marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23: คนๆนั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 23: คนๆนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23: คนๆนั้น
แบบอักษร





“คุณสวยจริงๆเลยนะคุณลิต้า...วันนี้คงจะได้คำตอบแล้วสินะ” ชายวัยสามสิบต้นๆเดินเข้ามาใกล้ฉันแถมยังมองด้วยสายตาที่โคตรหื่นให้ตายสิถึงเขาจะหล่อแต่ทำไมฉันรู้สึกโคตรเกลียดจังเลยนะไม่เหมือนอีกคน...ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ารักเป็นบ้า

“ฉันก็ว่าจะมาดูสัญญาก่อนค่ะแล้วจะพิจารณาอีกที” ฉันปั้นหน้ายิ้มหวานส่งให้เขา

“แหม่ม...วันนี้ถ้าคุณเดินออกไปมือเปล่าผมก็แย่นะสิ” แกไม่ต้องห่วงฉันไม่ไปมือเปล่าแน่นอนไอ้บ้า!!!

“ใจร้อนจังเลยนะคะคุณคิม” เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับเอื้อมมือมาจับปลายครางของฉันให้เงยขึ้นมองหน้าเขา

“เพราะคุณทำให้ผมรู้สึกอยากใจร้อนตลอดเวลานิลิต้า” อย่ามาเรียกชื่อฉันสนิทขนาดนั้นไอ้บ้า

“งั้นเหรอค่ะ” ฉันตัดสินใจลุกขึ้นยืนประชันกับเขาตัวของเราแทบจะประชิดกันแต่จู่ๆเสียงของคุณแม็กก็ดังขึ้นในหู

‘อย่าเข้าใกล้ไอ้หมอนั่นหนักสิเรดาร์โธ่โว้ย!!!’ จะตะโกนใส่หูฉันทำไมเนี่ย

“หือ..คุณขมวดคิ้วทำไมครับลิต้า” นี่ฉันเผลอแสดงสีหน้าออกไปงั้นเหรอ

“อ้อเปล่าค่ะ..พอดีลิต้าปวดหัวนิดหน่อย”

“งั้นไปพักที่ห้องผมก่อนมั้ย” เขาส่งสายตาแพรวพราวมาให้ฉันให้ตายเถอะแต่มันไม่ได้น่าสนใจอะไรขนาดนั้นเท่ากับผู้ชายอีกคนจริงๆโอ๊ย!!! แต่นี่จะเป็นโอกาสที่ฉันจะเก็บข้อมูลได้แล้วสินะหยุดคิดเรื่องอื่นสักทีลิต้า!!!

“ก็ดีค่ะ”

“งั้นเชิญครับ” เขาหันหน้าไปสั่งลูกน้องสองคนที่ยืนเฝ้าในห้องให้ออกไปจนทั้งห้องเหลือแค่ฉันกับเขาสองคนเขาพยุงฉันเดินไปที่ห้องนอนของตัวเองก่อนจะสแกนลายนิ้วมือผ่านประตูเข้าไปสถานที่ส่วนตัวของตัวเองฉันมองไปรอบๆห้องก็เห็นโต๊ะทำงานอยู่มุมห้อง...คงเป็นตรงนั้นสินะ

“คุณนอนพักรอผมแป็บนะเดี๋ยวผมอาบน้ำก่อน”

“ค่ะ” ฉันเดินทำท่าขึ้นไปนั่งที่เตียงเขายิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วหันกลับเดินไปที่ห้องน้ำฉันนั่งฟังเสียงเขาเดินเข้าไปห้องน้ำจนผ่านไปสักสองนาทีก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงานตรงมุมขวาของเขาหยิบแฟลชไดร์ฟที่ซ้อนไว้ปลายสนสูงออกมาเสียบต่อกับคอมพิวเตอร์แต่แล้วจู่ๆเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นฉันจึงรีบถอยห่างจากโต๊ะนั้นแล้วทำท่าเป็นเดินชมรอบๆห้อง...

“คุณไปไหนมาครับลิต้า” เขานุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวโชว์หุ่นสุดเซ็กซี่ของตัวเองแต่ฉันก็หันหน้าหนีทันทีไม่อยากดูสักนิด

“อ้อพอดีลิต้าเห็นห้องคุณสวยค่ะเลยอยากเดินชมดูรอบๆ” เขาเดินเข้ามาดึงแขนฉันเบาๆก่อนจะผลักลงที่เตียงขนาดใหญ่

“งั้นผมขอชมคุณสักหน่อยด้วยละกัน” เขาโน้มตัวลงจะจะจูบฉันแต่ฉันหันหน้าหนีทันทีก่อนจะค่อยๆดึงเข็มยาเคลือบด้วยยาสลบชนิดแรงมากในนาฬิกาออกมา

“ใจเย็นสิค่ะ” ฉันยิ้มสู้เสือก่อนเขาจะโน้มตัวลงมาอีกฉันก็ดึงเข็มนั้นปักเข้าที่เอวของเขาทันทีเสียงวุ่นวายให้หูก็ดังมาเป็นระยะจนน่ารำคาญให้ตายเถอะเสียสมาธิชะมัดสองพี่น้องนั้นจะทำเสียงดังทำไม

“นี่เธอ!!!!” เขาเงื้อมมือขึ้นจะตบหน้าฉันแต่ฉันผลักเขาออกจากตัวฉันจนเขาผงะไปเล็กน้อย

ปึก! ผลัวะ! ฉันลุกขึ้นเตะกล่องดวงใจของเขาพร้อมกับชกไปที่หน้าของเขาทีหนึ่งให้ตายสิออกแรงจนได้

“อ๊ากกกก!!!” เขาร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บปวดแค่ไม่ทันได้ทำอะไรร่างของเขาก็ค่อยๆล่วงลงกับพื้นแล้วหลับไปฉันก็รีบเดินไปที่คอมพิวเตอร์แล้วแฮกเข้าเครื่องด้วยความเร็วฉันมีเวลาไม่มากพอจะเล่นอะไรมากกว่านี้นะสิรีบดึงข้อมูลแล้วสำรองลงแฟลชไดร์ฟให้หมดเจาะระบบการเชื่อมต่อทั้งหมดแต่ก็ไม่เจออะไร!!!

‘ลิต้าเธอจะแกะรอยตรงนั้นเลยหรือไง’ เสียงของคุณแม็กยังดังไม่หยุด

“คุณแม็กช่วยเงียบๆหน่อยฉันต้องการสมาธินะ!!!” พอฉันพูดแบบนี้เขาก็เงียบไปนี่โกรธอะไรหรือเปล่านะแต่ไว้ค่อยคุยกันละกัน...

“แหม่ม...พึ่งรู้นะครับว่าลิต้าแฮกข้อมูลได้ขนาดนี้” ฉันเงยหน้ามองขึ้นตามเสียงพูดของคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ

“นี่นาย!!!”

“คิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันหลับไปได้หรือไงยัยสารเลว!!!”

พรึบ!!!




เรดาร์




“กรี๊ด!!!! ลิต้า!!!” ฉันร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจหลังจากที่เห็นลิต้าถูกจับได้แล้วจู่ๆภาพก็ขาดห่ยไป...

“เรดาร์ใจเย็น” โซที่นั่งข้างๆปลอบใจขึ้นตอนนี้ทุกคนบนรถหายเข้าไปข้างในแล้วเหลือแค่ฉันกับโซสองคนที่รออยู่พี่นิคกำซับตลอดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามออกไปไหนแต่ให้โทรหาเขาแทน

“เอ่อ!! ใช่!! เราต้องรีบบอกพวกนั้นไปช่วยลิต้า!!” ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความเร็วกดโทรหาพี่นิค...

“พี่นิค!! ลิต้าโดนตับได้แล้ว!!”

‘อย่างนั้นเหรอ!! เรดาร์รออยู่ในรถห้ามไปไหนนะอย่าออกมาเดี๋ยวพวกเราจะเข้าไปช่วยเธอเอง!!’ แม้เขาจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็นั่งไม่ติดที่แล้ว

‘เรดาร์เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม’

“โอเคค่ะ” ฉันรับคำอย่างจำใจแต่ไม่ทันกดวางสายจู่ๆประตูรถก็เปิดออกพร้อมกับชายชุดดำร่างกำยำรับสิบคนยืนล้อมอยู่...

“สวัสดีแม่สาวน้อย”

“พวกแกเป็นใคร” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับกำโทรศัพท์ในมือแน่นแต่พวกนั้นไม่ตอบนอกจากกระโจนเข้ามาในรถพร้อมกับใช้ผ้าอะไรสักอย่างพยายามปิดปากเราสองคนสงสัยต้องมียาสลบในนี้แน่ะฉันจึงพยายามถีบไอ้คนที่พยายามเข้ามาออกไปแต่ด้วยความที่ในรถทันแคบมากเลยทำให้สุดท้ายฉันกับโซก็พลาดท่าไปก่อนจะสติจะค่อยๆเลอะเลือนแล้วหายลับไปในที่สุด....


“หืออ...อื้อออ” ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความเพียร....

“เรดาร์...เร...” โซราพยายามปลุกฉันดูเหมือนเธอจะพยายามเรียกชื่อฉันนะแค่ฉันไม่ได้ยินแค่อ่านปากที่เธอพูดแทน...

ฉันลุกโงนเงนขึ้นมาด้วยความมึนงงก่อนจะมองไปรอบห้องสีขาวขนาดใหญ่ไม่มีหน้าต่างมีแต่ประตูบานเดียวที่เปิดได้แค่ข้างนอกฉันพยายามตั้งสติพยายามฟังที่โซพูดเสียงของโซจึงค่อยๆดังขึ้นในหู...

“โซเราอยู่ที่ไหน”

“ฉันก็ไม่รู้ตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว” ฉันประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดภายในเวลาไม่นานคือฉันกับโซถูกจับตัวมาที่ไหนก็ไม่รู้แต่ยังมีโชคดีบางอย่างเพราะที่เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยินที่โซพูดเพราะมีบางอย่างในหูนั้นก็คืหูฟังตัวจิ๋วที่ลิต้าทำให้ใน้ครื่องนี้มันมีเครื่องติดตามอยู่แค่กดส่งสัญญา

“เรทำอะไร”

“โซเดี๋ยวเรจะกดส่งสัญญาไปให้พี่นิคนะว่าเราอยู่ไหนโซไม่กลัวใช่ไหมปกติตอนเด็กๆเราโดนปู่ฝึกเวลาเจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่แล้วอย่าพึ่งตกใจไปเราต้องมีสติให้มากกว่านี้” คำพูดของฉันทำให้โซพยักหน้าหงึกหงักฉันมีสติเพราะตอนเด็กๆปู่ของเรามันจะสอนอะไรแบบนี้ให้ตลอดอยู่แล้ว

ติ๊ด!

‘เรดาร์!! เรดาร์!! อยู่ไหน’ เสียงของพี่นิคดังขึ้นอย่างเป็นห่วง

“พี่นิคใจเย็นๆฟังที่ฉันพูดนะคือเครื่องนี้มันสามารถส่งตำแหน่งที่ฉันอยู่ไปให้พี่ได้พี่รู้ใช่ไหมว่าจะดูได้จากที่ไหนฉันจะรอพี่นะอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามละเพราะตอนนี้ฉันก็ถูกขังในห้องไม่รู้อะไรข้างนอกเลยฉันจะรอพี่นะแล้วเรื่องลิต้าเป็นไงบ้าง”

‘เราหาลิต้าจนทั่วก็ไม่เจอเหมือนกัน’

“งั้นเหรอแสดงว่าต้องอยู่ที่นี่กับฉันแน่ๆรีบมาละกันบอกพี่ซากับพี่แม็กอย่าบุกเข้ามาอย่างไม่มีแผนละ”

‘โอเค ระวังตัวดีๆนะเกิดอะไรขึ้นคุยกับพี่ได้นะ’

“ระวังตัวด้วยนะพี่นิค”

“เป็นไงบ้างเร”

“เดี๋ยวพวกพี่เขาจะรีบหาตำแหน่งแล้วตามมาเราต้องรออยู่ในนี้อีกสักพักว่าแต่โซตื่นมาพวกมันไม่เข้ามาในห้องเลยเหรอ” ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัยคือทุกอย่างมันดูผิดปกติเกินไปใครเขาขังคนที่จับมาในห้องนอนขนาดใหญ่แถมยังไม่มัดมืออีกโคตรน่าสงสัยจริงๆ...

“ไม่นะไม่มีใครเลย” แถมยังไม่ส่งคนมาเฝ้าอีกมันแปลกเกินไปแล้ว!!!!

“งั้นเหรอ...”



ปัง!



เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับการมาของใครบางคน...

“สวัสดีจ๊ะสาวๆ”

“แกเป็นใคร” ฉันมองหน้าคนที่เดินเข้ามาใหม่อย่างระวังตัวฉันไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ข้างในนี้นานแค่ไหนแต่มันยาวนานมากจริงๆสำหรับฉัน

“แหม่!!! พูดไม่เพราะเลยนะคุณเรดาร์ทางเราต้องการตัวคุณเท่านั้นคุณตะยอมไปกับเราดีๆหรือให้เราฆ่าเพื่อนสาวของคุณทั้งสองคน” คำพูดนั้นทำให้ฉันแทบอยากจะโดดไปต่อยปากไอ้นี่จริงๆแต่ทำไมได้เพราะความเหนื่อยล้าของร่างกายมันมากเกินไป

“ถ้าฉันไปแล้วแกจะปล่อยตัวโซกับลิต้าหรือเปล่า”

“คงจะอย่างนั้นเราไม่มีเหตุผลที่ต้องกักตัวพวกเธอแค่คุณออกไปกับผมตอนนี้ผมก็จะปล่อยตัวพวกเธอทันที” คำพูดของผู้ชายตรงหน้าทำให้ฉันนิ่งคิดหนักพร้อมกับมองหน้าโซ

“ไม่นะเร..มันไม่ปล่อยเราไปหรอก”

“ผมปล่อยคุณไปแน่นอนครับคุณโซราผมคงไม่อยากมีปัญหากับพ่อของคุณเท่าไหร่นะครับเพราะอำนาจที่เขาคุมอยู่ก็มากมายแล้วส่วนเพื่อนสาวของคุณอีกคนนั้นผมยิ่งไม่สามารถทำอะไรได้หวังว่าคงจะเข้าใจนะครับเชิญออกมาได้แล้วครับคุณเรดาร์มีคนอยากพบคุณ” คำพูดของชายตรงหน้าเหมือนพวกเขารู้ว่าเราเป็นใครแต่ยังทำแบบนั้น

“เซิญนำทางออกไปได้แล้วค่ะ” ฉันตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกับเขาถึงโซราจะตะโกนเรียกไล่หลังก็ตามเพราะฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครทำแบบนี้

“คุณจะปล่อยพวกเธอไปจริงๆใช่ไหม” ฉันหันไปถามเขาอีกครั้งทันทีที่มาถึงหน้าห้องหนึ่ง

“แน่นอนครับ เซิญครับ” เขาตอบพร้อมกับเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในห้องนั้น...ฉันก้าวเดินเข้าไปอย่างช้าๆพร้อมกับมองไปรอบๆห้องที่เป็นห้องทำงานขนาดใหญ่นั้นทุกอย่างถูกตกแต่งอย่างหรูหรา..

“มาแล้วเหรอ เรดาร์” เสียงนุ่มต่ำของชายมีอายุพูดขึ้นมาในขณะที่เขานั่งหันหลังให้ฉัน

“คุญ...คือ...” ชายคนนั้นค่อยๆหันมามองฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นหน้าตาของเขาคลายกับบางคนที่ฉันรู้จักอย่างมาก!!!!

“ฉันชื่อ ทราวิส ทราฟ แอรีส หรือจะเรียกฉันว่าพ่อก็ได้นะหนูเรดาร์” ทราวิส ทราฟ แอรีส งั้นเหรอ...เอ๊ะ!!! เดี๋ยวนะ!!! ฉันเบิกตาโพรงมองหน้าชายสูงวัยตรงหน้าแต่หน้าตายังดูหนุ่มแน่นแถมยังหล่อเหมือนลูกชายอย่างกับฝาแฝด!!!

“พ่องั้นเหรอ!!!!”




อะไรกันอีกละเนี่ยฮ่าๆคุณพ่องั้นเหรอทำไมยังไงกันแน่ๆอิอิอิ

ความคิดเห็น