นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

นางฟ้าหรือปีศาจ (อัพครบ)

ชื่อตอน : นางฟ้าหรือปีศาจ (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
นางฟ้าหรือปีศาจ (อัพครบ)
แบบอักษร

​คอนโดxxx สัปดาห์ต่อมา

​เบ็กกี้ตกลงใจมาฝึกงานงานที่ซานโฮเซ่ หลังจากงานแต่งงานพี่ชายผ่านไป ฌอห์นกับภรรยาหวั่นใจนิดๆกลัวว่า เบ็กกี้กับเวย์จะมีเรื่องกัน เพราะสองคนนี้ ดูจะไม่กินเส้นกันซะเลย ต่างคนต่างเด็กด้วยกันทั้งคู่

​"ว่าไงเด็กน้อยวันนี้พร้อมมั้ย?"

"ยังค่ะ..เฮียหนูขอหยุดพักก่อน ว่าแต่พี่อันนากลับไปแล้ว เขางอนกันหรอคะ?"

"ไม่ใช่เรื่องของเด็กน่า"

"ก็เค้าอยากรู้นี่นา พี่พอร์ซหล่อมากยังกับพระเอกเกาหลี ชื่ออะไรนะอ๋อมินโฮ โอปาชัดๆเลย"

"เพ้อไปได้น่า แต่มันแปลกนะคุณเพื่อนคุณนะ ทำไมไม่ชอบเขาล่ะ ดูเขาเทคแคร์ดีออก หรือว่าอันนาต้องการเจ้าชายขี่ม้าขาว คงจะหายากหน่อยแต่ผมว่าคนนี้ เหมาะกับเพื่อนคุณที่สุดเลย คงปราบม้าพยศได้"

"เพื่อนเมย์เป็นคนนะคะ ไม่ใช่ม้าซักหน่อย"

"แต่เธอแสบใช่ย่อยหรอก แต่เชื่อเถอะอีกไม่นานคงมีข่าวดี ถึงตอนนั้นคุณไปไม่ได้แน่ๆ"

"เอ้า..ทำไมล่ะคะ?"

"ก็คนท้องโต ใครเขาให้เดินทางล่ะครับคุณเมียที่คารพ เบ็กกี้อย่าลืมเก็บผ้าให้เฮียด้วยนะ"

"รับทราบเจ้าค่ะ..หนูขอนอนอีกสองวันนะคะพี่เมย์ แล้วต่อไปหนูจะขยันทำงานค่ะ กลัวแม่มารับกลับ เฮีย..อย่าฟ้องแม่นะ ว่าหนูยังไม่ได้ไปทำงาน"

​"ดูก่อน..แค่เฮียขึ้นสเตตัสว่า เฮ้อ!เหนื่อยใจแล้วก็แท็กชื่อเรา แม่ก็รู้แล้วมั้ง แค่เฮียรำพึงรำพันเองนะไม่ได้ฟ้องเลย"

​"แบบนี้เขาเรียกว่าฆ่าน้องทางอ้อมค่ะ พี่เมย์ขาห้ามเฮียด้วยนะคะ"เบ็กกี้อ้อนพี่สะใภ้เต็มที่

"ได้จ่ะ..ที่นี่พี่ใหญ่สุดจริงมั้ยคะเฮีย?"

"ใช่ครับ..ก็ใหญ่สิครับกินเด็กเข้าไปได้ทั้งคน ทำอะไรไม่คิด ใจร้ายนะเมียเรา เชิญครับคนสวย จำไว้นะอย่าเปิดประตูรับใคร"ฌอห์นสั่งเหมือนน้องสาวยังเป็นเด็กเล็กๆ

"เจ้าค่ะ..จะล็อกให้สนิทเลยค่ะ"

"ดีมาก..ไปนะ"

"ค่ะ..บาย ตัวเล็กคิดถึงเบ็กกี้บ้างนะ เย็นๆเจอกันนะ"เบ็กกี้โบกมือให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ ก่อนจะเดินไปส่งทั้งสองคนเข้าลิฟท์ไป เวลานี้ก็เป็นของเธอสินะอิสระเสรีที่ต้องการ ก็เป็นสมบัติของเธอแต่เพียงผู้เดียว

'เรื่องนี้สงสารพระเอกจัง นางเอกคบซ้อนหรอโถแม่คุณ ช่างทำได้ลงคอเรื่องจริงมีแบบนี้มั้ยนะ ผู้ชายที่แสนดี เฮอะ!ดีจริงหรือโง่นะพ่อคุณ ช่างไม่ทันคนเอาซะเลย'เบ็กกี้บ่นไปดูไป หนังฝั่งเกาหลีดูได้หมด

"เฮ้ย!!ฝนตกหรอนั่นนะ ตายละเฮียสั่งให้เก็บผ้า ทันมั้ยเนี่ยตอนเขาอยู่ก็ไม่ตก ดันมาตกตอนนี้น้า"

เด็กสาวเปิดประตูกระจก ออกไปที่ระเบียง เธอกระชากผ้าขนหนูติดมือมา ดันไปเกี่ยวกับแจกันพลูด่าง เด็กสาวหลับตาแน่น แจกันลอยละลิ่วตกไปเบื้องล่าง เธอมองจนลับตาถ้าโดนหัวใครล่ะก็ เลือดสาดแน่ๆ

​'shit!!...'

​"เฮ้ยยยย...ตายห่าล่ะแกเอ้ยย..โดนหัวใครวะยัยเบ็กกี้?"เด็กสาวพึมพำก่อนจะรีบปิดประตู แล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟา เพราะเสียงสบถที่เธอได้ยินเมื่อครู่ เหมือนคนๆนั้นจะโมโหมากๆ

​ปิ้งป่องๆๆๆๆ

​เพียงไม่นาน เสียงกริ่งหน้าห้องดังรัวๆ ติดกันหลายครั้งเด็กสาวใจตุ๊มๆต่อมๆ แล้วนี่ใครวะมากดกริ่ง หรือว่าคนเคราะห์ร้ายผู้นั้น เบ็กกี้หยิบไม้เบสบอลข้างประตู ก่อนจะไปเปิดตาแมวดู

​'ไอ้หยา..เลือดตายล่ะหว่า เขาจะเอาเรื่องเรามั้ยเนี่ย?'เด็กสาวจำต้องเปิดประตู เพราะเธอเห็นคนๆนั้นใบหน้าเขามีทั้งเลือด แล้วยังเปียกฝนอีก

​"นะ-นาย"

​"นี่เธอเองหรอ?..ยัยเด็กปีศาจเจอหน้าเธอทีไรฉันมีแต่เรื่อง ไปทำแผลให้ฉัน เพราะเธอคนเดียวดูเสื้อผ้าฉันสิ เลือดทั้งนั้นแล้วนี่มาเป็นคนใช้เขาหรือไง?"เด็กสาวรู้สึกผิดเหมือนกัน แต่พอได้ยินว่ามาเป็นคนใช้ เลือดอุ่นๆเลยแผ่ซ่านไปทั่วตัว ขึ้นหัวทันที

​"โอ้ยยย...เมื่อไหร่จะหยุดพูดเนี่ย?"

"จะเอายังไงหรือจะให้ฉันแจ้งตำรวจมั้ย ข้อหาพยายามฆ่า"

"ฮะ-ห่ะว่าอะไรนะ ฉันเนี่ยนะจะฆ่านาย ฉันจะทำอย่างนั้น..เพื่อ?"

"เพื่อความสะใจของเธอไง เธอไม่ชอบฉันก็เลยแกล้งฉัน"

"คุณ..ไปโรงพยาบาลเถอะ เลือดไหลขนาดนี้ถ้ามันไม่หยุด คุณอาจจะตายได้นะแต่แผ่นดินอาจจะสูงขึ้น ถ้าคุณตาย เป็นผู้พิพากษาหรือไง หรือใช้ศาลเตี้ยนายก็ปีศาจเหมือนกันแหละ กล่าวหาคนเขาไปทั่ว ใครจะรู้ว่ามีไอ้บ้าที่ไหนเดินทะเล่อทะล่ามาเล่า คนแก่หูตาฝ้าฟาง"เธอใส่เขาเป็นชุด คาร์เตอร์บดกรามแน่น เขาน่าจะเปลี่ยนคำพูดใหม่ จากปีศาจเป็นผีปอบจะดีกว่า

"ว่าอะไรนะ?

"ปะ-เปล่า เข้ามาสิเดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ/จะให้ยืนแบบนี้หรือไงเล่า ยัยเด็กบ๊อง?"

"โอเค..งั้นคุณไปนอนตรงโซฟานั่น เดี๋ยวฉันจะไปเอากล่องยาก่อน อย่าเพิ่งตายนะฉันกลัวผี"

ชายหนุ่มค่อยๆเอนตัวลงที่โซฟา เธอหยิบหมอนอิงมารองศรีษะให้เขา ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลเบื้องต้น มาทำแผลให้เขา

"พูดมาก..ทำแผลเป็นมั้ยเนี่ย?"

"พอทำได้..นอนนิ่งๆอย่าขยับ เลือดคุณไหลมันน่าจะโดนปากนะ"เด็กสาวบ่นพึมพำทำเอาชายหนุ่ม แอบยิ้มเยาะเธอนิดหน่อย

"อาบน้ำหรือยังเนี่ย เหม็นสาบ"ปากก็พูดไปแต่แอบสูดหอม กลิ่นสาบสาวเข้าปอดช้าๆ กลิ่นกายเธอช่างหอมเย้ายวนเหลือเกิน

"ยัง..ตั้งแต่เมื่อวานและ"

"มิน่าล่ะ..กลิ่นทะแม่งๆโอ้ย..เบาๆสิโว้ย"

"ปากเสียนี่ เสร็จแล้วออกไปได้ แล้วนายมาเดินเพ่นพ่านอะไรที่นี่ล่ะ?"เธอถามเขาเสียงอ่อนลง

"ใครเดินเพ่นพ่าน ฉันเพิ่งกลับมารถสนามบินมาส่ง กำลังจะขึ้นห้องพัก ใครจะรู้ว่ามีปีศาจอยู่ที่นี่ด้วย"คาร์เตอร์พูเสียงเข้ม

​"ใครปีศาจ ฉันน่ะนางฟ้าชัดๆเลย"

​"เธอเนี่ยนะ?"

"ก็แหงล่ะ ฉันก็หมายถึงฉันน่ะสิพ่อคุณ หรือคุณจะเถียงว่าฉันไม่สวย นางฟ้าชัดๆเลยล่ะ"

"นางฟ้าหรือปีศาจกันแน่แม่คุณ?"

"ทำคุณบูชาโทษแท้ๆเลยเรา เฮ้อ!ทำดีได้ดีมีที่ไหนกันนะ? ทำชั่วได้ดีมีถมไป...หรือว่าเราจำผิดนะ"

"อ้ะ-อุ๊ย..บาดทะยักจะกินฉันมั้ยเนี่ย แล้วนี่ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ล่ะ หรือว่าเป็นอีหนูของไอ้ป๋ากระเป๋าตุงห่ะ..ตอบคำถามฉัน ว่ามา?"ได้สิในเมื่ออยากให้เป็นอีหนูของเสี่ย ก็จัดให้

​"ใช่..แต่ตอนนี้ป๋าเขาไปทำงาน ฉันกำลังจะเลิกกับเขา เพราะว่าตอนนี้เมียเขาท้องแล้ว ฉันไม่อยากทำลายครอบครัวเขา"

​"แล้วพี่ชายเธอรู้มั้ย?..พ่อแม่เธอล่ะรู้มั้ย?"

"ชู้ววว์..ไม่มีใครรู้หรอก"

"งั้นเอางี้ไปอยู่กับฉันมั้ย?"

"ไปอยู่กับนาย?"

"ใช่..อยู่กับฉัน"

"ที่ไหนอ่ะ?"

"ชั้น15..คอนโดนี้แหละ ฉันอยู่คนเดียวแต่เดี๋ยวนะ เมื่อวันก่อนที่พี่ชายเธอแต่งงาน เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่สวยมากนะ ฉันชื่นชม"

"นายแอบมองฉัน"

"ใช่ฉันยอมรับ แต่ตอนนี้รู้มั้ยว่าเธอเหมือนอะไร พวกปีศาจไงวันนั้นเธอเหมือนนางฟ้าเลย ห่างกันราวฟ้ากับเหว"วาจาสามหาวนัก คิดว่าตัวเองหล่อตายล่ะ

"ไปได้แล้ว"

"แล้วเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้ล่ะ ที่ฉันให้เธอไปอยู่กับฉัน ว่าไงตกลงมั้ย?"

"ไปอยู่กับนาย ไปทำอะไรเมียเก็บ เมียเช่าหรือผู้หญิงของนาย"

​"แม่บ้าน หรือคนใช้ อย่างเธอหรอจะเป็นผู้หญิงของฉันได้ ไม่มีทางหรอก นมก็เล็กแขนขาเก้งก้าง ไม่เร้าใจเลยสักนิด"

​"อะไรนะ?..อย่างฉันเนี่ยนะไม่เร้าใจ นายพูดผิดพูดใหม่ได้ ฉันนี่แหละสวยที่สุดในซีแอตโทล"

"5555หลงตัวเองชะมัด ว่าไงตัดสินใจสิเร็ว"

"ไม่อ่ะ.."

​"อะไรนะ..เธอนี่มัน?"

​"อะไร.."ตายล่ะความเกือบแตก เด็กสาวปรับสีหน้าให้เศร้าลงไปอีก

"เธอจะทำครอบครัวเขาแตกแยกหรอ จิตใจเธอทำด้วยอะไร คุณธรรมจริยธรรมนะมีมั้ยห่ะ?"

​"โอ้ยยย..นายมาด่าฉันทำไม ออกไปได้แล้วไปเลย ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ทำแผลให้แล้ว และอย่าให้โดนน้ำล่ะ เดี๋ยวอักเสบตาย"

​"ฉันไม่ได้ใจเสาะขนาดนั้นหรอก"

"อะ-เหรอออ ก็ดีฉันกลัวผี แล้วตอนนี้นายก็ไปได้แล้ว เดี๋ยวป๋ามาเห็นฉันจะเดือดร้อน เขาเล่นงานฉันตายแน่"

คาร์เตอร์ขยับตัวลุกขึ้น แต่เหลือบไปเห็นรูปแต่งงาน ของฌอห์นกับเมเปิลวางอยู่บนชั้นหนังสือ แล้วถ้าจำไม่ผิดนั่นพ่อแม่ของเธอ แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะว่า เธออาจจะอยากมีรูปของครอบครัวบ้าง แต่ทำไมเด็กสาวคนนี้ต้องเป็นเด็กป๋า ทั้งๆที่ครอบครัวของเธอก็มีอันจะกิน ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย

​"โชดดีนะลุง..แล้วก็อย่าเดินสะเปะสะปะอีกล่ะ คราวหน้าอาจถึงตายได้นะ"เขาหันมามองเธอเหมือนกับว่า ยังสงสัยอะไรบางอย่าง เด็กสาวรีบหลบเข้ามาในห้อง ก่อนจะล็อกประตูจนเรียบร้อย

​'ตายล่ะหว่า..อีตานี่เป็นนักสืบหรือไง แล้วถ้าเขารู้ว่าเรื่องทั้งหมด เรากุขึ้นมาล่ะก็ตายๆยัยเบ็กกี้ เธอหน้าแหกแน่ แล้วต้องทำไงๆคิดสิคิด เฮ้อ..ใครจะช่วยเราได้วะ?'เด็กสาวเดินวนเวียนกลับไปกลับมา ราวกับหนูติดจั่น

ส่วนคาร์เตอร์เมื่อกลับขึ้นมาถึงห้องพัก กำลังจะเตรียมตัวอาบน้ำ แต่ก็ยังคาใจเรื่องของเด็กสาวเมื่อครู่ แล้วต้องสืบจากตรงไหนก่อนดี อยากรู้ว่าสิ่งที่เขาได้ยินมา เป็นเรื่องจริงหรือเธอเป็นเด็กเลี้ยงแกะกันแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็เธอต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสมแน่ ยัยนางฟ้าในคราบปีศาจ

'แต่จะว่าไปเธอก็น่ารักดีนะ ฉันไม่ถือหรอกว่าเธอเป็นเด็กป๋ามาก่อน เพราะคนเราอาจจะมีเหตุผลของตัวเอง แล้วอะไรคือเหตุผลวะ หรือว่าเธออยากได้เงิน แต่ถ้าเธอต้องการฉันก็ให้ได้นะ'

คาร์เตอร์หยิบมือถือออกจากกระเป๋า เรื่องนี้ปล่อยผ่านไม่ได้ เขาต้องรู้ให้ได้ถ้าเธอกุเรื่องขึ้นมา หรือว่าโกหกล่ะก็ 'เธอตายแน่แม่สาวน้อยฉันไม่ยอมแน่ๆ คอยดูสิว่าใครจะเจ๋งกว่ากัน?'

​"เฮ้ย..ฉันเองคิดถึงแก ก็เลยโทรฯหา เตรียมของเอาไว้ ว่าจะให้หลานแต่ก็ยังไม่ได้ให้ มัวแต่ยุ่งๆ แล้วแกอยู่ที่ไหนเดี๋ยวอีกชั่วโมงฉันจะแวะไป"

​[อยู่ออฟฟิต เพิ่งจะมาทำงานวันนี้ ต้องเลี้ยงลูกเล็กดูเหมือนเจ้าตัวเล็ก จะติดพ่อด้วยงั้นมาเจอกันที่นี่สิ แต่เดี๋ยวต้องไปรับเจ้าตัวแสบก่อน วันนี้นายแพทไม่ค่อยสบาย ไม่อยากให้เจอกันเดี๋ยวติดหลาน]

"โอเค..ค่อยเจอกัน..บาย"คาร์เตอร์วางหูจากเพื่อนสนิท ก่อนจะถอดเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำ เขามองเห็นแผลที่หว่างคิ้ว อดคิดถึงคนทำแผลให้ไม่ได้ แล้วถ้าคนที่ทำแจกันร่วงลงมา ไม่ใช่เธอล่ะเขาจะทำยังไง จะเอาเรื่องคนๆนั้นมั้ย 

'ฝีมือไม่เลว ติดพลาสเตอร์กันน้ำให้ด้วยหรอเนี่ย'

ในขณะที่อาบน้ำคาร์เตอร์ ยังได้ยินเสียงของเด็กสาวสั่งเขาไว้ว่า ห้ามแผลโดนน้ำไม่รู้ว่าเธอห่วงเขา หรือว่าบอกเพื่อให้รับรู้ แต่น่าจะประโยคหลังซะมากกว่า เพราะเด็กกะโปโลอย่างเธอ ห่วงใครเป็นด้วยหรือ แต่ตอนนี้อยากเห็นหน้าไอ้ป๋านั่นจริงๆ หน้าตาคงน่าเกลียด แต่เธอจะคบหรือถ้าคนๆนั้นแก่หงำเหงือก แล้วก็ลงพุงหัวล้าน จะว่าไปเขาสิหล่อกว่าเป็นไหนๆ

​ชั่วโมงต่อมา

​คาร์เตอร์ขับรถออกจากคอนโด จุดมุ่งหมายคือห้างสรรพสินค้าย่านไทม์สแควร์ นามว่ามิดนอร์ตั้นข้อเสียของเขาคือ อยากรู้อะไรต้องได้รู้เดี๋ยวนั้น อย่าปล่อยให้ข้ามคืนไม่งั้นมันคาใจ พาลจะนอนไม่หลับ

"ไฮ..เพื่อนมาไวเคลมไวจริงๆ"โจนาธานทักทายผู้มาเยือน

"ตั้งแต่เราคบกันมา ฉันไม่เคยผิดนัดแกเลยโจ แต่แกผิดนัดฉันสองครั้ง ฉันจำได้"

"หึๆๆ..แกนี่เยี่ยมจริงๆ นั่งก่อนสิ"

"ฉันเยี่ยมเสมอ ทุกเรื่องยกเว้นเรื่องหัวใจ ฉันแพ้แกทุกครั้ง แล้วนี่ของเยี่ยมหลาน เจ้าตัวเล็กแล้วก็พี่เดียร์ด้วย"คาร์เตอร์หอบหิ้วของเยี่ยม วางที่โต๊ะทำงานเพื่อนสนิท

"คาร์ล..แกต้องมีเรื่องแน่ๆ ประเภทว่าเรื่องที่แกสงสัยใช่หรือเปล่า?"โจนาธานเดาถูกทาง

​"ใช่..ฉันสงสัย"

​"เรื่องอะไร ดูมันจะสำคัญกับแกมากเลย"

"เรื่องของเบ็กกี้"

​"เบ็กกี้หรอ..ยังไง?"

​"ฉันแค่สงสัย?"

"อะไรวะ..แค่เด็กอายุ19 เธอไปทำอะไรให้แกสงสัย หรือว่าแค่เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวของพี่ชายวันนั้น ทำเอาแกตกหลุมรักได้อย่างนั้นใช่มั้ยพวก?"

​"ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แต่ที่ฉันสงสัยก็คือเธอทำอะไรนอกจากเรียนหนังสือ แบบว่ามีแฟนมั้ยแล้วคบใครอยู่ และคนนั้นเป็นใครอายุเท่าไหร่?"

​"ดู..จะสนใจจริงๆด้วย แล้วหน้าผากแกไปโดนอะไรมาวะ?"คาร์เตอร์ยกมือลูบหัวคิ้วตัวเอง พร้อมยิ้มเยาะตัวเอง

"ก็รีบร้อนนิดหน่อย เลยชนประตูเข้าได้แผลนี่แหละ เอาเลือดบ้าออกบ้างก็ดี รู้สึกโล่งเป็นบ้าเลยว่ะ"

"แกสงสัยอะไรเกี่ยวกับเบ็กกี้หรอ เธอแค่เด็กสาวที่ใครอยู่ด้วยแล้วไม่เหงา มีเรื่องตลกๆเล่าทั้งวันสดใสร่าเริงตามวัย และเท่าที่ฉันรู้เบ็กกี้อยู่ซอแตเทิลกับพ่อแม่ ไปๆมาๆระหว่างนิวยอร์กกับซีแอตเทิล"

"แล้วเธอมีแฟนมั้ย?"

"ไม่มีนะ พ่อแม่หวงขนาดนั้นจะมีแฟนได้ไง"

"แล้วตอนนี้เธออยู่ที่นิวยอร์กหรือเปล่า?"

"น่าจะอยู่นะ คงอยู่กับฌอห์นพี่ชายเธอ ที่คอนโดมั้ง เพราะตั้งแต่แต่งงานฌอห์นมาอยู่คอนโด เมย์เป็นเพื่อนฉัน เราสนิทกันตั้งแต่เด็กๆแกก็รู้"

​"คอนโดไหน?"โจนาธานบอกชื่อคอนโดฯที่ฌอห์นอยู่ คาร์เตอร์เพิ่งถึงบางอ้อ แล้วที่เธอบอกว่าเมียป๋ากำลังท้อง ก็คือเมย์อย่างนั้นหรอ

​'ยัยตัวแสบเอ้ย..ต้มเราซะเปื่อยเลย'

"แกว่าอะไรนะ?"

"ปละ-เปล่า..อย่าลืมเอาของให้หลานนะ ไม่เจอหน้าเลย เพื่อนลูกสองแล้วแต่ฉันสิแฟนยังหาไม่ได้เลย นี่แหละน้าเขาถึงได้บอกว่า ห้ามเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว เพราะโอกาสจะเป็นเจ้าบ่าวมันจะไม่มี"

"ใจเย็นน่า แล้วเย็นนี้ไปทานข้าวกันมั้ย น้องเดียร์คงชอบของที่แกให้"โจนาธานเอ่ยชวน

​"ไว้วันหลังดีกว่า วันนี้ฉันมีเรื่องต้องสะสาง"

​คาร์เตอร์ปฏิเสธเพื่อนไป เพราะมีเรื่องต้องจัดการ ยัยตัวแสบเบ็กกี้รู้จักเขาน้อยไปแล้ว วันนี้ยังไงเขาก็ต้องรู้เรื่องให้ได้ รับรองว่าเธอต้องได้รู้จักคาร์เตอร์ดีขึ้น

ชายหนุ่มกลับมาถึงห้องพักเกือบจะเย็น ต้องรออีกหน่อยฌอห์นกับภรรยา คงยังไม่กลับมายังไงล่ะก็ไปทักทายเพื่อนบ้านหน่อยก็จะดี อย่างน้อยก็รู้จักกัน

แต่เขาจะไปถือสาเด็กนั่นทำไมกันนะ หรือว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ ไม่สิไม่ได้คิดอะไรเลย เพียงแต่อยากให้เด็กนั่นได้รู้ว่าเธอไม่มีทางหลอกเขาได้แน่ แต่เขาบอกเธอเองนะ ว่าให้ไปอยู่กับเขาได้ ไม่ใช่ป๋าแก่ๆหัวเถิกนั่น แต่รับรองได้ว่าเรื่องมันต้องโอละพ่อ เพราะเธอโหกล้วนๆเพื่อเอาตัวรอด หรือเพื่อไล่เขาไปให้พ้นๆ

​ปิ้งป่องๆๆ

​"มาแล้วๆค่ะ..เชิญค่ะเฮีย พี่เมย์"

"แล้วทำไมปิดไฟมืดล่ะจ๊ะหนูน้อย?"

"ประหยัดพลังงานไงคะ ลดโลกร้อนค่ะจะได้ไม่เปลืองเงินในกระเป๋าด้วย อย่าลืมนะคะอีกหนึ่งชีวิต กำลังจะออกมาแล้ว"

"เฮอะ..วันนี้พูดจาเข้าท่าแฮะ กินอะไรเข้าไปหรอเรา?"ฌอห์นถามน้องสาว ขณะหยิบรองเท้าโฟมมาให้ภรรยาสวม

"ขอบคุณค่ะ..หิวมั้ยพี่ให้เขาทำต้มยำกุ้งมาให้ พี่รู้ว่าเบ็กกี้ชอบกิน แล้วนี่ไข่เจียวปูใส่หอมใหญ่กำลังร้อนๆอยู่เลย กินข้าวซะแล้ววันนี้หนูกินอะไรจ๊ะ?"

"นู้ดเดิล..."

"ตายล่ะ..บะหมี่ถ้วยๆหรอจ๊ะ?"

"ค่ะแต่หนูก็ใส่สาหร่ายนะคะ แล้วก็ไข่ด้วยได้สารอาหารครบค่ะ"

"ที่แน่ๆผงชูรส"เบ็กกี้ทำหน้ายู่ จะบอกให้ก็ได้ ว่าเธอกลัวอีตาคาร์ล ย้อนมาที่นี่อีกหรอกไม่งั้นก็เดินไปมินิมาร์ทแถวนี้ได้

"งั้นหนูเทกับข้าวนะคะ อุ่นอีกมั้ยคะพี่เมย์?"

"พี่ว่ามันยังร้อนอยู่เลยนะ หรือจะเข้าเวฟอีกก็ได้จ่ะ"

"งั้นหนูกินเลยแล้วกันนะคะ เฮียสนมั้ย?"

"ไม่ดีกว่า เรากินเถอะแล้ววันนี้ทำอะไรบ้าง?"

"ก็เช็คผลการเรียน แต่ยังไม่ขึ้นเลยค่ะพรุ่งนี้หนูจะไปด้วยนะคะเฮีย คือตอนนี้หนูพร้อมแล้ว พร้อมที่สุดอ่ะบอกเลย"

"เบื่อนั่งๆนอนหรือไง?"

"ค่ะ..เริ่มเบื่อแล้ว"

"แล้วทำไมกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาล ถึงมาอยู่นี่ล่ะ เป็นอะไรหรอเล่นซนอะไรหือเรา?"

"หนูเดินชนประตูสิคะ หัวเขาเขียวเลยต้องหายาหม่องทาค่ะ เดี๋ยวหนูเอาำปเก็บก่อนนะคะ จะได้กินข้าวหิวจนแสบไส้แล้วค่ะ"

"งั้นพี่ตักข้าวให้นะจ๊ะ"

"อุ้ยย..พี่เมย์ไม่ต้องค่ะหนูทำเอง พี่เมย์นั่งพักเถอะค่ะมาเหนื่อยๆ"

"ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย เฮียทำทุกอย่างให้พี่สงสัยพี่ต้องเป็นง่อยแน่ๆเลย หรือว่ากำลังจะตกงานนะ?"

"แล้วดีมั้ยคะ..ที่เฺฮียมาอยู่ที่นี่แล้ว"

"จ่ะ..ดีที่สุดเลย พี่บอกเลยว่าดีที่สุดอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อนะเบ็กกี้ว่า ผู้ชายดิบเถื่อนอย่างฌอห์นจะดูแลพี่กับลูกได้ขนาดนี้"

"ใช่ค่ะ..เพราะเขารักพี่เมย์ไงคะ"

"ใช่พี่ก็รักเขา รักที่สุดเลยล่ะกินข้าวเถอะจ่ะ กินเยอะๆนะจ๊ะ"

"แน่นอนค่ะ..หลานเบ็กกี้กินอะไรหรือยังคะ?"

"เดี๋ยวพี่ดื่มนมสักแก้ว ก็หลับสบายแล้วล่ะ"

"ค่ะ..งั้นหนูไม่เกรงใจนะคะ"

"จ่ะ..กินเยอะๆนะ"

"ค่ะ"

​ปิ้งป่องๆ

​"ใครมานะ มีคนรู้จักเราด้วยหรอ?"เบ็กกี้เหงื่อกาฬแตกผลั้กๆ ทั้งรสต้มยำจัดจ้านทั้งอยากรู้ว่าใครมา

​"คาร์เตอร์...มาไงเนี่ย?"

​"ก็เดาเอา ฉันเอาเครื่องดื่มมาให้คุณแม่ท้องอ่อนๆนะ"

"เข้ามาก่อนสิ"

​"ต้องเข้าอยู่แล้ว กะจะมาขอข้าวกินสักมื้อหนึ่ง จะได้มั้ยเพื่อน?"สายตาคนพูดสอดส่ายไปทั่ว นางฟ้าหรือปีศาจเมื่อตอนกลางวัน ไม่โผล่หน้าออกมาเลย อย่าบอกนะว่าเธอหลบหน้าเขา มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกนะ




​ความแตกแล้วหรือไงนะทำไงล่ะทีนี้หนูเบ็ก? แล้วจะเป็นไงต่อนะ รอตอนหน้าเลยนะคะทุกท่าน📌📌📌📌

ความคิดเห็น