ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 67 รัก!

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 383

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 67 รัก!
แบบอักษร

​จูอี้หลงค่อยๆลุกขึ้นยืน เขาหมุนตัวเดินหนีสายตาตำหนิติเตียนของเผิงกวนอิง 

"ฉันไม่ได้พูดผิดหรอก ใช่ไหม" เสียงเผิงกวนอิงตะโกนตามมาข้างหลัง จูอี้หลงหยุดยืนอยู่กลางห้อง ยังคงหันหลังให้เผิงกวนอิงที่ลุกขึ้นก้าวตามมา 

"ถ้านายไม่รังแกเขาก่อน คนอย่างเหล่าไป๋ไม่มีทางน็อตหลุดถึงขั้นทำร้ายนายอย่างนี้แน่" เผิงกวนอิงมายืนชิดอยู่ด้านหลัง ลมหายใจยามเขาเปิดปากพูดรดลงตรงศีรษะทางด้านหลังของจูอี้หลง 

"เมื่อกี้ฉันให้นายด่าเขา นายยังไม่กล้าด่า รู้ตัวล่ะสิว่าเป็นนายที่รังแกเขาน่ะ" เผิงกวนอิงรุก 

"ฉันแค่อยากให้เขาหยุด" จูอี้หลงที่ยังคงยืนหันหลังให้กล่าวเสียงห้วน นึกน้อยใจที่เพื่อนรักอย่างเผิงกวนอิงไม่เข้าใจเขา 

"จนป่านนี้แล้ว นายน่าจะรู้ว่าเหล่าไป๋หยุดไม่ได้" เผิงกวนอิงลดระดับเสียงลง จูอี้หลงหันขวับมาเผชิญหน้า 

"เป็นรถเบรคแตกหรือไง ถึงหยุดไม่ได้" เขากระชากเสียงถาม 

"เออ ไม่ใช่แค่เบรคแตกหยุดไม่ได้ แต่เหล่าไป๋ยังกะจะชนแกกระเด็นตกเขาไปด้วยกัน" เผิงกวนอิงเอานิ้วจิ้มอกจูอี้หลงติดๆกันหลายที 

"......." 

"คนเขาเดากันได้ จากปักกิ่งยันซีอาน จากหังโจวยาวไปถึงแหลมมลายูโน่นแล้วมั้ง ว่าไป๋อวี่น่ะมีใจให้นาย" เผิงกวนอิงยังจิ้มนิ้วไม่หยุด 

"นายเองก็รู้ ใช่มั้ย... เหล่าไป๋เป็นคนปากกับใจตรงกัน ในใจคิดอะไร ก็คงบอกนายทั้งทางปากทางการกระทำแล้ว..." คำพูดของเผิงกวนอิงทำให้จูอี้หลงหน้าแดงไปถึงหู 

"เขาบอกนายแล้วจริงๆ....." เผิงกวนอิงรุกต่อเมื่อเห็นปฏิกริยาของจูอี้หลง 

"แล้วนายล่ะ" เขาถามพร้อมก้าวเข้าประชิดจนจูอี้หลงต้องถอยไปด้านหลังติดๆกันหลายก้าวแต่เผิงกวนอิงไม่ยอมหยุด ก้าวยาวๆรุกจนจูอี้หลงถอยผ่านปลายตีนเตียงไปชนเข้ากับกำแพงกั้นห้อง เผิงกวนอิงวางศอกและแขนลงบนกำแพงเหนือศรีษะจูอี้หลง ฝ่ามือก็ตบปุๆลงบนกำแพง ก้มหน้าค้ำอยู่ จูอี้หลงก้มหน้าหนีสายตาคาดคั้นนั้น 

"นอนกับเขาแล้วสิ ใช่ไหม" คำถามนี้ยิ่งทำให้คนถูกถามก้มหน้าลงต่ำเข้าไปอีก 

"หา?" เผิงกวนอิงเสียงดังขึ้น ฝ่ามือที่ตบกำแพงเปลี่ยนเป็นกำหมัดทุบเปรี้ยงลงเหนือศรีษะจูอี้หลงไปไม่ถึงฟุต 

"อืม" คนที่ก้มหน้าอยู่สะดุ้งแล้วตอบรับเบาๆ เผิงกวนอิงชูแขนทั้งสองขึ้นเหนือหัวแล้วลดลงมา 

"ให้มันได้ยังงี้สิ" เขาคำรามในคอ 

"จูอี้หลง ไอ้คนตอแหล ปากนายบอกว่าอยากให้เขาหยุด แต่ใจนายไม่อยากให้เขาหยุด ไม่งั้นนายจะนอนกับเขาทำไม นายกลัวเขาจะหยุดจริงๆล่ะสิ นี่มันพฤติกรรมที่พวกผู้หญิงชอบทำเวลาจะรั้งผู้ชายไว้นี่นา ถ้านายเป็นผู้หญิง ก็คงกะจะท้องแล้วเอาลูกขู่ให้ผู้ชายแต่งด้วยใช่ไหมเล่า" ตอนนี้ เป็นเผิงกวนอิงแล้ว ที่เบรคแตก 

"ไอ้บ้า คิดออกมาได้ยังไง" จูอี้หลงเริ่มโกรธ 

"แล้วไอ้คนที่ยอมนอนกับเขาเพื่อที่เขาจะได้ตัดใจเนี่ย มันคิดออกมาได้ยังไง ใช้สมองส่วนไหนของนายคิดเรอะ" เผิงกวนอิงยังไม่ลดระดับเสียง เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธจนควันออกหูแล้ว 

"ฉันแค่คิดว่า ถ้าเขาได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาจะได้ไปเสียที" เสียงของจูอี้หลงก็ดังไม่แพ้กัน 

"นายคิดว่าเขาอยากนอนกะนาย" 

"มะ ไม่ใช่เหรอ" 

"ตีค่าตัวเองต่ำขนาดนั้นเชียว" ... จูอี้หลงเงียบไป 

ที่จริงในตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนมากมายถึงขนาดนั้น เขาเพียงแค่ดีใจ เขาเพียงแค่รู้สึกตื้นตันจุกอยู่ในอก สัมผัสจากริมฝีปากและการกอดรัดของไป๋อวี่ทำให้ในหัวเขาระเบิดจนขาวโพลนไปหมด ความคิดหายไปเหลือก็แต่เพียงความปรารถนาเท่านั้น ต่อเมื่อมันยุติลง เขาจึงเริ่มคิด เริ่มหาเหตุผลนานามาอ้าง มาอธิบายถึงการกระทำที่ขาดสติขาดการยับยั้งชั่งใจของตนเอง .... ใช่ มันคงเป็นอย่างนั้นแหละ เขาก็แค่อยากจะให้ไป๋อวี่ได้สิ่งที่ต้องการ ไป๋อวี่จะได้ไปๆเสียที จะได้หยุดเสียที เขาเหนื่อยจนแทบจะขาดใจแล้ว ... 

"เห็นคลิปเหล่าไป๋กะหลิวเหมิงเหมิงมั้ย" จู่ๆเผิงกวนอิงก็เปลี่ยนเรื่อง 

"คลิป?" 

"ไม่เห็นล่ะสิ คลิปตั้งแต่เดือนกันยาแล้ว แต่มันเพิ่งหลุดเมื่อสักอาทิตย์กว่าๆที่ผ่านมานี่เอง" 

"....." 

".... ก็แค่คลิปคนเป็นแฟนกัน กอดจูบกันนิดหน่อย..." ก็แค่.... อ่ะนะ ... แต่ทำไมนายถึงได้ใช้น้ำเสียงที่เยาะหยันอย่างนั้นล่ะ เผิงกวนอิงเอ๋ย นายอยากให้จูเหม่ยลี่ตอบนายว่ายังไงเหรอ เผิงกวนอิงนึกถามตัวเอง 

"......" ยังคงไม่มีคำตอบจากคนที่ยืนพิงผนังก้มหน้างุดอยู่ 

"อยากดูมั้ย ฉันดาวน์โหลดเก็บไว้ด้วย" เผิงกวนอิงทำท่าจะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าหลัง 

"ดูทำไม" จูอี้หลงตอบกลับเบาๆ 

"อ้าว นายจะได้โล่งใจ ว่าที่นายคิดมามันไม่ผิด เหล่าไป๋ได้สิ่งที่เขาต้องการแล้ว ตอนนี้คงกลับไปหาแฟนได้อย่างหมดห่วง ฮะฮะฮะ" เผิงกวนอิงดึงโทรศัพท์ออกมา ถือด้วยมือเดียวแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกดหาสิ่งที่เขาต้องการ มืออีกข้างท้าวกับกำแพงไว้ 

"เขาถึงขั้นพลั้งมือทำร้ายนายเลือดตกยางออก คงไม่กล้ามาตื้อนายอีกแล้ว คงตัดใจได้แล้วมั้งนะ จางฟงบอกฉันว่าก่อนคลิปจะหลุดเขาก็เพิ่งนัดทานข้าวกับหลิวเหมิงเหมิง" 

สีหน้าจูอี้หลงตอนนี้ ใครเห็นก็คงบรรยายไม่ถูกแล้วว่าเป็นยังไง เขาก้มตัวลงเพื่อจะมุดลอดใต้แขนเผิงกวนอิง แต่เผิงกวนอิงกลับยกขา งอเข่าเอาเท้ายันกำแพงกันเขาไว้ไม่ให้ลอดออกไปได้ 

จูอี้หลงทรุดตัว ไถลลงกับผนังแล้วนั่งพับเพียบ หันไหล่ด้านซ้ายพิงเข้ากับผนัง สองขางอพับเพียบหันเข่าไปด้านซ้ายตามลำตัวที่พิงผนังไว้ เผิงกวนอิงย่อตัวลงนั่งยองๆ นัยน์ตาจ้องเขม็ง 

"หัดพูดอะไรที่อยู่ในใจนายออกมาบ้างได้ไหม ให้คอยคาดคอยเดาความคิดนายอยู่ตลอด ฉันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนาโว้ย" เสียงเขายังดังอยู่ 

"นายรักเหล่าไป๋ไหม" เผิงกวนอิงตะคอก 

"หา?" ยื่นหน้าเข้าประชิดคนที่พับเพียบติดผนังอยู่ 

"รัก" เป็นเสียงเบาๆจากปากของคนที่กำลังใช้มือตบยันอยู่ที่ผนังเหมือนอยากจะเปิดมันออกเพื่อชำแรกตัวเข้าไป แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ หันมาจ้องตาเพื่อนที่นั่งยองๆโน้มตัวเข้ามาจนหน้าห่างกันแค่คืบ 

"รัก" จูอี้หลงพึมพำคำเดิม เสียงแผ่วเบา แต่ประกายในสายตานั้นไม่ได้เบาบางเหมือนเสียงเลย 

......... 

***หลายคนที่ตามเรื่องนี้อยู่อาจจะแปลกใจที่วันนี้ วันที่ 8 เม.ย. เราอัพ 4 ตอนรวด 

วันนี้เป็นวันเกิดของไป๋อวี่ค่ะ เราเลยอยากจะให้ของขวัญ... เราอยากให้จูอี้หลงเอ่ยคำว่า "รัก" 

... แต่มันยากเหลือเกิน 

เพราะมันไม่ใช่ว่าจู่ๆเราจะเอาคำพูดไปยัดใส่ปากตัวละครตัวไหนได้ ตัวละครแต่ละตัวถูกปูพื้นอุปนิสัยใจคอไว้แล้ว การคลี่คลายในแต่ละจุดก็ต้องเป็นไปตามลักษณะของตัวละครตัวนั้นๆ  เราจะให้ตัวละครตัวไหนจู่ๆลุกขึ้นมาทำอะไรโดยขัดแย้งกับบริบทของตัวเขาเองก็ไม่ได้... มันจะหลุด ไม่สมจริง 

ปั่นมาตั้งแต่คืนวันเสาร์แล้ว กะว่า ตอนที่ 66 จูอี้หลงน่าจะคลี่คลายพอที่จะเอ่ยคำว่า 'รัก' ได้ แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว ตัวละครมันไม่ได้มีแต่จูอี้หลงไง มันมีตัวละครตัวอื่น มันมีเหตุการณ์อื่นที่จะค่อยๆปูค่อยๆบิ้ว จนไปถึงจุดที่จูอี้หลงจะสามารถเอ่ยคำนั้นออกมาได้.... เฮ้อ คนแต่งก็ลุ้นจนเหนื่อยเหมือนกันค่ะ 555 

สุขสันต์วันเกิดนะ ไป๋อวี่ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว