมชายหาดพวกเขารู้ได้ทันทีว่าไม่ได้แค่ไปนอนเล่นแน่

            “ก็ดี...งั้นวันนี้ฉันพามีอาไปนอนโรงแรมก่อน  เดี๋ยวจะรีบกลับบ้านไปเสนอทริปเที่ยวให้แม่ลิซ่า”  ลีโอตกลงทันทีเพราะเขาเชื่อว่าเขากล่อมทั้งพ่อและแม่ได้แน่นอนเนื่องจากพ่อๆ ของเขานั้นเป็นพวกกลัดมันหื่นกามและจัดจ้านในย่านปีศาจ  แบบว่าแม่ลิซ่าเผลอเป็นจับกด  คราวนี้ได้ออกเที่ยวแบบไม่มีก้างขวางคอเช่นลูกๆ อย่างไรพ่อๆ เขาก็คงสนใจแน่ๆ  งานนี้จนกว่าจะจีบแม่ชีที่เลี้ยงต้อยมาแต่เล็กแต่น้อยได้เขาไม่ยอมให้พ่อกับแม่กลับบ้านมาก่อนแน่

            “พี่ทิ้งมีอาไว้โรงแรมคนเดียวไม่กลัวเธอโทรหาพ่อพี่เรอะ”  โดเบอร์แยกเขี้ยว  ตอนนี้เขารู้สึกเชื่อบทกวีที่เคยอ่านผ่านตาแล้วที่ว่าความรักมักทำให้คนฉลาดโง่งมได้  ซึ่งมันเขียนไว้ประมาณว่า... ‘รักทำให้โง่  เพราะเป็นไอ้โง่ถึงได้รัก  เดี๋ยวรักๆ เดี๋ยวโง่ๆ โธ่ไอ้โง่...เขาไม่รัก’

            “แล้วจะให้ทำยังไงวะ  พวกแกเฝ้าพี่ก็ไม่ไว้ใจ...มีอาน่ารัก”  ลีโอถอนหายใจ

            “พี่จะต่อยกับพวกผมจริงๆ ใช่ไหม  แบบว่าเมื่อกี้ยังโกรธอยู่นิดๆ ใช่มะเรื่องลุงๆ หลานๆ อะไรนั่นอ่ะ”  อลาสกันเบ้หน้าก่อนจะหลบตีนลีโอที่ยันเข้าใส่

            “เอาไปฝากฟอลคอนสิพี่  มันอยู่บ้านเซลีน”  โดเบอร์วิ่งเข้ามาห้ามทัพจับสิงโตกับหมาที่เตรียมจะฟัดให้แยกออกจากกัน

            “ห้ามช้าอีกหน่อยพี่ได้ดีดไข่มันแล้ว”  ลีโอหัวเสียที่โดนโดเบอร์มาขัดจังหวะเสียก่อน  ไม่อย่างนั้นอลาสกันปากหมาได้คุกเข่าร้องขอชีวิตเขาแล้ว...ลุงหลานอะไรหยาบคายฉิบเป๋ง

            “จริงหรา”  อลาสกันแลบลิ้นทำน้ำเสียงยียวนแต่ก็ไม่ได้สาวความต่อเพราะยังต้องร่วมมือกันอีกนาน

            “จะเช้าแล้วพี่ไปบ้านเซลีนก่อนเหอะ  ผมจะไปส่งหมูปิ้ง”  โดเบอร์ตวัดขาคร่อมรถแล้วเรียกน้องชายให้รีบขึ้นมา

            “เอามากินถุงหนึ่งดิ  นั่นอะไรอ่ะลูกกลมๆ”  หลังได้ออกแรงเล็กๆ น้อยๆ สิงโตก็รู้สึกหิวขึ้นมา

            “ลองชิมดูอร่อยนะพี่”  อลาสกินส่งให้ทั้งถุงแบบไม่เสียดายเพราะนี่เป็นของหวานล้างปากหลังจากกินหมูปิ้งที่เขาคิดเผื่อพ่อตาไว้ให้แล้ว

            “เออ...อร่อย”  ลีโอกัดขนมกลมๆ ที่เคลือบน้ำตาลจนวาววับ  ไส้ข้างในออกเค็มและมีกลิ่นพริกไทอย่างติดใจ  “ขนมอะไรวะ?”           

            “ไข่หะ...”  โดเบอร์ยังตอบว่าไข่หงส์ไม่ทันจบอลาสกันก็แทรกขึ้นมาก่อน

            “ไข่หมาพี่  อีกชื่อเรียกไข่อาเฮียตรงตัวหน่อยก็ไข่...เฮ้ ๆๆ”  คำว่าเฮ้อลาสกันยังเน้นเสียงและใส่จังหวะให้ด้วย

            ลีโอที่ได้ยินนอกจากด่าไม่ทันแล้วเขายังทำได้แค่มองท้ายรถมอเตอร์ไซด์ที่ออกตัวแล้ววิ่งฉิวเหมือนรู้ว่าถ้าช้าอีกหน่อยจะโดนกระทืบ  เขาจึงระบายอารมณ์โดยการเตะใส่อากาศและในมือเขายังหิ้วถุงขนมไข่เฮ้เอาไว้

            ปีศาจหนุ่มยืนกินขนมชื่อไม่น่าฟังนั่นอีกสองสามลูกก่อนเขาจะไปขึ้นรถแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปหาน้องชาย  เขาเชื่อว่าฟอลคอนเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายและหากเขาเอ่ยปากขอให้ช่วยฟอลคอนซึ่งเป็นคนที่รักพี่ๆ ที่สุดจะต้องช่วยเขาแน่ๆ เพราะในวัยเด็กฟอลคอนมักชมเขาว่าพี่ลีโอเก่งเสมอ  และเมื่อพูดถึงวัยเด็กลีโอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้พลางหันไปมองคนข้างตัว  เขาจำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่มีอาน่ามันเขี้ยวจนเขาอยากจะจับฟัดให้หนำใจ...

“ลุงลีโอ!”  เสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้วตะโกนเรียกชายหนุ่มที่กลับบ้านมาเสียสว่าง  มีอาเด็กน้อยวัย 3 ขวบยืนโบกมือให้ทางสวนด้านหน้าปราสาท  ในวงแขนบอบบางของเธอคล้องตะกร้าใบเล็กมีดอกกุหลาบที่ตัดแล้วอยู่สองสามดอกวางเอาไว้

            “แม่ลูกทำไมตื่นกันแต่เช้าเลย”  ลีโอปิดประตูรถแล้วเดินมาทางสวนแทนที่จะขึ้นบ้าน  เขาเข้าไปขโมยหอมแก้มแม่ตัวเองทีหนึ่งก่อนจะอุ้มสาวน้อยคนเล็กของบ้านที่มาอยู่ที่นี่ได้เกือบ 3 ปีแล้ว

            “กลับเช้าเชียวนะ”  ลิซ่าตบต้นแขนลูกชายเพราะจะให้เขกหัวเหมือนตอนเขายังเด็กๆ ก็ทำไม่ได้แล้วเพราะเอื้อมลำบาก

            “ช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมนี่ครับนักศึกษาขาดทุนทรัพย์ก็เยอะหน่อย  ลูกชายแม่เป็นคนใจดีนะ”  ลีโออวดอ้างตัวเองก่อนเขาจะอดใจฟัดแก้มนุ่มๆ หอมแป้งเด็กของมีอาไม่ได้

            “เหม็น!”  มีอาเบี่ยงหน้าหนี  เธอดิ้นจะลงไม่ยอมให้ลุงลีโออุ้มเพราะตัวเขามีกลิ่นฉุนๆ เต็มไปหมด

            “เหม็นอะไร...ลุงอาบน้ำแล้วนะ”  อาบอบนวดมาเรียบร้อยเลย

            “ฉุยฉุย”  ปากและจมูกเล็กๆ ของมีอายับยู่น่าเอ็นดู

            “ฉี่?”  ลีโอขมวดคิ้วพยายามทำความเข้าใจกับสาวน้อยที่มักเรียนคำพูดแปลกๆ มาจากฟอลคอนและพ่อมาร์ก

            “ฉุย”  มีอายืนยัน  “ฉุยฉุย”

            “โว๊ะ!  เพราะฟันหลอเลยพูดไม่รู้เรื่องใช่มะ”  ปีศาจหนุ่มล้อเลียนและเขาก็ได้หน้ามุ่ยๆ ที่ค้อนแถมให้อีกที

            “น้องเหม็นน้ำหอม”  ลิซ่าหัวเราะและเห็นด้วยกับลูกสาวคนเล็ก  “ฉุนไปแปดบ้าน  คลุกถังหัวน้ำหอมมาหรือไง”

            “ถังนมอ่ะแม่  ลีโอนอนบนถังนม...เป็นลูกๆ เลยอย่างกับแม่วัว”  สิงโตที่เคล้านารีเป็นกิจวัตรพูดกำกวมแต่ทว่าลิซ่ากลับเข้าใจมันได้ทันที

            “อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าน้องนะ!”  ผู้เป็นแม่ใช้กรรไกรตัดดอกไม้ชี้หน้าลูกชาย  แม่วัวที่อยู่ในรั้วการศึกษาสินะ  ไอ้เข้าใจก็เข้าใจอยู่หรอกว่าปีศาจบ้านเธอกระหายราคะ  ตัวเธอเองก็ไม่ห้ามเหล่าลูกชายอะไรแต่ว่ายังไงก็ขอให้ผู้หญิงพวกนั้นเต็มใจและบรรลุนิติภาวะก็ยังดี

            “มีอาเข้าใจเหรอจ๊ะ?”  ลีโอก้มลงไปถามสาวน้อยในอ้อมแขนพลางถามเสียงล้อเลียนแด๊ะแด๊ไม่เลิก

            “นม!ๆ”  มือเล็กป้อมคว้าหมับแล้วบีบนมลีโอบ่งบอกว่าเธอรู้จักดีเชียวล่ะ

            “ลีโอ!!”  ลิซ่ากรี๊ดแทบบ้านแตกเพราะเธอหวังว่ามีอาตัวน้อยจะโตขึ้นเป็นสาวสวยที่พรั่งพร้อมไปทั้งกิริยามารยาทและจิตใจที่แสนบริสุทธิ์

            ในเช้าวันนั้นเองสิงโตหนุ่มที่แม้จะเป็นราชสีห์แห่งราชาในป่าแต่ทว่าในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้เขาก็เป็นแค่สิงโตปวดอึตัวหนึ่ง  เพราะเพียงแค่ลิซ่ากรี๊ดโวยวายเสียงดังเหล่าพ่อๆ ผู้บูชาเมียก็วิ่งมารุมกระทืบใส่ลูกชายด้วยความรัก  3 คน  6 ตีนใส่ยับจนลีโอต้องงดออกไปมอบทุนนักศึกษาหนึ่งวันเพราะตาบวมช้ำที่มันหายไม่ทัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}