Blue_Angel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เจ็บที่ต้องรู้

ชื่อตอน : บทที่ 5 เจ็บที่ต้องรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 750

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 15:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เจ็บที่ต้องรู้
แบบอักษร

บทที่ 5 เจ็บที่ต้องรู้ 


โรงพยาบาล 

"วันนี้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะพี่พื้นดิน  คุณพ่อกับคุณแม่บ่นคิดถึงแทบขาดใจแล้ว"  

ฉันพูดกับพี่พื้นดิน ตอนนี้พี่พื้นดินกำลังเปลี่ยนชุดอยู่  

"เวอร์ได้ใครเนี่ย พ่อแม่ฉัน ฮ่าๆๆ"  

"ได้พี่ภูผามาเต็มๆ ฮ่าๆๆ"  

"นินทาอะไรพี่ห่ะ น้องจอมดื้อ" 

พี่ภูผาผลักประตูเข้ามาได้ยินเต็มๆ

 "เปล่าน๊า น้องไม่ได้นินทาน๊า"  

ฉันโกหกหน้าด้านๆไป  

"เปลี่ยนชุดเสร็จยังพี่พื้นดิน รถที่บ้านมารอรับแล้ว"  

พี่ภูผาหันไปพูดกับพี่พื้นดิน ก็เห็นอยู่ว่าพี่พื้นดินยังแต่งตัวไม่เสร็จ ยังจะถามอีก  

"ก็เห็นอยู่ว่ายังไม่เสร็จ ยังจะถามอีก"  

เป๊ะเวอร์ นี่มันที่ฉันคิดในใจ โดนไปเต็มๆพี่ภูผา ฮ่าๆๆๆๆ  

"ยิ้มอะไรสายฝนนินทาพี่อยู่ในใจแน่ๆยิ้มแบบนี้" 

อุ๊บ รู้ทันอีกพี่ชายฉันนี่รู้ใจฉันทุกอย่าง  

"เปล่านะ น้องเปล่าน๊า"  

"พอทั้งคู่เลย พี่เสร็จแล้ว ไปกัน พี่อยากออกจากโรงพยาบาลจะแย่แล้ว คิดถึงกองงานโตๆ"  

พี่พื้นดินพูดขึ้น แต่ไอ้คิดถึงกองงานโตๆ นี่คิดถึงจริงๆเลยเนี่ย หักโหมจนไม่สบายแบบนี้ ยังจะคิดถึงกองงานโตๆอีก  

"พอเลยหยุดความคิดถึงกองงานโตๆได้เลย"  

ฉันดักทางพี่พื้นดินไว้  

"ทำไม" นั่นไงต้องถาม ถามมาน้องก็มีคำตอบให้ 

"เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ให้พี่พื้นดินพักอีก 1อาทิตย์ งานที่เหลือพี่ภูผาจะเข้าไปสานต่อให้" 

"ก็ดีเหมือนกัน" 

อ้าวผิดคาด พี่พื้นดินบ้างานจะตาย ทำไมยอมง่ายๆแบบนี้นะ งงใจเลย  

"ทำไมยอมง่ายจัง ปกติไม่ใช่แบบนี้นะ"  

"จะได้มีเวลาอยู่กับน้องสาวคนนี้ไง ให้แต่ภูผาอยู่ด้วย คนอื่นเขาคิดว่าเรามีพี่ชายเป็นภูผาคนเดียวหมดแล้ว พี่ไม่ยอมหรอก"  

"อย่างนี้ก็ได้หรอ" 

ฉันยอมใจพี่พื้นดินจริงๆ สงสัยคงขี้อิจฉาเหมือนที่พี่ภูผาบอกแน่ๆ ฮ่าๆๆ   

เราสามพี่น้องออกจากห้อง พี่ภูผาไปรับยาให้พี่พื้นดิน ส่วนพี่พื้นดิน ลุงยมมารับไปขึ้นรถแล้ว  ส่วนฉันอยากเข้าห้องน้ำ เลยแวะมาเข้าก่อนขึ้นรถ

ฉันเดินไปทางห้องน้ำ ก็ผ่านหน้าลิฟต์ที่กำลังเปิดออก ฉันเห็นอาจารย์พีกับสายฟ้าออกมาจากลิฟต์

"สายฟ้า"  

ฉันเรียกสายฟ้าอย่างดีใจ เพราะตั้งแต่วันนั้นที่ออกมาจากห้องอย่างเร่งรีบก็ไม่ได้ไปหาสายฟ้าอีกเลย เพราะฉันได้โปรเจคจบมาแล้วน่ะสิ  เลยไม่มีเวลาไปหาสายฟ้าเลย  

"แอ๊ะๆ แหะๆ " 

สายฟ้ายิ้มให้ฉัน แถมส่งเสียงด้วย ยังไม่พอ ทำท่าทางเหมือนจะให้ฉันอุ้มอีก  

"สายฟ้าครับ อย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวตกนะลูก" 

 อาจารย์พีพูดห้ามลูกชายที่ทำท่าจะมาหาฉันให้ได้ 

"แอ๊ะๆ" สายฟ้าคงอยากมาหาฉันให้ได้ 

"มาครับ อยากให้สายฝนอุ้มหรอ"  

ฉันพูดกับสายฟ้าและเดินเข้าไปอุ้มสายฟ้า  สายฟ้าโยกตัวมาหาฉันทันที  

"ลูกผมคงชอบคุณจริงๆแล้วสิครับ"  

"สายฟ้าชอบสายฝนหรอครับ" ฉันถามสายฟ้า  

"แหะๆๆ" 

สายฟ้ายิ้มและหัวเราะอย่างชอบใจ  

"อะไรกันครับสายฟ้า บนห้องยังดีกับพ่ออยู่เลยนะครับ ตอนนี้ไม่เห็นพ่อแล้วหรอ"  

ไม่พูดเปล่า อาจารย์ขยับหน้าเข้ามาหอมแก้มสายฟ้า ทั้งๆที่ฉันอุ้มสายฟ้าอยู่  

"ฟอด แก้มลูกใครเนี่ย ห๊อมหอม"  

อาจารย์ขยับหน้าออกจากแก้มลูกชายแถมยังพูดชมแก้มสายฟ้าอีกหลังหอมเสร็จ  ฉันนิ่งไปเลย ทำอะไรไม่ถูก  

"สายฝนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"  

อาจารย์ถามฉันหลังฉันเงียบไป 

"เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรเล่นๆเฉยๆ แต่ว่าถ้าสายฟ้ากลับบ้านแล้ว อย่างนี้หนูจะมีโอกาสได้เจอสายฟ้าอีกไหมค่ะ"  

"ถ้าคุณว่างก็มาบ้านผมได้นะครับ สายฟ้าคงคิดถึงคุณเหมือนกัน หลังจากที่คุณกลับไปวันนั้น  เหมือนสายฟ้าจะรอคุณตลอดเลย"  

"สายฟ้าคงคิดว่าหนูเป็นแม่ของสายฟ้า"  

"นั่นสิครับ ถึงผมเป็นทั้งพ่อและแม่ให้สายฟ้า  แต่ยังไงผมก็เป็นผู้ชาย แม่ก็ต้องเป็นผู้หญิงสินะครับ" 

"อาจารย์อย่าคิดแบบนี้สิค่ะ อาจารย์เป็นทั้งพ่อและแม่ที่ดีที่สุดของสายฟ้าแล้ว แค่สายฟ้ายังเด็กเกินไป สายฟ้าเลยมองเห็นผู้หญิงที่เข้ามาเป็นแม่"  

"ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมสบายใจขึ้น" 

"ไม่เป็นไรค่ะ ไว้ว่างๆหนูจะไปเล่นกับสายฟ้านะคะ" 

"ได้เสมอครับ บ้านผมอยู่ตรงYUO ครับ หมู่บ้านTT ซอยที่ 15 บ้านเลขที่ 34/425 มาได้ตลอดเลยนะครับ สายฟ้าคงอยากให้ผมพูดแบบนี้ แต่ไม่ต้องกังวลนะครับว่าจะดูไม่ดี ที่บ้านผมมีป้าพรอยู่"  

"ได้ค่ะ แต่ก่อนอื่นหวังว่าหนูจะจำที่อยู่บ้านสายฟ้าได้นะคะ ฮ่าๆๆ"  

เอาจริงๆนะ ฉันลืมแล้วว่าบ้านอาจารย์อยู่ตรงไหน 

"ผมลืมไป งั้นเอาเบอร์ติดต่อผมแล้วกัน"

  อาจารย์หยิบนามบัตรในกระเป๋าส่งให้ฉัน  

"สายฟ้าครับ เรากลับบ้านกันดีกว่าครับลูก"  

อาจารย์ยื่นมือมาอุ้มสายฟ้ากลับ แต่สายฟ้าไม่ยอมให้อุ้ม  

"งั้นเดี๋ยวสายฝนไปส่งสายฟ้าที่รถดีไหมครับ" 

 "แอ๊ะๆ แหะๆ"  

"อยากให้สายฝนไปส่งหรอครับลูกพ่อ"

  "แอ๊ะๆ แหะๆ"  

"ผมต้องรบกวนคุณแล้วล่ะครับ"  

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูยินดี ไปครับสายฟ้า เดี๋ยวสายฝนจะไปส่งถึงรถเลยนะครับ"  

ฉันอุ้มสายฟ้าเดินไปที่ลาดจอดรถ คนที่เดินข้างๆฉันคือผู้ชายตัวสูงมากๆ ฉันสูงแค่ 162 ซม.เอง อาจารย์พีน่าจะ 189 ซม. ห่างกันตั้งเยอะ ดูๆไป เราสามคนเหมือนครอบครัวก็เลย หยุดความคิดนะ! สายฝนหยุด!  เขามีครอบครัวแล้ว สายฟ้าคือลูกของเขากับผู้หญิงที่เขารัก หยุดใจเต้นสักที หยุดคิดความคิดบ้าๆนี้นะ!  

"สายฝนจะไปไหน"  

เสียงพี่ภูผาดังจากข้างหลังฉัน ฉันหันมาพร้อมกับสายฟ้าที่ฉันอุ้มอยู่ 

"น้องจะไปส่งสายฟ้าที่รถนะ พี่ภูผาไปรอที่รถเลย" 

"แล้วทำไมต้องไปส่ง ก็ให้พ่อเขาอุ้มลูกไปเองสิ"  

"ถ้าสายฟ้ายอม น้องจะต้องไปส่งไหมล่ะค่ะ"  

"โอเคก็ได้ พี่จะไปรอที่รถ รีบไปรีบมา"  

"จร้า น้องจะรีบไปรีบมานะคะ"  

ฉันตอบพี่ภูผาเสร็จก็หันกลับมาทางที่จะไปรถ ของอาจารย์พี  

"ผมทำคุณลำบากหรือเปล่า"  

ระหว่างที่เดินอาจารย์ก็พูดขึ้นมา 

"ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อย  หนูถูกชะตากับสายฟ้า ถ้าหนูเป็นแม่ของสายฟ้าได้ก็ดีน่ะสิ"  

นี่ฉันพูดอะไรออกไปนะ ไม่ๆๆ ฉันไม่สมควรพูดแบบนี้ ไม่ๆๆ 

"หนูขอโทษนะคะที่หนูพูดออกไปแบบนั้น คือหนูเอ็นดูสายฟ้าจริงๆ"  

"ครับผมเข้าใจ ผมก็อยากให้สายฟ้ามีแม่เหมือนคนอื่นเขาแต่ผมทำใจยอมรับใครไม่ได้จริงๆ ผมรักแม่ของสายฟ้า ผมรักเธอเสมอ"  

เจ็บจัง เจ็บดี เจ็บสุดๆ เจ็บจนพูดไม่ออก  

"อาจารย์รักเธอมากเลยหรอค่ะ"  

"ครับ ผมรักเธอมาก รักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน จนถึงตอนนี้ผมก็ยังรักเธอ"

"น่าอิจฉาจังนะคะ จะมีผู้หญิงสักกี่คนบนโลก ที่มีผู้ชายที่รักเธอมากๆขนาดนี้"  

"แต่เธอดูเหมือนจะไม่เห็นความรักของผมสิครับ"  

"ทำไมล่ะค่ะ"  

ผู้ชายที่แสนดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เห็นความรักของเขากันนะ  

"ชั่งเถอะครับ ผมไม่อยากพูดถึงอีก"  

"ขอโทษนะคะที่ถามแบบนั้น ขอโทษจริงๆค่ะ หนูไม่น่าพูดเลย"  

ฉันอยากตีปากตัวเองจริงๆ ฉันไม่น่าพูดเลย 

"ไม่เป็นไรครับ ผมโอเค"  

อาจารย์พียิ้มให้ฉันแล้วหันไปพูดกับสายฟ้าในอ้อมกอดฉัน  

"สายฟ้าครับ ถึงรถแล้วลูก สายฝนต้องไปแล้วนะครับ"  

สายฟ้าเหมือนจะรู้ เลยยอมออกจากอ้อมกอดฉันอย่างว่าง่าย  

"ขอบคุณนะครับที่เดินมาส่ง"  

อาจารย์พีขอบคุณฉันพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน  หยุดเต้นไอ้หัวใจบ้า หยุดเต้นนะ! 

"ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์ หนูเต็มใจ ถ้าอย่างงั้นสายฝนกลับก่อนนะครับสายฟ้า ไว้มีโอกาสสายฝนจะไปเล่นด้วยนะครับ"  

ฉันบอกสายฟ้าก่อนที่จะไหว้อาจารย์และขอตัวกลับ พี่พื้นดินกับพี่ภูผาคงบ่นฉันแล้วแน่ๆ 

ฉันเดินกลับมาที่รถที่จอดอยู่ข้างๆโรงพยาบาล  ฉันเปิดประตูเข้ามาในรถ  

"ช้า/กว่าจะมา"  นั่นไงจริงๆด้วย อย่าบ่นน้อง  

"น้องมาแล้วไง ไปๆกลับบ้านกันดีกว่า"  

ฉันเลี่ยงคำบ่นของพี่พื้นดินกับพี่ภูผา  

"ลุงยมค่ะ ออกรถเลยค่ะ"  

"เปลี่ยนเรื่องเก่งจริงๆ" พี่พื้นดินพูด 

"บวกหนึ่งพี่" ส่วนนี้พี่ภูผา  

แต่ใครจะสนล่ะ ไม่ฟังโว้ย  จากนั้นรถก็ออกจากโรงพยาบาล  ภายในรถฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่านะ  พี่พื้นดินกับพี่ภูผาเงียบผิดปกติ เหมือนอยากจะพูดอะไรกับฉันแต่ก็ไม่พูด  

"สายฝน" เสียงพี่พื้นดินพูดขึ้น  

"ค่ะ พี่พื้นดิน"  

"พี่ว่าสายฝนอย่าเข้าหาสองพ่อลูกนั้นให้มาก มันจะดูไม่ดีกับสายฝนเอง เขามีเมียแล้วนะสายฝน ถ้าคนอื่นที่เขารู้จักอาจารย์อะไรนั่น เขาจะมองสายฝนไม่ดีรู้ไหม" 

พี่พื้นดินพูดจบ ทุกอย่างก็เงียบลง ฉันพูดไม่ออกเลย ทุกอย่างมันจริงหมด  ยิ่งฉันเข้าใกล้มากเท่าไหร่ คนที่เจ็บและเสียใจที่สุดก็คือฉันคนเดียว  

"ที่พี่พื้นดินพูดก็ถูก พี่ว่าสายฝนอย่าเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขาเลย ถ้าเมียเขารู้ เมียเขามาทำร้ายน้องพี่ตอนที่พี่ไม่อยู่ด้วยแล้วใครจะปกป้อง  ยิ่งตัวเตี้ยๆอยู่ ฮ่าๆๆๆ"  

พี่ภูผาพูดขึ้นจบท้ายด้วยการว่าฉันเตี้ยแถมหัวเราะใส่ฉันอีก ตลกเข้าไปไอ้พี่บ้า ไม่เข้าใจหัวอกคนแอบรักคนมีเจ้าของบ้างเลย  

"เข้าใจแล้วค่ะ น้องจะพยายาม"  

ฉันควรหยุดดีไหม อาจารย์เขามีเจ้าของแล้วนะ  เดินต่อคนที่เจ็บก็คือฉัน แต่จะให้ถอยหลังกลับ หัวใจมันก็ไม่ยอม ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี





มาต่อแล้วจร้าาาาาาาาาาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น