ธีมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5 ตามหายัยตัวร้าย (รีไรท์)

ชื่อตอน : 5 ตามหายัยตัวร้าย (รีไรท์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2562 08:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 ตามหายัยตัวร้าย (รีไรท์)
แบบอักษร

​ ------ ฝากอีบุ๊กที่ สองแสบน้อย บิ๊กบูม ที่เม็บด้วยนะคะ ^^ ------- 

 

5 ตามหายัยตัวร้าย       

     

กลับมาที่ปัจจุบัน... 

ยี่หวาในวัยยี่สิบหกปี ถูกพฤทธิ์หิ้วมาโยนทิ้งลงบนเตียงเด็กนุ่มนิ่มกะทัดรัด เธอร้องวี้ดเบาๆ ตกใจ แต่พอรู้ว่าไม่เจ็บตัวก็รีบเด้งลุกขึ้น ทว่าไม่ทันกับร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายที่ตามเข้ามาคร่อมทับจนเธอแทบแบนแต๊ดแต๋ 

“โอ๊ย ลุกไปเลยนะ ทับเข้ามาได้ ฉันหายใจไม่ออก!!” 

เธอร้องโวยวายเสียงขาดเป็นห้วง อึดอัดเพราะร่างทั้งหนาและหนักของเขาที่คร่อมทับมาเต็มๆ 

คนบ้า เขาคิดว่าตัวเองเบามากหรือไง ตัวใหญ่จะตายไป! 

“อย่ามาร้อง แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับเด็กแสบอย่างเธอ กล้าดียังไง หนีหายมาห้าปี จู่ๆก็ให้เด็กตัวน้อยๆโทรไปหาฉันถึงบริษัท บอกว่าเป็นลูกของฉัน เธอต้องการปั่นหัวฉันไปถึงไหนหะ ยี่หวา?” 

“ฉันไม่ได้สั่งให้พวกแกโทรไปหาคุณนะ เด็กๆโทรไปเองต่างหาก” รีบบอกให้ชายหนุ่มเข้าใจ หน้าอย่างเขา ใครจะอยากเจออีก เธอสาปส่งเขาไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วย่ะ! 

“โทรไปเอง...เด็กตัวเล็กจิ๋วแค่นั้น พูดก็ยังไม่ชัดเลย จะไปหาเบอร์โทรข้ามประเทศได้ยังไง...เธอคิดถึงฉันก็ยอมรับความจริงเถอะ สารภาพความจริงมาแต่เนิ่นๆ ฉันอาจจะยกโทษให้เธอก็ได้” 

พฤทธิ์คิดว่าตัวเองใจดี อุตส่าห์เปิดช่องทางรอดให้ผู้หญิงหัวดื้อตรงหน้าแล้ว แต่เธอยังเอาแต่คัดง้าง เถี่ยงคำไม่ตกฟาก! 

“น้องบิ๊กกับน้องบูมไม่ใช่อย่างที่คุณคิด พวกแกไม่ใช่เด็กธรรมดา...แล้วฉันก็ไม่ต้องรอให้คุณมายกโทษให้ด้วย เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า คนที่เป็นฝ่ายต้องขอให้ยกโทษให้น่ะ มันคือคุณ ไม่ใช่ฉัน!” ยี่หวาเน้นคำหนักแน่น เอาจริงเอาจังสุดๆ พฤทธิ์เห็นตากลมโตของเธอที่มองมายังเขาอย่างกล่าวหา ก็ให้ฉงน... 

นึกย้อนไปถึงวันที่เกิดเรื่องเมื่อห้าปีก่อน คืนนั้นมีงานเลี้ยงริมทะเล บริกรของโรงแรมเอาเครื่องดื่มมาให้เขา พอดื่มเข้าไปแล้ว พฤทธิ์ก็ร้อนรุ่มกระวนกระวาย มีความต้องการพุ่งสูงจนไม่สามารถระงับยับยั้งใจเอาไว้ได้ 

เขารีบแยกตัวออกจากงานเลี้ยง ตั้งใจจะกลับไปเก็บตัวที่ห้องพัก หากอาการไม่ดีขึ้นจะโทรเรียกรถพยาบาลมารับให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลับเจอยี่หวาเข้าก่อน 

เขาคว้าร่างเล็กๆติดมือไปที่ห้องของตัวเอง แล้วก็ใช้ทั้งกำลังและประสบการณ์ที่มากกว่าบังคับให้เธออยู่ด้วยทั้งคืน ความจริงแล้วอาการร้อนรุ่มเหมือนไฟสุมทรวงมันทุเลาลงตั้งแต่ราวๆเที่ยงคืน แต่หลังจากนั้นล้วนๆก็คือเสน่ห์เย้ายวน ความไร้เดียงสาน่าเอ็นดูของยัยผู้หญิงธรรมดาสามัญที่ไม่ธรรมดาคนนี้... 

พฤทธิ์หลับตาแล้วลืมตา มองกี่ครั้งก็เห็นว่าเธอ “สวย” อยู่ดี เขาคงบ้าไปแล้วที่ต้องมาแหกกฎเหล็กของตัวเอง เคยตั้งปฏิญาณเอาไว้ จะไม่เป็นสมภารกินไก่วัด จะไม่เป็นเจ้านายที่งาบลูกน้องตัวเอง แถมทั้งเธอยังเป็นแค่เด็กฝึกงานโนเนมที่แผนกประสานงานต่างประเทศ และกำลังจะออกจากบริษัทอยู่แล้ว... 

เช้าวันต่อมา เขาตื่นสายมากเกินไป ตื่นมาก็ไม่เห็นยี่หวาแล้ว พอถามหาจากชลิตา ฝ่ายนั้นก็บอกไม่รู้ไม่เห็น วันนั้นพฤทธิ์หัวเสียมาก เขาเข้าไปบริษัทเกือบเที่ยง เรียกชลิตาไปคุยเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ดันหงุดหงิดจนคุมอารมณ์ตัวเองให้นิ่งเหมือนเช่นเคยไม่ได้ 

“ลิต้า พี่ขอเบอร์ยี่หวาหน่อย”  

เมื่อถามอะไรชลิตาก็ท่องอยู่คำเดียวว่า “ไม่ทราบค่ะ” ดังนั้นเขาจึงคิดจะขอเบอร์ยี่หวามาจัดการเอง ทว่าอีกฝ่ายก็ยังเอาแต่ตีมึน ส่ายหน้าเดียะ  

“ไม่ทราบค่ะ” 

“อะไรนะ!?”  

“ก็...ลิต้าไม่ทราบจริงๆนี่คะพี่พีท ปกติก็เมมเบอร์เอาไว้ในมือถือ ไม่เคยคิดจะจำ แต่ว่า มือถือของลิต้ามันเสีย เบอร์ที่เมมเอาไว้หายเกลี้ยงเลย...ลิต้าเสียใจจริงๆค่ะ...” ชลิตาตีหน้าเศร้า โกหกกันดื้อๆ เป็นตายเธอก็ไม่ยอมให้พฤทธิ์ได้เบอร์ยี่หวาไปแน่นอน 

ฮึ เมื่อคืนทั้งคืนแล้วยังไม่สาแก่ใจพี่พีทอีกหรือไง มาถึงที่ทำงานก็เรียกหากันเชียว อย่างยัยยี่หวามีอะไรให้ติดอกติดใจ ก็แค่ผู้หญิงธรรมดา หน้าแบ๊วบ้านๆ ไม่เห็นจะสวยตรงไหน! 

“งั้นพี่ขออีเมลหรือที่อยู่เขาก็ได้ ช่วยจดมาให้หน่อย” พฤทธิ์ยังไม่หมดความหวัง เขายื่นกระดาษให้ชลิตา ทว่าฝ่ายนั้นยังเอาแต่มองมาเฉย หน้าสะสวยหวานจัดเริ่มเคร่งเครียด 

“เป็นอะไรลิต้า มัวแต่รออะไรอยู่ อย่าบอกนะว่าแม้แต่อีเมลเพื่อนก็จำไม่ได้ด้วย ถ้างั้นมาเข้าคอมฯพี่ก็ได้ เข้าเมล์เธอ ดูซิว่าอีเมลของยี่หวาชื่ออะไร” 

“เอ่อ...” คราวนี้ชลิตาอึกอัก ชักจนแต้ม จะเลี่ยงหลบได้อย่างไรดี...ทำไมพี่พีทต้องกระตือรือร้นกับยี่หวาขนาดนี้ด้วย!!? 

เรื่องเมื่อคืนเขาน่าจะคิดว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดที่ผ่านมาแล้วผ่านไปมิใช่หรือ พี่พีทไม่เห็นต้องสนใจเลย ผู้ชายอย่างเขามีแต่ได้กับได้ ทำไมจะต้องเอาแต่เรียกหานังหวาด้วย เขาจะให้เธออกแตกตายหรืออย่างไรกัน!!

ชลิตาจ้องมองพฤทธิ์ด้วยดวงตาคู่สวย ซึ่งฉายแววความน้อยอกน้อยใจ ทว่าเขามิได้สนใจจ้องมองเข้ามาในดวงตาคู่งามของเธอเลย กลับเร่งเร้าแต่จะให้เธอหาอีเมลของยี่หวาไม่หยุดหย่อน

“เร็วเข้าสิ มัวยืนทำอะไรอยู่” 

เสียงห้าวเร่งเร้า ราวกับเป็นเรื่องใหญ่โตของเขามาก พลันนั้นชลิตาก็ฟิวส์ขาด โพล่งปฏิเสธออกไปเสียงดังอย่างลืมตัว 

“ไม่ค่ะ ลิต้าไม่ให้!” 

“ลิต้า?”  

“ทำไมพี่พีทจะต้องสนใจยี่หวาขนาดนี้ด้วยคะ เรื่องเมื่อคืนก็แค่อุบัติเหตุ ยี่หวาเองยังไม่เห็นจะใส่ใจเลย แล้วพี่พีทจะต้องสนใจทำไม ให้จบๆกันไป ต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือคะ!” 

ชลิตารัวออกมาเป็นเป็นชุด นั่นทำให้พฤทธิ์ทราบในทันที ว่าญาติสาวผู้น้อง รับรู้เรื่องของเขากับยี่หวาเมื่อคืนที่ผ่านมา 

“อะไร...หมายความว่ายังไงลิต้า ทำไมเธอถึงรู้เรื่องเมื่อคืนด้วย?” ชายหนุ่มจ้องมองญาติสาวตรงหน้าด้วยความระแวง ในเมื่อชลิตาทราบอยู่แล้วตั้งแต่แรก ถ้าเช่นนั้นเธอโยกโย้เรื่องมาก ไม่ยอมให้เขาติดต่อกับยี่หวาทำไม...? 

“ลิต้าก็ต้องรู้สิคะ ก็ลิต้า...เอ่อ...ลิต้า...” ชลิตาจะบอกเขาได้อย่างไร เธอเป็นคนจ้างบริกรในงานเลี้ยงเมื่อคืน ให้วางยาเขาเอง หมดเงินไปตั้งหลายพันบาท คนที่ได้ดีกลับเป็นยัยยี่หวานังเพื่อนทรยศ 

ขืนเธอบอกเขาไป พี่พีทต้องเกลียดขี้หน้าเธอแน่นอน คนที่เขาควรเกลียดไม่ใช่เธอสักหน่อย นังหวาต่างหาก มันคนเดียวเลยที่สมควรต้องรับบาปที่มาขวางแผนการของเธอ!

“ลิต้า มีอะไรก็พูดมาเร็วๆ พี่ไม่ชอบคนอ้ำอึ้ง พูดไม่รู้เรื่อง” พฤทธิ์รำคาญที่ญาติสาวผู้น้องกระอึกกระอักไม่ยอมบอกสักที ชลิตาเหมือนจะแกล้ง ทั้งที่เขาร้อนใจจะแย่ 

ไม่รู้ว่ายี่หวาจะเป็นอย่างไรบ้าง...

“คือ...ยี่หวาเป็นคนจ้างบริกร วางยาในแก้วเบียร์ที่พี่พีทดื่มเข้าไปน่ะค่ะ” ชลิตาตัดสินใจแล้วก็ไม่รอช้า ยุทธการใส่ไฟอดีตเพื่อนรักเกิดขึ้นเพื่อให้ตัวเธอนั้น รอดพ้นจากความผิด “ลิต้าพยายามห้ามแล้ว แต่ยี่หวาเขาเป็นคนชอบเอาชนะ เขาใช้วิธีนี้เรียกร้องความสนใจจากผู้ชายมานักต่อนักแล้ว ลิต้าก็พยายามช่วยสอดส่องดูแล้ว แต่ไม่นึกว่าเขาจะเล่นงานพี่พีทจนได้...ฮือ...ลิต้าเสียใจจริงๆค่ะ ลิต้าไม่น่าชวนยี่หวาเข้ามาสร้างความวุ่นวายให้พี่พีทเลย...” 

ทั้งโกหก สร้างเรื่องและตบท้ายด้วยการบีบน้ำตา ทำราวกับตนเองนั้นไร้เดียงสา ไม่รู้เรื่องราวอะไรด้วยเลย 

ชลิตาคิดว่าแผนของเธอเพอร์เฟคสมบูรณ์แบบแล้ว เท่านี้พี่พีทก็จะไม่สงสัยเธอแต่อย่างใด คนที่ซวย รับเละไปก็มีแค่ยี่หวาคนเดียว 

ทว่า... 

“เดี๋ยวนะ เธอบอกว่ายี่หวาใช้วิธีนี้มานักต่อนักแล้ว...หมายถึงเด็กนั่นเข้าหาผู้ชายบ่อยๆเหรอ?” 

“เอ๊ะ...เอ่อ...ค่ะ พี่พีทสงสัยอะไรเหรอคะ...?”  

ชลิตาหน้าซีด นั่นเพราะดวงตาคมกริบคู่สวยบาดใจของพฤทธิ์ที่จ้องเขม็งมองมาที่เธออย่างเคลือบแคลงสงสัยนั่น... 

ชลิตาลืมไปเลย ญาติผู้พี่สุดหล่อของเธอไอคิวสูงถึงหนึ่งร้อยสี่สิบ!!  

“พี่ไม่อยากจะพูดมาก...แต่เพื่อนของเธอไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน พี่รู้”  

พฤทธิ์ไม่ยอมเอ่ยปากออกมา เขารู้ดีกว่าใครแน่นอนอยู่แล้ว ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายคนแรกของยัยเด็กนั่น! 

ชลิตาโกหกไม่เนียนเลย ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่กับญาติผู้น้องคนนี้ 

 

******************************* 

********************** 

**** ยัยชลิตาหน้าแตกอีกแล้ว สมควรๆ นางร้ายมีไว้หน้าแตกค่ะ อิอิ 

เรื่องนี้จะไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบนะคะ ไปแบบสโลไลฟ์...แต่มาเขียนต่อแต่ละครั้ง ก็ดุเดือดเหมือนกันนะคะเนี่ย (ตัวร้ายร้ายเหมือนกัน) แฮ่ๆๆ 

ฝากติดตามด้วยนะคะ ขอบคุณทุกท่านค่าาาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น