NuN​_P.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 30 ตัวน้อย [The end]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
30 ตัวน้อย [The end]
แบบอักษร

Casnovaปิ๊งรักยัยตัวร้าย (เซ็นเตอร์&มินิ) : 30 ตัวน้อย [The end]

MINI TALK

@นิวซีแลนด์

@NaRaYa Thai Restaurant

อืม!!! จำได้มั้ยคะ ที่ฉันบอกพี่เซ็นเตอร์ว่า ถ้าพี่เขาไม่งอแงฉันจะพาพี่เขามาพบคุณพ่อ คุณแม่ของฉัน ซึ่งฉันก็ไม่คิดว่าพี่แกจะรีบให้ฉันพาเขามาพบท่านเร็วขนาดนี้ เพราะหลังจากที่เรากลับมาจากอุบลฯ พี่แกก็จัดการเก็บข้าวเก็บของตรงดิ่งมานิวซีแลนด์ทันที  

และตอนนี้ฉันก็ยืนอยู่หน้าร้านอาหารของคุณพ่อ คุณแม่ฉันเป็นที่เรียบร้อยแล้วคะ ซึ่งฉันยังไม่ได้โทรมาบอกท่านทั้งสองเลยด้วยซ้ำ ว่าฉันจะพาแฟนมาเปิดตัวกับท่านที่นี้ มันเป็นครั้งแรกของฉันเลยก็ว่าได้​ที่มีโอกาสพาแฟนมาเปิดตัวแบบนี้ ‘ตื่นเต้นจัง!!! ไม่รู้คุณพ่อกับคุณแม่จะว่าอะไรหรือเปล่านะ’

เหมือนกับว่าพี่เซ็นเตอร์จะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ เขาเลยเอื้อมมือหนามากุมมือฉันไว้ แล้วบีบกระชับที่มือของฉันเบาๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นมาให้  แค่เพียงเท่านี้ฉันกลับรู้สึกดี และหายประหม่าเป็นปลิดทิ้ง ‘เอาวะ เป็นไงเป็นกัน’

“ไปเถอะครับ พี่จะอยู่ข้างๆหนูเอง ไม่ต้องกลัวนะครับ”  

“ขอบคุณนะคะ”  

รอยยิ้มที่แสนจริงใจของเขามันทำให้ฉันอุ่นใจ และอยากก้าวเดินต่อไปไม่ว่าจะเป็นที่ไหนๆในโลกใบนี้ หากมีเขาอยู่เคียงข้าง ฉันคงไม่มีสิ่งใดที่ต้องกลัวอีกแล้ว ‘รักนะคะ พี่เซ็นเตอร์ ขอบคุณที่ยอมหยุดที่หนูนะคะ’

ฉันกระชับมือของพี่เซ็นเตอร์แน่น ก่อนจะก้าวเท้าไปพร้อมๆกับเขา แล้วเดินตรงไปที่หน้าประตูร้าน แต่ฉันก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเพราะว่าร้านมันเงียบผิดปกติ แถมยังมีป้ายหน้าร้านแขวนเอาไว้ว่าปิดอีก ‘คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่หรอ? ไปไหนกันนะ

ถึงฉันจะมีคำถามอยู่ในใจ แต่ฉันก็เลือกที่จะเอื้อมมือไปลองบิดลูกบิดประตูหน้าร้านดู 


แก๊ก~

อ่าว!!! ก็เปิดได้นิน่า…. 

เมื่อประตูเปิดออกฉันก็เงยหน้าไปมองพี่เซ็นเตอร์เล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้ เชิงบอกว่าให้ฉันเข้าไปข้างใน ‘ทำใมฉันต้องทำตัวลับๆล่อเหมือนโจรย่องเบา เข้าร้านคุณพ่อ คุณแม่ ตัวเองด้วยเนี้ย!!! ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันแฮะ’

ต้องบอกก่อนว่าร้านอาหารแห่งนี้เป็นทั้งร้านอาหารและเป็นบ้านพักภายในตัว ด้านบนชั้นสองจะเป็นที่พักของคุณพ่อกับคุณแม่ของฉัน เวลาฉันมาหาท่าน ฉันก็พักที่นี้เหมือนกันค่ะ  อันที่จริงจะเรียกที่นี้ว่าบ้านก็ได้นะคะ แค่เพียงชั่นล่างทำเป็นร้านอาหารก็เท่านั้นเองค่ะ 

“พี่เซ็นเตอร์นั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ  เดี๋ยวหนูขอตัวไปดูคุณพ่อคุณแม่ก่อน ไม่รู้ว่าพวกท่านหายไปไหนกันหมด” ฉันจูงมือพี่เซ็นเตอร์เข้ามาด้านในก่อนจะพาไปที่โต๊ะอาหารแล้วบอกให้เขานั่งรออยู่ตรงนี้ 

“ไปด้วยกันเนี้ยแระครับ” พี่เซ็นเตอร์ไม่พูดป่าว เขาก้าวเท้าเดินนำฉันไป ก่อนจะออกแรงดึงมือของฉันให้ฉันเดินตามเขาไปต้อยๆ  

“ไปไหนคะ อันนี้มันสวนด้านหลังนะคะ” ฉันทักท้วงพี่เซ็นเตอร์ไป เพราะฉันไม่คิดว่าคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันจะมานั่งเล่นกันที่สวนไง เขาอาจจะอยู่ด้านบนมากกว่า  

แอ๊ด~

“อ่าว!!! มากันแล้วหรอลูก”  เมื่อฉันและพี่เซ็นเตอร์เดินพ้นออกมาจากประตู อยู่ๆก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ซึ่งฉันจำได้ดีว่าไม่ใช่เสียงของคุณแม่ของฉันแน่นอน แล้ว...เขาเป็นใครกันล่ะ? 

ม้วฟ  ม้วฟ~

ม้วฟ  ม้วฟ~

ฉันยังคิดไม่ทันจบ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินปรี่เข้ามาหอมแก้มพี่เซ็นเตอร์และฉันอย่างรวดเร็ว จนฉันแทบจะตั้งตัวไม่ทัน 

“หนูมินิใช่มั้ย? สวยอย่างที่เซ็นเตอร์บอกแม่จริงๆด้วย” 

“ค..คะ” ฉันตอบรับไปแบบงงๆ ก่อนที่สมองของฉันจะค่อยๆประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ‘จะว่าไปแล้ว หน้าตาเขาก็คล้ายๆพี่เซ็นเตอร์เลย ถึงจะดูมีอายุแต่ก็ยังดูสวยและมีสง่า เอ๊ะ!!! หรือว่าจะเป็นคุณแม่ ของพี่เซ็นเตอร์กันนะ’ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงค่อยๆหันไปมองพี่เซ็นเตอร์เป็นเชิงคำถาม ว่าตกลง ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าของฉันตรงนี้เป็นใคร 

“เม่นน้อย~ ท่านนี้คือคุณแม่พี่เองครับ” พี่เซ็นเตอร์ตอบด้วยร้อยยิ้ม ก่อนจะแนะนำฉันให้รู้จักกับคุณแม่ของเขา 

“สวัสดีค่ะคุณป้า ขอโทษที่เมื่อกี้หนูเสียมารยาทด้วยนะคะ” ฉันพูดพร้อมยกมือขึ้นไหว้ขอโทษแม่พี่เซ็นเตอร์ที่เสียมารยาทเพราะมัวแต่ยืนงงอยู่  ก่อนที่แม่ของพี่เซ็นเตอร์จะตอบกลับ 

“มาเรียกว่าป้าได้ไงกันจ๊ะ เรียกว่าแม่สิ ไหนๆก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว” คุณแม่พี่เซ็นเตอร์ตอบฉันพลางยื่นมือมาจับที่มือของฉันเอาไปกุมไว้ 

“ค่ะ คุณแม่” ฉันตอบรับแม่พี่เซ็นเตอร์พร้อมยิ้มให้ท่านแบบเขินๆ  'ว่าแต่ว่า...ทำใมคุณ​แม่ของพี่เซ็นเตอร์​ถึงมาที่นี้ได้หล่ะ หรือว่าท่านรู้จักคุณพ่อกับคุณแม่​ของฉันกันนะ?' ​ ถึงฉันจะมีคำถามมากมายขนาดไหน​แต่ฉันก็ไม่ได้พูดมันออกมา...​ไว้ค่อยไปถามทีเดียวเลยแล้วกัน  

“ป่ะๆ เราไปตรงนู้นกันดีกว่า คุณพ่อกับคุณแม่ของหนูคงจะรอกันนานแล้วล่ะ”  คุณแม่พี่เซ็นเตอร์ชวนฉันกับพี่เซ็นเตอร์ไปทางที่พ่อและแม่ของฉันอยู่​ ก่อนที่ฉันกับพี่เซ็นเตอร์ขานรับ 

“ค่ะ/ครับ” 

และหลังจากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็เดินไปทางที่ทุกคนรอกันอยู่ โดยมีคุณแม่ของพี่เซ็นเตอร์เดินควงแขนฉันไปด้วย    

เมื่อฉันกับพี่เซ็นเตอร์มาถึงที่โต๊ะ ฉันก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง เมื่อคุณพ่อและคุณแม่ของฉันทักทายพี่เซ็นเตอร์ซะสนิทสนม จนฉันอดที่จะถามออกไปเสียไม่ได้ 

“คุณพ่อ กับคุณแม่ รู้จักพี่เซ็นเตอร์ด้วยหรอคะ?” ฉันหันไปถามคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันที่กำลังนั่งคุยกับพี่เซ็นเตอร์อยู่ 

“รู้จักสิลูก ก็พ่อเซ็นเตอร์เขาเคยมากับคุณรัตนากับคุณซานฟรานบ่อยๆ ตอนมาดูงานที่นี้ และก็เพิ่งมาขอฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกเขยพ่อเมื่อเดือนที่แล้วนี้เอง”  คุณพ่อฉันบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก่อนที่คุณแม่ของฉันจะพูดขึ้นมาบ้าง 

“ตอนแรกที่แม่รู้ แม่ก็ยังตกใจอยู่เลย ว่าเราไปรู้จักกับพี่เขาได้ยังไง” 

'ชิ...แสดงว่าหลอกกันมาโดยตลอดเลยสินะ ทำทีว่าอยากจะเจอคุณพ่อ คุณแม่ของฉัน คะยั้นคะยอให้ฉันพามายิกๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้จักท่านเนี้ยนะ!!!’  เมื่อรู้ดังนั้นฉันก็หันควับไปมองค้อนพี่เซ็นเตอร์ทันที... 

“แล้วทำใมพี่เซ็นเตอร์ไม่เห็นบอกหนูเลยละค่ะ ว่ารู้จักคุณพ่อ คุณแม่ของหนูนะ”  ฉันถามพี่เซ็นเตอร์ด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด 

“ก็พี่กะเซอร์ไพรส์หนูไงครับ” พี่เซ็นเตอร์พูดพลางเอื้อมมือมาจับมือฉันไปกุมไว้ ก่อนที่ฉันจะสะบัดหน้าหนีหันไปทางอื่น 

“ชิ...ไม่ต้องมาพูดเลย” ฉันพึมพำเบาๆเพื่อให้เราได้ยินแค่สองคน ‘งอนแล้ว!!! หนูอุตสาตื่นเต้นแทบตาย’

“เอ้าๆ เอาไว้เดี๋ยวค่อยงอน ค่อยง้อกันที่หลัง มากินข้าวกันก่อนดีกว่ามาๆ” เป็นเสียงของคุณพ่อพี่เซ็นเตอร์ที่ดังขึ้นมาห้ามทัพซะก่อน จะว่าห้ามทัพก็ไม่ถูก เพราะฉันก็ไม่ได้โกรธพี่เซ็นเตอร์อะไรขนาดนั้น แค่งอนนิดๆหน่อยๆ แค่นั้นเอง เอาไว้เดี๋ยวค่อยงอนต่อก็ได้...ตอนนี้ขอกินก่อนแล้วกัน คิดถึงฝีมือของคุณพ่อ คุณแม่จะแย้อยู่แล้ววววว~

“อึก!!!”  

ในระหว่างที่ฉันกำลังจะลงมือตักอาหารตรงหน้า  ฉันก็ได้ยินเสียงแปลกๆจากคนข้างๆ จนต้องหันไปมองตามเสียง  

ตอนนี้ฉันเห็นพี่เซ็นเตอร์กำลังรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้ แถม​สีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีเอาเสียเลย 

"เป็นอะไรไปคะ​พี่เซ็นเตอร์" ฉันถามพี่เซ็นเตอร์​ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะยกมือขึ้นไปแตะที่ไหล่หนาของเขาเบาๆ​'เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย​หน้าซีดด้วยอะ​หรือว่าจะเมาเครื่องบินกันนะ'​

CENTER TALK

"เป็นอะไรไปคะ​พี่เซ็นเตอร์" เม่นน้อยยกมือขึ้นมาแตะที่ไหล่ผมเบาๆ​ ด้วยความเป็นห่วง​ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน​ว่าตัวเองเป็นอะไร​อยู่ๆ​มันก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา 

“อาหารไม่ถูกปากหรอลูก?”  คุณแม่เม่นน้อยถามผม​ ก่อนที่ผมจะตอบกลับแต่ก็ยังเอามือป้องปากไว้อยู่ 

“เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกแปลกๆ” 

“เป็นอะไรลูกไม่สบายหรือเปล่า” คุณแม่ผมถามด้วยความเป็นห่วง​ เพราะโดยปกติตั้งแต่จำความได้​ ผมแทบจะไม่เคยป่วยเลย​ด้วยซ้ำ จะมีบ้างก็ตอนที่ยังเป็นเด็กที่ป่วยเนื่องจากยังไม่มีภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย 

“ไม่ครับผมแค่….อึก!!!”  ผมพูดยังไม่ทันจบก็รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วกขึ้นมาอีกระลอก เมื่ออยู่ๆก็ได้รับกลิ่นที่เหม็นแรงขึ้นกว่าเก่า ...แล้วสุดท้าย ผมก็ทนมันไม่ไหวจนต้องรีบวิ่งไปใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้น แล้วโก่งคออาเจียนทุกอย่างออกมาจนหมด 

อ้วกกกก~ อ้วกกกก~

อ้วกกกก~ อ้วกกกก~

“พี่เซ็นเตอร์เป็นอะไรไปคะ ไหวมั้ย อยากนอนพักหรือเปล่าคะ”   เม่นน้อยรีบวิ่งเข้ามาดูผมด้วยความเป็นห่วงก่อนที่จะเอื่อมมือลูบที่หลังของผมไปมาๆ 

“เม่นน้อย~” ผมซบหน้าลงที่ไหล่ของเธอเหมือนคนหมดแรง​ 'ที่จริงก็ไม่ได้หมดแรงซะขนาดนั้น เพียงแค่อยากอ้อนคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าก็เท่านั้น'

“เป็นยังไงบ้างคะ” เม่นน้อยถามผมพร้อมยกมือขึ้นมาลูบที่ศรีษะผมไปมา  

“มันเหม็นอ่ะ”  ผมตอบร่างบางพร้อมทำหน้ายู้เล็กน้อย  

“เหม็นอะไรหรอคะ?” เม่นน้อยถามผมพลางเอียงคอสงสัย 

“เหม็นอาหารครับ  พอพี่ได้กลิ่นแล้วมันจะอวกออกมาทุกทีเลย~”  นั้นล่ะครับ คงเป็นอย่างอื่นเสียไม่ได้ ตอนแรกผมก็คิดว่าตัวเองคิดไปเอง แต่พอออกมาจากตรงนั้น ผมกลับรู้สึกดีขึ้นมาในทันที 

“แต่หนูไม่เห็นจะเหม็นเลยนะคะ”  เม่นน้อยหยุดลูบศรีษะแล้วหันมาบอกผม ก่อนจะทำหน้าสงสัยต่อ  

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าไออาการแบบนี้มันคืออะไร เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเป็นแบบนี้ครั้งแรก จะว่าเมาเครื่องบินก็ไม่น่าจะใช่ เพราะผมก็เดินทางบ่อย ถ้าจะเป็นก็ต้องเป็นตั้งนานแล้วซิ ไม่ใช่เพิ่งจะมาเป็นตอนนี้ หรือว่าผมจะเป็นโรคติดต่ออะไรร้ายแรง ถ้าเป็นแบบนั้นหล่ะ? ผมจะมีชีวิตอยู่กับคนที่รักอีกนานแค่ไหน...ไม่ได้การล่ะ...ผมคงต้องไปหาหมอเพื่อตรวจโรคจริงๆจังๆดูสักที   

ผมคิดไปต่างๆนาๆ คิดเองเออเองเป็นฉากๆ จนต้องมาหยุดชะงักกับคำพูด ของคุณแม่ของเม่นน้อยที่ดังขึ้น... 

“สงสัยว่า....แม่คงจะได้หลานแล้วล่ะมั้ง” <<<คุณแม่เม่นน้อย 

“คิดเหมือนกันเลยค่ะ น้องนิล”  <<<คุณแม่ผม 

คุณแม่ผมกับเม่นน้อยเดินเข้ามาสมทบก่อนจะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 'เมื่อกี้นี้ท่านบอกว่าหลานยังงั้นหรอ?'

“ยังไงกันหรอคะ? หนูงงไปหมดแล้ว” เม่นน้อยคงจะงงไม่ต่างไปกับผม เพราะอยู่ๆ คุณแม่ก็พูดขึ้นเหมือนรู้ๆกันแค่พวกท่านสองคน 

"อาการแบบนี้พ่อมั่นใจ​  เพราะพ่อก็เคยเป็นมาก่อน"   

ผมยังไม่ทันจะได้ฟังคำตอบจากคุณแม่ คุณพ่อของผมก็เดินเข้ามาสมทบ แล้วพูดให้ผมงงหนักยิ่งกว่าเก่า 'ทำใมไม่พูดมาซะให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลยล่ะครับ มัวแต่อ่ำอึ้งๆแบบนี้ ผมใจค่อไม่ดีนะ'

"......" 

"......" 

ผมกับเม่นน้อยนี้ลุ้นกันแทบแย่ กว่าคุณพ่อของผมจะขยับปากพูดมันมาได้ก็ทำให้ผมลุ้นแล้วลุ้นอีก 

“ไม่ต้องงงลูก  ก็ไอเสือของพ่อมันแพ้ท้องแทนหนูมินิยังไงหล่ะ” 

“ท้องหรอครับ!!!/ท้องหรอคะ!!!”  

ผมกับเม่นน้อยอุทานออกมาพร้อมๆกัน  

“ใช่จร้า” เป็นคุณแม่ของเธอที่ยืนยันขึ้นมาอีกเสียง

หมับ~

“เม่นน้อย~ พี่จะมีลูกแล้ว”  

ผมคว้าคนตัวเล็กที่อยู่ใกล้ๆเข้าสวมกอด ตอนนี้...ผมแทบทำอะไรไม่ถูก มันทั้งตื่นเต้นดีใจ มีความสุขจนไม่สามารถอธิบายได้ น้ำตามันค่อยๆรินไหลออกมาช้าๆ 'อ่า!!! นี้ผมเป็นผู้ชายขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี้ย'

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะเป็นพ่อที่ดีได้หรือเปล่า ต้องเลี้ยงลูกยังไงผมก็ยังไม่เคยรู้ แต่เมื่อเรามีเขาแล้ว ผมก็คงต้องทำหน้าที่สามีและพ่อของลูกให้ดีที่สุด ถึงผมจะข้ามขั้นตอนไปบ้าง ไม่ได้สู่ขอเม่นน้อยของผมให้ถูกต้องตามประเพณีแต่ผมก็พร้อมจะรับผิดชอบผู้หญิงที่รักคนนี้ตลอดไป ผมอยากให้เธอได้รับรู้ ว่าเธอคือสิ่งสำคัญที่สุดของผม ถึงเธอจะฟังมันเบื่อแล้วก็ตาม แต่ผมก็อยากจะบอกเธอ...... 

"รักหนูนะครับ เม่นน้อยของพี่" ผมพูดพลางจูบที่หน้าผากบางของเธอ ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่ที่มองพวกเราอย่างเอ็นดู  

"หนูก็รักพี่เซ็นเตอร์นะคะ รักมากด้วย"  

จุ๊บ~

เม่นน้อยเงยหน้าขึ้นมาบอกรัก แล้วจุ๊บที่แก้มของผมเบาๆก่อนที่จะผละออก 'ไอผมนี้ก็เขินเลยนะซิครับ ไม่คิดว่าเม่นน้อยของผมจะกล้าจูบผมท่ามกลางสายตาคุณพ่อ คุณแม่ของเราแบบนี้' น่ารักแบบนี้พี่คงต้องไปทักทายลูกของเราบ่อยๆซะแล้วสิ(¬‿¬)


MINI TALK

"หนูก็รักพี่เซ็นเตอร์นะคะ รักมากด้วย"  

มันเป็นคำพูดที่กลั่นออกมาจากใจ ถึงแม้ว่าเราจะพบกันเพียงเวลาสั่นๆ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเจ้าชู้ขนาดไหน แต่พี่เซ็นเตอร์ก็ทำให้ฉันมั่นใจว่าเขารักฉันและยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อฉัน  ฉันไม่ได้หวังว่าจะได้ผู้ชายที่ดีที่สุด แค่มีเพียงผู้ชายที่รักฉันที่สุดอย่างพี่เซ็นเตอร์ก็พอ   

​​+++++++++++++++++++++ 

ไรท์: จบแล้วจร้าาาาาา แต่ยังมีตอนพิเศษอยู่นะคะ อยากรู้ว่าพี่เซ็นเตอร์จะได้ลูกชายหรือลูกสาว ก็รอกันต่อใน Special ตอนหน้านะคะ จุ๊บๆๆ 

นิยายที่ผ่านมา+เริ่มอัพรุ่นลูกอาทิตย์หน้า (บอกก่อนว่าไม่ได้มีแค่ณิคุณกับเชอร์อย่างเดียวนะคะ ตอนนี้วางตัวไว้อีกหลายคนเลยค่ะ)


ณิคุณ+เชอร์ อาจจะเริ่มอัพอาทิตย์หน้านะคะ

(1 คอมเม้น เท่ากับ 1 กำลังใจ ไม่สะดวกคอมเม้นก็กดไลท์ให้ไรท์ก็ได้นะคะ ไรท์จะได้มีกำลังใจเขียนต่อนะจ๊ะ..จุ๊บๆ) 

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น เนื้อเรื่องและสถานที่ ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ความคิดเห็น