Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นพิเศษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นพิเศษ
แบบอักษร

 

ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นพิเศษ 

เพียงแค่มิกิก้าวลงจากรถ แสงเฟลชวูบวาบ พาให้ตาพร่ามัว กล้องนับ 10 นิ้ว รัวชอตกันไม่มีใครยอมใคร 

“สวัสดีค่ะคุณริวจิ” นักข่าวสาวคนนึงเอ่ยทัก  พร้อมกับยื่นไมค์ออกไป 

“เปิดตัวเลยไหมคะงานนี้” นักข่าวยิงคำถาม 

“ครับ” สั้นๆ ได้ใจความ 

“ไม่แนะนำสาวสวยคนนี้หน่อยหรอครับคุณริวจิ” นักข่าวอีกสำนักเอ่ยขึ้น 

“มิยูกิ แห่งตระกูลมิวะครับ” แล้วริวก็โอบกอดเธอ ถือเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของไปในตัว 

“จะมีข่าวดีเร็วๆนี้ไหมคะ” นักข่าวสาวอีกคนเอ่ยถาม 

“ยังครับ เราเพิ่งคบกันได้ไม่นาน แต่ในอนาคต คนนี้แน่นอน” เป็นการประกาศหักอกสาวทั่วญี่ปุ่นในทันที 

“แบบนี้สาว ๆทั่วญี่ปุ่นคงต้องอกหักไปตามกัน ขอบคุณค่ะ” นักข่าวแซวแล้วก็ปิดการสัมภาษณ์ 

“ตื่นเต้นจัง” มิกิเอ่ยขึ้น 

“เป็นผู้หญิงของผมตื่นเต้นตรงไหนหือ” เขากระซิบถามเบาๆ 

“มิกิกลัวได้หนามทุเรียนเป็นของขวัญจากแฟนคลับของริว” มิกิเอ่ยบอกออกไปขำๆ 

“ใครกล้าส่งหนามทุเรียนให้มิกินะ ผมจะโยนระกำไปให้แทน” แล้วทั้ง 2 ก็หัวเราะกับมุขที่มันเฝื่อน ๆ ของทั้งคู่ไปด้วยกัน 

ภายในงานที่แสงสปอร์ตไลท์จับจ้องไปที่คนทั้งคู่ 

เหมือนเจ้าชายกับเจ้าหญิงเดินเคียงคู่กันมาก็ไม่ปาน เสียงอื้ออึงมีทั้งชื่นชมและอิจฉา 

“สวัสดีริว ได้ใหม่แล้วลืมเก่าเลยนะ”  เมยูมิจัง เอ่ยขึ้นทักทาย 

“เราไม่เคยเป็นอะไรกัน แล้วจะบอกว่าผมลืมเก่าได้ยังไง” ริวเอ่ยออกไปอย่างนิ่มนวล 

“ริวใจร้ายจัง อยากให้ฟื้นความจำไหมคะ” แล้วเธอก็เดินเข้าไปใกล้ๆ ชายตามองหญิงสาวข้างๆ ริวอย่างไม่สะทกสะท้าน 

มิกิที่ยืนมองอยู่ ไม่ได้มีสีหน้าตกใจหรือกังวล เธอออกจะมองอย่างเหยียดหยามด้วยซ้ำ เพราะเธอเชื่อใจริว 

“สวัสดีค่ะ คุณเมยูมิ ฉัน มิยูกิ เป็นคนปัจจุบันและอนาคตของริวจัง  ยินดีที่ได้รู้จัก คนเคย ไม่ซิ อดีตที่ถูกลืมอย่างคุณ” เธอเอ่ยออกไปพร้อมยื่นมือ 

“อ๊ายยย!! แก.... แกกล้ามานะ” เมยูมิดิ้นพล่าน พร้อมกับชี้นิ้วไปทางมิกิ 

“ใจเย็นๆ ค่ะ คุณเมยูมิ เดี๋ยวใครเขาจะคิดว่าคุณโดนน้ำร้อนลวก”  มิกิได้ทียังสำทับลงไปอีก 

“ริวคะ งานการกุศลแบบนี้ มีชะนีต่างถิ่นเข้าร่วมงานได้ด้วยหรอคะ” มิกิแสร้งทำเป็นหันไปถามริว 

เมยูมิที่ได้ยินอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ 

“ส่วนบุญแถวนี้ หาไม่ยากนะเธอ แต่จะหาดีได้ไหมขึ้นอยู่กับดวง” ประโยคนี้ทำให้ริวถึงกับต้องหันหามามองคนรักอย่างอึ้งๆ 

“ไปกันเถอะค่ะริว เสียเวลามากแล้ว” มิกิจับมือริวแล้วเดินออกไป 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ นังชะนีเผือก สักวันฉันจะเอาคืน” เมยูมิได้แต่คาดโทษไว้ในใจ ทั้งที่ตอนนี้ ไฟริษยามันผลาญใจแทบมอดไหม้ 

เมื่อริวและมิกิเดินออกมา ริวรั้งมือเธอไว้ แล้วเอ่ยล้อ 

“นี่ผมเข้าข้างตัวเองไหมว่า เมื่อกี้มิกิหึงผม” ริวเอ่ย 

“เปล่าซะหน่อย” มิกิตอบ 

“แล้วองค์อะไรลงถึงได้กล้าไปต่อปากต่อคำกับเธอคนนั้น” ริวถาม 

“กลัวไหมคะ ถ้ากลัวต่อไปอย่าหว่านเสน่ห์ใส่ใครอีกน๊า” แล้วมิกิก็เอียงคอทำหน้าตาน่ารักใส่ริว 

“แค่นี้ก็หลงแล้ว คนดีของผม ขอหอมแก้มหน่อยซิ” 

“อายคนค่ะ แขกเต็มงานเลย ไว้จบงานก่อนนะ” มิกิเอ่ยต่อรอง 

“หูย ต้น ดอก ทบไม่หมดแล้วนะ คืนนี้ผมไม่ให้กลับบ้านหรอก” ริวคาดโทษพร้อมรอยยิ้ม 

“ได้ไงคะ ขอคุณป๋าก่อน” มิกิเอ่ยบอก 

“เรื่องนั้นผมจัดการเอง” ริวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

แล้ว 3 หนุ่มแก๊งมังกรไฟก็เดินเข้ามาสมทบ 

“ไงริว หนีมาหวานอยู่ตรงนี้”  เทนจิเอ่ยแซว 

“สวัสดีค่ะหนุ่มๆ” มิกิทักทาย 

“สวัสดีค่ะคุณพลอย นี่เปิดตัวเลยใช่ไหมคะซาอิ” มิกิหันไปถาม 

“ก็ไม่เชิงครับ พลอยไม่ยอมรับว่าเป็นแฟนสักที” ซาอิเอ่ยบอกมิกิพร้อมกับหันไปหาพลอย 

พลอยไม่ตอบหรือพูดอะไรได้แต่ยิ้มเขิน อยู่ข้างๆ แบบนั้น 

“คุณพลอยจะกลับไทยเมื่อไหร่คะ” มิกิหันไปถาม 

“อาทิตย์หน้าค่ะ เพราะมหาวิทยาลัยจะเปิดเรียนแล้ว” พลอยตอบ 

“ปีสุดท้ายแล้วใช่ไหมคะ” มิกิถาม 

“ใช่ค่ะ จะจบแล้ว” พลอยตอบ พร้อมส่งยิ้มหวานๆ ไปให้อย่างมิตรไมตรี 

เอาละครับ ขอเชิญท่านแขกผู้มีเกียรตินั่งประจำที่ได้แล้วครับ การประมูลสำหรับการกุศลกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว 

หลังสิ้นเสียงประกาศจากพิธีกรในงาน ทั้งหมดก็เดินไปประจำที่โต๊ะซึ่งทางเจ้าของงานจัดไว้ให้ 

ของประมูลชิ้นแรกได้รับเกียรติ จาก Mr………………… เป็นม้าสีทอง ที่ทำจากทองคำแท้ ม้าสีทองม้ามงคล ทำให้ผู้นำธุรกิจมั่งคั่งและร่ำรวย ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 1 ล้านเยนครับ 

 

 

“ 2 ล้านเยน”  หมายเลข 20 ยกป้าย 

“ 2.5 ล้านเยน”  การประมูลห่ำหั่นกันยังไม่มีใครยอมใคร จนในที่สุดปิดประมูลไปที่ 5 ล้านเยน 

ชิ้นที่ 2 เป็นชุดเครื่องเพชร ไพลินประดับเพชร คัดเกรด ดูสวยหรู โอ่อ่า เลิศหรู อลังการ ฝีมือระดับชั้นครู เป็นงานแฮนด์เมด ราคาเริ่มต้นที่ 10 ล้านเยนครับ 

 

 

“ชุดนี้สวยจัง” มิกิถึงกับเอ่ยปาก 

“ชอบหรอ ริวซื้อให้” ริวเอ่ยถาม 

“ไม่เอาค่ะแพงเสียดายเงิน” มิกิตอบ 

“แต่ผมอยากเห็นมันอยู่บนคอสวยๆของมิกิ” แล้วริวก็ยกป้ายประมูลในทันที 

“ 15 ล้านเยน” ริวเอ่ยบอกราคาออกไป 

“ 30 ล้านเยน” เสียงของใครคนนึงดังขึ้น 

ทุกคนหันไปมอง ต้นเสียง เขาคือ ฮามาจิ นามิ ทายาทอันดับที่ 7 ของญี่ปุ่น เป็นอริกับริวมาตั้งแต่เด็ก เขามักจะเป็นรองริวเสมอไม่ว่าจะเรื่องการเรียนหรือเรื่องผู้หญิง เพราะความหล่อ หรือความเป็นสุภาพบุรุษ ฮามาจิมั่นใจว่าไม่เป็นรองใครแน่ แต่เมื่อผลการเรียนออกมาเขามักแพ้ให้กับริวจิเสมอ 

“50 ล้านเยน”  ริวเอ่ยสู้ 

“ริวพอแล้ว มิกิไม่อยากได้” มิกิหันไปเขย่าแขนของริวเบาๆ เพราะราคาประมูลเริ่มเพิ่มมากขึ้น 

“ชิ้นนี้ต้องเป็นของมิกิ” ริวเอ่ยบอก 

“แต่ถ้าต้องแลกกับเงินก้อนโตมิกิไม่เอา” มิกิแย้ง 

“ของชิ้นนี้มีความหมายกับผม เพราะผมจะมอบให้กับหญิงที่เป็นที่รักของผม” 

“100 ล้านเยน” ริวเอ่ยตัดไฟในทันที 

100 ล้านเยนครั้งที่1  100 ล้านเยนครั้งที่2  และ 100 ล้านเยนครั้งที่ 3 ชุดเพชรชุดนี้เป็นของคุณชายแห่งตระกูล เอมะครับ 

สิ้นเสียงประกาศ ก็ตามมาด้วยเสียงตบมืออย่างกึกก้อง 

หลังจบงานประมูล ริวได้รับชุดเพชร และนำมาสวมให้กับมิกิทันที 

“เห็นไหมว่ามันเข้ากับชุดที่มิกิใส่ สวยมาก สำหรับคนดีของผม” ริวพูดพร้อมกับโน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ทันที 

“ขอบคุณค่ะริว” มิกิโอบรอบคอพร้อมกับหอมแก้มให้รางวัล 

“หวานกันซะขนาดนี้ แต่งกันเลยพรุ่งนี้ไหมหละ” ฮามาจิเอ่ยแซว 

“ไม่เกี่ยวกับนาย” ริวตอบ 

“สวัสดีคับคนสวย” น้ำเสียงทักทาย คนที่ได้ฟังขยาดเต็มที่ 

“ค่ะ” มิกิเอ่ยตอบสั้นๆ แล้ว หันไปชิดกับริว 

“กลับกันเถอะค่ะ มิกิไม่อยากอยู่แล้ว” เธอเอ่ยกระซิบเบาๆ 

“เราขอตัวก่อน” ริวเอ่ย 

“จะรีบไปไหนหละอยู่คุยกันก่อนซิ” ฮามาจิเอ่ย 

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน” ริวเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดที่คอยท่าอยู่ไม่ใกล้ 

ริวจูงมือมิกิรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที 

@ภายในรถ 

มิกิคล้องแขนแข็งแรงของริวไว้ และซบหน้าลงไปที่แขนแกร่ง 

“มิกิไม่ชอบคนนั้นเลย มิกิจำได้ว่าสมัยเด็กๆ เพื่อนเล่าให้ฟังว่าโรงเรียนใกล้ๆ มีเด็กผู้ชายทำตัวเป็นอันธพาล ชื่อฮามาจิเหมือนกัน แล้วยังชอบหาเรื่องคนไปทั่ว เอาตรงๆ มิกิกลัวนะคะ” มิกิเล่าอ้อม ๆ อันที่จริงมิกิอยากจะเล่าให้ริวฟังเหลือเกินว่า เมื่อตอนเด็ก เคยถูกลักพาตัวโดยตระกูล ของฮามาจิ ด้วยเรื่องทางธุรกิจที่ตกลงกับคุณป๋าไม่ได้ แต่เธอไม่ยอมเล่าเพราะกลัวว่าริวจะเป็นห่วง 

“อยู่กับผมมิกิไม่ต้องกลัวอะไรเลย” เขาหันไปจูบเบาๆ ที่เรือนผมของหญิงสาว 

“วันนี้นอนที่คอนโดผมนะ ผมเคลียร์กับคุณป๋ามิกิเรียบร้อยแล้ว” มิกิเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉงนสงสัย 

“เอ๋ !!! ไปเคลียร์กันตอนไหนคะ ไม่เห็นรู้เรื่อง ริวอยู่กับมิกิตลอดเลยนี่นา” มิกิร้องเสียงหลง 

“ไม่บอก” ริวตอบพร้อมกับอมยิ้ม 

@ คอนโด ริว 

“หิวๆๆๆๆ มิกิหิว ริวขา มีอะไรให้ตู้เย็นบ้างเอ่ย” ยังไม่ทันที่ประตูห้องจะปิดสนิท มิกิร้องหิวออกมาเหมือนเด็กๆ เธอรีบเดินไปที่ห้องครัวพร้อมกับเปิดตู้เย็นมองหาอาหารทันที 

“ไม่มี นี่ก็ไม่มี ริวววววววววววววววววววววววววว คุณอยู่ได้ไงเนี่ย” มิกิถึงกับอุทาน 

“มีแต่ราเมนในตู้ สนใจไหมครับ” ริวเอ่ย 

“สนค่ะ ไม่ได้กินแบบนี้มานานแล้ว อยู่บ้านคุณป๋าไม่ยอมให้มิกิกินแบบนี้บอกไม่มีประโยชน์”  สาวน้อยน่ารักตาเป็นประกายเมื่อจะได้กินของที่อยากมานาน 

“เดี๋ยวมิกิทำเองค่ะ ริวทานด้วยกันไหม” มิกิหันไปถาม 

“เอาซิ แต่ก่อนอื่นเปลี่ยนชุดก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมถอดเครื่องเพชรให้” ริวเอ่ยบอกพร้อมกับเดินไปประกบที่ด้านหลังของหญิงสาวทันที 

ลมหายใจที่รดต้นคอ ทำให้มิกิถึงกับเสียวสะท้านไปทั่งร่างกาย ริวแกล้วทำทุกอย่างให้เชื่องช้า 

“ริวแกะเสร็จหรือยังคะมิกิหิวแล้วนะ” มิกิเอ่ยบอกไป 

“ใกล้แล้วครับ” พร้อมกับกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู มิกิแทบจะอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้น 

“ถ้าริวแกล้งมิกิ มิกิจะกลับบ้านแล้วนะ” เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงงอนๆ 

“โอ๋!!  ไม่แกล้งแล้วครับ กลัวแล้ว กลัวที่รักงอน” ริวเอ่ยตอบอย่างล้อเลียน 

“ผมไม่อยากกินราเมนแต่อยากกินมิกิทำไงดี” ริวที่ถอดเครื่องเพชรให้มิกิเสร็จ ก็สวมกอดเธอจากทางด้านหลัง พร้อมกับเอาคางมาวางไว้บนไหล่เนียนๆ 

“กินมิกิไม่อิ่มหรอก ต้องราเมนซิคะถึงจะอิ่ม” มิกิเอ่ยบอกพร้อมกับคล้องคอคนตรงหน้า 

“อิ่มไม่อิ่มไม่รู้เพราะยังไม่ได้ลองต้องลองก่อนถึงจะรู้” แล้วริวก็โน้มตัวลงประทับริมฝีปากอวบอิ่มทันที 

มิกิตอบรับรสสัมผัสอย่างไม่ขัดเขิน เพราะจูบกับริวมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพียงแต่ยังไม่เกินเลยไปไกลกว่านั้น 

“อิ่มไหม” มิกิเอ่ยถาม 

“อยากกินทั้งตัวต้องทำไง” ริวเอ่ยตอบ 

“ต้องพามิกิไปคลับเฮ้าส์ก่อนเพราะตอนนี้มิกิหิวมากกกกกกกกกก” เธออ้อนเขาให้พาไปคลับเฮ้าส์ ซึ่งก็พอดีกับที่แก๊งค์นัดรวมตัว 

“งั้นไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะครับ เดี๋ยวผมพาไป” ริวเอ่ยบอก 

“จริงนะ ไม่แกล้งมิกินะ” เธอลุกขึ้นดีใจที่จะได้ไปเที่ยวเหมือนเด็กๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไม เธอถึงอยากไปที่คลับเฮ้าส์เหลือเกิน 

เธอโอบรอบคอเขาแล้วจุ๊บแก้มซ้ายขวา ซ้ำๆ ไม่หยุด 

“ถ้าไม่รีบจะเปลี่ยนใจแล้วนะ” ริวเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี 

แล้วมิกิก็วิ่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในทันที 

$$$$$$$$$$ 

นี่มิกิมานอนค้างคอนโดบ่อยแค่ไหนเนี่ยถึงขนาดมีชุดเปลี่ยน น่าคิดแหะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น