อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2. ไฮสคูลใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 377

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2562 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2. ไฮสคูลใหม่
แบบอักษร

    “หยุดนะยัยตัวแสบ!!!” 

 

เสียงกองทัพปีศาจกำลังแยกเขี้ยวอยู่ด้านหลังฉัน ให้ตายเถอะ!!! 

นี่มันวันต้อนรับเปิดเทอมวันแรกของฉันหรอเนี้ย ม่ายอ๊าววววว 

 

“หยุดเดี๋ยวนี้!!!” 

พวกแกตามฉันมาอย่างกับหิวตับ -o- 

หยุดให้ก็โง่อะเด้ 

 

ยัยพวกฝูงชะนีหน้าแก่!!! กะอีแค่ฉันเดินตามหาตึกเรียน แล้วบังเอิญไปเหยียบแป้งพัพแสนแพงเจ้ากรรมของมันที่เสริมสวยอยู่ตรงม้าหินอ่อนสวนโรงเรียนนะเซ่ ยัยพวกนี้เลยตามจองล้าง จองพลาญฉัน 

เหมือนกับว่าจะฆ่าให้ตายคาตีน ความจริงก็อยากจะสู้กับพวกมันอยู่นะ แต่ฉันกลัวพ่อสุดโหดของฉัน ที่บอกว่าถ้ามีเรื่องอีกจะไม่ให้กลับไทยนะเส้ 

 

“นี่หล่อนรู้มั้ยว่าว่าแป้งพัพรุ่นใหม่ที่ฉันเพิ่งถอยมามีมูลค่าเท่าไหร่!!!?” 

 

“…..”ง่ะ ขนาดหล่อนยังไม่รู้เลย แล้วฉันจะรู้หรอฟร่ะ - -* 

 

“ที่แป้งชาแนลนะยะ แพงแค่ไหนคิดดู!!!” 

 

“…..” แงะ อะไรคือชาแนลฟร่ะ เป็นญาติกับ ชาลีรึปล่าว 

 

(‘วิ่งสิ!! วิ่งเร็วเข้า พ่อห้ามมีเรื่องใช่ไหมละ ยูอา’) ฉันภาวนากับตัวเอง พร้อมกับใส่เกียร์หมา 

 

“ทันแล้ว!!! ยัยตัวแสบ” 

 

แว๊กกกกกก!!! ยัยนี่ตามฉันทันจนได้ 

หนำซ้ำมันยังกระชากผมฉันจนต้องหยุด 

 

นี่มันกล้าดียังไงมาจิกหัวฉันห๊ะ!!!! 

 

ฉันมองหน้าคู่กรณี โอ้โห อายไลน์เนอร์ยังขีดได้แค่ครึ่งเดียวอยู่เลย 

ยังจะถ่อสังขารมาวิ่งตามจับฉันอี๊กกกกก -_-” 

 

มันกระตุกข้อมือกระชากหัวฉันอีกครั้งจนตัวฉันเซ 

จะ.. จะ เจ็บว้อยยยยย ฉันรู้สึกว่ามันชักจะหยามฉันมากเกินไปแล้ว 

ชักจะทนไม่ไหวแล้วโว๊ยยยยยยยย พวกแกเล่นผิดคนแล้วนะบอกเลย!!!! 

 

“ย๊ากกกกกกก!!!!” 

ฉันแหกปากร้องก่อนยกหน้าแข้งฟาดเข้าที่เอวของอียัยอายไลเนอร์ 

 

“อั่กกก!” 

มันโดนฉันเตะจนตัวเซ โฮ๊ะๆๆ ^o^ 

 

ฉันเป็นมวยนะยะ ไม่ใช่เล่นๆ ไม่งั้นจะเป็นหัวหน้าแก๊งโรงเรียนที่ไทยได้ยังไงละ โฮ๊ะๆๆ 

 

“นี่มึง!! แสบนักนะ” 

 

ยัยอายไลเนอร์วิ่งเข้ามาอีกครั้ง ฉันมองด้วยสายตานิ่งๆ ดูการเคลื่อนไหว มือขวาของฉันกำแน่น พลันกระทุ้งเข้าไปที่ท้องน้อยของยัยอายไลเนอร์นั่น จนมันจุกลงไปนอนกับพื้นหญ้า ชัยชนะเป็นของฉันโดยไม่ต้องสืบ โฮ๊ะๆๆ ^o^ 

 

“อยากได้ให้เหมือนเดิมมากหรอยะ”  

ฉันหยิบแป้งพัพที่ตกอยู่ข้างตัวอียัยอายไลเนอร์ขึ้นมา 

 

ฉันชูแป้งพักของมันไปให้มันดู แล้วก็ทำมายากล ทำให้แป้งพัพหายไปต่อหน้าต่อตามัน 

 

“อยากได้ก็หาเอาเอง” 

 

“กรี๊ดดดดดดด แกเอาแป้งพัพราคาแสนแพงของฉันไปไหน เอาคืนมานะยะ!!!!”  

ยัยอายไลเนอร์กรี๊ดกร๊าดดด 

 

“เฮ้ยยย ยัยบ้านี่น่ากลัววะ” 

ยัยพวกฝูงชะนี่วิ่งตามมาต่างตกใจ ที่เห็นแป้งพัพหายไปดื้อๆ พวกมันไมรู้ว่าฉันเป็นมายากล ฮ่าๆๆ 

 

“เข้ามาเส่ะ!!!” ฉันชี้หน้าท้าพวกฝูงชะนี 

 

"....." 

 

“เหวอ.. ไปดีกว่าพวกเรา อย่าไปมีเรื่องเลย” 

ยัยพวกนั้นพากันกอดคอถอยออกไปจากจุดที่ยืนอย่างเกรงกลัว 

 

โฮะๆๆ ได้ใจฉันจริงจริ๊งงง ฉันบิดขี้เกียจไปมา หวังว่าจะไม่มีใครมาเห็นนะ 

(จริงๆพวกนั้นไม่ได้หนีฉัน แต่ไม่อยากเป็นตัวร้ายต่อหน้าคนที่อยู่ข้างหลังฉัน) 

 

แปะ แปะ แปะ 

 

เฮ้ยยยย เสียงปรบมือ..นั่น คะ คะ ใครรร O_O” 

 

“ขอโทษที่ชมโดยไม่ได้ตั้งใจ ฮ่าๆๆ” 

 

“... นายเป็นใคร” 

ฉันหันไปรอบๆตัวมองหาเจ้าของเสียง แต่ก็ไม่เจอใคร 

 

“หมัดเมื่อกี้สวยมากเลยนะ แล้วที่ทำของหายได้นี่เธอเป็นแม่มดหรือไงสาวน้อย” 

 

ย๊า เสียงยังลอยออกมาโดยไม่เปิดตัวคนพูด ใช่แล้ว! นอกจากหมัดที่สวยแล้ว ก็เจ้าของหมัดก็สวยด้วย โฮะๆๆ ^o^ ว่าแต่..เป็นใครกัน หวังว่าคงไม่ใช่คนปากโป้ง และ อย่าไปบอกใครเชียวนะว่าฉันเล่นมายากลได้ แล้วก็อัดยัยพวกนั้นสะจนน่วม ไม่งั้นเรื่องต้องแดงไปถึงฝ่ายปกครอง และฝ่ายปกครองก็คงต้องโทรไปรายงานความประพฤติของฉันกับพ่อแน่ๆ ฮือๆๆ 

 

“นี่นายเป็นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” 

 

“ฮ่าๆๆ ได้เลยคร้าบบบบบ^^” 

 

 

วะวะว้าวววววววว หล่อโคตรรรรรรรรรรรรรรรรร *o* 

 

เจ้าของเสียงเดินออกมาแล้วจากด้านกำแพง ตรงที่ฉันสร้างวีรกรรมไว้เมื่อกี้เลย 

และขอย้ำว่าใกล้โคตรๆๆ -.,- 

 

“ว่าไงสาวน้อย” ไอ้ผู้ชายหน้าหล่อจ้องมองฉันแบบยิ้มๆ ^^ 

 

คนอะไรทำไมหล่อประล่ำประเหลือ หล๊อหล่อได้ขนาดนี้ หน้าเหมือนหลุดออกมาจากโลกเทพนิยายเลย 

หน้าคมเข้ม ผิวเนียนใสกริบไร้สิว หน้าเป๊ะที่สุดในสามโลกสี่โลกแปดโลกไปเลยค้า 

 

“อย่ามาเรียกฉันว่าสาวน้อยนะ” ฉันทำเก๊ก แต่ข้างในใจนี่ เต้นตุบตับแทบจะระเบิดเด้งออกมาดิ้นที่พื้นอยู่แล้ว >< 

 

“ฉันจะบอกว่าสาวเหลือน้อยต่างหาก อย่าคิดไปไกลเลยน่า” อิตาบ้าหน้าหล่อพูดจากวนประสาทฉันหรอยะ  

 

“นี่นายหน้าเข้ม นายห้ามเอาเรื่องเมื่อกี้ไปบอกใครเด็ดขาดนะ” 

ฉันชี้หน้าไปที่ตานั่น 

 

“เฮ้ๆๆ ฉันไม่ได้ชื่อหน้าเข้ม ฉันมีชื่อเท่ๆว่า วี” 

ตานั่นพูดพร้อมทำมือท่า V ใต้ตา 

 

 

“ฉันไม่ได้ถามชีวประวัตินายสักหน่อย จะบอกทำไม แต่ฉันขอบอกเลยว่า นายห้ามบอกเรื่องเมื่อกี้กับใครเด็ดขาด” 

 

“ฉันจะบอกหรือไม่บอกใครมันก็เรื่องของฉันนี่นา จะกลัวฉันบอกทำไมนักหนา” 

 

“มันก็เรื่องของฉันเหมือนกันอย่ารู้เลย”  

ฉันพูดปัดรำคาญ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ถึงหูฝ่ายปกครองและลามไปจนถึงหูพ่อฉันก็ตายนะเส๊!!! 

 

“เธอเล่นมายากลหลอกพวกนั้นหรอ เท่ดีนะ ฮิฮิ” วียิ้มกว้าง 

 

“ธรรมด๊า!!!” ฉันพูดพลางยกไหล่ขึ้นกวนๆ ด้วยความบ้ายอ ที่มีอยู่ในตัวเต็มเปรียม 

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 

 

เสียงกระดิ่งเตือนเข้าห้องเรียน 

 

“เอ่อ.. นี่นายรู้ไหมอ่ะ ว่าม.6อยู่ตึกไหน” 

เสียงกริ่งเตือนทำให้นึกได้ว่าฉันหาห้องเรียนอยู่ 

 

ชุดเด็กมัธยมจะเน้นเป็นสีแดงเลือดหมูลายสก๊อต เชิดขาวข้างในมีเนคไทสีแดงเลือดหมู สูทก็สีเลือดหมู ส่วนกระโปรงเป็นลายสก๊อตสั้นสีเลือดหหมู ซึ่งฉันใส่สั้นเสมอหูเลยหละ โฮ๊ะๆๆ ^o^ 

ส่วนชุดมหาลัยจะเน้นเป็นสีขาว เสื้อเชิตข้างในสีขาว กระเกงสีดำ สูทสีดำ ซึ่งวีก็ใส่ชุดแบบนี้ฉันเลยรู้ว่าวีเป็นรุ่นพี่มหาลัย 

 

(พ่อส่งฉันให้มันเรียนต่อไฮสคูลที่นี่เพราะว่าสามารถต่อมหาลัยได้เลย) 

 

“เด็กใหม่สินะ เดี๋ยวชั้นพาไปตึกม.6” 

พูดจบวีก็เดินนำฉันไป ทุกสายตาที่วีเดินผ่าน นักเรียนหญิงทุกคน มีสายตาลุกวาววว *o* 

วีเดินจนมาหยุดที่หน้าห้องฉัน 

 

“ขอบใจนะ”  

ฉันขอบคุณวีที่เดินมาส่งฉันจนถึงหน้าห้องเรียน พูดจบฉันก็ หันหลังเข้าไปในห้อง 

 

“เดี๋ยวก่อนสิ” วีเรียกฉันไว้ 

 

“มีอะไร?” 

 

“เธอชื่ออะไร” วียื่นหน้าเข้ามาถามชื่อฉันใกล้ๆ 

 

“นายจะรู้ไปทำไมกัน?” ฉันกอดอกทำหน้ากวนๆใส่วี 

 

“เพราะว่าฉันอยากรู้จักเธอ” อิตาบ้า พูดอะไรเนี้ยยยย 

 

“แต่ฉันไม่อยากรู้จักนาย” ฉันยึกยัก 

 

“ถ้าไม่บอก ฉันจูบนะเอาสิ ^^” 

 

“ชิ ;P ”  

ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่วี แล้วกำลังจะหันหลังให้วี  

 

วีก็คว้าแขนฉันไว้ให้หันกลับมาหาเขา 

 

"......" 

 

นักเรียนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหันมามองเป็นตาเดียว OoO 

 

หน้าวีขยับเลื่อนเข้ามาใกล้ฉันขึ้นเลื่อยๆ ฉันเอามือป้องหน้าไว้............. 

 

“ยูอา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”  

ฉันตะโกนออกไปทั้งๆที่หลับตาปี๋ อิตาบ้า!!! อันตรายชิบเป๋ง ถึงจะหน้าหล่อขนาดนั้น ก็ไม่หน้าไว้ใจ ฉันควรอยู่ให้ห่าง 

 

วีอมยิ้ม 

“โอเค แล้วเจอกันนะ ..ยูอา..” วียักคิ้วข้างเดียวให้ฉันทีนึง แล้วก็อมยิ้มออกไป 

 

โว๊ยยยยยยยยยย นี่มันอะไรกัน 

 

ฉันเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งลงที่โต๊ะเรียนที่ว่างเปล่าหลังห้อง เพื่อนร่วมห้องของฉันต่างหันมามองฉันเป็นตาเดียวราวกับเห็นผี 

 

“เน้!!! มองอะไรกันไม่ทราบยะ”  

ฉันตะโกนผ่างงงงออกไป 

 

“นี่!!! เธอเป็นอะไรกับวี”  

เสียงคุ้นๆ ฉันหันมองไปตามเจ้าของเสียง 

 

“อีนี่!!! ที่หาเรื่องกูเมื่อกี้นี่”  

ฉันเผลอพูดโผล่งผลางออกไปเสียงดัง เมื่อเห็นหน้ายัยอายไลเนอร์ที่จิกหัวฉันเมื่อกี้ 

 

"ตอบฉันมาว่าเธอเป็นอะไรกับวี?"

ยัยอายไลเนอร์ทำเสียงต่ำ สีหน้าจริงจัง จ้องจะเอาคำตอบจากฉันให้ได้

 

"นี่!!! ฟังให้ชัดนะ ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ! เพิ่งรู้จักเมื่อกี้ตอนที่พวกเธอมาหาเรื่องฉันไง ทำเป็นลืมไปได้นะยะ!!!!!"

 

“ช่างเรื่องนั้นมันเถอะน่า ถ้าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับวีจริงๆละก็ ฉันจะยอมญาติดีด้วยก็ได้”  

เอ้าอีนี่ สงสัยจะเพี้ยนประสาทกลับไปแล้วจริงๆ 

 

เพิ่งจะมีเรื่องกันอยู่หยกๆ จะมาสงบศึกกันง่ายๆงี้เลยอ้อ เฮ้อออ เป็นบ้าหรอ ฉันไม่บ้าด้วยหรอกนะ 

 

“นี่เธอรู้มั้ยว่าวีนะเป็นกลุ่มฮอตป๊อปปูล่าร์เชียวน้า ในกลุ่มเค้ามี7คน แต่ว่าฉันหนะ ชอบวีที่สุดเล้ยยย” 

ยัยนี่พูดไปเขิลไป ฉันนั่งเกาหัวอย่าง งงๆ อะไรของมันวะ เป็นไบโพล่าหรอ 

 

“เอ่อ..ยูอา ฉันชื่ออลิซนะ ยินดีที่ได้รู้จัก”  

ยัยอายไลเนอร์พูดเสียงหลง เป็นเสียงสอง เสียงสาม แล้วยื่นมือมาเชคแฮน 

นี่ใช่ยัยบ้าที่ตามหาเรื่องฉันไปเมื่อตอนเช้า แถมยังจิกหัวฉัน จริงๆหรอวะเนี้ย  

สงสัยแม่จะให้ดูการ์ตูนมากไปหน่อย หวังว่าไฮสคูลนี้จะมีคนเพี้ยนแค่ยัยอลิซ อายไลเนอร์ คนเดียวนะ ฮ่าๆๆ 

 

“อ่าๆ” ฉันยื่นมือไปเชคแฮนอลิซ 

 

“เอ่อ นี่เพื่อนฉันชื่ออินแจ” อลิซแนะนำเพื่อนข้างที่นั่งสงบๆให้ฉันรู้จัก 

 

“สวัสดีจะ ยูอา” 

เอ้.. ยัยนี่ที่บอกว่า 

(‘เหวอ.. ไปดีกว่าพวกเรา อย่าไปมีเรื่องเลย’) เมื่อกี้นี่นา 

 

“อ่าๆ” ฉันตอบไปแต่ อ่าๆ เพราะงงกับพวกยัยนี่อยู่ ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนกันแน่ 

 

เมื่อเช้ายังมาหาเรื่องฉันอยู่เลย 

 

อะไรของพวกมันวะเนี้ย 

ความคิดเห็น