ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แรงปะทะร้าย >> สุดท้ายก็...? ตอนที่ 60 [END]

ชื่อตอน : แรงปะทะร้าย >> สุดท้ายก็...? ตอนที่ 60 [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 128.3k

ความคิดเห็น : 332

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2556 05:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แรงปะทะร้าย >> สุดท้ายก็...? ตอนที่ 60 [END]
แบบอักษร

 

 

แรงปะทะร้าย...สุดท้ายก็...?? ตอนที่ 60

Author:   (ยอนิม)










//โอ... อยู่คนเดียวอย่าลืมรดน้ำต้นไม้ที่ระเบียงด้วยนะ จานข้าวในครัวกินเสร็จแล้วช่วยล้างเลยห้ามกองเอาไว้ และถ้ามึงดื่มเหล้าก็ช่วยเก็บขวดไปกองไว้ให้เป็นที่เป็นทางด้วย...กูไม่อยู่ อย่าทำบ้านรกนะมึง หลังจากที่กูกลับบ้านไปแล้วสองอาทิตย์ มึงไปหาม๊าของมึงด้วยนะ เค้ามีอะไรจะบอกมึงน่ะ//  จากขนมปัง ไอ้ตัวเล็กของมึงไง

นะ..นี่มันอะไรกันเนี่ย โอพูดขึ้นเสียงสั่น

 

 

กูว่าอย่าพึ่งถามเลย มึงไปหาม๊ามึงก่อนดีกว่า พีมพูดบอกออกมา โอไม่รอช้า รีบวิ่งออกไปนอกห้องทันทีด้วยท่าทางมึนๆ

 

 

จะไปไหนครับคุณโอ คนดูแลถามขึ้น

 

 

พากูไปหาม๊ากูเดี๋ยวนี้โอพูดสั่ง ชายร่างใหญ่ยิ้มนิดๆเมื่อได้ยิน

 

 

ในที่สุดก็ถึงเวลาสักทีนะครับ เชิญครับ ชายร่างใหญ่พูด ก่อนจะพาโอแล้วก็พีมกับข้าวโอ๊ต ไปหาแม่ของโอที่บ้านหลังใหญ่ เมื่อรถจอดหน้าบ้านแล้ว โอเปิดรถลงอย่างรวดเร็ว

 

 

ม๊า!! ม๊าครับโอตะโกนเรียกดังลั่น

 

 

มาช้าจังเลยนะไอ้ตัวแสบ นี่มันเกินสองอาทิตย์แล้วนะเว้ย เสียงพ่อของร่างสูงพูดขึ้น

 

 

ป๊าครับ ม๊าล่ะโอถามทันที ส่วนพีมกับข้าวโอ๊ตยกมือไหว้พ่อของโอ

 

 

ม๊าอยู่นี่ ทำไมถึงได้มาช้านักหะ พึ่งเห็นโน้ตรึไงแม่ของร่างสูงถามขึ้นเสียงเรียบ โอรีบเอากระดาษโน้ตไปให้แม่ตนเองทันที

 

 

นี่มันหมายความว่าไงครับม๊า ทำไมปังมันถึงให้ผมมาหาม๊าด้วยโอถามด้วยท่าทีร้อนรน

 

 

อย่าถามอะไรตอนนี้ได้มั้ย ไปอาบน้ำอาบท่าแต่งตัวใหม่เสียก่อนไป เสร็จแล้วจะได้เดินทางกัน เราสองคนน่ะ จะไปด้วยกันมั้ยแม่ของร่างสูงพูดยิ่งทำให้โอ พีม ข้าวโอ๊ตถึงกับงง

 

 

เดินทางไปไหนครับม๊า โอถามอีก

 

 

ก็ไปจังหวัดกาญจนบุรีไง ไม่ไปรึไง

 

 

ไปกาญจน์!!!” ทั้งสามพูดออกมาเสียงดังลั่น

 

 

ใช่ ไปกาญจน์ตกลงจะไปมั้ย ลีลาอยู่นั่นแหละ แม่ของร่างสูงพูดย้ำอีกครั้ง และไม่ต้องให้พูดซ้ำซากอีก โอรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนของบ้านเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ลงมารวมตัวกับพ่อแม่และเพื่อนตนเองข้างล่าง ซึ่งตอนนี้มีรถตู้มาจอดรออยู่ก่อนแล้ว

ไปขึ้นรถ มีอะไรสงสัย ไปหาคำตอบที่โน่นเอาเอง แม่ของโอบอกอีก ทุกคนขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังจังหวัดกาญจนบุรี

 

 

พีมนี่มันเรื่องอะไรวะ กูงงไปหมดแล้ว ข้าวโอ๊ตถามคนรัก

 

 

ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เราคงต้องไปหาคำตอบที่นั่นเหมือนที่แม่ของโอบอกแล้วล่ะพีมพูดขึ้น โอหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อรับรู้ว่าตนเองกำลังจะไปยังบ้านของคนรัก

 

 

เจอกระดาษโน้ตที่ไหน แม่ของร่างสูงถามขึ้น

 

 

เอ่อ..ผมเป็นคนเจอครับ พอดีผมไปเก็บกวาดห้องให้โอน่ะครับข้าวโอ๊ตพูดบอก

 

 

นี่ถ้าเพื่อนของเราไม่ไปเจอ เราก็คงจะนอนตายอยู่ในนั้นเป็นปีๆเลยล่ะมั้งตาโอ แม่ของร่างสูงพูดประชด

 

 

ก็ผมไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรนี่ครับ แค่หายใจคนเดียวไปวันๆ ผมก็เจ็บมากพอแล้วโอบอก ออกมาเสียงแผ่ว ก่อนจะนั่งมองออกไปนอกรถด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง แต่ก็พอจะรับรู้ได้ว่า เรื่องดีๆ กำลังจะตามมา ใช้เวลาเพียง 2 ชั่วโมง รถก็มาจอดที่หน้าบ้านของขนมปัง โอรีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว

ปัง!! ปัง...อยู่รึเปล่า ร่างสูงตะโกนเรียกคนรักทันที

 

 

หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!!เสียงตวาดลั่นของชายวัยกลางคนดังขึ้น ก่อนที่โอจะหน้าเสีย เมื่อเห็นพ่อของขนมปังเดินถือปืนลูกซองออกมาจากบ้าน

มาส่งเสียงดังอะไรที่บ้านคนอื่นห้ะ!พ่อของร่างเล็กถามขึ้น ก่อนที่แม่ของขนมปังจะเดินออกมาจากบ้านเหมือนกัน

 

 

พ่อครับ แม่ครับ ผมโอไงครับโอรีบพูดบอก ในขณะที่พ่อแม่และเพื่อนๆของร่างสูงลงมาจากรถเรียบร้อยแล้ว

 

 

ชั้นไม่รู้จักแก แกเป็นใคร พ่อของร่างเล็กพูดเสียงเข้ม ทำให้โอรู้สึกใจเต้นระรัว

 

 

พ่อครับ แม่ครับ ข้าวโอ๊ตรีบเข้าไปคลายสถานการณ์ตึงเครียดทันที

 

 

โอ๊ต อยู่เฉยๆแม่ของขนมปังพูดบอกดักเอาไว้ก่อน ทำให้ข้าวโอ๊ตชะงักนิ่งไปอีกคน โอหันไปมองพ่อแม่ตนเอง

 

 

มองอะไรไม่ทราบ แกคิดว่าแกมาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ พ่อของร่างสูงพูดเกริ่นนำขึ้นโอขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหันไปมองพ่อแม่ของคนรัก

 

 

เอ่อ..ปังอยู่มั้ยครับ โอถามขึ้นเสียงแผ่วอดที่จะหวั่นปืนในมือของพ่อขนมปังไม่ได้

 

 

ไม่อยู่ มันไม่อยู่ที่บ้านมาเดือนหนึ่งแล้ว..เพราะไอ้ลูกหมาบางตัวมันทำให้ลูกชายของชั้นต้องรอนานเกินไป พ่อของขนมปังพูดบอกออกมา

 

 

พ่อครับ..ปังอยู่ที่ไหน..ผมขอร้องล่ะครับ...บอกผมหน่อย ผมอยากจะเจอกับปัง โอบอกออกมาอย่างอ้อนวอน

 

 

แล้วแกเป็นใครถึงอยากจะเจอลูกชายของชั้นห้ะ!พ่อของร่างเล็กถามอีก โออึกอักเล็กน้อย ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ

..

..

..

ผมเป็นคนรักของปังครับ ผมมาตามหาคนรักของผม โอพูดบอกออกมา แม้แต่ข้าวโอ๊ตกับพีมเองก็ยังอดที่จะเกรงอารมณ์ของพ่อแม่ร่างเล็กไม่ได้ พ่อของขนมปังมองหน้าโอนิ่งๆ

..

..

..

แล้วทำไมพึ่งมาเอาป่านนี้หะโอ แม่ของร่างเล็กถามขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาหาโอ

 

 

คือ..ผม...ผมโอ เองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา แม่ของร่างเล็กก็จับมือของโอเอาไว้ แล้วยัดกระดาษใบหนึ่งใส่มือของโอ โอทำสีหน้าประหลาดใจนิดๆ ก่อนจะเปิดอ่าน ทันทีที่เห็นตัวหนังสือ โอก็ยิ้มกว้างออกมา

 

 

ขอบคุณครับพ่อขอบคุณครับแม่ โอพูดออกมาด้วยความดีใจ

 

 

มีอะไรวะโอพีมถามด้วยความอยากรู้ โอส่งกระดาษให้กับพีมแล้วหันไปหาพ่อแม่ตนเอง

 

 

ไปเถอะ พวกเราจะรออยู่ที่นี่แหละ พาลูกสะใภ้ม๊ากลับมาบ้านด้วยนะแม่ของโอพูดยิ้มๆ

 

 

เชิญเข้าบ้านก่อนครับ มาๆ พ่อของขนมปังเอ่ยชวนพ่อแม่ร่างสูง

 

 

นี่มันอะไรกันอ่า กูงงไปหมดแล้วนะ ข้าวโอ๊ตเกาหัวแกรกเดินมาหาพีมกับโอ

 

 

พีม มึงขับรถให้กูหน่อยสิ โอหันไปบอกเพื่อน

 

 

ได้เลยพีมบอกยิ้มๆ ข้าวโอ๊ตเอากระดาษในมือของพีมมาอ่านบ้าง

 

//ภูผาเอราวัณ//

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

สาย น้ำที่ไหลจากเบื้องบนลงมาสู่เบื้องล่าง ทำให้ร่างเล็กนั่งพิงต้นไม้มองเหม่อ พร้อมกับโน้ตบุ๊คคู่ใจ ผู้คนที่ขึ้นมาชมความงามของสถานที่แห่งนี้หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันไป แต่ร่างเล็กคนเดิมก็ขึ้นมานั่งรอใครบางคน ณ ที่แห่งนี้มาเป็นเดือนๆแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนที่ตนเองรอจะมาหาสักทีวันนี้เป็นอีกวันที่ขนมปังขึ้น มานั่งแต่งนิยายและรอใครบางคนไปด้วย

ปํง...ใกล้จะเย็นแล้ว ไม่ลงไปข้างล่างรึไง เสียงเจ้าหน้าที่ที่คุ้นเคยกันดีถามขึ้น

 

 

ผมขอนั่งต่ออีกสักพักนะครับ ขนมปังพูดบอก

 

 

อืม แต่ถ้าใกล้จะมืดแล้ว ต้องรีบลงนะ มันอันตราย ลุงจะอยู่รอที่ชั้น 5 ล่ะกัน เจ้าหน้าที่คนเดิมพูดบอกก่อนจะเดินแยกไป ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย ขนมปังนั่งถอนหายใจก่อนจะเริ่มเก็บของของตนเองลงกระเป๋าเพื่อกลับที่พัก

..

..

..

หมั่บ!!

ไม่ ทันจะลุกขึ้น วงแขนแกร่งของใครบางคนสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลัง ร่างกายของคนที่กอดสั่นเทาเพราะความเหนื่อย ขนมปังชะงักนิ่งเพราะคุ้นเคยอ้อมกอดนี้เป็นอย่างดี

ปัง...กูมาแล้ว...กูมาหามึงแล้ว เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นอีก ทำให้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น ขนมปังค่อยๆหันไปหาคนที่กอดตนเองช้าๆ ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเพื่อนรักและแฟนของเพื่อน ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล

 

 

นี่มึงจริงๆเหรอโอ ร่างเล็กถามเสียงแผ่วเบา

 

 

ใช่แล้วปัง..กูเอง โอตอบรับด้วยรอยยิ้ม

..

..

..

..

ผั่วะ! พลั่ก! ตุ๊บ!

โอ๊ย..โอ๊ย...ปังมึงตีกูทำไม ร่างสูงร้องลั่นเมื่อขนมปังฟาดมือไปที่ไหล่แกร่งระรัว

..

 

ไอ้ บ้าโอ!! มึงมัวทำส้นตีนอะไรอยู่หะ กูมารอมึงที่นี่ทุกวันจนเป็นเดือนแล้วนะเว้ย! ความจริงมึงต้องมาหากูตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้ว และมึงมัวไปทำอะไรอยู่ห้ะ!!ร่างเล็กโวยวายลั่น พร้อมกับตีโอไม่หยุด จนร่างสูงต้องรีบจับมือคนรักเอาไว้ ขนมปังหายใจหอบเหนื่อยจากการออกแรงและด่าทอร่างสูง

 

 

ปังๆ กูขอโทษกูมันโง่ กูขอโทษ โอรีบบอกขอโทษทันที ขนมปังมองหน้าโอนิ่งๆ ก่อนจะถลาเข้าไปกอดร่างสูงอีกครั้ง

 

 

ช่างมันเถอะ ก็มึงมาแล้วนี่ไง มาช้า ยังดีกว่าไม่มานี่เนอะ ขนมปังพูดบอกออกมาทำให้โอยิ้มออกมาได้

 

 

ปังกูคิดถึงมึงมากเลยรู้มั้ย กูอยากกอดมึง อยากอยู่กับมึงทุกวัน ตอนมึงไม่อยู่กูอยากจะตายเสียให้ได้ กูไม่รู้ว่ากูจะอยู่ไปเพื่ออะไร โอพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับกอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่นเหมือนกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอีก

 

 

กู ก็คิดถึงมึงนะโอ ตลอดเวลากูเอาแต่คิดถึงมึง นับวันรอมึงมาหากู มึงรู้มั้ยว่ากูเสียใจแค่ไหน ที่พอครบสองอาทิตย์ มึงไม่มาหากู แต่กูก็ยังรอ เพราะกูเชื่อว่ามึงต้องมาหากูแน่นอนขนมปังบอกอีก โอดันร่างเล็กออกช้าๆ

 

 

ปัง มึงช่วยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กูฟังได้มั้ย ว่ามันเรื่องอะไรแล้วพ่อแม่มึง ป๊าม๊ากูล่ะโอถามขึ้น

 

 

ใช่..กูสองคนก็อยากรู้ มึงรู้มั้ยว่ากูวิ่งรถขึ้นลงกรุงเทพ กาญจนบุรีบ่อยแค่ไหน ข้าวโอ๊ตพูดบอกออกมา

 

 

กูขอโทษ ทุกอย่างมันเป็นแผนของม๊าไอ้โอ ขนมปังพูดบอก

 

 

แผนของม๊ากู มันเรื่องอะไรกัน โอถามขึ้นอย่างตกใจ

 

 

ก็ วันที่ม๊ามึงมาคุยกับกูที่ห้องพักในโรงแรม ม๊ามึงก็ซักประวัติกูซะละเอียดยิบ แล้วก็ถามอะไรกูไม่รู้เยอะแยะไปหมด ตอนแรกกูก็เกร็งอ่ะนะ แต่พอคุยไปได้สักพัก ม๊ามึงเค้าก็กรี๊ดขึ้นมา บอกว่าดีใจ ที่มึงหาลูกสะใภ้ให้เค้าถูกใจ เค้าบอกว่าเค้าอยากให้มึงหาเมียเป็นผู้ชายเหมือนกันมานานแล้ว เค้าบอกว่ามึงเหมาะกับที่จะเป็นเมะ...เมะอะไรของเค้ากูก็ไม่รู้หรอกนะ แล้วเค้าก็ถามถึงพ่อแม่กู พอบอกไปก็รู้ว่าม๊ามึงกับแม่กูเค้าเคยเป็นเพื่อนกันตอนสมัยเรียนมัธยม อยู่แก็งค์เดียวกันนี่แหละมั้ง เท่าที่กูจำม๊ามึงเล่าได้อ่ะนะ แล้วเค้าก็เจาะถามกูตรงๆ ว่ากูมาได้กับมึงได้ยังไง ม๊ามึงนี่สุดยอดว่ะโอ ถามกูซะกูไปต่อไม่ได้เลยขนมปังพูดเล่า ทำเอาโอถึงกับอึ้ง

 

 

แล้วไงต่อโอถามอีก

 

 

เค้า ก็เลยถามกูว่าถ้าจะให้พิสูจน์ความรักระหว่างเราสองคน กูจะยอมมั้ย กูก็บอกไปว่ายอม แม่มึงก็วางแผนทันที บอกว่าให้กูตีหน้าเศร้าไปจากมึง แล้วก่อนจะกลับบ้านให้เขียนโน้ตบอกรายละเอียดให้มึงรู้ด้วย ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน ม๊ามึงบอกว่าอยากดัดนิสัยของมึง ให้รู้จักเป็นคนอดทนที่จะรอ รู้จักพยายาม และกล้าเผชิญกับปัญหาทุกอย่างด้วยตัวของมึงเองขนมปังเล่าออกมาอีก ข้าวโอ๊ตกับพีมมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ส่วน พ่อแม่ของกู กูกลับมาบอกเรื่องทั้งหมดและต่อสายไปหาม๊าของมึงให้คุยกับแม่ของกู ตอนแรกกูก็กลัวว่าพ่อแม่กูจะรับไม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าม๊ามึงกล่อมอิท่าไหน พ่อแม่กูก็ยอมรับเรื่องนี้ได้ แถมยังมีส่วนร่วมในแผนอีกตะหาก ขนมปังพูดบอกเรื่อยๆ

 

 

อย่าบอกนะ ว่าที่พ่อมึงถือปืนออกมาตะคอกนั่นก็เป็นแผนน่ะ ข้าวโอ๊ตถามบ้าง

 

 

หืม พ่อกูถือปืนเลยเหรอ ฮ่าๆ สงสัยจะอินจัด ความจริงพ่อกูก็แค่มีหน้าที่ออกมาโวยวายทำท่าไม่ยอมรับไอ้โอเท่านั้น จนกว่าไอ้โอจะกล้าพูดกับเค้าว่าเป็นอะไรกับกู เมื่อโอพูดแล้ว แม่กูจะเป็นคนให้คำใบ้มึงมาหากูที่นี่ไงโอ ขนมปังพูดบอกออกมาจนจบ

 

 

นี่กูโดนม๊ากูหลอกมาตลอดเลยเหรอเนี่ยโอพูดออกมาอย่างอึ้งสุดๆ

 

 

แล้วมึงล่ะ ทำไมมาหากูช้าจังขนมปังถามคนรัก โอเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ

 

 

จะ อะไรเสียอีกล่ะ ก็วันๆเอาแต่เมา ไม่ได้สนใจเลยว่ามีกระดาษโน้ตอะไรอยู่บ้าง ถ้ากูไม่เข้าไปดูมันและช่วยเก็บกวาดจนเจอกระดาษที่มึงเขียนนะ มันก็คงนอนตายอยู่บนเตียงนั่นแหละข้าวโอ๊ตพูดฟ้อง

 

 

โอ๊ต ให้สองคนนั่นเค้าคุยกันก่อนดีกว่า นายกับชั้นไปถ่ายรูปทางโน้นดีกว่าเนอะพีมลากข้าวโอ๊ตไปทันที  เพื่อปล่อยให้โอกับขนมปังได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง นักท่องเที่ยวบางส่วนทยอยลงไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงคู่รักสองคู่เท่านั้น

 

 

มึงนี่นะ เอาแต่เมา ป่านนี้ต้นไม้ของกูคงตายไปแล้วมั้งขนมปังพูดว่าออกมา

 

 

กูขอโทษ กูถึงได้บอกไงว่ากูโง่จริงๆ โง่ที่สุด ร่างสูงพูดว่าตนเอง

 

 

ช่างมันเถอะ ว่าแต่พอมึงเห็นคำใบ้ ที่แม่กู มึงก็รู้ทันทีเลยใช่มั้ยขนมปังถามยิ้มๆ

 

 

ใช่ ภูผาเอราวัณ คือชั้นน้ำตกที่มึงชอบที่สุด และกูก็บอกรักมึงให้คำมั่นสัญญากับมึงที่นี่ ถ้ากูไม่รู้กูก็คงไม่มีหน้ามาพบกับมึงอีกโอพูดบอกยิ้มๆ

 

 

กูดีใจที่มึงจำที่นี่ได้ ขนมปังพูดบอก

 

 

ปัง..กลับไปอยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่าทิ้งกูไปไหนอีก มึงใจร้ายมากเลย ที่ทำให้กูร้องไห้ออกมาได้ทุกวัน โอพูดเสียงอ้อนๆ

 

 

จริงอ่ะ มึงร้องไห้ทุกวันเลยเหรอ ขนมปังถามออกมาอย่างรู้สึกผิด

 

 

ใช่ มึงเป็นคนแรกที่กูเสียน้ำตาให้ และจะเป็นคนสุดท้ายสำหรับกูด้วยโอพูดบอกออกมา ขนมปังยิ้มกว้างเมื่อได้ยิน

 

 

มึงก็เป็นคนแรกที่ได้หัวใจของกูไป และกูก็จะให้มึงเก็บเอาไว้ ไม่รับคืนเด็ดขาด ขนมปังบอกออกมาบ้าง

 

 

ขอบคุณนะ ที่มึงไม่เกลียดกู ทั้งๆที่กูร้ายกับมึงมาก่อนโอพูดขึ้น

 

 

กูเองก็แรงใส่มึงมากเหมือนกัน เอาเป็นว่าเราเจ๊ากันนะขนมปังบอกอีก

 

 

ต่อไปนี้กูจะดูแลมึงอย่างดี กูจะไม่ทำให้มึงเสียใจอีกแล้ว กูกับมึงจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะปัง โอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

อื้มม..กูจะอยู่เคียงข้างมึงตลอดไปขนมปังตอบรับ ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะประกบเข้าหากัน พร้อมกับจูบต้อนรับสิ่งดีๆที่กำลังเข้ามาหา

..

..

..

สองคนนั่นสมกันดีนะ ไอ้ปังมันก็แรง ข้าวโอ๊ตพูดขึ้นมาก่อน

 

 

ไอ้โอมันก็ร้ายพีมพูดต่อ ก่อนจะหันมามองหน้ากันยิ้มๆ

 

 

แรงปะทะร้าย...สุดท้าย.....

..

..

..

ก็รักกัน

 

 

 

…END…

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น