นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

มัดมือชก (อัพครบ)

ชื่อตอน : มัดมือชก (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
มัดมือชก (อัพครบ)
แบบอักษร

เสียงสนทนาด้านนอก ทำเอาคนที่นั่งกินข้าวอยู่ด้านใน เหงื่อแตกพลั้กๆตายล่ะแง้วเธอจะทำไงดี จะหนีไปไหนพ้นนะคราวนี้ความแตกแน่ๆ เบ็กกี้ไม่อยากให้พี่ชายผิดหวังเลย ในชีวิตไม่เคยพูดปดกับใคร เพิ่งพูดครั้งแรกก็พังเลยหรือไงนะ

​"คาร์เตอร์เข้ามาก่อนสิ"

"แน่นอนผมต้องเข้าไปอยู​่แล้ว อยากเอาเครื่องดื่มบำรุงกำลังมาให้คุณแม่เมย์ ผมเพิ่งรู้นะว่าคุณสองคนอยู่ที่นี่กัน เรามีเพื่อนบ้านเพิ่มขึ้นมา แล้วอยู่กันกี่คนหรอ เบ็กกี้ล่ะผมมีของมาฝากเธอด้วย"

"เชิญด้านในดีกว่า เห็นบอกว่าจะทานข้าว พอดีเบ็กกี้ทานอยู่ งั้นมาทานข้าวด้วยกันเลยก็ได้นะ"

"โอ้-โอ๋..เหมาะเลยหละ หิวไส้แทบขาด"

"คาร์เตอร์..เชิญค่ะขอบคุณนะที่นึกถึงเมย์"

"ไม่ได้สิ..ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ไม่ต้องห่วงนะฮะผมบริการตัวเองได้ ฌอห์นไม่ต้องมานั่งเฝ้าหรอกนะ ผมขอทานข้าวกับน้องสาวคุณคงไม่เป็นไรใช่มั้ยฌอห์น?"

"ไม่นะ..แต่จะพอมั้ยกับข้าวแค่นั้นนะ"

"พอฮะ..เพราะผมไม่ค่อยทานเยอะหรอกครับมื้อเย็น ควบคุณน้ำหนักอยู่เดี๋ยวหุ่นไม่เฟิร์ม มันทำงานลำบากฮะ"

"เฺฮีย..หนูอิ่มแล้วหนูขอตัวนะคะ"ฌอห์นเดินออกไปข้างนอก พร้อมกับภรรยาเขาแล้วคาร์เตอร์กระหยิ่มอยู่ในใจ

​"เธอต้องนั่งตรงนี้ กินข้าวเป็นเพื่อนฉัน ไม่งั้นฉันจะบอกพี่ชาย กับพี่สะใภ้เธอเรื่องวันนี้ทั้งหมด รวมทั้งเรื่องที่โกหกฉันด้วย เรื่องเธอเป็นเด็กป๋า ดูสิว่าพวกเขาจะผิดหวังมากแค่ไหน ที่รู้ว่าน้องสาวคนเดียวเป็นเด็กเลี้ยงแกะ"คาร์เตอร์กระซิบบอกเธอเสียงหนักแน่น

​"อย่าพูดนะ..นายต้องการอะไร?"

"ฉันรู้ว่าเธอ กำลังจะไปทำงานที่ซานโฮเซ่ เพราะตอนนี้เธอปิดเทอม แต่เธอไม่ต้องไปทำที่นั่นเธอต้องไปทำงานกับฉัน ที่สนามบินไม่งั้นฉันจะบอกทุกคนเรื่องวันนี้ แล้วแต่เธอนะเลือกเอา ว่าทุกคนจะผิดหวังกับเธอแค่ไหน"คาร์เตอร์ข่มขู่ แล้วเธอจะทำไงดี

"ฉันไม่มีทางไปกับนายแน่บอกเลย"

​"ได้สิ..งั้นฉันจะบอกพวกเขา..เมย์"

​"เอ่อ..ไม่มีอะไรค่ะพี่เมย์..คือคุณคาร์เตอร์เขาขอข้าวเพิ่มอีกค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเองนะคะ"

"จ่ะ..จะเอาไข่เจียวเพิ่มมั้ย เดี๋ยวพี่ทำให้?"

​"ไม่ดีกว่าฮะ..แค่นี้ก็อิ่มไปถึงพรุ่งนี้แล้ว ต้มยำนี่อร่อยจังฮะ เดี๋ยววันหลังจะขอไปกินที่ร้านบ้างนะ"

​"ได้เลยค่ะ..แต่ช่วยบอกล่วงหน้าด้วยนะ พวกเราจะได้คต้อนรับ"

"ได้สิ..อิ่มพอดีเลย เดี๋ยวผมช่วยล้างถ้วยจานนะฮะ แม่เคยบอกว่าเก็บถ้วยชามที่ไม่ล้างเอาไว้ ท่านเทวดาที่อยู่บนฟ้า จะแสบหูแสบตาครับไม่ดี"

"ค่ะ..เมย์ไม่เคยได้ยินเลย"

"ครับ..รอสักคู่นะฮะคุณสองคน ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย มันสำคัญมากฮะเกี่ยวกับเบ็กกี้โดยตรงเลย"เด็กสาวเสียวหลังวาบ อีตาบ้านี่จะพูดอะไรกันแน่นะ?

​"เรื่องของฉันหรอ?"

​"ใช่..เรื่องของเธอ"

"ทำไม..ต้องมาวุ่นวายกับฉันด้วย"

"เธอก่อเรื่องขึ้นมาเอง สาวน้อยหรือจะให้เขารู้ว่าเธอคือยัยตัวแสบจอมกะล่อน ปลิ้นปล้อนที่สุดในปฐพีลองมั้ย?"เขาพูดยาวเหยียด

​"คุณไม่กล้าหรอก?"

​"ของแบบนี้มันต้องลอง แล้วเธอจะรู้ยัยตัวแสบ ว่าฉันเนี่ยแหละเจ้ากรรมนายเวรของเธอ รับรองเธอไม่ได้เกิดแน่"เบ็กกี้ทำใจดีสู้เสือ แต่ถ้าเขาพูดขึ้นมาจริงๆเธอจะทำยังไงดี ควรเสี่ยงหรือไม่ควร

​"หนูต้องทำไง คุณถึงจะเลิกยุ่งกับหนู?"

​"ไม่ยากเลย ไปทำงานกับฉันทุกอย่างจบ"

"ทำไมต้องเป็นหนูล่ะ?"

"เพราะเธอมันตัวแสบไง ฉันต้องกำราบเธอให้อยู่ เพราะต่อไปเธอไปทำงานที่อื่น เธอนี่แหละคือตัวอันตรายที่สุด"

​"หนูเนี่ยนะ?"

​"ใช่..เธอ!!"

"อันตรายยังไง แค่ผู้หญิงตัวแค่นี้จะไปสู้รบปรบมือกับใครได้ คุณมันบ้าๆที่สุด"เธอด่าเขาเสียงสั่น

"ใช่..เมื่อก่อนฉันไม่ได้บ้า แต่เพราะเธอๆทำให้ฉันต้องบ้า และฉันจะบ้ามากกว่านี้ ถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันพูด ตกลงเธอจะเอาไงอย่าลืมนะ คนที่อยู่แวดล้อมเธอเป็นคนมีเกียรติ แล้วพ่อแม่เป็นถึงที่ปรึกษาอาวุโส ของบริษัทปิโตรเลียมของซีแอตโทล แต่ลูกสาวเป็นพวก108มงกุฎ หลอกลวงคนเขาไปทั่ว คิดดูว่าพ่อแม่จะเสียชื่อมั้ย อย่าเสี่ยงเลยไม่คุ้ม"

​"คุณมันดีแต่ขู่..หนูเกลียดคุณที่สุดในสามโลก"

​"อ๋อ..ฉันควรจะรักเธองั้นสิ?"การปะทะคารมกัน เหมือนเสียงกระซิบ แต่ดุเดือดไม่เบาจนทำให้ฌอห์นกับภรรยา เริ่มสงสัยแอบมองเข้าไปด้านในบ่อยครั้ง

​"สะอาดเรียบร้อยครับ คุณจัดห้องได้น่าอยู่มากเลยฌอห์น แล้วมีต้นไม้เล็กบ้างก็จะดีนะฮะ ผมหมายถึงระเบียงด้านหลัง แต่ก็ต้องระวังมันอาจจะหล่นใส่หัวคนอื่น ถ้าซุ่มซ่ามไปชนเข้าแล้วถ้าเขาเอาเรื่อง มันจะกลายเป็นคดีความนะครับ"

​"เราไม่มีต้นไม้ใหญ่ขนาดนั้นหรอกฮะ"

"ดีครับ ผมแค่บอกเอาไว้"

"แค่แจกันเล็กๆเองฮะ"

"มีหรอครับ ดีฮะต้นไม้ให้อ๊อกซิเจนครับ ดีกว่าควันรถเป็นไหนๆ ถ้าขาดต้นไม้โลกคงแย่"คาร์เตอร์ดูจะจริงจังเป็นพิเศษ

"แล้วที่คุณบอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับเบ็กกี้ มันเรื่องอะไรหรอคาร์เตอร์?"

​"ครับ..ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้แจ้ง คือตอนนี้เลขาผมลาไปแต่งงาน ก่อนจะไปเธอสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะกลับมา แต่เพิ่งแจ้งมาเมื่อวานว่า ไม่กลับมาแล้วและผมก็เห็นว่า เบ็กกี้ปิดเทอมยาวนาน น่าจะฝึกงานไปด้วยเลย ผมว่าจะดีมากอย่างน้อยก็ได้ประสบการณ์ แถมยังได้ตังค์กินหนมด้วย แต่ก็แล้วแต่เธอนะฮะ"

​"เอ้า..ยังไงเราเห็นบอกว่าจะไปทำงานกับเเฮียไง เปลี่ยนใจซะงั้นหรอ?"ฌอห์นกับภรรยายังสงสัยว่า น้องสาวเขาทำไมเปลี่ยนใจเร็วจัง เมื่อเช้ายังอิดออดอยู่เลย เรื่องที่จะไปทำงานที่ซานโฮเซ่

​"ค่ะเฮีย..หนูว่าจะลองไปทำงานที่สนามบินดู อย่างน้อยการเรียนบริหารก็ทำงานได้หลายอย่าง เสร็จแล้วใกล้ๆเปิดเทอม ค่อยไปทำงานที่โรงแรมก็ได้ค่ะ นะคะพี่เมย์"

​"ได้สิจ๊ะ..งานเราทำเมื่อไหร่ก็ได้ คาร์เตอร์แล้วจะให้น้อง เริ่มงานเมื่อไหรคะ?"

​"พรุ่งนี้ครับ"

"อะไรนะ..พรุ่งนี้หรอ?ทำไมมันไวอย่างนั้นล่ะคะ หนูยังไม่พร้อมหรอกค่ะ"

​"ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ เรื่องเสื้อผ้าพรุ่งนี้ก็สวมกางเกงขายาว เสื้อเชิ้ตผมเน้นเรื่องความคล่องตัวฮะ หรือไม่พรุ่งนี้หลังเลิกงาน ผมจะพาเธอไปซื้อข้าวของเอง ไม่ต้องห่วงนะฌอห์น รับรองว่าเบ็กกี้จะต้องชอบงานนี้ เพราะใครๆก็อยากทำ แต่ผมอยากให้เบ็กกี้ทำ อย่างน้อยเผื่อวันข้างหน้าเธออาจจะได้ทำงานสายการบิน อันดับต้นๆของโลกเลยนะ"

​"ไม่อ่ะ..หนูไม่ชอบหรอก แค่นี้ใช่มั้ยคะหนูขอตัวนะคะเฮียพี่เมย์..คุณด้วย..มารผจญ"คาร์เตอร์ยกยิ้มที่มุมปาก รู้สึกสะใจที่เอาคืนสาวน้อยคนนี้ เธอต้องมีมือดีมาปราบ เผื่อจะได้เป็นผู้หญิงน่ารัก อย่างคนอื่นบ้างแต่จะว่าไป แบบนี้เขาก็ชอบนะ

​"ทำไมเบ็กกี้ถึงยอมไปเป็นเลขาให้คุณ หรือว่ามีอะไรมากกว่านั้นที่ผมไม่รู้?"ฌอห์นถามด้วยความสงสัย 

"เปล่านะฌอห์น ผมเห็นเบ็กกี้ตั้งแต่ผมพบเธอในงานแต่งคุณ ผมว่าเธอดูเหมาะมากที่จะทำงาน คุณสองคนยังสงสัยอะไรอีกมั้ยฮะ พรุ่งนี้ผมจะมารับเธอตอน 7:00น. ไม่ต้องห่วงนะครับ เช้าผมจะมารับเธอแล้วตอนเย็นก็จะมาส่ง ผมจะบริการเธอเอง"

"เบ็กกี้รู้มั้ยฮะ?"

"ครับ..ผมบอกเธอแล้ว งั้นขอตัวนะครับคุณฌอห์น เมย์ดื่มนมด้วยนะเพื่อหลานลุงจะได้แข็งแรง"

"ค่ะ.."

"ขอตัวนะครับ"

"เชิญฮะ.. แล้วหน้าคุณไปโดนอะไรฮหรอ มันเหมือนเพิ่งเป็นแผลใหม่ๆนะ แถมมีเลือดซึมด้วยนะคาร์เตอร์ทำแผลก่อนมั้ย"ฌอห์นสงสัย อดถามไม่ได้ ขณะที่คาร์เตอร์แตะนิ้วที่แผล รู้สึกเหนียวที่มือ

​"ผมซุ่มซ่ามฮะ..งานเยอะไปหน่อยก็เลยก้มไม่ดู ขอบโต๊ะมันเกะกะไม่หลบ ชนเข้าให้ปรากฎว่าผมแพ้ครับ ก็ได้ได้เลือดเลย นิดหน่อยเองแค่เห็นดาววนเป็นรัศมีวงกลมเลย แต่ก็ช่างเถอะฮะ ไกลหัวใจตั้งเยอะลาล่ะครับ บาย.."

​"ฌอห์นคุณว่าแปลกมั้ยคะ?"

"นั่นสิแปลกมาก หรือว่าคาร์เตอร์จะแอบชอบเบ็กกี้นะ ที่รักผมไม่เข้าใจว่าน้องเราไปคุยกับคาร์เตอร์ตอนไหน แล้วทำไมถึงตกลงไปทำงานกับเขา ทั้งๆที่สองคนนี้เกลียดขี้หน้ากันจะตายไป"จริงอย่างสามีพูด เพราะเมย์เองก็เคยรับรู้มาบ้าง

​ก๊อกๆๆ

​เสียงเคาะประตูจากด้านนอก ทำให้เด็กสาวตื่นจากภวังค์ พยายามข่มตายังไงก็นอนไม่หลับ เธอเดินมาเปิดประตูตามเสียงเคาะ ภาวนาให้เป็นพี่สะใภ้ทีเถอะ

"พี่เมย์..."

"ใช่..พี่เอง"

"นั่งก่อนนะคะ หนูยังไม่หลับค่ะเพิ่งจะอาบน้ำ แล้วเฮียล่ะคะ?"ดูท่าทางเบ็กกี้ไม่สดชื่นเอาซะเลย เด็กสาวเหมือนมีอะไรในใจ

​"เฮียอาบน้ำจ่ะ..เบ็กกี้มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังหรือเปล่าจ๊ะ เราพูดกันทุกเรื่องไม่ใช่หรือไง?มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะ เผื่อบางครั้งหนูอาจจะคุยกับเฮียไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีพี่อีกคนนะ"

​"เฮ้อ..ไม่มีค่ะ หนูโอเค"

"แน่นะ?"

"ทำไมจะไม่แน่ล่ะคะ ตัวเล็กพรุ่งนี้เค้าจะไปทำงานแล้ว ตัวเองว่าดีหรือเปล่า จุ๊ฟเบ็กกี้จะรอน้ารอว่าหลานจะออกมาเมื่อไหร่ เค้าจะดีใจมากเลยนายเวย์คงมาแย่งอุ้ม เป็นเด็กก็ดีนะคะไม่ต้องปวดหัว กับเรื่องราวต่างๆ"

"​เราพูดเหมือนเรากำลังมีเรื่อง เบ็กกี้ถ้าหนูมีเรื่องไม่สบายใจอะไร ก็เล่าให้พี่ฟังได้นะจ๊ะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ ไม่ควรมีเรื่องปิดบังกันใช่หรือเปล่า?"เด็กสาวพยักหน้า ขณะเธอซบหน้าอยู่ที่หน้าท้องเต่งตึงของพี่สะใภ้

"ไม่มีค่ะ..ขอบคุณนะคะที่ห่วงหนู บอกเฮียด้วยนะคะ ว่าน้องสู้ค่ะคนอ่อนแอไม่มีวัน อยู่บนโลกนี้ได้แน่ ไม่เป็นไรค่ะหายห่วงได้เลย"

"มากอดที"

"ค่ะ.."เบ็กกี้สวมกอดพี่สะใภ้ ตอนนี้เธอยังพูดอะไรไม่ได้ ในเมื่อคาร์เตอร์ต้องการแบบนั้น เธอจะลองสักตั้งเด็กสาวไม่มีวันยอม ให้เขามาข่มขู่เธอได้ฝ่ายเดียวหรอก แล้วเขาจะรู้ว่าเธอไม่ธรรมดาแน่

"ฝันดีนะจ๊ะเด็กน้อย"

"พี่เมย์ก็ด้วยนะคะ เป็นเด็กดีนะตัวเล็กเบ็กกี้รักหนูที่สุดค่ะ พ่อชื่อฌอห์นลูกก็ต้องชาร์ลดีมั้ยคะ ไว้คนต่อไปค่อยชื่อคล้องจองกับแม่ แต่คนนี้อาเบ็กขอนะคะพี่เมย์"

"ได้สิจ๊ะสาวน้อย.."เมย์หยิกแก้มใสๆของเด็กสาวเบาๆ ก่อนจะเดินออกประตูไป พอเห็นว่าเบ็กกี้ดูร่าเริงได้ หญิงสาวเลยไม่ห่วงแล้ว แต่หวังว่าคงไม่ใช่ประเภทหน้าชื่นอกตรมนะ

​Rrrrrrr Rrrrrrr....

​"เบ็กกี้พูดค่ะ.."

[ไง..นอนไม่หลับหรือไง หรือว่าเธอจะเปลี่ยนใจก็ได้นะสาวน้อย ฉันจะถือว่าเธอขี้ขลาด]เสียงปลายสายพูด เหมือนจะเยาะนิดๆ

"ทำไมต้องขี้ขลาด ฉันนะไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่ แล้วโทรฯมาทำไมอย่าบอกนะ ว่าคุณคิดถึงฉันแอบชอบเค้าก็บอกมาเถอะน่า ถึงจะเป็นคนแก่มันก็ไม่เสียหายหรอก ที่จะยอมรับความจริงอย่ามาแอ๊บหน่อยเลย มันไม่แบ๊วหรอกคุณคาร์เตอร์"

[ฉันไม่เคยแอ๊บ ไมจำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วย]

"โอเค..แล้วคุณมีอุปกรณ์ทำแผลหรือเปล่า เอาแอลกอฮอร์เช็ดแผลนะ อีกวันสองวันมันก็ตกสะเก็ดแล้ว ว่าแต่คุณฉีดยากันบาดทะยักเมื่อไหร่?"

[ก็..นานแล้วเกือบปี ถามทำไมหรือเธอห่วงฉัน]ปลายสายยกยิ้ม พัวใจพองโตแอบเข้าข้างตัวเอง ว่าเธอห่วงเขา

"เปล่าหรอก..ฉันคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ถ้าเป็นต้นเหตุทำให้คุณตาย และฉันรู้มาว่าคุณเป็นลูกคนเดียวด้วย ถ้าคุณเป็นอะไรไปพ่อแม่คุณคงเสียใจแน่"อย่าคิดว่าเขาจะเหนือเธอฝ่ายเดียว เด็กสาวไม่ยอมแน่ ปลายสาวหุบยิ้มทันที

[เธอนี่มันร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้จริงๆ]

"ใช่..ฉันต้องร้าย เพราะมันมีคนที่ใจร้ายกว่า ทำตัวไม่ใช่ลูกผู้ชาย ข่มขู่ได้กระทั่งเด็กผู้หญิง ฉันไม่มีทางแพ้คุณแน่ คุณคาร์เตอร์รู้ไว้ด้วยฉันชนะใสๆ ไม่เชื่อคอยติดตามตอนต่อไป แค่นี้นะฉันจะนอน คุณคือต้นเหตุที่จะทำให้ฉันตื่นสาย บาย..ติ้ด"

เธอกดปิดมือถือทันที เหตุผลที่ต้องให้เบอร์เขา ไม่ได้เพราะอยากให้ แต่คาร์เตอร์ขู่ขอเบิร์เอาไว้ เพื่อไม่อยากให้เธอตุกติก เรื่องที่ตกลงกันไว้แต่หารู้ไม่ว่าเธอเอง ก็ไม่ได้หวงเบอร์หรอก และยังตอบโต้เขาได้ แบบไม่ลดละเหมือนกัน 

'ชิส์..รู้จักฉันน้อยไปแล้วลุงคาร์เตอร์ พรุ่งนี้ถ้านายมาสายนะ รับรองฉันจะบ่นว่านายจนถึงสนามบินแน่..ฮึ้ย'เด็กสาวล้มตัวลงนอน พรุ่งนี้ยังต้องเจออะไรอีกหลายอย่างสินะ แล้วเธอต้องยอมมั้ยตอบตัวเองทันทีว่าไม่

ทางด้านคาร์เตอร์ เมื่อกลับมาถึงห้องพักเขาเดินไปเดินมา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่หน้ากระจก เด็กนั่นเรียกเขาว่า'ลุง' เขาอาจจะอายุเท่าพี่ชายเธอ หรืออ่อนกว่ากันปีสองปี ชายหนุ่มพินิจดูตัวเอง อย่างถี่ถ้วน ไม่มีใครปฏิเสธเขาได้ผู้หญิงทุกคน ยอมสยบแทบเท้า แต่กับเด็กสาวคนนี้เธอดูรังเกียจเขานัก คนอย่างคาร์เตอร์เดินหน้าแล้วไม่ถอยหลังแน่

​เวลา7:00นวันต่อมา

​เบ็กกี้ตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัว เธอรีบมากินมื้อเช้าพร้อมพี่ชายกับพี่สะใภ้ เธอไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตและ กางเกงขายาวอย่างที่บอก แต่เธอแต่งกายด้วยเดรสสีดำสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย สวมทับด้วยเสื้อสูท ราบผมขึ้นขมวดไว้ที่กลางกระหม่อม ปัดบรัชออนเล็กน้อย แต่งแต้มริมฝีปากด้วยลิปกลอสที่ออกจะเป็นสีนู้ด ที่เคยใช้เป็นประจำ

"พร้อมมั้ยจ๊ะหนู?"

"หนูพร้อมตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะพี่เมย์ กอดหน่อยค่ะ/จ่ะ..สู้ๆนะจ๊ะ/ค่ะ..เฮียอวยพรเค้าหน่อยสิ"

"ได้..ไม่มีอะไรที่น้องสาวเฮียทำไม่ได้ แต่คิดก่อนทำห้ามสร้างวีรกรรมเด็ด ขอให้ทำงานด้วยสติครบถ้วน มีอะไรไม่ค่อยพอใจให้ท่องไว้ขันตินะขันติ"

"แล้วถ้าเค้าขันแตกล่ะเฮีย"

"ทุกอย่างก็จบในวันเดียวเชื่อเฮีย"

"ดีเลย..หนูจะเชื่อเฮีย ทุกอย่างจะได้จบๆ"

"เฮ้ย!..ไม่ใช่จบแบบนั้น ให้มันจบสวยหน่อยสิเอาแบบว่า มองหน้ากันได้ตลอดไปน่ะ ทุกอย่างมันอยู่ที่เรา จะให้มันพังหรือจะปังเป็นพลุแตกกระจายอย่างสวยงาม/ค่ะ..กอดหน่อย/โอเค..โอมเพี้ยงๆสู้"

"ค่ะ..บายค่ะ"

"รองเท้าเตี้ยไปมั้ย?"

"สามนิ้วเนี่ยนะคะ..ไม่ค่ะกำลังดีเลยแต่รู้สึกว่าเขาจะมาช้านะคะ สงสัยนาฬิกาตายเผาศพนาฬิกาอยู่มั้ง?"

​ปิ้งป่องๆ

​"ไปนะคะ..พูดปุ๊บมาปั๊บ..ตายยากชะมัด"

​"เบ็กกี้.."

​"ค่ะเฮีย..หนูลืมตัวไปหน่อย/อย่าบ่อยสิไม่ดีหรอก มีอะไรก็โทรฯมานะ"

"ได้ค่ะ..หนูโทรฯแน่นอน..บาย"

ฌอห์นกับภรรยา เดินมาส่งน้องสาวที่หน้าประตู เธอไม่รู้ว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ คุยอะไรกับคาร์เตอร์ก่อนที่เขา จะเดินตามเธอมาที่หน้าลิฟท์

"อรุณสวัสดิ์.."

"หวัดดีค่ะ..คุณมาช้า"

"โทษทีฉันปวดแผล เมื่อคืนกินยาแก้ปวดเข้าไปก็เลยนอนหลับเป็นตาย"สิ่งที่คิดไว้แต่แรกเลยต้องยกเลิก นี่อย่าบอกนะว่าแผลเขาเกิดอักเสบขึ้นมา เขาต้องแย่แน่ๆ

​"คุณ..แล้วตอนนี้เป็นไง ไปโรงพยาบาลมั้ย คุณอาจจะมีไข้นะ"

​"แล้วจะรู้ได้ไง/ก็ต้องแตะดู..ฉันขอตรวจดูหน่อยนะ"เธอแตะหลังมือที่หน้าผากเขา กับซอกคอแต่ไม่ถนัดเพราะเขาใส่สูท แต่ตัวเขาเหมือนจะรุมๆ

"เป็นไง?"

"ตัวคุณรุมๆ งั้นฉันขับรถให้นะขอกุญแจ"

​ติ้ง!

ทั้งสองคนออกมาจากลิฟท์ เช้าๆแบบนี้ผู้คนยังบางตา ไม่ค่อพลุกพล่านเท่าไหร่เขาเลยได้มีเวลา พินิจพิเคราะห์เด็กสาวข้างกาย เธอสวยน่ารักเหมือนกัน บทจะอ่อนโยนก็น่ารักอย่าบอกใคร ราวกับนางฟ้า บทจะห้าวก็กล้าบ้าบิ่นเหมือนปีศาจดีๆนี่เอง

"ขับได้แน่นะ?"

"ใบขับขี่สอบผ่าน ไม่ได้ซื้อมาแน่นอน ไม่ต้องห่วง"

"ครับ..วันนี้เธอสวยมาก แต่เธอไม่ทำตาที่ฉันบอก"

"ไม่สวมกางเกงขายาว"

"ใช่.."เขาเหลือบมองเรียวขาขาว ที่โผล่พ้นเดรสสีดำนั้น รู้สึกหวงขึ้นมาทันที ไม่อยากให้ใครมองเธอเลย

​"อย่ามองที่เครื่องแต่งกาย จงดูที่สมองจะดีกว่านะคุณว่ามั้ย แต่ตอนนี้คุณต้องไปโรงพยาบาล ให้หมอตรวจก่อนจะดีกว่า แล้วรถคุณนี่เคยขับถึง200มั้ย?"

​"เฮ้ย..อย่านะ อันตรายมากนะ แล้วรถนี่แรงน่าดู เธอบอกฉันได้นะถ้าเธอไม่ไหว เดี๋ยวฉันขับเอง"

"หนูล้อเล่นค่ะ..คนแก่ขี้กลัว"เด็กสาวหัวเราะขำกับอาการของคาร์เตอร์ ตอนนี้คงจะไม่มีพิษสงแล้วมั้ง หรือเพราะว่ากำลังป่วย แบบนี้ก็ไม่สนุกสินะ..



​มาดึกหน่อยนะคะ คู่นี้น่ารักเนอะถ้าคาร์เตอร์จะบอกว่าชอบน้องเราก็โอเคนะ แต่ต้องตามดูกันต่อไป จะไปกันรอดมั้ยนะ ถ้าคิดถึงกันใช้สัญลักษณ์แบบนี้นะจ๊ะ 👌👌👌เจอกันตอนหน้าจ้า

ความคิดเห็น