ธีมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

6 ห้ามจูบไม่งั้นจะกัด! (รีไรท์)

ชื่อตอน : 6 ห้ามจูบไม่งั้นจะกัด! (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2562 09:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6 ห้ามจูบไม่งั้นจะกัด! (รีไรท์)
แบบอักษร

 

 

6 ห้ามจูบไม่งั้นจะกัด! 

“พี่พีท...หมายความว่ายังไงคะ...ลิต้าไม่เข้าใจ...?”  

ชลิตากลั้นใจถามไป ถ้าเขาไม่พูด คนสมองทึบ เรียนไม่เก่งอย่างเธอก็ไม่เข้าใจหรอก 

“ช่างเถอะ เธอไม่ต้องสนใจหรอก ขอแค่ช่วยให้พี่ติดต่อกับยี่หวาได้ก็พอ นอกนั้น เธอไม่จำเป็นต้องรู้ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ” 

พฤทธิ์ตัดบท เขาไม่อยากมาเสียเวลาไร้สาระ ไม่เห็นความจำเป็นจะต้องมานั่งรายงานชลิตาไปทุกเรื่อง อีกทั้ง นี่ก็เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับยี่หวา เขาต้องการแค่ให้ชลิตาช่วยหาทางติดต่อยี่หวาให้ได้ก็เท่านั้น 

ทว่าชายหนุ่มไม่ทราบเลย ถ้อยคำตัดบทเหมือนมิได้ยี่หระต่อกันเลยของเขา ยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดให้กับชลิตาสุดจะทานทน 

เขาพูดมาได้อย่างไรว่าเธอ “ไม่เกี่ยว” ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ มีเหรอที่เขาจะมาวุ่นตามหาตัวนังเพื่อนทรยศของเธออยู่อย่างนี้!! 

“ถ้าลิต้าไม่เกี่ยวแล้วใครเกี่ยวไม่ทราบ ถ้าลิต้ายุ่งไม่ได้ งั้นตามลิต้ามาถามทำไม พี่พีทหาที่อยู่ยัยหวาเองไปเลย ก็มันไม่เกี่ยวอะไรกับลิต้านี่!!” 

“ลิต้า!!”  

พฤทธิ์ร้องเรียก เพราะชลิตาโพล่งออกมาอย่างดุเดือดแล้วก็ผลุนผลันจะวิ่งออกจากห้องไป มือของเธอแตะไปที่ลูกบิดประตูแล้ว แต่หญิงสาวชะงักเพราะได้ยินพฤทธิ์เรียกเอาไว้ 

พี่พีทคงเข้าใจแล้ว ว่าพูดกับเธอแรงเกินไป... 

ชลิตาหันกลับไปมองพฤทธิ์ด้วยความหวัง โปรยยิ้มหวานให้เขาอย่างต้องการเอาใจ ทว่าฝ่ายนั้นกลับเอ่ยตามมา ถ้อยคำราวกับลากเธอไปตบหน้ากลางสี่แยก 

“มันก็จริงของเธอ เพราะเธอไม่เกี่ยวด้วยจริงๆ พี่มัวแต่ร้อนใจ เลยไม่ทันคิดให้ดี ขอโทษที่รบกวนเวลาทำงานของเธอนะ เธอกลับไปทำงานต่อได้แล้วละ”  

พฤทธิ์เอ่ยเช่นนั้นแล้วก็เรียกเลขาฯหน้าห้องของเขาให้เข้ามาหาอย่างเร่งด่วน ไม่ได้สนใจชลิตาที่ถึงกับโกรธแค้นจนน้ำตาคลอ วิ่งผลุนผลันออกจากห้องทำงานของเขา แทบชนกับคุณเลขาฯที่สวนเข้ามาทีเดียว 

ในเวลานั้นชลิตาไม่สนใจใครหน้าไหน หัวใจเธอกำลังร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างหนัก  

คนสวยเพอร์เฟค มีแต่คนรุมล้อมเอาใจอย่างเธอ ไม่เคยจะต้องผิดหวังรุนแรงอะไรมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก...และก็ทำให้เธอเจ็บหนัก เหมือนถูกเตะหล่นจากสวรรค์ไปอยู่ในขุมนรกเบื้องล่าง 

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเพื่อนทรยศที่ชื่อยี่หวา อินทมาศ... 

เจ็บใจ...เจ็บจนแทบกระอัก...จุกแน่นในอกไปหมด...ความทุกข์แสนสาหัสของเธอ จะต้องมีคนรับผิดชอบ...และคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลย นอกจากนังเพื่อนตัวแสบ 

“จำไว้นะนังหวา ถ้าฉันเจอหน้าแกอีกเมื่อไหร่ แกอย่าหวังว่าจะได้มีความสุข...ถ้าฉันไม่ได้ ใครก็อย่าหวังจะได้!!” 

ชลิตาขู่อาฆาตมาดร้ายไปถึงอดีตเพื่อนสนิท...ไม่หลงเหลือมิตรภาพอันยาวนานติดอยู่ในความทรงจำอีกต่อไป... 

 

 

ก๊อกๆๆ   

“ฮาโหล...แดดดี้กับแม่หวา คุยกันเสร็จแล้วหรือยังเอ่ย?” 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วเสียงแหลมๆไร้เดียงสาของน้องบูมก็ตามมา พลันนั้นพฤทธิ์ก็ได้สติ ไม่รู้ว่าเขามัวแต่นึกถึงอดีตเมื่อห้าปีก่อนไปนานแค่ไหน ระหว่างนี้ก็ยังคร่อมทับร่างเล็กๆของยี่หวาอยู่  

เวลาห้าปีไม่ทำให้เธอเปลี่ยนไปเท่าไหร่ ยังคงความหน้าเด็ก แต่ก็สวยเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น มีความอวบอิ่มเพิ่มขึ้นจากเดิมเล็กน้อย...เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ดี เว้นเสียแต่ความดุของเธอ อันนี้เขาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก 

“น้องบูมเรียก คุณไม่ได้ยินหรือไง ถอยไปสิ ฉันจะไปดูลูก!” เธอฉวยโอกาสยกลูกขึ้นอ้าง ช่างสบจังหวะจริงๆ คราวนี้จะเผ่นหนีไปเกาะติดกับเจ้าสองแสบ ไม่ยอมให้พฤทธิ์เข้าใกล้ตัวได้อีกเป็นอันขาด! 

“คิดจะใช้เด็กเป็นโล่กำบังเหรอ ฉันไม่ได้โง่นะจะได้ดูไม่ออก” 

เขาดับฝันของเธอเฉยเลย ยี่หวาถึงกับตาโต หน้ายับยู่ เมื่อเขาหันไปร้องตอบน้องบูม 

“พ่อกับแม่ยังคุยกันไม่เสร็จครับ น้องบูมเล่นกับน้องบิ๊กไปก่อนนะลูก พ่อกับแม่ไม่เจอกันนาน ต้องคุยกันยาวสักหน่อย”  

“ค้าบ แดดดี้รีบออกมาเล่นกับน้องบูมเร็วๆน้า” น้องบูมรับคำแล้วเงียบเสียงไป  

“ตาบ้า เรื่องอะไรมาเรียกลูกฉันเป็นลูกตัวเอง!” ยี่หวาถลึงตาใส่เขา ไม่พอใจที่อีกฝ่ายก้าวล่วงเข้ามาในโลกของเธอและลูก โดยที่เธอมิได้เต็มใจ 

“แล้วไง จะเถี่ยงว่าพวกแกไม่ใช่ลูกฉันเหรอ อย่าดีกว่ามั้ง...ตรวจดีเอ็นเอแป๊บเดียวก็รู้เรื่องแล้ว ถ้าเธอทำให้ฉันเสียเวลา ต้องมานั่งตรวจดีเอ็นเอแล้วผลคือพวกแกเป็นลูกของฉันจริงๆ รับรองเธอเดือดร้อนหนักแน่” 

“ไม่ต้องมาข่มขู่เลย แล้วคิดว่าตอนนี้ฉันยังเดือดร้อนไม่หนักอีกเหรอ คุณตัวเล็กมากเลยสิ ออกไปนะ ฉันหายใจไม่ออก อื๊อ!!” 

ยี่หวาพยายามจะผลักดันให้ร่างสูงใหญ่ของเขา พ้นไปจากร่างบอบบางของเธอ แต่อีกฝ่ายกลับจับมือทั้งสองข้างของเธอกดลงกับเตียง แล้วก้มเข้ามาเอาปากมาชนกัน เธอไม่ได้ตั้งตัว เผลอหน่อยเดียว เรียวลิ้นอุ่นของเขาก็ฉกเข้ามาระรานภายในปากของเธออย่างวางอำนาจ บังคับบงการกันสุดๆ! 

“อื๊อ!!!”  

หญิงสาวดิ้นเต็มแรง แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะเอาชนะเขาได้ ดังนั้นยี่หวาจึงรวบรวมสติ ตัดสินใจงับฟันลงไปบนลิ้นอุ่นซ่านของอีกฝ่าย 

“โอ๊ย!!” พฤทธิ์ผละริมฝีปากออกห่างในทันที ไม่ถึงขนาดเลือดออกก็จริง แต่ฟันของเธอ คมไม่ใช่ย่อย  

“สมน้ำหน้า ถ้าเข้ามาจูบอีก คราวนี้ฉันจะกัดให้ลิ้นขาด กล้าดียังไง เข้ามาในบ้านคนอื่นแล้วยังจะลวนลามเจ้าของบ้านเขาอีก ที่นี่ไม่ใช่เมืองไทย ที่คุณจะทำอะไรใครๆก็พินอบพิเทาเอาใจ ถ้ายังไม่ปล่อยฉันไป คุณจะต้องเสียใจ!”  

ได้ทีก็ขู่ใหญ่ ทว่าดวงตาคมกริบ วาววับน่าสะพรึงของพฤทธิ์ที่มองมา ทำเอายี่หวาสะดุ้ง  

“เสียใจเหรอ...ยังไงมันก็ไม่เท่ากับตลอดห้าปีที่ฉันเสียใจเพราะเธอหรอก เด็กบ้า อยากกัดก็กัดเลย แต่ถ้าฉันรอดได้ เธอจบแน่!” 

“อ๊าย!!!!” 

เขาไม่ได้ผวาหวาดกลัวคำขู่ของเธอเลย กลับก้มหน้าต่ำลงมาอีก หญิงสาวเบิกตาโต ร้องกรี๊ด ก่อนหลับตาปี๋ เสียงร้องตัวเองก็กลับถูกกลืนหายไปหมด เพราะคราวนี้พฤทธิ์ก้มลงมาจูบเอาจูบเอา บดจูบจนปากเธอช้ำไปหมด เจ็บจะแย่ แต่ก็ไม่ยอมหยุด จูบมาราธอนอย่างกับจะสูบวิญญาณเธอออกจากร่างตามไปด้วยให้ได้  

สตงสติของเธอไม่รู้หายไปไหน มันกระเจิดกระเจิงออกจากร่างไปชั่วขณะ ขนาดหายใจยังไม่ค่อยจะออก เรี่ยวแรงเหือดหาย ร่างกายอ่อนระทวย 

ทำไมเธอเหมือนเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้วล่ะ นี่ไม่ใช่ที่เธอตั้งใจสักหน่อย!! 

ยี่หวาพยายามเรียกสติของตนเอง แต่กลับต้องสะดุ้งวาบ เมื่อมือไม้ของเธอทั้งสองข้างกลับยกขึ้นไปโอบลำคอของเขาเอาไว้แน่น 

คุณพระ!! ไม่ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่ตัวเธอแน่นอน เธอเกลียดเขาจะตายไป... 

ยี่หวา อินทมาศ เพิ่งได้ตระหนักชัดว่าเธอพบปัญหาใหญ่เข้าแล้ว 

ร่างกายกับสมองของเธอทำงานแยกกัน ยิ่งเธอบอกตัวเองว่า “เกลียด” เขาเท่าไหร่ แต่หัวใจกลับยิ่งเต้นแรง สะบัดร้อนสะบัดหนาวเหมือนคนจะเป็นไข้ 

ไม่ไหวแล้ว เธอกำลังจะละลาย... 

 

************************* 

******************* 

****ตายแล้วหนูหวาของไรท์ นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แพ้ทางสามีซะงั้น จะเอายังไงเนี่ย เกลียดหรือว่ารัก อิอิ  *_* 

ยังคงกระดื้บไปเรื่อยๆนะคะ สำหรับแฝดจุ้นสองแสบเรื่องนี้ บอกตรงๆเลย ไรท์ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรต่อไปค่ะ เขียนไปคิดไปนั่นเอง ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณรีดทุกคนเลยค่าาาา 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น