อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1. ไล่ออก ToT

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ต.ค. 2562 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1. ไล่ออก ToT
แบบอักษร

ณ หลังโรงเรียนมัธยมปลาย วันสอบม.5วันสุดท้าย 

 

“ซ๊อ!!! จัดการมันเลย มันอยากลองดีกับแก๊งเรา!!!” 

เสียงแว๊ดๆแหกปากดังลั่นจนน่ารำคาญ -_- 

 

“พวกมึงมันก็แค่แก๊งเหลือขอ อย่ามาทำอวดดี เห็นแล้วกูหมั่นใส้!!”  

อีซ๊อของพวกมันหยามใส่พวกฉัน 

 

“อย่ามาทำพูดดี พวกกูไม่เคยหาเรื่องใครก่อน ..ถ้าเรื่องไม่มาหา เข้าใจไว้ด้วย!!!” 

 

“เหอะ ยูอา.. หัวหน้าแก๊งสินะ หน้าก็จืด เส็งเค็ง สมแล้วที่โดนชิงฮวาทิ้งมาหาฉัน!!” 

ใช่ ชิงฮวาที่ว่านี่เป็นแฟนเก่าฉันเอง แต่ว่า..อะไรนะ? 

 

“แกหมายความว่ายังไง?”  

ฉันพูดกัดฟันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น 

 

“ฮ่าๆๆ ก็หมายความตามนั้น! นี่มึงคงไม่รู้ละสินะว่าที่ชิงฮวาทิ้งมึงไปเพราะติดใจกู” 

อีซ๊อพูดไปหัวเราะไปเยาะเย้ยย ทำหน้าตากวนตีนสุดๆๆ 

 

“OoO หา”  

ฉันร้องออกไปอย่างโอเวอร์แอคติ้ง!! ชิงฮวาทิ้งฉันไปหาอีซ๊อบ้านี่จริงๆหรอ!!!? 

 

“เฮอะ อะไรที่เป็นของมึง ถึงกูจะไม่อยากได้ ก็จะแย่ง มีไรมะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เห็นแล้วก็น่าสมเพช” 

อีซ๊อตวาดใส่ฉัน มองเชิงเหยียดหยามสุดๆ 

 

“ทนไม่ไหวแล้วโว๊ยยยยยยยย”  

ฉันวิ่งพุ่งดิ่งตรงเข้าไปที่อีซ๊อ แล้วเหวี่ยงมือตบเข้าที่หน้ามันจนสั่นสะเทือน สมน้ำหน้า เล่นผิดคนแล้วโว๊ย!!! 

 

“อ๊ากกกกกกกก!! แย่งแฟนกู แล้วยังมีหน้ามาพูดว่ากูน่าสมเพช กูไม่ยอมแน่ มึงตาย!!!” 

ฉันแหกปากดังลั่นพร้อมเหวี่ยงกำปั้นเข้าไปที่หน้าอีซ๊ออีกครั้งอย่างเต็มแรง 

 

ป๊าบบบบ ป๊าบบบบบ ป๊าบบบบบบ 

 

และดูเหมือนฉันเป็นคนประกาศศึกก่อน 

 

ลูกน้องฉันกับลูกน้องอีซ๊อ วิ่งเข้าหากัน ด้วยความเดือดดาล 

 

อีซ๊อบิดข้อมือฉันออก แล้วต่อยสวนฉันกลับ ด้วยน้ำหนักมือของมันอีกอย่างกับหมัดเขวี้ยงควาย กระแทกเข้าที่ริมฝีปากอย่างจังๆ จนเลือดฉันไหลออกมา 

 

ฉันปาดเลือดที่มุมปากออกแล้วมองหน้ามันอย่างแค้นสุด แล้วที่ยิ่งแค้นคือ มันทำฉันเลือดออก โมโห!!!! 

 

ฉันเอามือล้วงกระเป๋ากระโปรงนักเรียนที่สั้นเสมอหู ใส่สนับมืออย่างไว อีซ๊อไม่มีทางมองไม่ทันว่าฉันใส่สนับมือ เพราะ ฉันเป็นมายากล ที่ขึ้นชื่อด้านความเร็วสูง แม้แต่จรวดที่ว่าเร็วแล้ว ก็ยังเร็วสู้ฉันไม่ได้ โฮ๊ะๆๆ ^o^ 

ฉันเหวี่ยงมือที่ใส่สนับมือเข้าที่หน้าอีซ๊อเต็มๆ จนตัวอีซ๊อกระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น เลือดไหลอาบหน้า พังยับเยิน อย่างหมดสภาพ 

 

พอพวกลูกน้องอีซ๊อ เห็นอีซ๊อล้มลงไปกับพื้นก็หันมามอง แล้วตะโกนเรียกเสียงสูงพร้อมกัน 

“ซ๊ออออออออออออ!!!!” 

 

หึ! แต่เสียใจด้วยนะ  

ตอนนี้จิตใจฉันด้านชาไร้ความปราณีแล้วละสิ ชิ ทำเลือดฉันออกก่อน อย่าหวังว่าจะรอดเล้ยยย!! 

 

ดวงตาฉันเบิกกว้างขึ้น ดั่งดวงตาแมวน้อย กลายเป็นสายตาเสือดุร้าย พร้อมที่จำขย้ำเหยื่อ และฉีกเป็นชิ้นๆ 

 

ฉันค่อยๆเดินเข้าไปหาอีซ๊อทีละก้าวๆ มันก็กระเถิบถอยหลังตามหนีทีละก้าวๆ ของฉัน 

 

ฉันเดินเข้าไปทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว.. อย่างช้าๆ.. ช้าๆ.. 

 

"....." 

สีหน้าฉันเย็นชาแทบจะฉีกเนื้ออีซ๊อออกเป็นชิ้นๆสะให้ได้อยู่แล้ว 

 

อีซ๊อกระเถิบถอยหลังหนีฉันจนติดเสา ฉันไม่รอช้าพุ่งเข้าไปความคอเสื้อมัน ง้างมือที่ใส่สนับมือเตรียมจะชกมันอีกที มันหลับตาปี๋เอนหน้าหนี... 

 

ปี๊ดดดดดดดดดด~~~~~ 

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!”  

ฝ่ายปกครองมา อีซ๊อรอดตายไปอย่างหวุดหวิด 

 

“โอ๊ยยตาย”  

ฉันเก็บสนับมือกลับเข้ากระเป๋ากระโปรงโกยตีนหมาด่วนสิคะรอไร!!! 

ฉันส่งซิกให้พรรคพวกหนี แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะถูกพวกอีซ๊อจับแขนสะแน่นขยับไปไหนไม่ได้ 

 

“พวกมึงไม่รอดแน่คราวนี้ ฮึๆ มึงเป็นฝ่ายเริ่มก่อนสะด้วย ..อียูอา”  

อีซ๊อพูดแสยะยิ้มใส่ฉันหน้าตาเอาเรื่อง ทั้งๆที่โดนฉันอัดเข้าให้จนหมดสภาพสะขนาดนั้นยังทำมาเป็นปากดีอีก 

 

“พวกเธอไปห้องปกครองเดี๋ยวนี้!!!”  

อาจารย์ฝ่ายปกครองตะโกนเสียงเข้ม 

ฉันสะบัดมืออีซ๊อออกก่อนที่พรรคพวกจะสะบัดมือออกตาม 

 

“กูเดินเองได้! ปล่อยมือเน่าๆของมึงออกไปซะ” 

ว่าแล้วฉันก็เดินนำพวกหน้าขึ้นไปห้องปกครอง 

 

ห้องปกครอง 

 

“ห๊ะ!!! ไล่ออก O_O”  

ฉันตะโกนลั่น 

 

“ยูอา หูของเธอใช้การไม่ดีหรือไง เธอได้ยินถูกแล้วจ๊ะ”  

ผอ.หันมายิ้มเย็นๆ 

 

“แต่พวกหนู..” 

 

“หยุด!! แล้วอย่าเถียง ฟังนะ เหตุผลที่พวกเธอต้องออกจากโรงเรียนนี้ ฉันจะบอกให้ฟังอย่างน้อย5ข้อ” 

โอ้ววว พระเจ้าช่วยกล้วยหด อย่างน้อย5ข้อ แสดงว่าเยอะจัดเลยหรอวะเนี้ย 

 

“1. เกรดเฉลี่ยรวมทั้งหมด กลุ่มพวกเธอได้แค่ 1.75 ไม่เคยเกินกว่านี้ ทั้งๆที่โรงเรียนตั้งมาตรฐานไว้ 2.50 นี่ขนาดแอบใช้มายากลของเธอโกงข้อสอบทุกครั้งแต่ก็ยังทำได้แค่นี้” 

ผอ.รู้ได้ไงวะเนี้ย ว่าฉันใช้มายากลโกงข้อสอบ จึ้ยยยย 

 

“2. มีเรื่องตบตีทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชกาล ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เธอมีเรื่องทั้งหมด 29 ครั้ง” 

ส่วนใหญ่ก็มีเรื่องแต่กับอีพวกนี้ทั้งนั้นแหละ พวกมันเป็นรุ่นพี่แค่ปีเดียว แต่มันมาหาเรื่องรุ่นน้องอย่างพวกฉันก่อนทุกครั้งนะ 

 

“3. เที่ยวกลางคืน เล่นเกมได้เหล้าฟรี มีคนส่งหลักฐานมาให้ฉันดู เห็นเธอกำลังยกซดกินเหล้าบนเวที ” 

ใครบอกว่าฉันกิน ฉันไม่ได้กินโว๊ยยยย ฉันกำเหล้าทิ้ง มันเป็นมายาโก๊นนนนนนน ฉันชอบของฟรี~~~ 

 

“4. พกอาวุธเข้ามาในโรงเรียน ซ่อนอาจารย์ฝ่ายปกครองด้วยมายากลของเธอ พออาจารย์ถามก็เฉไฉ” 

โถ๋ ช่วยไม่ได้นี่นา อาจารย์ไม่มีหลักฐานก็เอาผิดไม่ได้น้า แน่จริงก็หาให้เจอเส๊!!! 

 

“5. แต่งตัวผิดระเบียบโรงเรียน ตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งทำสีผม ไว้ผมยาวเกินสายเสื้อใน ชุดนักเรียนสั่งตัดจากร้านข้างนอก ไม่ใช่ของโรงเรียน ใส่กระโปรงสั้น ใส่ถุงเท้าข้อสั้น เจาะหู ใส่สร้อย กำไร ข้อเท้า ทาเล็บ พอฝ่ายปกครองตรวจก็ใช้มายากลหลอกตา แค่นี้ยังเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอออกไม่ได้อีกหรอ...นักเลงงงงงง มายากล..." ผอ.ลากเสียงคำสุดท้าย 

 

“เอ่อออ.. แต่ว่า พวกนั้นมาหาเรื่องพวกเราก่อนนะคะ” ฉันท้วงกลับไป 

 

“คุณแม่คะ พวกมันนั่นแหละค่ะ เป็นคนหาเรื่องพวกหนูก่อน” 

อิปอบ!!! ลืมไปเลยว่าหนึ่งในลูกน้องอิซ๊อมีคนเป็นลูกสาวคนเดียวของผอ. 

 

“อยู่โรงเรียนเรียกผอ.สิ” 

 

“คะ ..ค่ะ เนี้ยดูสิแผลที่หน้าในกลุ่มหนูแต่ละคน เจ๊บบบ เจ็บบ” 

อิหน้าปอบนั่นยังนั่งจับหน้าตัวเองเบาๆ แล้วร้องโอดโอยย สำออยเต็มที่ หรือเรียกง่ายๆว่าตอแหลลล 

 

“นั่นสินะ! พวกเธอไม่เห็นมีรอยแผลเลยสักนิด” 

ผอ.โบ้ยหน้ามาทางพวกฉัน ช่วยไม่ได้นิหว่า พวกฉันมันระดับเทพ โฮ๊ะๆๆ ^^ 

 

“ยังไงซะ ฉันก็ขอไล่พวกเธอออกทุกคน!!” 

 

“ผอ.คะ ขอร้องละค่ะ อย่าไล่พวกเราออกเลยนะคะ หนูไม่อยากให้แม่รู้” 

ยัยแซนดี้กลุ่มของฉันทำหน้าตาคล้ายจะร้องไห้ ลูกน้องในกลุ่มฉันก็มีท่าทีไม่ต่างกัน ยัยพวกนี้ทำทำหน้าสลดสุดชีวิต เฮ้อออ..ก็นั่นสินะ พวกเราจบม.5แล้ว ถ้าออกไปหาโรงเรียนใหม่ก็คงจะยาก 

 

“ผอ.คะ หนูจะลาออกไปคนเดียวและขอให้ทุกคนอยู่ที่นี่ต่อค่ะ” 

 

“เฮ้ยยย!! O_O ยูอา..” 

ทุกคนในแก๊งหันมาเรียกฉันเป็นเสียงเดียวและใบหน้าเดียวกัน -_- 

 

“เธอ.. มีอำนาจอะไรนักหนา?” ผอ.ถาม 

 

“หนูเป็นหัวหน้าแก๊งค่ะ หนูจะรับผิดชอบเอง ออกไปคนเดียวอาจจะไม่มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะเท่ากับหนูอยู่หรอกค่ะ” 

 

“…………...”  

ผอ.ทำหน้าครุ่นคิดหนัก 

 

“’งั้นก็ได้ ถ้าตัวตั้งตัวตีไม่อยู่ คงไม่มีเรื่องมากใช่มั้ย” 

 

“ค่ะ งั้นหนูขอลาออก!! ขอตัวนะคะ” 

 

ฉันยกมือไหว้และเดินออกมาทันทีพร้อมๆกับพรรคพวกของฉันเดินตามหลังมา 

 

อิซ๊อกระตุกยิ้มขึ้นอย่างมีชัย ทั้งๆที่หน้าของอีซ๊อนั่นยังมีคราบเลือดที่โดนลูกหมัดพิฆาตรของฉันใส่ไปไม่ยั้ง 

 

อ๊ากกกกกกกก ฉันเกลียดพวกแก 

 

“ยูอา!! มึงพูดอย่างนั้นได้ไง”ยัยแซนดี้ที่ขอร้องอาจารย์ทำท่าจะร้องไห้อยู่เมื่อกี้พูด 

 

“มึงมันโอ๊ยยยย โง่ชะมัด มึงต้องโดนพ่อฆ่าแน่ๆ” 

เสียงบราวนี่เพื่อนสนิทฉันอีกคนเองอะ -_-  

ชิฉันโง่เพื่อพวกเธอจะได้มีชีวิตที่สดใสนะยะ 

 

“ดีแล้วละ พวกมึงจะได้เรียนต่อด้วย” 

 

“แล้วมึงจะไปเรียนที่ไหนต่อ” 

 

“ยังไม่รู้เลยวะ พ่อเคยบอกว่าถ้าก่อเรื่องอีก จะส่งฉันไปเรียนไกลๆเป็นการทำโทษวะ” 

ยัยบราวนี่กับแซนดี้กอดแขนฉันแน่น 

 

“อย่าไปไหนไกลน้า ฉันเป็นห่วง แล้วก็คิดถึง” 

 

“นี่ๆๆ เวอร์ไปแล้วววว” 

 

 

-บ้าน- 

 

“ห้ะ!! เกาหลี!!!!”  

ม่ายยยยยยยยยยยยย ตั้งเกาหลี ไกลไปมั้ยเนี้ย ฮือออ T^T 

 

“ฉันเคยเตือนแกแล้วใช่มั้ย! คำไหนคำนั้น ทำตัวดีถึงจะให้กลับ”  

พ่อพูดคำขาด 

 

“ย๊ากกกกกกกกกก ม๊ายยยย มันตั้งเกาหลีเลยนะพ่อ มันไกลไป ฮือออ T^T”  

ฉันร้องไห้จนเข่าทรุดลงกับพื้น เข้าไปกอดขาพ่อ 

 

“ถ้าทำตัวดี ได้เกรด3ขึ้นไป ไม่มีเรื่อง แล้วก็เลิกเล่นสะไอ้มายากลไร้สาระในทางที่ผิด ถึงจะให้กลับมา” 

 

"ฮื้อออออ ฮือออออ T^T" 

ฉันพูดอะไรไม่ออก เพราะพ่อฉันเป็นคนค่อนข้างเด็ดขาด พูดจริงทำจริง ถ้าเร้าหรือมากๆจะโดนมากกว่าเดิม 

 

- สนามบินสุวรรณภูมิ - 

 

“เดินทางปลอดภัยนะลูกรัก เป็นเด็กดี อย่าก่อเรื่องอีกนะลูก” แม่กอดฉัน แล้วก็ลูบหัว 

 

“พวกชุดมายากลแกได้เอาไปมั้ย” พ่อยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่ข้างหลัง 

 

“มะ มะ ไม่ได้เอาไปเลยยย” ฉันตอบอย่างไม่มีพิรุจเลย จริงจริ๊งงง 

 

“อย่าให้รู้นะว่าเอามายากลสร้างเรื่องอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่ให้แกกลับแน่!” โอ้นี่พ่อหรือยักษ์เนี้ยโหดจริ้งงง 

 

“เครื่องใกล้ออกแล้ว รีบไปเถอะนะลูก เดี๋ยวจะตกเครื่อง” แม่พูดกับฉันอย่างอ่อนโยน ต่างจากพ่อลิลับ 

 

“ตกเครื่องก็ดีสิคะแม่ หนูจะได้ไม่ต้องไป ฮื้อๆๆ” งื้ออออออออ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล ฉันต้องจากบ้านไปไกลเลยหรอเนี้ย ฉันไม่อยากไปเลย 

 

“ตั้งใจเรียนนะลูก เป็นเด็กดีนะ” 

 

“นะ นะ หนูจะเป็นเด็กดี จะได้กลับมาไวไวนะคะ ฮื้ออออๆๆๆ ToT”  

อยู่ๆ ก็บ่อน้ำตาตื้น ปล่อยโฮออกมาเลย 

 

ฉันหันหลังให้พ่อแม่อเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโต2ใบเข้าเกรด ด้วยสภาพที่น้ำตาล่วงหล่นอาบหน้า 

 

"T^T" 

 

ฉันต้องไปอยู่ที่ใหม่ ต่างบ้านต่างเมือง ที่นั่นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ เวลาหิวใครจะทำกับข้าวให้กิน เหมือนตอนอยู่กับแม่ ใครจะซักเสื้อผ้า ปลุกไปเรียน คงไม่มี ToT 

 

“แม่กับพ่อรักลูกน๊า” เสียงแม่ฉันตะโกนให้หลังมา แต่ฉันไม่หันไปหรอก ฉันอายที่จะให้พ่อแม่เห็นว่าฉันกำลังร้องไห้ออกมาขนาดไหน 

 

ขึ้นเครื่องบิน ฉันเดินไปหาที่นั่งตัวเองไป ร้องไห้ไป คนบนเครื่องต่างมองฉันเป็นตาเดียว แต่ฉันไม่สนใจหรอก เห็นฉันแค่ครั้งเดียวนี่ ฉันร้องไห้จนหลับไปเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน มารู้สึกตัวอีกทีก็ถึงแล้ว 

 

​- สนามบินอินชอน - 

 

ฉันลงจากเครื่องบินไปรับกระเป๋า แล้วเรียกแท็กซี่ไปที่คอนโด ด้วยความเคยชิน 

 

ฉันพูดภาษาเกาหลีได้เพราะว่าพ่อฉันเป็นคนเกาหลี มาแต่งงานกับแม่ที่เป็นคนไทย 

 

คอนโดที่กำลังจะไปอยู่ก็เป็นคอนโดของฉันพ่อซื้อไว้ให้นี่แหละ 

 

แท็กซี่มาจอดลงหน้าคอนโดพอดี ฉันลงมามองขึ้นไป เป็นคอนโดที่ใหญ่เรียบหรู มีสวนให้นั่งพักพิง บรรยากาศเย็นร่มรื่น มีบ่อน้ำพุอยู่ด้านหน้า มีสระว่ายน้ำข้างใน 

 

ขึ้นลากกระเป๋าเดินทางขึ้นมาบนห้องชั้น7 เปิดประตูเข้ามาในห้อง ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มีโต๊ะรับแขกโซฟาด้านหน้า ห้องนอนอยู่ท้ายสุด ตกแต่งด้วยโทนสีเทา เรียบหรู ตามสไตล์ฉัน ฉันวางของไว้ แล้วก็กระโดดขึ้นเตียงนอนเจ้าหญิงผ้าปูสีเทา ย๊า!!!! 

 

พรุ่งนี้ฉันต้องไปตายเอาดาบหน้าที่ไฮลสคูลใหม่ใช่มั้ยเนี้ย TT 

ความคิดเห็น