ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 24

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 24
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 24


สภาพอดหลับอดนอนกลับมาเยือนวิระอีกครั้งเมื่อต้องเลี้ยงลูกชายทั้งสองคนพร้อมๆกัน ลู่ฟางตอนนี้ก็แข็งแรงมากขึ้นกว่าเดิมแถมยังเริ่มตัวจ้ำม่ำน่ารักน่าชัง และก็เลี้ยงง่าย ใครอุ้มก็ไม่ร้องงอแง ต่างจากลู่เหวินที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงกับคนรอบข้าง เจ้าลูกชายคนโตที่ยังไม่ชอบใครให้อุ้มหรือจับตัวง่ายๆ แถมยังซนทำแจกันราคาแพงในบ้านพังบ่อยจนตอนนี้ทั้งบ้านต้องเก็บแจกันเข้าตู้เก็บของก่อนที่จะไม่เหลือแจกันประดับบ้านสักใบ ซึ่งพอลู่เหวินป่วนเสร็จก็เดินมาอ้อแอ้กับน้องก่อนจะนอนกินนมข้างๆน้องชายเหมือนเดิมก่อนจะหลับไปพร้อมๆกัน เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน


“ลู่เหวินครับ น้องเล่นของเล่นไม่ได้นะ” ซึ่งพอลู่เหวินตื่นขึ้นมาก็มักจะป่วนไปทั่วห้อง อย่างเช่นเอาของเล่นมาวางข้างๆน้องเต็มไปหมด จนวิระต้องเอ่ยปรามเพราะลู่ฟางยังเล่นไม่ได้ ขนาดแค่คลานก็ยังไม่ถึงช่วงที่จะสามารถคลานได้เลย


“น้องๆเล่นๆ”


“ไม่ครับน้องไม่เล่น ลู่เหวินต้องรอให้น้องโตก่อนนะครับ”


“แอ้~”


“เห็นมั้ยครับน้องยังบอกเลย”


“หึ!” ดูลูกชายวิระสิ ตัวก็แค่ทำเสียงขึ้นจมูกเป็นเสียด้วย ยิ่งโตขึ้นยิ่งดูว่าได้วีรภาพมาหมดทุกส่วนไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือนิสัยถอดแบบออกมาอย่างกับเป็นคนๆเดียวกัน แต่วิระก็หวังว่าจะไม่ได้นิสัยงี่เง่ามาด้วยหรอกนะ ไม่งั้นคงโตขึ้นได้ทำคนอื่นช้ำใจแบบที่วิระเจอมาแน่ๆ เฮ้อ!


“ลูกเป็นยังไงบ้างวิระ เตรียมตัวให้ลูกเสร็จรึยัง” วีรภาพที่ไปเซ็นเอกสารที่บริษัทแล้วค่อยกลับมาที่บ้านเพื่อที่จะพาวิระกับลูกไปหาหมอก็ถามขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้าห้องนอนมา


“เสร็จแล้ว”


“มาครับลู่เหวิน เดี๋ยวป๊าอุ้มไปขึ้นรถ” พอวีรภาพบอกแบบนั้นลู่เหวินก็กอดอกเชิดหน้าใส่วีรภาพ เป็นการบ่งบอกว่าอยากให้วิระอุ้มมากกว่า


“เด็กดื้อ ม๊าอุ้มน้องอยู่ครับ เราก็ต้องให้ป๊าอุ้ม” วีรภาพอุ้มลูกชายขึ้นมาก่อนจะโดนลู่เหวินเอามือหยิกเข้าที่แก้มของตนเองจนวีรภาพต้องเอ่ยเสียงดุใส่เล็กน้อย หน้าวีรภาพทุกวันนี้จะเต็มไปด้วยรอยมือลูกแล้ว ไม่หยิกก็ใช้มือน้อยๆตีลงมา ดื้อจริงๆ


“ลู่เหวินครับไม่แกล้งป๊านะครับ เดี๋ยวน้องทำตามนะ” วิระเองก็ดุลูกชายเหมือนกัน ลู่เหวินชอบเล่นกับวีรภาพแรงขึ้นทุกวัน พอดุก็ยอมเลิกทำ แต่แค่เพียงครู่เดียวก็จะทำใหม่อีก


“แบร่ ปะ!”


“แน่ะ! โดนดุแล้วยังมาแล่บลิ้นใส่ป๊าอีก เจ้าเด็กดื้อ”


“อิอิ”


“พอๆๆ รีบไปที่โรงพยาบาลได้แล้วเดี๋ยวจะช้าไปมากกว่านี้” วิระบอกก่อนจะอุ้มลู่ฟางลงไปชั้นล่างเพื่อขึ้นรถไปที่โรงพยาบาล และทุกวันนี้การออกไปข้างนอกของวิระต้องมีรถตามถึงสามคัน เพราะคุณพ่อหรือนายใหญ่ซินหลิ่งต้องการความปลอดภัยที่สุดเนื่องจากมีทายาทของตระกูลหยางถึงสองคนความคุ้มกันเลยต้องแน่นหนาขึ้น


หลังจากที่มาถึงโรงพยาบาลลู่เหวินและลู่ฟางก็ถูกคุณหมอจับตรวจร่างกายโดยที่เริ่มจากลู่เหวินก่อน ลู่เหวินที่พอเห็นหน้าหมอก็เริ่มเบะปากเตรียมแผลงฤทธิ์เพราะลู่เหวินค่อนข้างจะไม่ชอบหมอเท่าไร


“ฮึก.. มะๆๆ”


“โอ๋ๆนะครับ ให้คุณหมอตรวจหน่อยน้า ไม่ร้องนะครับ” วิระต้องเปลี่ยนมาอุ้มลู่เหวินแทนในขณะที่หมอกำลังตรวจเพราะถ้าให้วีรภาพอุ้มลู่เหวินจะงอแงยิ่งกว่านี้  กว่าหมอจะตรวจลู่เหวินผ่านไปได้ ลู่เหวินก็เกือบจะร้องไห้ด้วยความหงุดหงิดออกมา แต่พอตรวจเสร็จวีรภาพก็พาลู่ฟางเข้าตรวจต่อทันที ตั้งแต่ที่ลู่ฟางออกมาลืมตาดูโลก ลู่ฟางก็ต้องเข้ามาตรวจร่างกายทุกเดือนจนกว่าหมอจะแน่ใจว่าร่างกายแข็งแรงและเจริญเติบโตอย่างสมบูรณ์ เนื่องจากเจ้าตัวเล็กของวีรภาพคลอดก่อนกำหนดทุกอย่างเลยต้องดูแลอย่างใกล้ชิดเพื่อปกป้องการผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นกับลูกชายคนเล็ก


“ร่างกายของคุณหนูลู่ฟางแข็งแรงดีนะครับ แต่ระวังอากาศเย็นช่วงนี้หน่อย เพราะถ้าสัมผัสอากาศเย็นเกินไปอาจจะทำให้เป็นหวัดได้”


“แล้วร่างกายของลู่ฟางล่ะหมอ ทำไมดูไม่โตขึ้นเท่าไร” วีรภาพถามขึ้นเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องที่วีรภาพกังวลที่สุด ลู่ฟางของวีรภาพตัวน้อยมากนี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วลู่ฟางก็เหมือนไม่โตขึ้นไปกว่าเดิมเท่าไรเลย ต่างจากลู่เหวินในตอนสามเดือนแรก ตัวใหญ่จนแทบจะอุ้มไม่ไหว


“นั่นก็ต้องรอดูครับ เพราะคุณหนูลู่ฟางคลอดก่อนกำหนดเป็นเดือนเราต้องคอยดูพัฒนาการของคุณหนูไปเรื่อยๆก่อน แต่เท่าที่ตรวจดูทุกเดือนพัฒนาการของคุณหนูลู่ฟางก็เป็นไปตามปกติ ส่วนร่างกายอาจจะค่อยๆเติบโตขึ้น เราเองก็ต้องคอยดูอย่างใกล้ชิดครับ ไม่ต้องเป็นกังวลนะครับ”


“ขอบคุณมากนะครับคุณหมอ”


“อะแฮ่ม! เสร็จแล้วใช่มั้ยหมอ จะได้กลับ” วีรภาพที่เห็นเมียยิ้มหวานให้หมอก็อดกระแอมใส่ไม่ได้ หมั่นไส้! ทำไมวิระต้องยิ้มให้ชายอื่น ผัวที่รักยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน เหอะ!


“อะไรติดคอเหรอวีร์”


“เปล่า อาการมันเย็น คอเลยแห้งเฉยๆ กลับกันเถอะ เดี๋ยวจะพาลูกไปซื้อของไม่ใช่เหรอ”


“งั้นขอตัวก่อนนะครับคุณหมอ” วิระบอกลาหมอก่อนจะพาลูกเดินออกจากห้องตรวจ และก็ไม่ลืมแอบค้อนสามีที่หึงไม่เข้าเรื่อง ตอนนี้วิระมีลูกตั้งสองคนแล้วนะ ยังจะมาหึงไร้สาระ จริงๆเลย เฮ้อ!





หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมาซื้อของที่ห้างอย่างที่ตั้งใจ วิระและวีรภาพก็เลือกที่จะใช้รถเข็นเด็กแทนการอุ้มลูก และในตอนนี้วิระก็เป็นคนเข็นลู่เหวิน วีรภาพเข็นลู่ฟาง ลู่ฟางที่พอได้เห็นคนเยอะๆก็ดูจะตื่นเต้นไม่น้อย แต่ลู่เหวินผู้เป็นพี่กลับทำหน้างอคงเพราะไม่ชอบใจในความวุ่นวายที่มีคนเยอะกว่าปกติ


“ลู่เหวินครับเอาของเล่นมั้ยครับ” พอเดินโซนเสื้อผ้าเด็กเสร็จข้างๆก็เป็นโซนของเล่นเด็กวิระเลยก้มลงถามลูกชาย ซึ่งลู่เหวินก็เอือมมือจะหยิบของเล่นทุกชิ้นที่ผ่านหน้า วิระเลยคาดเดาได้ว่าลูกชายคงต้องการ


“อยากได้เหรอครับลู่ฟางของป๊า ไว้โตกว่านี้แล้วป๊าจะซื้อให้หมดเลยนะครับ” ส่วนวีรภาพก็คุยหยอกกับลูกชายคนเล็กที่อารมณ์ดียิ้มแย้มให้กับทุกคนที่เดินผ่าน แต่ก็ไม่มีใครกล้ามองนานเพราะวีรภาพตีหน้าเข้มใส่ทุกคนที่มองลูกแถมบอดี้การ์ดสี่คนเดินตามหลังเหมือนกับมาเฟียทวงหนี้แบบนี้ ใครกล้ามองเกินสามวิก็ถือว่าเก่งมากแล้ว


“ลู่เหวินครับ เราจะหยิบทุกชิ้นไม่ได้นะครับ”


“มะ!”


“ชิ้นนี้บ้านเราก็มีแล้วนะครับ ลู่เหวินเป็นพี่ชายไม่ดื้อนะครับ น้องมองอยู่”


“ฮื่อออ มะ เอาๆๆ”


“เอาให้ลูกเถอะวิระ เดี๋ยวลู่เหวินงอแงกว่านี้แล้วจะลำบากนะ” วีรภาพบอกออกมาหลังจากที่เห็นลูกชายคนโตเริ่มหน้าบูดลงเรื่อยๆเพราะวิระไม่ยอมตามใจ และถ้าหากลู่เหวินร้องไห้ขึ้นมา ลู่ฟางก็จะร้องตาม คราวนี้แหละ หายนะแน่ๆ


“ตามใจกันเข้าไปเถอะ จริงๆเลยนะ” วิระบ่นออกมาก่อนจะยอมหยิบกล่องของเล่นที่เหมือนชิ้นอยู่บ้านให้ลู่เหวินที่พอได้ของเล่นก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม วิระเลยเดินออกจากโซนของเล่นไปคิดเงินก่อนที่ลู่เหวินจะอยากได้อะไรเพิ่มอีก


“พาลูกไปกินข้าวก่อนค่อยกลับบ้านดีกว่านะวิระ เดี๋ยวลู่เหวินจะหิวแล้วงอแง” พอซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือก็พบว่าก็ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้วอีกสักพักลู่เหวินก็คงจะหิวแล้วเหมือนกัน


“ก็ได้ ลู่เหวินครับหม่ำข้าวกันนะครับ”


“หม่ำๆ มะ หม่ำๆ”


“เลือกร้านที่เงียบๆหน่อยนะวีร์”


“ได้สิ”


วีรภาพพาวิระและลูกๆไปกินข้าวร้านโปรดของวิระและร้านนี้ก็มีเซ็ทอาหารสำหรับเด็กด้วยแถมร้านก็มีมุมส่วนตัวไม่วุ่นวายลู่เหวินและวิระน่าจะชอบ และก็เป็นอย่างที่วีรภาพคิดลู่เหวินดูอารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้กินอาหารอร่อย ลู่ฟางตัวน้อยก็ไม่งอแงเพราะมีขวดนมคู่ใจให้ดูดระหว่างที่วิระและวีรภาพกินข้าว


“หม่ำๆ”


“ลู่เหวินครับน้องหม่ำไม่ได้นะครับ” ลู่เหวินที่เห็นน้องไม่ได้กินข้าวด้วยก็เอาช้อนของตัวเองที่ตักหกจนเหลืออาหารบนช้อนเพียงนิดเดียวก่อนจะยื่นให้น้องด้วยความหวังดี


“แอ้~”


“ลู่ฟางก็ยังหม่ำๆไม่ได้เหมือนกันนะครับ” วิระที่กินข้าวไปก็คอยดูลูกไปด้วยไม่ให้คลาดสายตา วีรภาพเองก็เช่นเดียวกัน นานๆทีจะออกจากบ้านทั้งคู่ก็กังวลว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้ แต่ตั้งแต่ที่มีลู่ฟางลู่เหวินก็เหมือนจะดื้อน้อยลง เหมือนกำลังทำตัวเป็นพี่ชายที่ดีให้น้องดูเลยไม่ค่อยงอแงหรือเอาแต่ใจกับวิระเหมือนเมื่อก่อนเท่าไร ถ้าเป็นก่อนที่จะมีลู่ฟาง การพาลู่เหวินออกมาข้างนอกก็ค่อนข้างจะปวดหัวเป็นอย่างมาก คนเยอะลู่เหวินก็หงุดหงิดงอแงและการที่จะมานั่งกินข้าวในร้านแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย เพราะคุณชายน้อย หยาง ลู่เหวินไม่ชอบเป็นที่สุด แต่ในตอนนี้คุณชายน้อยหยาง ลู่เหวินของวิระได้เปลี่ยนไปนิดหน่อยแล้วคงเพราะอยากเป็นพี่ชายที่ดีล่ะมั้ง วิระแค่คิดนะ!




..........................................................................................................................

หลังๆจะเป็นตอนที่เดี่ยวกับเด็กๆเยอะนะคะ 

ปล. จองได้ถึงสิ้นเดือนเมษาจ้าาาา


ความคิดเห็น