Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.31 : ดูตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.31 : ดูตัว
แบบอักษร

กระแสโซเชียล ยังโจมตี The M อยู่เรื่อยๆ ผู้ที่เคยโดน The M Takeover หรือทำให้เจ๊ง ต่างออกมาแสดงความคิดเห็นและให้กำลังใจ Ulzzz เป็นอย่างมาก แม้แต่คนที่จะไม่เชื่อ ว่า Ulzzz จะผ่านมันไปได้ มีหลากหลายรูปแบบมากจริงๆ

“ ไทเกอร์ ดีไซน์เนอร์ไม่ยอมให้เบอร์อะ เธอจะขอทำฟรีแลนซ์ เพราะเธอทำงานประจำอยู่”

“ผู้หญิงหรอครับ อามายด์”

“ใช่ เธอใช่ค่ะ ตอนตอบ Email อาก็เลยเดาว่าผู้หญิง”

“อามายด์ลองติดต่อ เสนอเงินที่มากกว่าที่เก่า ได้ไหมครับ ผมอยากได้จริงๆ ทำฟรีแลนซ์ แบบนี้เค้าจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ คนนี้ปล่อยไม่ได้อะ”

“ ถ้าอย่างงั้น ผมขอ Email ของเธอได้ไหมครับ ผมจะขอเจรจาเอง”

“อะได้ๆ อาจะส่งให้ทางเมลล์ของไทเกอร์นะ”

คนอะไร ลึกลับจังวะ ผมเห็นงานใหม่ของเธอ ผมยิ่งอยากได้ เธอออกแบบเดรสดอกคามีเลียได้สวยมาก มันมีกลิ่นอายของความเป็น Ulzzz ชัดเจน ถ้าทำได้ผมยอมให้เงินเดือนเธอ เท่ากับดีไซน์เนอร์คนเก่า แม้เธอจะไม่ได้เป็นมืออาชีพก็ตาม

เมื่อได้รับ Email address ผมก็เมลล์ไปหาเธอทันที เพื่อขอร้องให้เธอมาทำงานที่ Ulzzz แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมท่าเดียว ทำไม??? ผมถามถึงค่าตอบแทนที่อยากได้ เธอตอบเพียงแค่ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เป็นไปได้ที่เธออาจจะมีสัญญากับแบรนด์อื่นอยู่ก็ได้ คงอาจจะต้องรอเธอหมดสัญญากับที่อื่นงั้นหรอ

เฮ้ออออ...ไม่ได้ดั่งใจเลย!!!


Lisa Say.........

“นายท่านคะ คุณหนูไม่ยอมทานอะไรเลยค่ะ”

“ปล่อยมันอดตายไป พรุ่งนี้เตรียมตัว ฉันจะพามันไปดูตัว หาผัวดีๆให้จะได้เลิกใฝ่ต่ำสักที”

พ่อพูดกับฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่ละคำแม่งโคตรเป็นห่วงกันเลย ลูกที่แสนรักจริงๆ แม้แต่แม่บ้านยังมองฉันอย่างสมเพชเวทนาเลย ให้ตายเถอะ เฮ้อออ ดูตัว จะดูอีก 10 ตัวมันก็เหมือนเดิม พ่อเอาฉันเป็นเหยื่อเชื่อมสัมพันธ์ไปทั่ว เหมือนสิ้นค้าที่ถูกประมูล ใครให้มากกว่า ก็แต่งกับคนนั้น

“ป้าสงสารคุณหนูจับใจ โธ่ๆ”

“สงสารหนูปล่อยหนูไปได้ไหมคะ คงไม่ได้สินะ ถ้าปล่อยไปป้าก็ต้องเดือดร้อน”

“ให้ป๊าช่วยเรื่องอื่นได้ไหมคะ”

“หนูอยากโทรหาแฟนหนูได้ไหมคะ เค้าโดนพ่อกระทืบปางตายเลย หนูอยากรู้ว่าเค้าเจ็บหนักแค่ไหน หนูจะไม่หนี จะกินข้าว จะเป็นเด็กดีค่ะ ช่วยหนูหน่อยนะคะ” ป้าแม่บ้านมีท่าทีลังเล แต่ก็เดินไปล็อคประตู แล้วยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน

ฉันไม่รอช้า รีบใช้เวลาน้อยนิด โทรหาหรั่งทันที

[ 098372xxxx Calling..... ]

สายสนทนา

“ หรั่งเป็นยังไงบ้าง เจ็บหนักมากรึป่าว”

[ ลิซ!!! ไม่ๆ ไม่เป็นไร เธอเป็นยังไงบ้าง ]

“ พรุ่งนี้ฉันต้องดูตัวแล้ว เราอาจจะไม่ได้เจอกันแล้ว ขอโทษนะ เวลาที่อยู่ด้วยกันมันดีมากเลย มีความสุขที่ผู้หญิงคนนึงจะมีได้ ขอบคุณจริงๆ .........”

[ อย่ามาดราม่า ดึงเวลารอฉันหน่อย เราจะไปพาเธอออกมาแน่ๆ แต่ขอเวลาหน่อย ]

เรางั้นหรอ อยู่กับไทเกอร์หรอ

[ เธออยากอยู่กับหรั่งจริงรึป่าว ]

“อื้ม”

ฉันคงตอบมากกว่านี้ไม่ได้ ยังไงป้าเค้าก็คนของพ่ออยู่ดี

[ อย่ายอมแต่งกับใคร อย่าเพิ่งเพิ่มอำนาจให้พ่อเธอ รอ รอเวลาที่เหมาะสม ยื้อเวลาให้เราหน่อย เศร้าที่จะได้แต่งมากๆ ร้องไห้เยอะๆ ให้พ่อเธอจับดูตัวไม่ได้ ไม่มีใครใช้คนที่ร้องไห้ผูกมิตรกับคนอื่นหรอก ]

“ อื้ม “

[ ลิซ เชื่อใจ แล้วรอฉันก็พอ อย่าเพิ่งแต่งกับใคร เธอเป็นเมียฉันนะ ฉันไม่อนุญาตให้แต่งกับใครทั้งนั้นแหละ ]

“อื้มมมมม”

อยากจะตอบให้ได้มากกว่านี้ แต่มันดีใจจนน้ำตาไหลออกมา คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่ ฉันต้องอยู่ในบ้านนี้คนเดียวมาตลอด ไม่เคยเป็นคนสำคัญสำหรับใคร แต่วันนี้ฉันมีคนที่กำลังเห็นว่าฉันสำคัญ

ฉันกดลบเบอร์โทรออกแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้ป้า แล้วนั่งร้องไห้แบบนั้น ร้องไห้เหมือนคนพ่อตายเลย

“ โธ่คุณหนูของป้า ร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก”

“หนูรักเค้านะคะ เค้าอาจจะแค่คนที่มาทำดีกับหนู แต่อย่าน้อยเค้าก็กับหนูมากกว่าคนที่นี่”

ฉันยิ่งร้องไห้หนักขึ้น แล้วยังร้องอยู่ตลอดเวลา พยายามให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกแย่ๆ ให้ได้นานที่สุด เพื่อให้ตัวเองไม่พร้อมสำหรับการดูตัว


วันถัดมา.........

“แกจะเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ไม่ได้!!!!”

“ค่ะ หนูร้องให้ความบัดซบของชีวิตตัวเอง ที่มีพ่อที่เฮ็งซวยแบบนี้”

พ่อง้างมือจะตบฉันแต่ต้องชะงัก เพราะกลัวใบหน้าที่ขายได้นี้จะมีรอย แล้วราคาจะตก ฉันพยายามคิดถึงแต่เศร้า เพื่อให้น้ำตาที่ไหลเป็นทาง ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

“ถ้าแกได้แต่งงานกับผู้ชายที่พ่อหาให้ พ่อจะมีทุกอย่างที่พ่อต้องการ พ่อจะมีอำนาจในจุดที่ใครก็อิจฉาเลย แล้วแกก็จะโชคดีไปด้วยที่ได้ผัวดี แถมยังเป็นถึงลูกรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม”

แย่แล้วสิ!!! จะทำยังไงดี

“หนูไม่แต่ง!!!”

“สาย มาเอาคุณของแกไปแต่งตัว ถ้าทำไม่ได้ แกมีปัญหาแน่”

ฉันถูป้าสายลากออกไปจากตรงนั้น เพื่อมาอาบน้ำแต่งตัวที่ห้อง โอ้ยจะทำยังไงดี!!!

พ่อฉันจะมีเรื่องหรือคดีความไม่ได้ เพราะพ่อเป็นชาวต่างชาติที่ต้องขอวีซ่าทุก 90 วัน ถ้าเค้ากลายเป็นบุคคลอันตรายการทำงานในประเทศไทยจะยากขึ้น เพราะฉะนั้นถ้าฉันแต่งงานกับคนที่พ่อหามา พ่อจะทำอะไรใครก็ได้ โดยที่ตัวเองแทบไม่ต้องลงมือเอง ไม่มีใครอยากจะยุ่งอีก ไม่ได้ จะให้มีอำนาจไปมากกว่านี้ไม่ได้ มันงั้นหลายๆฝ่ายต้แงแย่แน่ รวมทั้งหรั่งด้วย ต่อไปพ่อคงจะฆ่าหรั่งโดยไม่มีความผิดก็ได้

แต่ถ้าฉันไม่แต่งตัวป้าแม่บ้านต้แงโดนเล่นงานแน่ ฉันเลยต้องจำใจแต่งตัว แต่แต่งให้ตัวเองดูแย่ที่สุด แต่ถ้าเค้าเลือกที่อำนาจเงิน ไม่ได้เลือกที่หน้าตาหล่ะ

ไม่นานคนของพ่อก็มาลากตัวฉันออกไป เพราะให้ถึงเวลานัดแล้ว ฉันนั่งคิดวิธีที่จะทำให้เค้าปฏิเสธการดูตัว หรือไม่เลือกฉันนั่นเอง ทางนั้นนัดเจอเราที่ร้านอาหารสุดหรู ในห้องส่วนตัวมิดชิด เหมาะแก่การคุยเรื่องส่วนตัวที่สุด

ครั้งแรกที่ฉันเจอลูกชายของไอ้ลูกชายรัฐมนตรี รูปชั่ว ตัวดำ แถมกักขระสุดๆ อี้!!!!

“ นี่ลูกคนเล็กของผมครับ ชิน ปีนี้ 23 แล้ว”

ฉันมองผู้ชายที่ก้มเล่นแต่โทรศัพท์ ไม่สนใจฉันกับพ่อเลย เด็กกว่าฉันตั้ง 2 ปี แถมยังเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ไม่นะ ถ้าให้ฉันแต่งงานกับไอ้หมูนี่ ฉันเอาส้อมแทงตัวเองตายดีกว่า

ไอ้หมูนั่นค่อยเงยหน้าถึงมามองหน้าฉัน

“ว้าว ของจริงรึป่าว” สายตาที่จ้องมาที่หน้าอกของฉัน เมื่อบวกกับคำถาม มันทำให้รู้ว่า ผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไง

ฉันนั่งลงเงียบๆ ให้พ่อคุยธุระ จริงๆแล้วเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ความคิด ให้มากกว่านี้หน่อย

“เธออะ ชื่ออะไร” เสียงอุ้ยอ้ายจากชายหนุ่มร่างอ้วน จะบอกว่าท้วมคงไม่ได้ เบอร์นี้เรียกอ้วนเลย

“ลิซ่า”

“เค้าอยากให้เราแต่งงานกัน แล้วเธอก็สวยมากเหอะๆ” เสียงหัวเราะที่ดูน่าสยดสยอง ทำเอาฉันใจตกตาตุ่ม

“ ถ้าได้แต่งกันคงเหมาะสมกันน่าดูนะครับ”

พ่ออออ พ่อเอาอะไรมอง พอคิดว่าจะได้แต่งน้ำตาฉันก็ไหลออกมาอีก ออกมาเองเลย เพราะไม่อยากแต่งกับไอ้หื่นนี่สุดๆ

“หนู หนู”

พ่อฉัน แล้วไอ้รัฐมนตรีอ้วนนั่นต่างตกใจที่จู่ๆ ฉันก็ร้องไห้ออกมา โดนพ่อตีจนตาย ดีกว่าตกนรกทั้งเป็นกับไอ้อ้วนนี่

“หนูแต่งไม่ได้ค่ะ หนูไม่สามารถให้ใครมารับผิดชอบลูกในท้องของหนูได้!!!!” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ดูเหมือนจะได้ผม รัฐมนตรีคนนั้นโกรธมาก

“คุณกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!!!! จะเอาลูกสาวที่มีตำหนิมาหลอกขายผมหรอ!!!!!”

“ไม่ใช่นะครับท่าน” พ่อเลิ่กลั่ก เพราะคนตรงหน้าเริ่มโกรธ

“ลิซ่า บอกเค้าว่ามันไม่จริงลูก”

“จริงค่ะพ่อ ผัวหนูปล่อยในทุกคืน ทั้งคืน วันละหลายครั้งมันจะไม่ท้องได้ยังไง” ฉันยังคงบีบน้ำตาแล้วกุมท้องตัวเองไว้

“ไหน ป๊าบอกชิน ว่าอีนี่สดซิงไง ของเก่าแบบนี้กินสาวใช้ที่บ้าน ยังดีกว่าอีก”

“ไปลูกกลับ !!! ส่วนคุณอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีกนะ”

สองพ่อลูกเดินออกจากร้านทันทีด้วยความโกรธ แต่คนที่โกรธกว่าตอนนี้คงจะเป็นพ่อของฉัน

เพี๊ยะ !!!!!

“ ไอ้ลูกไม่รักดี” แรงตบจากความโกรธทำเอาฉันลงไปกรองกับพื้น

“เอาสิคะ ที่นี่กล้องนะ พ่อจะได้เป็นบุคคลอันตรายไง”

“แกขู่ฉันหรอ!!! ดีพวกมึงเอาลูกกูไป กูจะไปจัดการต่อที่บ้าน”

พอกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ถูกจับยัดเข้ามาในห้อง เพราะพ่อมีงานด่วน หุ้นของ The M ตกล่วงกราว และตกต่ำที่สุดตั้งแต่มีมา ทางผู้ถือหุ้นเลยนัดประชุมด่วน เพื่อหาทางออก

“ตายจริง ปากแตกหมดเลย คุณหนูของป้า”

“ค่ะ เค้าทำเหมือนหนูเหมือนสัตว์เข้าไปทุกที”

“โธ่...ตายจริงเวรกรรมอะไรของคุณหนูนะ”


Tiger Say..........

ตอนนี้ชิม่อนกำลังอธิบายทุกอย่างให้พวกเราฟัง ถึงหุ้นที่กำลังดิ่งลงเหวของ The M แล้วคาดว่าน่าจะต่ำลงอีก เนื่องจากเพื่อนของผมปล่อยภาพวงจรปิดของร้าน ตอนที่ตัวเองโดนกระทืบ ภาพของหญิงที่นั่งทรุดลงกับพื้น กล้องวงจรปิดมันไม่มีเสียง แต่ที่แน่ๆ แค่ภาพก็ตีความไปไกลกันแล้ว

ในขณะที่ผมตอนนี้กำลังมาทำบุญ แจกเสื้อผ้า เครื่องนุ่มห่ม กับไอ้หรั่ง และคนอื่นๆ

“ เสือ ฉันมาด้วยแบบนี้จะไม่เป็นไรหรอ”

“ตอนนี้ฝั่งนั้นคงไม่มีเวลามาจับผิดเราหลอก แล้ววันนี้เรามากันเอง ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ อย่างห่วงเลย” ผมหันไปยิ้มสาวตัวเล็กที่ทั้งอาทิตย์ผมเพิ่งมีโอกาสได้เจอเธอ เพียงน้อยนิดแต่ก็อยากให้อยู่ใกล้ๆนานที่สุด

“จะเอายังไงต่อ”

“ต้องบีบให้ความเชื่อถือของมันเหลือน้อยที่สุด เพราะไม่งั้น ถึงมึงลงคลิปอะไรไป มันก็จะบอกว่าตัดต่อ ใจเย็นๆ กูรู้ว่ากูควรจะดึงเวลาได้แค่ไหน อีก 1-2 วันช่วนปั่นกระแสให้กูหน่อย กลถูถ่ายรูปมึงตอนเจ็บไว้ เพ้อเจอลงโซเชี่ยลให้กูหน่อย อย่าให้ทุกอย่างมันเงียบ”

“เออ”

ผมมองดูยัยลูกแมวที่กำลังแจกขนมเด็กอยู่ รอยยิ้มของเธอสดใสเกินกว่าใครจริงๆ ผมจะต้องรักษารอยยิ้มของเธอเอาไว้แบบนี้ ผมจะต้องปกป้อยรอยยิ้มนี้ให้ได้

ผมมองดูเธอ สอนเด็กวาดรูป จนแอบไปสะดุดใจกับรูปดอกคามีเลีย ที่วาดลงในกระดาษ ถึงจะแค่แวปเดียวแต่คุ้นตาจนต้องขอให้เธอวาดอีก แต่พอเธอวาดมันก็ไม่เหมือนเดิมซะงั้น ผมอาจจะคิดไปเอง

ผมให้เธอเป็นคนถ่ายรูปผมที่กำลังเล่นกับเด็กๆ แต่.....ผมไม่ชอบเด็กเอาซะเลย แต่การที่ต้องทำเป็นชอบ มันแบบว่า โคตรขัดเลย แต่ถึงยังไงก็ต้องยิ้มเอาไว้

“ทำไมทำหน้าอย่างนี้วะ”

“เสือไม่ชอบเด็กอะ เค้าบอกว่าเด็กเป็นระเบิดเวลา”

“แต่ถ้ายอมมีเสือน้อยให้ ฉันโอเคนะ” ผมแอบกระซิบข้างๆหูของคนตัวเล็ก ที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยผมอยู่ตอนนี้

”ทะลึ่ง ใครจะไปมีลูกให้นายกัน” ไม่อยากมีแล้วเขินเดินหนีทำไมอะ ย้อนแย้งสุดๆ


ไม่ใช่ว่าผมอยากกันเธอออกจากเรื่องนี้อย่างเดียว แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมา มันสอนผมว่า เธอพร้อมที่จะทำอะไรที่เสี่ยง ถ้ามันเป็นเรื่องของผม นี่คือประเด็นสำคัญ ตั้งแต่ที่ยอมไปยืนมึดๆในถนนเปลี่ยว เพียงเพราะเรียกให้ผมออกมาหา ผมเลยแทบไม่กล้าจะเล่าอะไรให้เธอฟัง แม้ปกติจะเล่าให้ฟังทุกเรื่องก็ตาม กลัวเธอจะน้อยใจไหม ไม่!!! เพราะผมมั่นใจว่าผมทำถูก


3 วันต่อมา............

หุ้นของ The M ทั้งหมดตกจนคนออกมาเทขายเป็นจำนวนมาก ผมเลยให้ป๊า กว้านซื้อมาให้หมด ให้ได้มากที่สุด ในราคาที่กดราคาสุดๆ โดยให้เหตุผลว่า มันจะตกลงอีกแน่ๆ เพราะตอนนี้ข่าววงในบอกมาว่า คนที่เป็นอริ พร้อมใจจะบอยคอท The M แล้วจะงัด หลักฐานการทำผิดสัญญา ของThe M ออกมาภายต่อสาธารณะ ตอนนี้ไม่ใช่ผม ที่เล่นงาน The M มันรวมถึงคนที่ไม่ชอบใจ คู่แข่ง ทุกอย่าง พร้อมที่จะทำลาย The M เพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ The M อ่อนแอที่สุดในประวัติการ

“ยืมมือคนอื่นฆ่า แกนี่มันร้ายเกินไปแล้ว”

“ผมจะไม่ร้ายขนาดนี้ ถ้าไม่มายุ่งกับผมก่อน เราจะเป็นผู้ถือหุ้นของ The M ที่ใหญ่ลองมาจากริชาร์ด ในราคาที่เหมือนแทบจะได้เปล่า ผมจะร้ายได้มากกว่านี้อีก ถ้ามายุ่งกับคนที่ผมรัก ไม่ว่าจะกับใคร ที่ทำตอนนี้ถือว่า เพื่อไอ้หรั่งที่โดนกระทืบละกันป๊า”

ทุกอย่าง เราใช้เงินส่วนตัวของป๊ากับม๊า มีใช้ชื่อป๊าซื้อบ้าง ม๊าซื้อบ้าง ยายซื้อบ้าง แล้วเราจะเอามารวมกัน ได้ซัก 20% ริชาร์ดก็คงชักดิ้นชักงอแล้ว ใช่ผมอาจจะบ่อจี้ไม่มีตังค์ แต่ไม่ได้แปลว่าป๊ากับม๊าผมจะไม่มีนิ

“ตอนนี้เราชะลอการซื้อก่อนนะป๊า รอกราฟของหุ้นมันลงกว่านี้อีกสักหน่อย ให้คำที่เราโปรยว่ามันจะตกอีกเป็นจริง คนมันจะแพนนิก กลัวจนขายให้เราในราคาที่ถูกอย่างไม่น่าเชื่อเลย”

“ฉันรู้แล้ว แกสอนใครทำธุรกิจหะ”

“ขอโทษครับ ผมลืมตัว”

ผมไม่ทำอะไรเพื่อผลประโยชน์ที่ไม่ยั่งยืนหรอก ผมไม่ได้อยากถ่ายคลิปอุบาทว์มาเพื่อแค่ แบล็คเมล์หรอกนะ มันเป็นวิธีที่โง่สิ้นดี แต่ผมต้องการมากกว่านั้น หึหึ

image


โอ้ยตายละ เขียนเองลุ้นเอง บอกเลยว่า

เออเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขียนแล้วสนุก และเครียดมากกกกกกก

เพราะพระเอกต้องฉลาด แล้วไรท์ต้องฉลาดกว่าพระเอก

เพื่อให้ตัวเองได้เห็นฉากต่อๆไปได้ก่อน ยิ่งเขียนก็ยิ่งสนุก

ความคิดเห็น