Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.33 : เผด็จศึก2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.33 : เผด็จศึก2
แบบอักษร

ปัง!!!!!!!!!!!!

แรงกระแทกจากใครอีกคน ที่ให้ผมกับเจ้าข๋าเซล้มลงไปที่พื้น

“พ่อ!!!!!!!”

ลุงคิมงั้นหรอ ผมรึบหันไปมาคนเจ็บที่ผลักเราออก ก่อนจะรีบไประบร่างที่กำลังร่วงลงพื้น ผมประคองร่างที่หนักอึ้งของชายวัยกลางคน ที่ตอนนี้ยังมีรอยยิ้มอยู่ใบหน้า

“ลุงทำแบบนี้ทำไม”

“เดี๋ยวกูตบกระบานให้ เอาที่ชีวิตที่พ่อแม่ให้ มาเล่นขายของหรอ” เสียงที่แหบพล่าของคนที่ถูกยิงดูเหมือนจะไม่มีแรงทำแบบนั้น

“ไม่นะพ่อ ไม่นะ อย่าๆ แบบนี้ใครจะดูแลน้อง พ่อจะมาทิ้งเมียให้หนูดูแลไม่ได้นะ” หญิงสาวร่ำไห้พร้อมกอดร่างของพ่อเธอไว้ ตอนนี้เธอคนช๊อคจนทำอะไรไม่ถูก

“พ่อรักหนูนะลูก” เสียงที่ไร้เรี่ยวแรงมันทำให้ผมแทบจะหยุดสิ่งที่ทำตรงหน้า

“เจ้าข๋า ฟังเสืออออ เราจะต้องเอาพ่อขึ้นรถ เดี๋ยวนี้ !!!!! “ พร้อมยัดกุญแจใส่มือเจ้าข๋าไว้

แต่ตอนนี้เธอไม่มีสติอีกแล้ว เธอเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด จนผมต้องจับเธอหันหน้ามามองผม

“ฟังๆๆๆๆ เราจะต้องเอาพ่อเธอไปโรงพยาบาลเดี่ยวนี้”

“อื้มๆ” เธอพยักหน้ารับด้วยน้ำตา

หลังจากเสียงปืนดัง คนที่ผมให้ไอ้หรั่งจ้างมานับ20คน ต่างวิ่งเข้ามาตามที่วางแผนไว้ แต่ตอนนี้ผมต้องทิ้งตรงนี้เอาไว้ก่อน ให้ทั้ง20คนนั้นจัดการคนของริชาร์ด อย่างน้อยก็ให้เรามีเวลาได้เอาคนเจ็บไปโรงพยาบาล นี่ไม่มีในแผน นี่คือสิ่งที่ไม่ได้วางแผนให้มันเกิดขึ้น ผมไม่ได้คิดว่าลุงคิมจะมา ผมไม่คิดว่าเค้าจะเข้ามาช่วย ถ้าเค้าปล่อยผมโดนยิง ลูกสาวเค้าก็รอดอยู่ดี

“เจ้าข๋ารอแปปนึงนะ”

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็ว สิ่งที่ต้องการมากกว่าฉลาดตอนนี้คือมีสติ ซึ่งตอนนี้ยัยลูกแมวของผมไกลคำนี้มาก

“มึง เมียกูเลือดออกเต็มเลย” หรั่งวิ่งมาพร้อมกับอุ้มลิซ่าที่มีเลือดไหลเต็มหว่างขาจำนวดมาก

ผมต้องช็อคอีกครั้ง เมื่อครั้งนี้ต้องมีคนเจ็บถึงสองคน นี่ผมทำอะไรลงไป ผมกำลังทำอะไรอยู่

“เอาขึ้นรถ กุญแจอยู่ที่เมียกูแล้ว มึงให้ลิซ่านั่งหน้าได้เลย”

ผมมองหญิงสาวในสภาพที่หมดสติ ผมให้หรั่งอุ้มลิซ่าไว้ที่เบาะหน้า แล้วให้มันขับเลย เพราะตอนนี้ผมต้องอุ้มร่างที่หนักอึ้งของลุงคิมขึ้นไปบนรถ อย่าทุลักทุเล ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ยัยลูกแมวที่เอาแต่ร้องไห้

“กดแผลไว้ ห้ามเลือดเอาไว้” ผมตะคอกเธอด้วยเสียงดุๆ ให้เธอมีสติบ้าง

เธอรับผ้าเช็ดหน้าจากผมเพื่อกดแผลให้พ่อของเธอ

“ลุงจะมาทำตัวอ่อนแอไม่ได้นะ ห้ามหลับนะลุง” ผมเขย่าตัวปลุกคนที่ตอนนี้กำลังจะหมดสติ

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกผิดขนาดนี้ ที่ให้มีคนต้องสูญเสีย แต่ผมกับไม่เป็นอะไรเลย มันคือความรู้สึกผิดในใจ ที่ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรง

“พ่อคะ อดทนนะคะ ใกล้ถึงแล้ว ใกล้ถึงแล้ว”

พอเรามาถึงโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่ก็มารับช่วงต่อ ผมมองเลือดของลุงคิมที่เลอะเต็มร่างกายของผมแล้ว จิตตกขึ้นมา

“ขอโทษ เพราะฉันคนเดียว วันนี้ถึงมีคนเจ็บมากขนาดนี้ คนที่เจ็บที่สุดมันควรจะเป็นฉัน”

“มึงทำดีที่สุดแล้ว” หรั่งตบไหล่ผมเบาๆที่อยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน

“ขอโทษนะ กูไม่เคยรู้สึกดาวน์ขนาดนี้เลย มึงช่วยบอกพวกนั้นจัดการที่เหลือให้ที ตอนนี้กูไม่โอเค กูไม่โอเคเลยว่ะ” ผมก้มหน้าพูดกับเพื่อน เพราะตอนนี้ความคิดในหัว มันชนกันมั่วไปหมด เสียงร้องไห้ของเจ้าข๋าทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

น้ำตาที่ไม่เคยไหล มันดันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มันไม่ได้ฟูมฟาย แต่มันเป็นพาร์ทที่ผมรู้สึกผิด ผิดจนไม่อาจจะให้อภัยตัวเองเลย มันเป็นความรู้สึกใหม่ ที่ผมไม่อาจจะจัดการมันได้ เสียงรอบข้างของผมกำลังเบาบางลง ผมกำลังจะจมอยู่กับความคิดด้านลบของตัวเอง

เพราะมึงแหละเค้าถึงเจ็บ

เพราะมึงแหละลูกในท้องเค้าถึงตาย

หลุดออกจากความคิดนี้ไม่ได้เลย เสียงในหัวมันตอกย้ำตลอด ว่ามันคือความผิดของผม เพราะแผนบ้าๆของผม ลุงคิมไปอยู่ที่นั่นเพราะเจ้าข๋าถูกจับ เจ้าข๋าถูกจับมา ก็เป็นเพราะผม เรื่องนี้จะให้มีคนผิด ก็ต้องเป็นผม


Jaokha Say.........

พ่อคะ พ่อไม่น่าตามหนูมาเลย อย่าเป็นอะไรนะคะ พ่อจะเป็นอะไรไม่ได้นะคะ ฉันไม่อาจจะห้ามความรู้สึกมากมายที่มีอยู่ได้เลย ทั้งกลัว ทั้งเจ็บปวด ทั้งรู้สึกผิด

ฉันได้แต่นั่งปล่อยน้ำตาให้มันไหล ฉันปล่อยให้ความเศร้าเข้ามากลืนกินตัวฉันเอง อยากจะได้กอดปลอบใจ แต่พอหันไปมองไทเกอร์ ที่ตอนนี้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ตอนนี้เค้าคงโทษตัวเองอยู่แน่ๆ

น้ำตาของเค้าที่ไหลมันคืออาการแรก ไทเกอร์ตอนนี้ไม่ใช่ไทเกอร์แล้ว เค้าพึมพำโทษตัวเองไม่ยอมหยุด ตอนนี้เค้าเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรรอบข้างอีกแล้ว แม้แต่เสียงของฉันด้วย

ฉันโทรศัพท์ไปบอกอาเติร์ด และเมียใหม่ของพ่อว่าพ่อถูกยิงอยู่ที่โรงพยาบาล

คนที่มีสติมาตลอด คนที่ความคุมทุกอย่างได้ แต่ตอนนี้เค้ากลับอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ จะทำยังไงในเมื่อตอนนี้คนที่เข้มแข็งที่สุด ก็มีมุมอ่อนแอ เค้ากำลังอ่อนแอ แล้วปิดตัวเองอย่างสมบูรณ์เลยสินะ

ไม่นานอาเติร์ดก็มาถึง แล้วเดินมาหาเราที่หน้าห้องฉุกเฉิน

“เจ้าข๋า พ่อเป็นยังไง หมอออกมารึยัง”

“ยังเลยค่ะ”

อาเติร์ดเดินไปหาคนที่ไม่พูดไม่จา แล้ว!!!!!! ตบดังเพี๊ยะ!!!!!!!!! ด้วยความตกใจฉันเลยวิ่งไปห้าม แต่อาเติร์ดกลับหันมายิ้มให้ฉัน คืออะไรอะไม่เห็นเข้าใจ

“เพราะแกนั่นแหละ เค้าถึงเจ็บแบบนี้ แกคิดทำอะไร วางแผนไม่รัดกุมแบบนี้ได้หรอ”

“ขอโทษครับ”

“แกรับผิดชอบ ความผิดนี้ไหวหรอ” อาเติร์ดไม่ได้ด่าเสียงดัง แต่ดูเหมือนคนเป็นลูกจะรับฟัง

“ขอบโทษครับ” เสือขอโทษทั้งน้ำตาแล้วเดินเข้าไปกอดคนเป็นพ่อ

“ใช่ มันเป็นความผิดของเสือเอง เสือไม่ได้คิดเผื่อไปถึงว่าลุงคิมจะมา แผนที่วางไวัมันไม่รัดกุม เสือไม่รู้ว่าลิซ่าจะท้อง เสือผิดเอง ตัวแปรมากมายมันเปลี่ยนแปลง สิ่งที่คิดไว้มันไม่เหมือนที่คิด มันผิดที่เสือเองป๊า เสือผิดที่คิดว่าตัวเองฉลาด ผิดที่คิดว่าตัวเองเก่ง เสือจะเจ็บปวดน้อยกว่านี้ถ้าคนที่ต้องเจ็บเป็นเสือเอง “ ไทเกอร์พรั่งพรูความในใจออกมาเบาๆ แต่คนที่อยู่ใกล้อย่างฉันได้ยินทุกคำ ความอัดอั้นในใจของเสือมันทำให้ฉันรู้สึกผิดไม่ต่างกัน

มีคนหลายคนบอกให้ฉันระวังตัว แต่ฉันชะล่าใจ วันนี้พ่อไปเพื่อช่วยฉัน ไม่ใช่ช่วยไทเกอร์ แล้วที่เจ็บเพราะไอ้ฝรั่งนั่นต้องการจะยิงฉัน ถ้าพ่อไม่เข้ามาขวาง คนที่โดนยิงจะต้องเป็นไทเกอร์แน่ ซึ่งทุกคนปกป้องฉัน แต่ฉันกลับชะล่าใจ เอาตัวเองมาอยู่ในความเสี่ยง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าถ้าฉันระวังตัวมันอาจจะเกิดขึ้น

“พอแล้ว อายเค้าหน่า แกโดแล้วนะ จะมากอดป๊าร้องไห้แบบนี้มันทุเรศ” อาเติร์ดดันไทเกอร์ออก

ฉันเดินเข้าไปจับมือของไทเกอร์ที่ตอนนี้ยังเปื้อนเลือดของพ่ออยู่เลย ก่อนเค้าจะกุมมือฉันเอาไว้แล้วฝืนยิ้มออกมาบางๆ มันไม่ใครโทษว่าเป็นความผิดของใคร เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าเรื่องนี้มันจะผ่านไปไม่ได้เลย ถ้าไม่ได้เค้า

ไม่นานคุณหมอก็ออกมาบอกว่าลิซ่าปลอดภัยแล้ว แต่เด็กในท้อง เค้าช่วยเอาไว้ไม่ได้ แต่ดูเหมือนหรั่งจะโล่งอกแล้วยิ้มออกมาน้อย แล้วเดินมาตบไหลไทเกอร์ที่ยืนอยู่กับฉัน

“ขอโทษนะมึง”

“จะขอโทษกู เอาคนที่ทำมารับโทษดีกว่า กูขอไปดูเมียก่อน ขอให้พ่อตามึงปลอดภัย”

“หรั่ง เอาเบอร์ของพวกของมึงที่โกดังให้ป๊ากูที เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ”

ไม่นานนักรถเข็นของลิซ่าก็ถูกเข็นออกมา หรั่งเดินตามรถเข็นของลิซ่าไปที่ห้องพักฟื้น ที่โรงพยาบาลจัดไว้ให้


ไม่นานนักร่างของผู้หญิงคนนึงที่สะพายลูกที่กำลังหลับมาด้วย เธอวิ่งมาด้วยน้ำตาที่อาบ 2 แก้ม ดวงตาแดงกล่ำที่บ่งบอกถึงการร้องไห้มาตลอดทาง

“คุณเจ้าข๋า พี่คิม พี่คิม” เอ้า!!!..สติแตกไปกันใหญ่ เมียเด็กของพ่อเนี่ยะ น่าเบื่อจริงๆ

“เงียบ!!!” ฉันตะคอกใส่เธอ ที่จริงเพียงแค่อยากเรียกสติของเธอเท่านั้น

เธอเงียบทันที แต่ก็ไม่สามารถหยุดน้ำตาที่ไหลพรากได้

“ยังไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉิน ร้องไห้มากๆ เดี๋ยวพ่อไม่อยากตื่น ฉันจะไล่เธอออกจากบ้านเลยนะ”

อะไรกันกระเตงลูกมาแบบเนี้ยอะนะ ให้ตายเถอะ ยอมเลยจริงๆ พ่อไปควานหาเมียแบบนี้มาจากที่ไหนเนี่ย แล้วนี่มายังไง แท็กซี่งั้นหรอ คนที่ควรจะหัดขับรถที่สุด ควรจะเป็นยัยนี่แหละ

“ เธอโหดกับเค้าไปป่าว ดูเค้าห่วงพ่อเธอมากเลยนะ”

“แค่อยากแกล้งเพราะความหมั่นไส้อะ จะมารักพ่อฉันมากกว่าฉันได้ยังไง” ฉันตอบคนตรงหน้า พรางหันมองไปทางอื่น

“เด็กขี้อิจฉา แล้วไม่ห่วงพ่อแล้วหรอ”

“เห็นนายร้องไห้อะแหละ สเกลการเสียใจของฉันดูเล็กไปเลย”


ไม่นานคุณหมอก็เรียกหาญาติของคุณคิมหันต์ เพื่อบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่คนที่ดีใจจนออกหน้าออกตาคงจะเป็นเมียพ่อนี่แหละ ไม่มีช่องให้ฉันได้แสดงความขอบคุณคุณหมอเลย ก็เธอเล่นใหญ่ขอบคุณด้วยน้ำตาที่อาบแก้มแล้วนิ

“เธอควรจะดีใจนะ พ่อเธอมีคนรักขนาดนี้”

“ยัยนี่อะซื่อบื้อ ยอมพ่อมากเกินไป แต่ก็นะ ก็ดีใจจริงๆ แหละ ที่พ่อจะมีคนรักขนาดนี้”

ชิ๊!!! รักจนฉันดูเป็นลูกที่ไม่รักพ่อไปเลย แต่ดีใจจัง ที่พ่อปลอดภัย ฉันโอบเอวของคนร่างเข้ามากอด เพื่อระบายความดีใจที่อัดอั้นอยู่ข้างใน


วันถัดมา.........

“ลุงซันคะ พ่อยังไม่ฟื้นเลย ลุงซันคงจะมาเสียเที่ยวแน่แล้วละค่ะ”

“พ่อหนูมันหนังเหนียว ไม่ตายง่ายๆหรอก แล้วไงอะเราอะ โดนริชาร์ดเล่นจนเละเลยหรอ แล้วจะเอายังไงต่อ”

“นั่นสินะครับ เปลี่ยนผู้บริหารของ The M มั้งครับ”

“จริงปะเนี่ย” ลุงซันทำหน้าตกใจ แบบตาโตเป็นไข่ห่าน คืออะไรบางทีก็ไม่เข้าใจ ไทเกอร์ถือหุ้นของริชาร์ดแค่ 10%นิ

ไทเกอร์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“เอะอะเสียงดัง นอนไม่ได้เลย” เสียงแหบพร่าของคนที่เพิ่งจะฟื้นด้วยฤทธิ์ยาสลบดังขึ้น ผู้หญิงคนนั้นก็กดออดเรียกนางพยาบาลทันที

ไม่นานนางพยาบาลก็เข้ามาวัดความดัน วัดไข้ แล้วแจ้งว่าบ่าย จะมีคุณหมอเข้ามาดูแผล คุณพ่ออาจจะได้กลับบ้านในอีกไม่กี่วันนี้

ฉันกับไทเกอร์เดินมาหาพ่อที่ข้างเตียง

“วันหลังลุงอย่าทำแบบนี้แล้วนะครับ มันขโมยซีนผม ลุงมีลูกเมียต้องดูแลนะ”

“อะๆโอ้ยยยย!!! เจ็บๆๆๆๆ ลูกฉัน ฉันดูแลได้ ไม่ต้องให้ลูกคนอื่นมาดูแลลูกสาวฉันหรอก”

“ปากเก่งแบบนี้ แสดงว่าไม่เป็นอะไรแล้ว”

ผู้หญิงคนนั้น เทน้ำใส่แก้ว แล้วส่งให้พ่อช้า แม้พ่อไม่ได้ร้องขอ เพียงแค่เสียงพ่อที่ไม่ปกติเท่านั้น เธอก็หาน้ำให้พ่อทันที

“ขอโทษนะครับ ที่ต้องทำลุงเจ็บตัวเลย”

“ฉันไปช่วยลูกสาวฉัน ไม่ได้ช่วยแก ฉันเห็นพวกนั้นมาลากตัวเจ้าข๋าที่หน้าบริษัท ฉันเลยขับรถตามไป อุตส่าห์แอบอยู่ข้างๆในโกดังแล้วนะ นึกว่าเรื่องจบจะพาลูกสาวกลับ กลับเจอไอ้โง่ที่เอาตัวมารับกระสุน โง่ชิบหาย”

“คร๊าบๆ ผมแค่จะปกป้องลูกสาวลุง ใครจะไปคิดว่าลุงจะโผล่มา ถ้าลุงไม่โผล่มา ผมก็ไม่ปล่อยให้ลูกสาวลุงเป็นอะไรหรอก”

เอ่อออออ ทั้งสองคน คงไม่ได้ทะเลาะกันอยู่ใช่ไหม

“แล้วทำไมฉันจะต้องให้แกมาช่วยลุกสาวฉันด้วย”

“แกก็บอกไป ว่าแกยังรู้สึกผิดกับแม่เค้า ที่ปล่อยให้แม่เค้าตกน้ำก็สิ้นเรื่อง” ลุงซันพูดขึ้นแบบติดตลก

“มึงจะไม่เสือกให้กูเสียฟอร์มสักเรื่องได้ไหม กูแม่งไม่อยากจะรู้สึกผิดกับอะไรอีกแล้ว แก่ขนาดนี้แล้ว ถ้ากูปล่อยให้คนอื่นมาช่วยลูกกูอีก กูคงเป็นพ่อที่โคตรเลว”

ฉันโผล่เข้ากอดคนที่เป็นพ่อ

“ขอโทษค่ะ ขอโทษที่ดื้อ”

“โอ้ยยยย เจ้าข๋าเบาๆ พ่อเจ็บแผล” พ่อร้องซี๊ดซาดเบาๆ เพราะฉันดันรัดแน่นเกินไปจนสะเทือนถึงแผล


Tiger Say........

ผมกับเจ้าข๋า เดินมาเยี่ยมคนไข้อีกห้อง พอเปิดเข้ามาบรรยากาศความอึดอัดมันกลืนกินอยู่ทุกพื้นที่ ความเงียบที่แม้แต่หรั่งยังเงียบ

“ไง ดีขึ้นไหม” ผมเลือกที่จะทำลายความเงียบก่อน

แต่ได้เพียงความเงียบกลับมา

“เค้าจะติดคุกไหม”

เธอคงหมายถึงพ่อของเธอสินะ

“ตามรูปคดีต้องโดน พ่อของฉันกับทนาย กำลังจัดการเรื่องนี้ แต่มีเงินขนาดพ่อเธอ ไม่ติดคุกหรอก อย่างมากก็ถูกห้ามเข้าประเทศ”

“ดี คนอะไร ไร้ความเป็นมนุษย์ ฆ่าได้แม้แต่หลานตัวเอง”

“ขอโทษนะ ที่ฉันช่วยเธอได้แค่นี้ ฉันอยากจะช่วยเธอได้มากกว่าหรือทำให้ดีกว่านี้”

ไร้คำตอบจากลิซ่าอีกครั้ง ผมเลยเลือกที่จะหันไปพูดกับหรั่งแทน

“หมอให้ออกจากโรงพยาบาลวันไหน”

“พรุ่งนี้ว่ะ กะว่าจะปิดร้านพาเมียไปเที่ยวหน่อย อย่างน้อยก็ฟื้นฟูจิตใจลิซตอนนี้”

“อืม ขาดเหลือ หรือจะให้ช่วยอะไรบอกนะ”

“เออ ขอบใจ ทุกเรื่องเลย”

มันเป็นการเยี่ยมไข้ ในบรรยากาศที่หดหู่ที่สุดเลย เราออกมาจากห้องนั้นแล้วมองหน้ากัน ไม่รู้จะหาคำพูดอะไรมาอธิบายความรู้สึกในใจ ถ้าคนที่ต้องเสียลูกเป็นผม ผมคงจะสติแตกแล้วทำสิ่งที่ไม่ควรทำแน่ๆ

“เจ้าข๋า เรื่องนี้มันจบ เราไปเที่ยวกันไหม อยากชดเชยเวลาที่หายไปให้เธออะ” ผมเลือกที่จะเปลี่ยนบรรยากาศของเราด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุย

“อื้มมมม ที่ไหนดีนะ”

“เธอเลือกได้เลย ฉันจะยอมไปกับเธอทุกที่เลย”

“สัญญาแล้วน้าาาาา”

“ค่ะ ไปปั้มหลานให้พ่อเธอกัน”

“บ้า!!!!!” เธอตีไหล่ผมอย่างแรง ทำไมยัยนี่เวลาเขิน ชอบทำร้ายร่างกายผม

อย่างที่ผมเคยบอก ผมชนะทุกคน แต่แพ้แค่เธอคนเดียว


หลายวันต่อมา

ตำรวจยอมให้ริชาร์ดประกันตัวออกมาชั่วคราว คนมีเงินมันทำอะไรก็ได้จริงๆ ไม่น่าล่ะ เสือดำถึงตายฟรี แต่การท้าทายกฏหมายขั้นสุดคือมันใช้ชีวิตปกติ วันนี้คือวันที่ผมจะเผด็จศึกยึดอำนาจของ คิง ออฟ เดอร์ เอ็ม แบบจริงๆจังๆซะที

แกร๊ก~* เสียงเปิดประตูเข้าห้องทำงานด้วยความเคยชิน

“ไงครับ”

“แกมาได้ยังไง”

“ผมมาเจรจา ผมจะขอดูแล The M ในประเทศไทยทั้งหมด และเปิดShop ของ Ulzzz ทุกห้างในเครือ The M ไม่ใช่แค่ The M อย่างเดียว”

“มึงจะขอมากไปแล้ว”

“คุณนี่มันไม่เคยเข้าใจอะไรเลย คุณไม่มีอำนาจที่จะปฏิเสธผมด้วยซ้ำ เพราะผมเป็นผู้ถือหุ้นสูงสุดของ The M ห้องทำงานนี้ไม่ใช่ของคุณอีกแล้ว”

“แล้วก็ ขอให้มีความสุข กับการสู้คดีนะครับ”


ความคิดเห็น