นินนารถ

ขอบคุณคนอ่านทุกๆคน ที่เข้ามาอ่านนิยายของนินนารถค่ะ..นิยายหลายเรื่องผ่านไปสนุกบ้างไม่สนุกบ้าง เหมือนกับข้าวที่เรากิน คงจะไม่ถูกปากทุกวัน ก็คงคละๆกันไป..ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

ห่วงหาอาทร NC นิดหน่อย (อัพครบ)

ชื่อตอน : ห่วงหาอาทร NC นิดหน่อย (อัพครบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2562 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ห่วงหาอาทร NC นิดหน่อย (อัพครบ)
แบบอักษร

โรงพยาบาล xxx ซีแอตโทล 3วันต่อมา

​จีนาคอยพยาบาลลูกชาย ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ขาทั้งสองข้างของฌอห์นเข้าเฝือกจนถึงหัวเข่า ราวกับมัมมี่ก็ไม่ปาน ชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงมานานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ รู้แค่ว่าใครมาเยี่ยมบ้าง แต่คนที่เขาอยากให้มามากที่สุดคงไม่ใช่ใครอื่น เธอคือภรรยาของเขาเอง แต่ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันนะ

"ฌอห์นทานข้าวกันนะ"

"แม่..ผมเบื่อแล้ว ไม่อยากกินข้าวแล้ว เมื่อไหร่เมย์จะมา แล้วถ้าเมย์มาแล้วเห็นสภาพผม เป็นแบบนี้เธอจะทำยังไง ผมเหมือนคนพิการ ขาหักทั้งสองข้าง แบบนี้ผมตายซะดีกว่า อยู่ไปรังแต่จะเป็นภาระเมียเปล่าๆ"ชายหนุ่มปิดตาตัวเองด้วยหมวกไหมพรม เขาไม่อยากมองเห็นอะไรทั้งนั้น แล้วถ้าเมียรับไม่ได้ล่ะ เขาจะทำยังไง

"ทำไมคิดอยากตายล่ะ?"

"แม่คิดดูนะ อยู่ไปก็เป็นภาระคนอื่นเปล่าๆ เมียจะรับได้หรือเปล่า ถ้าผมต้องพิการไปตลอดชีวิตน่ะ?"

"งั้นก็ดีเลย โจ้กถ้วยนี้เมย์ก็จะใส่ยาเบื่อเข้าไป แล้วให้คุณกินคุณจะได้ตายสมใจไง"

หญิงสาวดึงรั้งหมวก ออกจากศรีษะคนป่วย  แล้วซุกหน้าเข้ากับซอกไหล่ของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น ปริ่มว่าจะขาดใจ กลิ่นกายหอมเย้ายวน ที่เขาคุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มโอบกอดร่างนั้น ราวกับว่าเขากลัวเธอจะหนีหายไปจากเขา

"เมย์..ที่รัก ฟอดด ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณแล้ว"หญิงสาวโอบกอดสามีด้วยความคิดถึง ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่คิดถึงเธอ หญิงสาวสะอื้นฮัก

​"ยังมีอีกคนนะคะอึกๆฮือๆฌอห์น ที่คุณจะต้องคิดถึง คือว่าเมย์...เมย์ท้องค่ะ"

ฌอห์นเบิกตากว้าง ผวาเข้ากอดเมียรักแบบลืมตัว แต่ต้องนิ่วหน้าเพราะเจ็บแผลที่หัวไหล่ น้ำตาเขาไหลออกมาคลอเบ้า นี่คือสิ่งที่เขาอยากได้ยินมาตลอด มันเป็นเรื่องที่เขายินดีมากที่สุด

​"ที่รัก...นี่ผมกำลังจะเป็นพ่องั้นหรอ?..โอ๊ะโอ้ย  แต่สามีอยู่ในสภาพนี้ คุณจะปลื้มใจหรอ ตอนนี้ผมเหมือนคนทุพลภาพเลยนะ"เขาเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา ดูแล้วช่างน่าเห็นใจนัก

"ค่ะ..ไม่ว่าคุณจะอยู่ในสภาพไหน แต่คุณคือคนที่เมย์รัก และลูกต้องรักคุณเพราะคุณคือฮีโร่ของเขา ทานข้าวเถอะนะคะหรือว่ายังอยากจะตายอยู่"

"ไม่นะที่รัก แค่คุณกับลูกก็พอแล้ว แต่ตอนนี้ผมดูแลคุณไม่ได้ ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย ทำไมต้องเป็นแบบนี้วะ?"เขาสบถออกมาเหมือนอึดอัด ที่ตัวเองอยู่ในสภาพ ไม่ต่างกับมัมมี่สักเท่าไหร่

"ฌอห์น..ใจเย็นนะ เมย์จะดูแลคุณเอง ที่รัก.. ไม่ต้องห่วง คุณต้องรักษาตัวให้หายนะ จุ๊ฟๆ เมย์รักคุณนะ งั้นตอนนี้คุณต้องกินข้าว ถ้าดื้อคุณต้องนอนเป็นเดือนแน่ๆ เชื่อเมย์มั้ย? คุณต้องรีบหายอย่ามามัวตีอกชกตัว คุณต้องเชื่อเมย์นะทำตามที่เมย์บอก ไม่งั้นเมย์จะไม่อยู่กับคุณ"เขาคว้ามือเธอมากุมไว้

"ไม่นะ..ผมเชื่อเมียเสมอ ผมอยากกอดคุณกับลูก แต่ว่า..."

"ไม่เป็นไรค่ะ เมย์จะกอดคุณเอง"คนป่วยนอนยิ้มแป้น ส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เธอ นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาเจ็บอยู่ล่ะก็ คงโดนทุบไปแล้ว

"ฟอดดด คิดถึงคุณทุกลมหายใจเลย รู้มั้ยเฮือกสุดท้ายที่ผมหมดสติไป ผมจับสร้อยที่คุณให้แน่น ผมไม่กลัวตายแต่อยากเจอคุณ ก่อนจะตาย"

"อย่าพูดแบบนั้นนะคะ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เมย์ว่าคุณทานข้าวก่อนนะ หรือจะให้คุณแม่ป้อนคะ?"

"ไม่อ่ะเมียป้อนดีกว่า ที่รักผมอยากหอมตรงที่ลูกอยู่จัง"เธอส่งสายตาดุๆใส่เขา ชายหนุ่มเลยหงอยไป

"รอให้หายก่อนสิคะ ลูกยังไม่ไปไหนหรอกค่ะ และตอนนี้เขาก็ยังเล็กมาก แค่อาทิตย์กว่าเองนะคะ เขายังเป็นก้อนเลือดเท่านั้น รออีกหน่อยเถอะค่ะ แต่คุณต้องเชื่อคุณหมอ อย่างอแงคุณแม่บอกว่าคุณโวยวาย แล้วก็ขี้โมโห ใครทำอะไรก็ไม่ถูกใจจริงมั้ยคะ?"เมเปิลจ้องตาสามี อยากให้เขาพูดความจริงออกมา

"นั่นมันก่อนที่คุณจะมานะ ก็ผมหงุดหงิดนี่ คนเคยเดินได้ แต่จู่ๆก็พิการขาหักทั้งสองข้าง แต่ตอนนี้เมียอยู่นี่แล้ว ผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีนะ ที่รักมองตาผมสิผมสัญญานะ จริงๆสาบานได้"เธอส่ายหน้า ไม่อยากฟังเขา

"เมย์จะไปล้างชามค่ะ"

"ที่รัก..รีบมานะ"

"คุณจะอ้อนเกินไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้เมย์จะกลับนิวยอร์ก ปล่อยให้พยาบาลสาวสวยมาดูแลดีกว่า เผื่อจะถูกใจคุณ โอเคมั้ย?"

"ไม่โอเคเลย นะที่รัก..ต่อให้สวยหยาดฟ้า ก็สู้เมียผมไม่ได้หรอกน่า"หญิงสาวย่นจมูกใส่เขา ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป 

ฌอห์นส่งยิ้มตามหลังแม่ของลูก พลังใจเริ่มมีขึ้นมาทันที เขาต้องรักษาตัวให้หายอย่างที่เธอบอก นอกจากเมียแล้ว อีกหนึ่งชีวิตที่เขาโหยหามาตลอด นั่นคือลูกและอาจจะเป็นผู้ชายก็ได้ ลูกจะต้องรู้ว่าพ่อเขาเก่งแค่ไหน

​"ยิ้มอะไรคะ?"

​"ก็ยิ้มให้คุณไง ถึงขาสองข้างผมจะพิการ แต่หัวใจไม่ได้พิการนี่นา"เธอมายืนอยู่ข้างเตียง ชายหนุ่มค่อยๆขยับตัวอย่างลำบาก แนบหูเข้ากับหน้าท้องเมีย 

ฌอห์นกดจมูกสูดหอมเบาๆ ตรงตำแหน่งที่ลูกอยู่ ถึงแม้ว่าเขายังเล็กแต่ฌอห์นก็อยากให้ลูกได้รับรู้ ว่าพ่อรักเขายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ร่างกายขยับเขยื้อนได้บ้าง แต่รู้สึกอึดอัดรำคาญเจ้าเฝือกสีขาวนี่เหลือเกิน ดูมันจะหนักอึ้งหลายกิโลฯทีเดียว

"ฟอดด พ่ออยากหายเร็วๆจัง อยากกอดลูกกับแม่ของลูก พ่อจะกล่อมลูกให้นอนเอง จุ๊ฟ ที่รักขึ้นมาบนเตียงนี้เถอะนะ"เขาอ้อนทันทีที่ได้โอกาส

"คนบ้า..เดี๋ยวเตียงได้หักลงมาพอดีสิคะ อายเขาตายเลย ข้างนอกคนเยอะแยะ คุณพ่อคุณยิ่งหมั่นไส้อยู่ด้วย แล้วแผลนี้ล่ะคะยังเจ็บมั้ย?"

"ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว ที่รักผมไม่อยากให้พยาบาลมาเช็ดตัวเลย เปลี่ยนให้เมียเช็ดนะ ผมไม่อยากให้คนอื่นเห็นฌอห์นน้อยอ่ะ ให้เมียเห็นคนเดียวพอ อายเขา"

"มันสายไปแล้วค่ะ เขาคงเห็นจนหมดแล้วมั้งคะ ไม่ดีหรือไงก็แบ่งๆคนอื่นดูบ้าง แล้วรู้สึกซู่ซ่าบ้างมั้ยล่ะ?"ชายหนุ่มส่ายหน้า นั่นสิทำไมเขาไม่รู้สึก หรือว่าเขาจะตายด้านไปแล้ว โอ..ไม่นะแต่แค่เมียอยู่ใกล้ๆ เขาก็กระชุ่มกระชวยนี่ คงไม่ตายด้านหรอก

"ไม่รู้สึกอะไรเลย แต่กับคุณผมรู้สึกที่รัก ผู้ชายไม่ได้เหมือนกันหมด ไม่ใช่ใครก็ได้ผมรักเมียคนเดียวนะ"

"คุณพูดจริงหรอ?"

"โธ่..ที่รักคุณก็รู้นี่ ว่าผมรักคุณมากแค่ไหนแล้วยิ่งตอนนี้ เราก็กำลังจะมีลูกผมก็ยิ่งรักแม่ของลูกมาก บอกแล้วไงต่อให้เป็นนางฟ้าก็ไม่สน"

"เมย์จะเชื่อคุณค่ะ"

"เมย์ ไม่เอาสิอย่าพูดเล่น ที่ผมต้องการคือผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างผมตลอด นั่นก็คือคุณนะ แล้วแม่รู้หรือยังว่า กำลังจะมีหลาน?"

"ค่ะ..ทุกคนตื่นเต้นกันใหญ่ โดยเฉพาะคุณย่า"

""ใช่เพราะเขาคือสิ่งมหัศจรรย์สำหรับเรา ในข่าวร้ายที่ผมเป็นแบบนี้ แต่เราก็ยังมีข่าวดีผมเชื่อนะว่า ลูกอาจจะมีส่วนทำให้ผมรอดมาได้ เพราะยมบาลท่านคงไม่ต้องการ คนที่มีภาระผมคงนอนตายตาไม่หลับแน่ ถ้ายังมีความห่วงอาทรแบบนี้"

"คำพูดนี้คุณคิดเองหรอคะ?"

"เอ้า..เมียเราผมนี่ฉลาดปราดเปรื่องนะ ไม่งั้นคงไม่พาสองคนนั้นรอดมาได้หรอก คนเราถ้าเห็นแก่ตัวเอา ตัดช่องน้อยแต่พอตัวไม่สนใจคนรอบข้าง มันก็คงจะถูกประนามแน่ แต่ผมไม่ทำ"

"คุณพ่อช่างเป็นคนดีจังนะ หนูต้องภูมิใจนะจ๊ะว่าคุณพ่อคือฮีโร่ของลูกนะ"เมเปิลไล้ฝ่ามือวนไปมาที่หน้าท้อง ลูกมาในช่วงจังหวะนี้ ก็ถือว่าเหมาะสมที่สุด

"แล้วคุณดีใจมั้ย หรือคุณคิดยังไงคะเพราะเมย์ท้องตอนนี้?"

​"คุณก็รู้ว่าผมใฝ่ฝันมานานแล้ว ว่าเราต้องมีลูกผมอยากให้คุณท้อง เพราะจะได้ดูแลคุณกับลูก ผู้ชายที่ดูแลเมียเวลาเมียท้อง ผมเห็นแล้วมันรู้สึกว่า เราได้เป็นสามีอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ถ้าจะให้ดีนะผมจะเลี้ยงเอง ผมจะซักผ้าอ้อมจะฝึกเลี้ยงลูก จะเช็ดอึลูกหรือทำทุกอย่างแทนคุณเอง"

​"จริงหรอคะ?..แต่เมย์จะผิดหวังมาก ถ้าคุณพูดอย่างเดียว แต่ไม่ทำค่ะ"

"เพราะคุณต้องเหนื่อย ที่ต้องอุ้มท้องลูกของเรา ถ้าผมท้องได้ผมจะท้องแทนคุณเอง ผมไม่อยากเห็นคุณเหนื่อยแม้แต่นิดเดียว"หญิงสาวซุกตัวเข้าหาวงแขนเขา ฌอห์นโอบเมียรักไว้หลวมๆ ที่เขาพูดออกมาทั้งหมด นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้เป็นแบบนั้นจริง

​"ฉันว่าแกจะอ้อนเมียมากไปแล้ว หมั่นไส้ว่ะ"

​"ไอ้..โจ/โจนาธาน../ใช่ฉันเอง..."

"มากับใครหรอ?"

"ก็ต้องดูว่ามากับใคร..น้องเดียร์คุณอาอยู่นี่ลูก/ปะป๋าหนูกลัวค่ะ.."

"มาอยู่กับอาเมย์นะคะ"

"ค่ะ..คุณอาใส่ปลอกขาหรอคะ?"

"ค่ะ..หนูเคยเห็นมัมี่มั้ยคะ นี่เลยค่ะคุณอาของหนู ฟอดด คิดถึงจังเลยค่ะแล้วแม่จ๋าล่ะคะ?"

"แม่จ๋าอยู่บ้านค่ะ กำลังจะคลอดน้อง"

"จริงหรอคะ?"

"ค่ะ..หนูตั้งชื่อให้น้องแล้วค่ะ"

"ชื่ออะไรคะ?"

"วิลเลี่ยมค่ะ"

"แล้วมันคล้องจองกับหนูตรงไหนเอ่ย พี่ชื่อนาเดียร์ น้องชื่อวิลเลี่ยม อาเมย์ว่าไม่คล้องจองกันเลยนะ"

"หนูไม่รู้อ่ะ"

"แล้วชื่อเล่นล่ะคะ?"

"ชื่อเล่นหรอคะ ต้องมีชื่อเล่นด้วยหรอคะ?"

"ค่ะ.."

"หนูก็ต้องคุณย่าตั้งให้ค่ะ"

"ฟอดด หอมจังแล้วหนูไปโรงเรียนเป็นไงบ้างคะ เล่าให้ฟังหน่อย สนุกมั้ยหรือว่าคิดถึงบ้าน หรือเปล่า?"

"ค่ะ..หนูคิดถึงแม่จ๋าค่ะ แล้วหนูก็คิดถึงแม่ใหญ่ คุณย่า คิดถึงทุกคนเลยค่ะ ที่โรงเรียนคุณครูชื่อเอวาค่ะ สอนให้ร้องเพลงบ้าง แล้วหนูก็ร้องได้ด้วย"

"จริงหรอคะ?"

"จริงค่ะ"

"งั้นร้องให้อาเมย์ฟังบ้างสิคะ"

"ไม่เอาอ่ะ..คุณอาเจ็บขาอยู่เดี๋ยวคุณอาจะเอ็ดเอาค่ะ"ก็เป็นอันว่าจบ อาเมย์ก็ไม่ได้ฟังเพลงจากหลานสาวตามเคย 

​"หนูหิวมั้ยลูก?"

​"ปะป๋า..เมื่อไหร่เราจะกลับบ้านคะ หนูกลัวว่าแม่จ๋าจะคลอดน้องค่ะ"

"ยังหรอกค่ะหมอนัดตั้งปลายเดือน นี่มันเพิ่งวันที่6เองนะคะ นี่ขนาดชวนมานะเขายังบอกว่ากลัวแม่จ๋าเจ็บท้อง"โจนาธานต้องคอยตอบคำถามลูกสาว 

"คิดถึงแม่จ๋าหรอคะ?"

"ค่ะ..คุณย่าด้วยค่ะ พี่แพทไปรับหนูที่โรงเรียน แล้วก็ไปส่งที่บ้าน หนูก็จะเล่นกับดุ๊กดิ๊กบางครั้งก็พาไปว่ายน้ำด้วยกันค่ะ"เสียงเจื้อยแจ้วสร้างรอยยิ้มให้กับคนป่วยได้ดีทีเดียว 

"เฮ้ยมีลูกมีดีแบบนี้นี่เอง แกโชคดีมีสองคนแล้ว"

"แล้วแกล่ะ..อย่าบอกนะว่าไม่มีน้ำยา"โจนาธานแซวอีกฝ่าย

​"ใครบอกล่ะเมียฉันท้องแล้วโว้ย..อู้ยย"ชายหนุ่มเอี้ยวตัวผิดจังหวะ เมเปิลถลึงตาใส่สามีขี้อวด

​"ฌอห์น..บอกให้อยู่นิ่งๆไงคะ ขี้โม้ชะมัดเลย"

"เฮ้ย!จริงดิ?"โจนาธานถามย้ำ

"ธรรมดาที่ไหนล่ะ ฉันต้องได้ลูกชายแกเชื่อสิ"

"มั่นใจเกินร้อยจริง แล้วขามาฉันเจอไอ้คาร์ล มันบอกว่าเจอเบ็กกี้ แล้วรู้จักกันหรือไง?"

"เรื่องมันยาว ไว้ว่างๆจะเล่าให้ฟังนะ น้องเดียร์ขออากอดหน่อยสิครับ"เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไปหลบด้านหลังผู้เป็นพ่อ เธอส่ายหน้าไม่ยอมให้กอด

"ปะป๋ากลับบ้านกันค่ะ หนูกลัว"

"ครับลูก คุณอาแค่ขาหักแล้วก็ใส่เฝือกเองนะ ไม่น่ากลัวหรอก แต่ปะป๋าน่ากลัวกว่านี้แต่ลูกไม่เคยเห็น"เด็กหญิงตัวน้อยหยีตา เหมือนจะกลัวในสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด

​"มีพยาบาลดีแบบนี้ เดี๋ยวนายก็หาย จริงมั้ยฌอห์น?"

​"ใช่แล้ว..เพราะเมียฉันดูแลดีที่สุด รู้มั้ยว่าไม่มีใครรู้ใจเราเท่าเมียอีกแล้ว"เมเปิลพาเด็กหญิงตัวน้อยออกไปข้างนอก เพราะอยากให้หนุ่มๆได้คุยกัน

"ใช่..ไอ้คนติด..เมีย....รักษาตัวให้หายเร็วๆนะ แล้วยังจะทำงานที่นั่นต่อหรือไง?"

"ไม่อ่ะ...ฉันขอบายเพราะบอสเองก็โดนไม่ใช่น้อย เราสามคนเกือบเป็นผีเฝ้าทะเลแล้ว ดีว่าโชคเข้าข้างเลยแค่ฟกช้ำดำเขียว แต่น้อยกว่าแกตอนนั้น แต่ก้ช่างเถอะเรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่โดนเข้าอย่างจังก้ไม่มีวันรู้ ว่าเจ็บจริงมันเป็นยังไง?"

"แต่เมย์รักนาย"

"ฉันรู้..เมย์เข้มแข็งมาก ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงทิ้งฉันไปแล้ว"

"ก็บอกแล้วไงว่าเมย์รักนาย แล้วเมย์ก็เป็นคนดีเธอรักนายไม่เคยเปลี่ยน แล้วเมย์ก็เป็นเพื่อนฉัน อย่าทำให้เธอผิดหวังในตัวนาย เพราะฉันไม่เก็บนายไว้แน่ถ้าเมย์กับลูกต้องร้องไห้"

"ไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่ นายมั่นใจเลยโจ"

"ขอบใจ เอ่อ..ฉันต้องกลับแล้ว แครื่องออก4โมงกว่าจะถึงก็5-6ชั่วโมง"

"ขอบใจนะที่อุตส่าห์มา ฉันรกเมย์เธอคือแก้วตาดวงใจของฉัน ฉันเลยอยากมีชีวิตอยู่เพื่อเขา และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเขากับลูก ต่อไปนี้ฉันไม่ต้องไปทำงานที่นั่นแล้ว ฉันจะไปอยู่นิวยอร์กเพราะทีพีเสี่ยงเกินไป แม้จะกลับมาอยู่ในออฟฟิตฉันก็ไม่เอา"ฌอห์นพูดอย่าเด็ดเดี่ยว เพราะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ยอมจากเมียและลูกไปไหนอีก

"แล้วงานแต่งล่ะ จะแต่งเมื่อไหร่กัน?"

"รอหายก่อนสิ หรือว่าจะแต่งแบบนี้ แต่งตอนนี้นายว่าดีมั้ย? คงเป็นเรื่องทอร์คออฟเดอะทาวน์แน่ๆ"สองหนุ่มเย้าแหย่กันเล่นกระทั่งโจนาธานขอตัวกลับไป 

"คุยอะไรกันคะเมย์ได้ยินเสียงคุณหัวเราะ เหมือนว่าอาการป่วยจะหายแล้วอย่างนั้นแหละ?"

"นายโจถามผมว่า งานแต่งของเราจะมีขึ้นเมื่อไหร่ ผมแกล้งแหย่เขาเล่นว่า ถ้าเราแต่งงานกันตอนนี้จะเป็นไงนะ คงเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์ไปเลย"

"แต่เมย์อยากให้คุณเป็นเจ้าบ่าวที่หล่อที่สุดนะคะ"

"ใช่คุณก็ต้องสวยที่สุดด้วย แล้วเราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะอยู่ด้วยกันในคืนที่ส่งตัวเข้าหอ ใช่มั้ยคนดี?"

"ฌอห์น..โทนี่บาดเจ็บน้อยกว่าคุณ วันนี้หมออนุญาตใหเขากลับบ้านแล้ว แต่บอสของคุณสิอาการไม่น้อยเลย แล้วทำไมเขาถึงเดินทางไปด้วยล่ะคะ เรื่องโทนี่เมย์พอเข้าใจได้แต่คอแนล มันยังไงกันคะอธิบายให้ฟังหน่อย"

​"ที่รัก..ผมพูดกับบอสแรงไปหน่อย ก่อนที่เราจะไปบอกว่าเขาดีแต่สั่งๆ ให้เราไปทำงานเยี่ยงทาส เขาก็เลยต้องเดินทางไปด้วย แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์อย่างที่เห็น ช่างมันเถอะเรื่องมันผ่านมาแล้ว เราจะเริ่มต้นใหม่"

​"ค่ะ..อันที่จริงเมย์เองต่างหากที่ผิด คุณรู้มัยคะเมื่อวันที่เกิดเรื่องเมย์นอนค้างที่โรงแรมกับเบ็กกี้ รุ่งเช้าที่เมย์ตื่นขึ้นมาเมย์อาเจียน เบ็กกี้ดูแลเมย์อย่างดีแล้วเมย์ก็หลับไปอีกครั้ง เพราะเมย์เหนื่อย"

"ผมนี่แย่มากเลย ที่ปล่อยให่เมียต้องลำบาก"

"ไม่ค่ะ..ไม่ใช่ความผิดคุณเลย เมย์ต่างหากที่ผลักไสให้คุณไป วันนั้นข่าวของคุณดังไปทั่วคุณแม่โทรฯไปบอก แค่ได้ยินเมย์ก็เป็นลมพ่อกับแม่เลยต้องพาส่งโรงพยาบาล เมย์ตามข่าวตลอดรอแม่จะโทรฯบอกทุกวินาที กระทั่งบ่ายสามโมง เขารายงานข่าวคุณอีกครั้งบอกว่าพบพวกคุณแล้ว เหมือนยกภูเขาออกจากอก เมย์อยากเห็นหน้าคุณอยากบอกคุณ ว่าเรากำลังจะมีลูก"ร่างสาวสะอื้นฮัก

"ผมรู้ที่รัก..ผมรู้ ต่อไปนี้เราจะไม่ต้องจากกันอีกแล้ว ผมจะอยู่กับคุณกับลูก ช่วยกันเลี้ยงลูกของเรา แต่ว่าขออย่างหนึ่ง..."

"อะไรคะ?"

"แม่บอกว่าเจ้าตัวเล็ก ต้องมาเยี่ยมคุณย่าบ่อยๆ"

"ค่ะนานๆมาครั้งหนึ่ง แต่ขออยู่ที่ซีแอตโทลนานๆได้หรือเปล่าคะ?"

"ด้วยความยินดีครับผม"

"เมย์มองว่า เราอยู่ที่ไหนก็ตามแต่ที่นั่น ต้องมีเราสามคนพอแล้วค่ะ พอกันทีที่จะเมย์ชะเง้อ ให้คอยาวเป็นยีราฟ เฝ้ามองดูประตูบ้านคอยว่าเมื่อไหร่ คุณจะกลับมาซะทีแล้วกลับมาอวัยวะครบทุกส่วนหรือเปล่า เมย์กลัวค่ะฌอห์นเมย์ไม่อยากเลี้ยงลูกคนเดียวนะคะ"

"ไม่ที่รัก ผมสัญญาตั้งแต่วันนี้วินาทีนี้เป็นต้นไป เราจะไม่พรากจากกันไปไหนอีกแล้ว เราจะแต่งงานกัน และจะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

"ขอเมย์แต่งงานตอนไหนคะ?"

​"ผมจำได้ว่าขอคุณแต่งงานไปก็หลายครั้ง แต่ขออีกครั้งจะเป็นไรไป แต่งานกับผมนะคนดี?"หญิงสาวเงยหน้าจากซอกไหล่สามี เธอยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินเสียงของเขา บอกว่าขอเธอแต่งงานอีกครั้ง

"ค่ะ..เมย์จะแต่งกับคุณค่ะฌอห์น"

​"แล้วจะรออะไรอยู่เล่าไอ้เสือ จูบเลยสิเขายอมแต่งแล้ว"ชายหนุ่มไม่รอช้า โน้มคอเมียรักมาจูบอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางเสียงเชียร์ของคนรอบข้าง ถึงแม้ไม่มีใครเชียร์ เขาก็คิดอยู่แล้วว่า ถ้าอาการหายดีเมื่อไหร่ เขาจะไม่ยอมห่างจากเมียและลูกอีกเด็ดขาด...



นิยายกำลังจะอวสานแล้วนะคะ อยากจะอ่านต่อมั้ยเรื่องของน้องอัน แต่ต้องมีคนอ่านนะถึงจะเขียน ไม่งั้นก็งจบเรื่องนี้เราก็อำลากันเลยนะ เพราะคนเขียนเองก็เหนื่อยแล้วค่า55555📌📌📌📌

ความคิดเห็น