เสียงโซ่ตรวน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 42

คำค้น : วาย ฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
42
แบบอักษร

"ต่อให้หนีไป พี่ก็จะลากกลับมาอยู่ดี... พี่จะลากเธอกลับมาที่รังรักของเรา เธอขาดพี่ไม่ได้หรอก"

ดวงตานั่น ไม่สะท้อนเงาของเขาเลยสักนิดรอยยิ้มที่น่ากลัวนั่น ตรงช่วงไหล่ที่ถูกกดลงกับเตียงมันรู้สึกเจ็บร้าว ผมหันหน้าหนีจากการก้มลงมาจูบของอีกฝ่ายอย่างผวา

"ฟ้า... ถ้าหากว่าจะตายจากไป พี่ก็จะตายตามไปด้วย"

ไม่... ไม่ใช่ ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ผมหลับตาให้น้ำตาที่บดบังตาให้ไหลออกไป แล้วสะอึ้นออกมาขยับใบหน้าไม่ได้เพราะว่าแก้มถูกบีบ

"พี่ หมอก..."

เสียงที่เปร่งออกมามันสั่นระรัว สั่นเสียจนไม่เป็นคำพูดอีกฝ่ายหัวเราะออกมาเสียงทุ้มแล้วก้มหน้าลงมา

"ใช่ พี่คือพี่หมอก... เพราะงั้น เธอเองก็เป็นแมวน้อยให้พี่ต่อไป"

แกร่ก

โซ่ที่ติดอยู่ที่คอถูกดึงจนต้นคอของผมมันติดไปด้วย ชายหนุ่มที่คร่อมผมอยู่ค่อยๆใช้มือไล้ไปตามลำคอ ไหล่ แล้วมาหยุดที่หน้าอก

"ตรงนี้เอง ก็หายไปไม่ได้หรอก มันจะติดอยู่ตรงนี้ จนตาย"

ทำไม... คนคนนี้ ถึงได้มีสีหน้าแบบนี้กัน ทำหน้าทรมานทั้งที่ตัวเองทำให้คนอื่นเจ็บ ทำไมพี่เขาถึงได้ยึดติดกับเขามากขนาดนี้กัน ทั้งๆที่กำลังทำร้ายเขาแท้ๆ ขี้โกงที่สุดเลย

"พี่จะตามติดเราไปตลอดกาล..."



เคล้ง

"ฮึก... อ๊ะ อ๊ะ"

ร่างกายสั่นระริกทุกครั้งที่แก่นกายมันถูกดูดเข้าไป ผมนอนแน่นิ่งอยู่กับเตียงขยับร่างกายไม่ได้ ไม่ใช่เฉพาะแค่คอที่โดนล่าม แต่ทั้งแขน และ ขาก็โดนเชือกมัดเอาไว้ เหล็กที่เย็นเฉียบ สอดแทรกอยู่ตรงท่อปัสวะ ควบคุมไม่ให้มันทะลักออกมาทั้งๆที่เสร็จไปตั้งหลายต่อหลายรอบ ลิ้นร้อนๆนั้นไล้เลียไปตามขนาดความยาว โดยที่ปลายนิ้วสวยได้สอดเข้าออกที่ช่องทางลึกด้านหลัง หอบหายใจอย่างทรมาน ถูกปลุกปลั่นให้ตื่นตัว แต่กลับไม่ให้มีเซ็กส์ ช่างเป็นการทรมานกันที่โหดร้ายเหลือเกิน เมื่อไหร่... คนคนนี้จะเข้าใจเสียที ทั้งๆที่เขาก็ทำขนาดนี้แล้วแท้ๆ เมื่อไหร่จะยอมฟังเขาเสียที... หยดน้ำตาราวกับว่ามันหมดแห้งเหือดไป เพราะจนตอนนี้มันไม่มีอะไรไหลออกมาแล้ว แสบตา... เจ็บไปทั้งตัว แสบไปทั้งตัว เย็น... หนาว

หายใจลำบาก

"อย่าเพิ่งหลับละ"

กึก ครืดดด

"ฮ๊าา อ๊ะ อา... อา"

ของเล่นรูปร่างสีขาวยาวเหยียดถูกเสียดแทงเข้ามา มันสั่นระรัวจนข้างในโพรงลึกรู้สึกชาวาบ พี่หมอกค่อยๆทิ้งตัวลงนอนข้างๆผมแล้วลูบมือไปตามแก้ม เช็ดน้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วให้ จูบชับเหงื่อที่ไหลลงมาที่หน้าผาก แล้วสอดมือเข้ามาที่ใต้คอนอนตะแคงข้างใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามส่วนกายอย่างหยอกล้อ

หมับ

"อยากจะพูดอะไรเหรอ?"

ลูกบอลที่มันคาอยู่ภายในปากซุ่มไปด้วยน้ำลาย พี่หมอกมองมาด้วยแววตาที่หวานฉ่ำแลบลิ้นเลียไปตามลูกบอลที่ถูกยัดเข้ามาภายในปากแล้วหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกทว่าผมกลับรู้สึกว่ามันสั่นเครือ รู้สึกว่ามันทรมาน...

"พี่ว่าไม่ต้องพูดดีกว่า พี่ไม่อยากได้ยินเสียงของแมวน้อย"

พูดจบอีกฝ่ายก็พลิกตัวผมให้นอนตะแคงเอื้อมมือไปลูบที่สะโพกแล้วดึงเอาสิ่งที่คาอยู่ในช่องทางออกดิลโด้ใสที่อยู่ข้างในโดนดึงออกช้าๆ จนรู้สึกว่าที่หว่างขามันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำกามที่คาวขุ่น ผมหอบหายใจอย่างอ่อนล้า ตาพร่ามัวไปหมด รู้สึกว่าร่างกายมันร้อนขึ้นมาแปลกๆ

"หืม... เป็นอะไร? ไม่ชอบรึไง? ดุ้นของพี่ไง จะเอาเข้าไปแล้วนะ"

ซึบ

"ฮึ๊ก อึก ...อื้อ"

ความรู้สึกที่มันชามากกว่ารู้สึกดีนั้นสอดแทรกเข้ามา เสียงหายใจหอบถี่ของคนที่นอนอยู่ข้างหลังผมนั้นได้ยินอย่างถนัด ผมค่อยๆหลับตาลงปล่อยตัวให้รับแรงกระแทกกระทั้นจากชายที่นอนอยู่ด้านหลัง เซ็กส์ที่ไม่เคยรู้สึกดี... เป็นครั้งที่สองที่รู้สึก จู่ๆผมก็สะอึ้นออกมาอีกรอบ ร้องไห้ทั้งๆที่เสียงยังไม่มีตัวสั่นเทิ้มเมื่อนึกถึงความรู้สึกที่ตีตึ้นขึ้นมา ความทรงจำที่เลวร้าย ความรู้สึกที่กำลังกลัว ความรู้สึกที่เกลียดและขยะแขยง

"อื้อ อื้ออ...!?"

ผมดิ้นสุดแรงเกิดส่ายหน้าไปมาทั้งๆที่จะหายใจยังลำบากพี่หมอกที่กอดตัวไว้อยู่นั้นซะงักไปแล้วขยับตัวลุกขึ้นนั่ง จนสิ่งนั้นหลุดออกมา ผมกู่ร้องออกมาอย่างใจจะขาด หยดน้ำตามากมายที่มันเหือดแห้งไปกลับไหลทะลักออกมาอีกครั้ง คนที่นั่งอยู่มีสีหน้าตื่นๆ

ออกไป... ออกไป ขยะแขยง

น่ากลัว เจ็บ ไม่เอา ไม่เอา

"ฟ้า ฟ้า? เป็นอะไร?"

เหมือนจะได้สติจากที่กำลังหลงเข้าไปในมุมมืดของจิตใจ ชายร่างสูงรีบพุ่งเข้ามาแกะตะขอที่อยู่ตรงต้นคอออกจนลูกบอลที่อยู่ในปากมันหลุดออกมา

"ไม่ ไม่... ฮือ เจ็บ ไม่เอา น่ากลัว"

"เดี๋ยวสิ ฟ้า นี่ ฟังพี่ก่อน"

หนาว... หนาวจะตายอยู่แล้ว

ฟืบ

ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาคลุมร่างกายแล้วจากนั้นอีกฝ่ายก็เข้ามากอดผมเอาไว้ ความรู้สึกที่เหมือนมีเข็มแทงเข้ามาภายในตัวนั้นทำให้รู้สึกขยับตัวไม่ได้

"อึก... ทำไม ทำไมถึงได้ ไม่เชื่อใจกัน ทำไม"

ทั้งๆที่เขาไม่เหลืออะไรแล้ว... เขาให้หมดแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้วเขาทิ้งหมดทุกอย่าง ทิ้งกระทั่งสิ่งที่ตัวเองต้องทำ ทั้งความฝันของตัวเอง ทิ้งกระทั่งคนที่ตัวเองรัก ทั้งครอบครัว ทิ้งทุกอย่าง แต่ทำไม... ทำไม 

ทั้งๆที่ เป็นใครกันแน่เขายังไม่รู้เลย เขาไม่รู้จักคนคนนี้เลยสักนิดเดียว เขามันไม่น่าไว้ใจถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ พี่หมอกแนบแก้มลงมาที่หัวของผมค่อยๆลูบแผ่นหลังช้าๆ

"ฟ้า ฟ้า..."

ถ้าหาก ยังเป็นแบบนี้... ไม่มีทางที่พวกเขาจะใช้ชีวิตได้ต่อไปแน่ๆ


สีหน้าของคนที่จ้องมองเด็กหนุ่มผู้ที่สลบไปเพราะไข้ขึ้นสูงนั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าว ภายในอกมันเจ็บจี๊ดเหมือนกับมีอะไรมากัดกิน แก้มนุ่มเมื่อตอนนั้นเขายังจำมันได้ดี รอยยิ้มเมื่อตอนนั้น อาจจะไม่ได้เห็นอีกแล้ว มีเพียงความกลัว และ ความระแวง เขากลัวมาตลอดว่าสักวัน เด็กคนนี้จะรู้ความจริง กลัวมาตลอดว่าเด็กคนนี้จะทิ้งแล้วหนี กลัวมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่คนคนนั้นแล้วจะโดนทิ้ง

เจ็บ... จะตายอยู่แล้ว ไม่อยากให้รู้ ไม่อยากให้รับรู้เรื่องพวกนั้น การที่ทำให้หันมารักเขา เขาที่ไม่ใช่คนที่ตายไปแล้ว มันยากขนาดนี้เชียวงั้นเหรอ ความกลัวเมื่อตอนนั้น ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องจริงไปแล้ว

แต่ว่า... แต่ว่า ต่อให้โดนเกลียดสักแค่ไหน ต่อให้ร้องไห้สักแค่ไหน ก็ไม่ปล่อยไปหรอก



………………………………………………………………………………………………………………………………………………………… 

วันละสองตอน มือทาสจะล็อค 555555 ตั้งแต่วันพรุ่งนี้คือ หยุดดดดด ดีเลย ทาสจะนอนปั่น นั่งปั่น ยืนปั่น ตอนพิเศษสองสีให้เสร็จตอนสงกรานต์เนี่ย เฮ้อ~ ไปละ ฝันดี!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น