marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20: พี่ชายตัวแสบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20: พี่ชายตัวแสบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20: พี่ชายตัวแสบ
แบบอักษร





Rrrrrr Rrrrrr

“อื้อ...พี่นิครับโทรศัพท์หน่อยสิ” ฉันงัวเงียขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุดจนต้องปลุกคนตัวโตที่นอนกอดฉันอยู่ไปรับเพราะเมื่อคืนเขาเล่นจัดหนักจัดเต็มฉันเหลือเกินจนไม่มีแรงเดิน


พรึบ!


“ฮัลโหล...ครับ...”

“เหรอ...งั้นเดี๋ยวพี่ปลุกเรดาร์ให้นะครับโซรา”

“โอเคครับ”


ฉันงัวเงียลุกขึ้นเพราะเสียงคุยโทรศัพท์ของเขาแต่ไม่นานเขาก็วางสายพร้อมกับเดินมาหาฉัน..

“โซราโทรมาหาคะเธออยากให้ที่รักไปหาที่บ้าน” ฉันขมวดคิ้วมองหน้าเขาก่อนจะนึกเรื่องบางอย่างออก

“งั้นเหรอค่ะ...” นี่ฉันต้องพยุงตัวเองขึ้นอย่างเหนื่อยล้าเพื่อไปหาสองคนนั้นสินะรู้งี้ไม่น่าตามใจเขาเลยอึดเป็นบ้า

“อย่าสิค่ะ อย่ามองโทษพี่แบบนั้นใครบอกเรน่ากินเอง” เขาพูดขึ้นมาอย่างรู้ตัวหลังจากที่ฉันหันไปมองหน้า

“ไม่ต้องมาพูดเลยค่ะอุ้มเรไปอาบน้ำเลยแค่อาบน้ำนะพี่ห้ามเกินเลยวันนี้เรจะเข้าไปหาพ่อแม่ด้วย”

“ฮ่าๆ จ้าาา” แล้วเขาก็มาซ้อนตัวฉันขึ้นไปพาเข้าไปอาบน้ำกว่าจะเสร็จฉันก็พูดจนปากเปียกปากแฉะแตะนิดแตะหน่อยตลอดแม้กระทั่งตอนใส่เสื้อผ้าจนนาทีสุดท้ายเขายังหากำไรอีก!!! ยังดีนะที่เขาสั่งคนเตรียมเสื้อผ้ามาให้มุมน่ารักจะน่ารักชะมัดผู้ชายคนนี้

พอจัดการตัวเองเสร็จทุกอย่างแล้วเราสองคนก็กำลังไปหาโซรากับลิต้าที่รออยู่ระหว่างทางคุณแอรอนก็รายงานความเสียหายจากการโดนโบรกเกอร์ปริศนาแย่งซื้อหุ้นตัดหน้าไปแบบงงๆสักพักส่วนสถานการณ์ที่บริษัทก็ยังไม่ได้ดีขึ้นเท่าที่ควรแม้ว่าแม่ฉันจะยื่นมื้อเข้าช่วยแล้วก็ตามฉันนั่งฟังรายงานจากคุณแอรอนพร้อมกับคิดหนักไปด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

พอใกล้จะถึงฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาแม่เพราะตั้งแต่มาไม่ทันโทรบอกเลยเดี๋ยวคุณหญิงโกรธพอดี....แม่ฉันหูตาไวจะตาย

‘สวัสดีจ๊ะเรดาร์มาตั้งแต่เมื่อวานพึ่งโทรมาหาแม่เหรอจ๊ะ’ เห็นม่ะบอกละว่าแม่หูตาไว

“สวัสดีค่ะแม่หนูก็พึ่งมาถึงเมื่อคืนนี้เอง” ฉันจึงพูดกับคุณหญิงด้วยท่าทีออดอ้อน

‘มาถึงเมื่อคืนนี้แต่ไปหาคานิคกี้ก่อนใครเพื่อนนะจ๊ะคุณลูก’ รู้ทันอีกแล้วจ้าาา

“เรก็ว่าจะไปหาคุณแม่อยู่ไงค่ะ”

‘งั้นรีบเข้ามาเลยนะพี่ชายเราสองคนวันนี้ก็เหมือนคนบ้ายังไงก็ไม่รู้โวยวายตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้’

“ฮ่าๆ งั้นเหรอค่ะเดี๋ยวเรไปหาแม่ที่นั่นแทนละกัน”

‘จ๊ะ พานิคกี้มาทานข้าวกับแม่ด้วยนะ’ แต่มิวายคุณหญิงก็ยังไม่ลืมพูดถึงชายตัวโตที่นั่งข้างๆฉันที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่

“ค่ะแม่” ฉันรับคำง่ายๆก่อนจะกดวางสายแล้วกดโทรบอกโซราให้ไปหาที่บ้านแม่ฉันแทนโซราก็รับปากทันทีพอคุยทุกอย่างเสร็จแล้วฉันจึงพูดกับคนข้างๆขึ้น

“พี่นิคค่ะเปลี่ยนไปบ้านฉันแทนนะพอดีแม่อยากให้พี่ไปทานข้าวด้วย”

“ครับตามใจเรเลย”

จากนั้นรถก็เปลี่ยนเส้นทางขับไปบ้านฉันแทนทันทีตลอดทางฉันก็ลอบมองหน้าเขาคิ้วสองข้างขมวดเป็นปมเหมือนพยายามโทรหาใครสักคนแต่โทรไม่ติดจนมาถึงบ้านของฉันในเวลาต่อมา

รถแล่นเข้าไปจอดหน้าคฤหาสน์ของแม่คนข้างๆจึงหยุดกดโทรแล้วทำสีหน้าปกติแทนฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาเบาๆ

“ลงไปกันเถอะค่ะ” เขาเงยหน้ามามองฉันพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้

“ครับ” เราสองคนก้าวลงจากรถแต่ไม่ทันรถสปอร์ตคันหรูของโซก็แล่นเข้ามาจอดข้างหลังทันทีทั้งสองคนลงจากรถมาพร้อมกับรีบเดินมาหาฉัน

“จะหวานไปไหนย่ะยัยเรจิ๊!!” ลิต้าพอมาถึงก็เริ่มกระแหนะกระแหนฉันทันที

“คนมีความรักก็อย่างนี้แหละจะไม่เหมือนแกแห้งแล้งมากกกก” พอฉันพูดไปแบบนี้โซก็หน้าบึงทันที

“เหมือนฉันโดนลากไปตบด้วยไงไม่รู้”

“ฮ่าๆๆๆ” ส่วนพี่นิคก็ยืนหัวเราะข้างๆ

“แหม่พี่นิคค่ะ ขำเข้าไปค่ะ”

“มาถึงแล้วเหรอ” แต่ไม่ทันพี่นิคจะตอบแม่ฉันก็เดินออกมาหา

“สวัสดีค่ะคุณแม่ไม่เจอกันนานยังสวยเหมือนเดิมเลย” ลิต้ารีบเดินเข้าไปสวมกอดแม่ฉันเบาๆพร้อมกับหอมแก้มทักทายเล็กน้อย

“สวัสดีจ๊ะลิต้าหนูสวยขึ้นอีกแล้วนะเนี่ยแม่จำเกือบไม่สนใจเป็นลูกสะใภ้บ้านแม่เหรอ”

“อิอิอิ” ลิต้าขำออกมาเล็กน้อยแค่ไม่ตอบจนโซพูดขึ้น

“สวัสดีคุณน้าวันนี้โซขอฝากท้องด้วยนะคะ” โซราก็เปลี่ยนท่าทีโคตรไวเป็นคุณหนูผู้อ่อนน้อมทันที

“สวัสดีจ๊ะ โซนี่ถ้าเรดาร์ไม่มาน้าก็ไม่ได้เห็นโซเลยนะเนี่ยทำงานหนักหรือเปล่านิผอมลงอีกแล้ว”

“ก็นิดหน่อยค่ะเดี๋ยววันนี้จะมากินข้าวที่นี่ให้พุงกางไปเลยค่ะ อิอิ”

“แน่นอนอยู่แล้วจ๊ะ”

“สวัสดีครับคุณแม่” นี่คนข้างๆฉันก็ทำเป็นเข้มทันที

“สวัสดีจ๊ะนิคกี้”

“สวัสดีคุณแม่ไม่ทักลูกสาวบ้างเลยนะคะ”

“แหม่ ก็ลูกสาวเห็นตั้งแต่เด็กแล้วนิเนอะเข้าบ้านเถอะแม่สั่งคนเตรียมอาหารเที่ยงให้ละเดี๋ยวต้องจัดโต๊ะเพิ่มอีกไม่รู้หนูลิต้ากับโซจะมา”

“ค่ะ/ครับ” แล้วเราทั้งหมดก็เดินเข้าไปตามหลังคุณแม่

“วันนี้เจ้าสองแฝดเป็นอะไรก็ไม่รู้อย่าถือสาเลยนะถ้าสองคนนั้นเป็นบ้าอะไรขึ้นมาแม่ก็จนปัญญาจะพูดด้วยละ” แม่พูดขึ้นมาด้วยท่าทีเหนื่อยใจในขณะที่กำลังเดินไปห้องอาหารฉันก็อดขำไม่ได้ทันทีเพราะพี่ชายฉันต้องหงุดหงิดเรื่องเมื่อวานแน่ๆ

“แล้วพ่อละค่ะ”

“วันนี้พ่อเขาไปต่างประเทศจ๊ะอาทิตย์หน้ากลับ”

“พ่อควรวางมือได้แล้วนะคะแม่เดินทางบ่อยๆเดี๋ยวก็เป็นอะไรไปอีก” ฉันห่วงพ่อเรื่องนี้มาตลอด

“เดี๋ยวพ่อก็คงวางมือแล้วและถ้าแกแต่งงานกับตานิคสักที” แต่งงานงั้นเหรอพอแม่พูดแบบนี้ใบหน้าฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีแต่ไม่ทันจะตอบอะไรเสียงเอะอะโวยวายของพี่ชายทั้งสองก็ดังขึ้น

“นี่พวกแกจะบอกว่าไอ้คนที่ขโมยโทรศัพท์ฉันไปมันอยู่ในบ้านงั้นเหรอ”

“ครับ...สัญญาณโทรศัพท์บอกว่าอยู่ที่นี่”

“ของฉันด้วยงั้นเหรอ”

“ครับนาย”

“ใครมันกล้าทำแบบนี้ว่ะ!!!!” ฉันยืนนิ่งฟังบทสนทนาอย่างขำขันฮ่าๆ

“โวยวายอะไรกันตาแอล ตาแม็กไม่เห็นหรือไงว่าแม่มีแขกวันนี้น้องกลับมาด้วยแถมหนูลิต้าแล้วก็หนูโซก็มาด้วย” สองคนนั้นหันมามองตามที่แม่พูดทันทีพอเห็นยัยลิต้าก็ปรับสีหน้าทำเป็นพูดหวานทันที

“อ้าว ลิต้ามาด้วยเหรอ” แววตาอิพี่แอลหวานเยิ้มเชียว

“ไม่ยักรู้ว้าเธอจะมาด้วยเห็นแม่บอกแค่ว่าพี่นิคจะมาวันนี้ฉันคงกินข้าวอร่อยที่สุดละมั้งถ้าเธอมาด้วย” อิพี่แม็กก็ไม่แพ้กันสองคนนี้หลงเสน่ห์เพื่อนรักฉันเต็มคงไม่ฆ่ากันตายหรอกนะ

“แหม่ๆ หยุดส่งสายตาน่าขนลุกนั้นมาได้ละเมื่อกี้ยังโวยวายเหมือนเป็นบ้าอยู่เลยพี่ชาย!!” พอฉันพูดขึ้นแบบนี้สองคนนั้นก็ทำหน้าเหนื่อยๆมามองฉันทันที

“อะไรยัยเร...ฉันยิ่งอารมณ์เสียอยู่มีแค่ลิต้าเท่านั้นที่จะทำให้ฉันยิ้มได้”

“ใช่”

“เหรอ.....ตอแหล”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ แอล แม็ก ฉันโทรหาพวกนายแต่ตั้งหลายสายแต่ไม่มีคนรับเลย” แล้วพี่นิคก็ถามขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน

“โทรศัพท์ผมหายนะสิพี่นิค”

“ใช่ของผมด้วย” พอได้ยินแบบนี้ฉันก็เดินเข้าไปหาโซทันทีแล้วยัยโซก็ส่งโทรศัพท์มาให้ฉันพร้อมกับบอกว่า

“มีหลักฐานการโอนเงินไปให้ยัยนั่นด้วยนะฉันแคปไว้แล้วเปิดที่ครังภาพเลย” ฉันพยักหน้างึกงักพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะหันไปหาสองคนนั้น

“โทรศัพท์ที่ว่าสองเครื่องนี้หรือเปล่าจ๊ะพี่ชาย” ฉันจับโทรศัพท์สองเครื่องซูขึ้นตรงหน้าพวกนั้นทั้งสองคนเบิกตากว้างทันที

“ยัยเรดาร์!!!!!”

“อ่ะๆ! หยุดตรงนั้นอย่าเข้ามานะไม่งั้นฉันจะกดขายหุ้นกาสิโนที่ลาสเวกัสทิ้ง” คำพูดของฉันทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักแต่แม่ก็หันมาถามอย่างไม่เข้าใจ

“เรดาร์ทำไม??”

“แม่ค่ะ!!! เรมีเรื่องจะบอกค่ะ!!” ตอนแรกว่าจะเอาคืนด้วยการขายหุ้นพี่ชายทิ้งแต่ทำแบบนั้นไปก็ไม่ได้อะไรพี่ฉันไม่เสียดายหรอกเชื่อสิ

“อะไรรีบพูดมา”

“ก็พี่แอล กับ พี่แม็กนะสิค่ะจ้างยัยนางแบบนั้นไปกุข่าวว่าท้องกับพี่นิคแถมยังบุกไปเยาะเย้ยเรถึงห้องทำงานของพี่นิคด้วยค่ะหลักฐานอยู่ในโทรศัพท์ของพี่แอลเลยนี่เลยค่ะแม่การโอนเงินออกนอกประเทศตำนวนมากแถมยังจัดฉากช่วยยัยนั่นทำเอกสารว่าท้องอีก!!!” ฉันร่ายยาวไปจนจบสองคนนั้นยืนนิ่งอ้าปากรวมถึงพี่นิคด้วยที่ขมวดคิ้วมองหน้าพวกเขาเล็กน้อย

“ตาแอล!!! ตาแม็ก!!!! ทำแบบนี้ได้ยังไงห้ะ!!!!”

“เรื่องนี้พี่ซาต้องวางแผนแน่ๆ” ฉันเสริมเข้าไปอีกจนแม่ต้องกุมขมับ

“โอ๊ยตามแล้วเจ้าพวกนี้ทำไมแสบแบบนี้นะ”

“แล้วก็เรื่องที่บริษัทของพี่นิคพวกพี่เป็นคนทำใช่ไหม” ยอมรับมาเลยจิ๊!!!

“เดี๋ยวนะนี่แกคิดว่าพวกเราสามคนทำให้ผู้ถือหุ้นของบริษัทพี่นิคถอนตัวไปด้วยงั้นเหรอ”

“ก็ใช่นะสิพวกพี่นั้นแหละทำพี่ซาวางแผนแน่ๆพี่ซาเจ้าแผนการจะตาย” คนนั้นนะร้ายสุด

“ยอมรับมาเลยตาแอล” แม่พูดเสียงเข้มขึ้นจนพี่ชายทั้งสองของฉันต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ

“เฮ้อ!!! แม่ครับฟังผมพูดก่อนเรื่องที่เราจ้างนางแบบคนนั้นไปปั่นป่วนยัยเรนะเรายอมรับเพราะเราอยากรู้ว่ายัยเรจะมีสติคุยกับพี่นิคหรือเปล่าก็แค่แกล้งธรรมดาเองส่วนเรื่องบริษัทพี่นิคมีปัญหาอะไรนะเราไม่รู้เรื่องนะแถมตอนนี้พี่ซากำลังสืบให้พี่นิคด้วยเราทำแค่เรื่องเดียวจริงๆ” ฉันมองหน้าพี่ชายอย่างไม่เชื่อสายตาว่าสามคนไม่ได้ทำเรื่องบริษัท

“ว่าไงนิคกี้จริงอย่างที่ตาแอลพูดหรือเปล่าลูก”

“ใช่ครับผมตรวจสอบแล้วไม่ใช่พวกเขาครับแต่ผมไม่ได้มีอิทธิพลมากมายในที่นี่เลยให้อึนซาจัดการสืบให้อีกทีครับ...” ในขณะที่พี่นิคกำลังพูดอยู่คนที่เรากำลังพูดถึงก็เดินเข้ามาพร้อมกับภรรยาพอดี

“หือ...สวัสดีครับน้าจินวันนี้คนเยอะตังเลยนะครับทำอะไรกันอยู่เหรอ” พี่ซาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายใจแต่หารู้ไม่ว่ากำลังจะซวย

“สวัสดีค่ะทุกคน” มินมินเดินมาพร้อมกับอุ้มกาอินในมือ

“มาก็ดีเลยตาซามานี่เลยจ๊ะ”

“อะไรครับ” พี่ซาก็เดินไปยืนข้างๆพี่แอล กับ พี่แม็ก

“ทั้งสามคนคุกเข่าลงกับพื้นเดี๋ยวนี้เลย” คำสั่งของแม่ทำให้พี่ซาทำหน้างงก่อนพี่แม็กจะพูดอธิบายให้ฟังจนคนที่มาทีหลังหน้าซีดไปตามๆกับแถมยังถูกมินมินเมินหน้าหนีอีกฉันมองภาพนั้นอย่างสะใจถึงพวกพี่จะไม่ได้ทำเรื่องทั้งหมดแต่ก็ยังแกล้งฉันอยู่ดีไงละ

“ทั้งสามคนนั่งอยู่ท่านั้นจนกว่าพวกเราจะกินข้าวเสร็จเลยนะอย่าคิดว่าการที่ไม่ได้ทำเรื่องทั้งหมดแล้วจะไม่มีความผิดนะใครบอกให้ไปแกล้งน้องแบบนั้นขืนยัยเรเป็นอะไรไปเราจะทำไงหือ!!!” ถึงแม่จะเป็นผู้หญิงที่สวยมากแค่ไหนแต่เวลาโดนแม่ทำโทษแต่ละที่ก็หนักหนาเหมือนกันฉันหันไปมองเหล่าพี่ชายที่ตอนนี้มองหน้าฉันอย่างโกรธแค้นฮ่าๆ

“คุณน้า/คุณแม่!!!”

“ไม่ต้องมาเรียกจ๊ะ!!! ไปกันเถอะทุกคนเราไปกินข้าวกันเถอะเนอะ”

“แต่ผมว่าไม่เป็นไรหรอกครับอย่าทำแบบนี้เลยผมไม่ถือสาอะไรอยู่แล้วอย่างน้อยพวกเขาก็ทำให้ผมรู้ว่าเรดาร์เชื่อใจผมจริงๆ” ฉันหันไปมองพี่นิคที่ตอนนี้เขาทำหน้าเหมือนว่าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้เลย

“ใช่ๆๆๆ”

“แต่ว่านิคกี้”

“แม่ครับไม่เป็นไรหรอกครับให้พวกเขามาทานข้าวกับเราเถอะยังไงทั้งสามคนก็ช่วยผมเรื่องงานอยู่เรื่องแค่นี้ผมไม่ถือสาหรอกครับ” พอพี่นิคพูดแบบนี้แม่ก็ใจอ่อนรวมถึงฉันด้วยตายแล้วผู้ชายของฉันเขาน่ารักจริงๆ

“งั้นก็ได้จ๊ะ...ตาซา ตาแอล ตาแม็ก ลุกขึ้นมาได้แล้วไปทานข้าวกันทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกละเดี๋ยวโดนหนักกว่านี้แน่”

“เย่!!!! ขอบคุณมากว่ะพี่นิค!!! ไม่สิต้องเรียกว่าน้องเขย!!!” ทั้งสามคนดี๊ด๋าลุกขึ้นมาพร้อมกับเดินหาพี่นิค

“ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เองทีหลังอย่าหนักข้อกว่านี้ละคุณพี่เขย”

“ฮ่าๆๆๆ ไม่ทำละเดี๋ยวยัยเรฟ้องแม่อีกเฮ้อ!!!

“เออนั่นสิ!!! เรดาร์แกเอาโทรศัพท์ฉันไปได้ไง” พอพวกพี่แฝดหันมาถามฉันแบบนี้ฉันก็หันไปมองยัยลิต้าก็หน้าถอดสีทันทีแล้วอิพี่ทั้งสองก็พยักหน้าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง

“ไม่บอกพี่โง่เอง” แต่เหมือนสองคนนั้นไม่สนใจที่ฉันพูดเท่าไหร่

“แสบจริงๆ...แต่น่าสนุกชะมัดเนอะแอล”

“นั้นสินะ...”




เอ๋าถ้าไม่ใช่อิสามแสบทำละใครทำกันนะนึกว่าอิสามแสบแกล้งแต่ก็ไม่ใช่เฮ้อ!!!ทำแค่เรื่องเดียวจริงๆดิหืออออ

ความคิดเห็น