จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายลึกลับในมิติลักษณ์เร้น(จบภาค)

ชื่อตอน : ชายลึกลับในมิติลักษณ์เร้น(จบภาค)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2562 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชายลึกลับในมิติลักษณ์เร้น(จบภาค)
แบบอักษร

image

กำลังการต่อต้านแข็งขืนของเทวีแวมไพร์น้อยลงอย่างผิดสังเกต..

ใช่..เพราะความบอบช้ำจากการต่อสู้ที่สู้ไม่หยุดนับตั้งแต่ที่สำนักสูญญตา..จวบจนสู้กับจินดาพิสุทธิ์..แถมผิดสภาพแวดล้อมทำให้กำลังอ่อนแอลง..และถูกช่องว่างของแบล็คโฮลจากวิชาอากาศมนตราสลายร่างทีละน้อย..

ไม่เช่นนั้น..แม้ว่าจะมีกำลังของศศินาและแพคเกจเข้ามาเสริม..อย่าหมายว่าจะทนทานการดิ้นรนของนางได้..

ศศินาทางหนึ่งจับแขนเทวีแวมไพร์..ทางหนึ่งมองดูลูกทั้งสองด้วยความปลาบปลื้ม..

ก่อนจะสบตากับกัษษากร..แม้ว่าจะไม่รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว..แต่สิ่งหนึ่งที่ร่วมกันและไม่มีวันเปลี่ยนผันได้..นั่นคือ..ศศินาเป็นคนตั้งท้องธีร์กับไอ..และสายเลือดแท้แห่งจันทราของกัษษากรคือหนึ่งในองค์ประกอบที่สร้างร่างเทพจุติทั้งสองนี้ขึ้นมา..

สายตาของศศินาเหมือนเว้าวอนบางอย่าง..ซึ่งกัษษากรรู้ดี..

ลูนาร์วูแมนพยักหน้าให้กับคนที่คบหากันอยู่แม้จะช่วงเวลาหนึ่ง..

ต่างคนต่างมีคนรักใหม่เพราะความจำเป็น..และท้ายสุด..ก็ต้องพบกันอีกครั้งอย่างนึกไม่ถึง..

ใช่..สายตาของศศินานั้นทอประกายรักซึ่งไม่ใช่ความรักซึ่งเต็มไปด้วยความปราถนา..แต่เป็นความรักของผู้เป็นแม่ที่มีต่อลูก..

เมื่อถึงเวลาสุดท้าย..กัษษากรจะโยนไอออกมา..พร้อมกับศศินาจะโยนธีร์ออกมา..

ประกายตาของกัษษากรก็นุ่มนวล..เพราะรู้สึกได้ว่าตัวเองก็เป็นหนึ่งในบุพการีของเด็กหนุ่มสาวทั้งสอง..

ในขณะที่แพคเกจก็อดสบตาคิตตี้ที่คว้าขาเทวีแวมไพร์คนละข้าง..

คิตตี้คือคนที่ตราตรึงในความรู้สึกเพราะเป็นรักแรกของแพคเกจ..

แต่คิตตี้ก็สบตากับเธอด้วยดวงตาของมิตรภาพ..นี่ดีที่สุดแล้ว..

เวลานี้ฉันรักพี่นา..แต่ก็ดีใจที่ได้เห็นเธอกับกัสจัง..และรู้สึกดีมาก ๆ ที่เราต้องตายด้วยกันนะคิตตี้..

ความรู้สึกของคิตตี้แพคเกจหรือกัษษากรศศินา..ล้วนแต่สงบ..แต่เทวีแวมไพร์เรนี่กลับรุ่มร้อน..

นางอ่อนแรงมากแล้ว..และรู้ว่าไม่อาจจะต้านทานการสลายร่างรวมถึงวิญญาณของนางได้อีก..เพราะช่องว่างที่ปรากฏในกายนาง..มีพลังดูดกลืนที่รุนแรงสุดที่จะคาดคิด..

เทวีแห่งแวมไพร์ทั้งมวลต้องจบสิ้นที่นี่ใช่ไหม..

นางแผดเสียงอย่างคุ้มคลั่ง..พยายามแข็งขืนต้านทาน..แต่นางก็อ่อนล้าเกินไปแล้ว..

กัษษากรพูดขึ้นว่า..

“..ไม่มีประโยชน์หรอกเรนี่..พวกเราตกลงใจแล้ว..”

“..บ้า..บ้าชัด ๆ ..นี่พวกแกยอมตายไปกับข้า..”

“..มันคุ้มค่าที่สุด..คุ้มค่าที่สุดแล้ว..”เสียงคิตตี้ซึ่งยึดขาข้างเดียวกับที่กัษษากรยึดแขนพร้อมกับไอ..

กัษษากรรู้สึกตาพร่าเลือน..อดใจหายไม่ได้..

นี่เกิดอะไรขึ้น..พลังอากาศมนตราของริต้ากำลังทำร้ายเราแล้วใช่ไหม..

ไม่ได้..ต้องเอาลูกออกไปก่อน..

แต่เมื่อใช้อีกมือจับไอ..จะเหวี่ยงลูกออกไปให้พ้น..ก็รู้สึกสภาพเบื้องหน้า..มีความเปลี่ยนแปลง..

ภาพเหมือนซ้อนกันหลายต่อหลายชั้น..

กัษษากรหันมามองศศินา..เห็นศศินาก็หน้าซีด..ดูท่าทางจะมีอาการไม่ต่างกัน..

กัษษากรเป่าปาก..นี่ไม่ใช่แผนที่วางไว้..เพราะเราจะช่วยลูกของเราทั้งสอง..

อยากจะทำอะไรแต่ร่างกายก็ไม่อาจจะทำตามได้แล้ว..

กัษษากรก้มลงมองดูคิตตี้ที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วย..

คิตตี้อดยิ้มไม่ได้..

“..กัสจัง..ไม่ว่าจะแพคเกจ..พี่นา..หรือฉัน..คนที่เธอรักทุกคน..เราต้องมาตายกับเธอ..”

ทั้งสองผละจากการคร่ากุมเทวีแวมไพร์ที่เวลานี้ร่างแข็งทื่อแล้ว..

และกอดกันไว้..

มืดเงียบ..

ทุกอย่างดำมืด..เงียบสูญไปกับความว่างเปล่า...

..........

สว่างแล้ว..

นี่มันที่ไหนกัน.

กัษษากรสะดุ้ง..ลืมตาขึ้น..พบว่า..ตัวเองอยู่บนเตียงนุ่มขาวสะอาด..และอยู่ในชุดนอนเบาบางซึ่งเป็นชุดนอนของเจ้าหญิง..

อะไรกัน..นี่คือความคุ้นเคยเก่าแก่ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นเจ้าหญิงอยู่ที่แคว้นจันทรา..

หรือเราตายไปอีกครั้ง..เรากลับมาที่แคว้นจันทราได้อีกใช่ไหม..

ความคิดถึงบ้านทรมาณเธอมากมายเหลือเกิน..นับแต่รับคมดาบของแม่ทัพบุตรตะวันตายไปเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก...คิตตี้..และเพื่อให้เธอยังมีชีวิตอยู่..สองกับป้อนจำต้องพาเธอไปอีกมิติหนึ่ง..เพื่อให้สอดคล้องกับกฎของความตาย..ที่หมายถึงการเดินทางที่ไม่อาจย้อนกลับ..

ขณะที่กำลังงุนงง..นิ่งงันไปกับสภาพแวดล้อมรอบกาย..นี่คือห้องนอนในวังเจ้าของแคว้นใดแคว้นหนึ่งเป็นแน่..คิดไม่ผิดแน่นอน..

กัษษากรมองไปรอบ ๆ ..โต๊ะเครื่องแป้งแต่งหน้า..มีสิ่งที่คุ้นเคยวางอยู่..สายรัดเอวแห่งหลักธรณี..ต้นกำเนิดแห่งกำลังแม่พระธรณีของเธอ..รัดเกล้าจันทร์เสี้ยว..และดาบราชินี..

กัษษากราเลื่อนขาทั้งคู่ลงจากเตียงนุ่ม..นั่งซึมอยู่พักหนึ่ง..ไม่อาจจะบอกได้ว่า..เกิดอะไรขึ้นกับเธอ..

เสียงประตูห้องเลื่อนออกมา..

หญิงกลางคนใบหน้าเปี่ยมอำนาจและเมตตาในชุดแต่งกายที่คุ้นตาและยิ่งใหญ่..ทำให้กัษษากรตะลึงงัน..ไม่คิดฝันว่าจะเจอภาพนี้อีก..

นางเดินเข้ามา..มองหน้ากัษษากร..และพูดขึ้นว่า..

“..ลูกแม่..แม่คิดถึงลูกยิ่งนัก..กัษษากร..”

กัษษากรไม่คิดอะไรอีกแล้ว..นอกจากร้องไห้เป็นเด็ก ๆ และโถมเข้าไปกอด..

“..ท่านแม่..ท่านแม่..”

สวรรค์...ต่อให้นี่คือโลกหลังความตาย..แต่ไฉนมันถึงวิเศษยิ่งนัก..

หญิงกลางคนหน้าตาสดสวยงดงามและมีอำนาจคนนี้..คือราชินีแห่งแคว้นจันทรา..นามโสมมวดี..

นางเองน้อยครั้งจะหลั่งน้ำตา..แต่ครั้งนี้ก็อดหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปิติไม่ได้..

กัษษากรร้องไห้..กอดกับร่างที่ไม่เคยคิดว่าจะได้กอดอีกแล้ว..

......

ก่อนหน้านั้น..

ในมิติลักษณ์เร้น..

เทวีแวมไพร์เรนี่ร่างแข็งค้าง..นางยังไม่สูญสลาย..แต่ไม่อาจจะทำอะไรได้อีกแล้ว..

รอบข้างนาง..ทั้งกัษษากร..ศศินา..คิตตี้..แพคเกจ..และธีร์กับไอ..ต่างก็หายไปหมดสิ้น..

แต่นางยังปากดี..กล่าวกับจินดาพิสุทธิ์ที่เร่งเร้าพลังอากาศมนตราเบื้องหน้านาง...

“..คงมีความสุขดีอยู่ใช่ไหม..ที่ฆ่าพวกพ้องพี่น้องทุกคนไปแล้ว..แต่ข้าก็ยังไม่ตาย..เพราะข้าคือเทวีแห่งแวมไพร์ทั้งมวล..”เทวีแวมไพร์แม้จะหมดทางสู้..แต่ก็อดสะใจกับสิ่งที่เห็นไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์ส่ายหน้า..

“..คิดว่าการฆ่าคือคำตอบของทุกอย่างหรือไง..เทวีแวมไพร์..”

เทวีแวมไพร์ชะงัก..

“..แก..แกจะทำอะไร..”

“..วิชาอากาศมนตราแค่ดูดเอาทุกอย่างที่ทำให้เธอมีอำนาจแห่งเทวีแวมไพร์ออกไป..ถ้าทำแค่นั้น..ก็ไม่เห็นจะต้องทำร้ายพวกพ้องของฉัน..”

จินดาพิสุทธิ์สูดลมหายใจ..รั้งพลังออกมา..

เทวีแวมไพร์ล้มโครมลงกับพื้น..

“..เธอไม่ใช่เทพเจ้าอีกแล้วล่ะ..เรนี่..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

เทวีแวมไพร์คำรามลั่น..

“..อะไรกัน..อะไรกัน..”

นางก้มลงมองสองมือของตัวเอง..ซูบซีด..ราวกับคนตาย..

“..เธอเป็นอะไรฉันก็บอกไม่ได้เหมือนกัน..แต่รู้อยู่อย่างหนึ่ง..เธอไม่มีทางออกไปจากที่มิติลักษณ์เร้นนี้ได้อีก..แต่ต่อให้มีใครสักคนปล่อยเธอออกไป..เธอก็เป็นแค่ใครหรืออะไรสักอย่างที่ไม่ใช่เทพเช่นเดิมอีก..อำนาจเทพและพลังของเทวีแวมไพร์สูญสิ้นแล้ว..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

หญิงสาวที่อยู่ข้างเคียงจินดาพิสุทธิ์พูดว่า..

“..ในมิติลักษณ์เร้น..ผู้ฝึกวิชาอากาศมนตราเท่านั้นคือพระเจ้า..เธอไม่มีทางทำอะไรได้อีกแล้ว..เรนี่..”

จินดาพิสุทธิ์พยักหน้า..

“..ลาก่อน..เรนี่..”

พูดจบก็หันมาทางร่างของแคทที่นอนนิ่งอยู่..ทรุดนั่งลงจับแขนบุพการีผู้ให้กำเนิด..

หญิงสาวที่มีสายตาแน่วนิ่งราวกับงูก็ทรุดลงด้วย..และจับบ่าจินดาพิสุทธิ์ไว้..

ทั้งสามร่างค่อย ๆ เลือนหาย..

ไม่ช้าทุกอย่างก็มีแต่ความเงียบงัน..

เทวีแวมไพร์เรนี่ร้องอย่างบ้าคลั่ง..

“..พวกแกทำอะไรข้า..พวกแกทำอะไรข้า..”

การกักขังนางไว้ในมิติลักษณ์เร้นนี้ไว้ตลอดกาล..แถมดึงอำนาจของเทวีไปหมด..บางที..นางคิดว่าฆ่าให้ตายเสียยังดีกว่า..

เสียงคร่ำครวญนั้นไม่มีคำตอบใด ๆ กลับมา..

รอบกายมีแต่รุ้งแพรวพรายระยิบระยับ..บรรยากาศเงียบนิ่ง..เหมือนเป็นอีกดินแดนหนึ่ง..

เทวีแวมไพร์เรนี่ใจหาย..ไม่คิดว่าจะเผชิญความโหดร้ายเช่นนี้..

ถ้าฆ่านาง..ร่างสลาย..จิตยังคงอยู่..สภาวะแห่งเทพเหลือแต่จิต..ยังอาจจะกลับมาจุติได้..เหมือนรีเซ็ทคอมฯใหม่ทั้งหมด..เริ่มใหม่หมด..เพราะเทพไม่มีวันตาย..

แต่สิ่งที่นางเป็นอยู่ตอนนี้..เหมือนกับคอมพิวเตอร์ที่ไม่อาจจะปิดเครื่อง..รีเซ็ทไม่ได้..แถมยังมีอาการบั๊กแข็งค้าง..แช่แข็งไม่ให้ทำงาน..จะถอดปลั๊กเครื่องก็ไม่ได้..ทำอะไรไม่ได้เลย...

“..ทำไมแกถึงไม่ฆ่าฉัน..ทำไม..อย่า..อย่าทรมาณกันอย่างนี้ได้ไหม..”เทวีแวมไพร์คร่ำครวญ..

นางจะต้องอยู่ในภาวะเช่นนี้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์...

........

คิตตี้ลืมตาตื่น..

เธออยู่ในชุดนอนของเจ้าหญิง..เธอจำได้ดี..เพราะเคยสวมชุดแบบนี้ในช่วงที่อยู่บนหอคอยกระจกของแคว้นจันทรา..ในคืนที่มีสัมพันธ์กับกัษษากรคืนนั้น..นี่เป็นเรื่องราวในปฏิบัติการณ์เพลงอสูรกลืนอาทิตย์...

แต่ที่คิตตี้แตกตื่นตกใจ..คือใบหน้าของคนที่รักที่สุดในชีวิตอยู่ใกล้ ๆ ..นั่งเฝ้าอย่างห่วงใยที่สุด..

แคท..นายแม่ตึกแดง..

แคทลูบผมเธอ..พูดขึ้นว่า..

“..คงอ่อนเพลียมากสินะ..”

“..นายแม่..”คิตตี้ลุกขึ้น..ผวาเข้ากอดแคท..

แคทลูบหัวลูกสาว..

ก่อนจะพูดว่า..

“..อีกไม่นาน..เราต้องจากกันแล้วนะคิตตี้..นายแม่จะจำหนูไว้ตลอดกาล...”

คิตตี้ผละออก..ร้องไห้..

“..ไม่..คิตตี้ไม่ให้นายแม่ไปไหน..อย่าทิ้งคิตตี้นะ..”

แคทยิ้มพลางพูดว่า..

“..มันคือกฎนะคิตตี้..มันคือการเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ..นายแม่ไม่อาจจะกลับบ้านเราได้อีกแล้ว..”

คิตตี้มองดูสภาพร่างกายนายแม่ซึ่งสวมชุดของผู้ปฏิบัติธรรมของสำนักสูญญตาฝ่ายอารามขาว..แผลที่หน้าอกซึ่งเทวีแวมไพร์ใช้มือเจาะทะลุหายไปแล้ว..

คิตตี้น้ำตาคลอเบ้า..

“..หนูต้องไปเป็นเจ้าสำนักตึกแดงแทนนายแม่..อย่าลืมสิ..”แคทพูด..

ที่ประตู..ร่างชุดขาวยืนมองสองแม่ลูกอยู่..นี่คือลูกอีกคนของแคท..ริต้า..หรือจินดาพิสุทธิ์..

คิตตี้มองเห็นน้องสาวยืนยิ้ม..ก็อดยิ้มให้ไม่ได้..

“..ริต้า..เธอทำอะไรพวกเรา..ฉันนึกว่าฉันจะตายไปแล้ว..”

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะเบา ๆ พร้อมกับเดินเข้ามา..

“..ไม่หรอก..เธอยังไม่ตายหรอกคิตตี้..แต่..เธอต้องให้ฉันอยู่กับนายแม่บ้างนะ..”

คิตตี้แม้จะเศร้าเสียใจ..แต่เมื่อคิดว่า..ความตายสำหรับแคทคืออะไร..ก็เป็นที่เข้าใจและยอมรับได้..

จินดาพิสุทธิ์พูดว่า..

“..อจินไตยมาสะกิดให้ฉันคิด..การฆ่าเทวีแวมไพร์ไม่ส่งผลดี..ไม่ใช่คำตอบ..ฆ่านางก็ฆ่าได้แต่ร่าง..จิตนางยังคงอยู่..สามารถกลับมาได้ตลอดเวลาเพราะนางเป็นเทพ..มิหนำซ้ำ..พวกเธอก็จะตายไปด้วย..ไม่คุ้มเลย..”

คิตตี้อดถามไม่ได้..

“..แล้วเธอทำอย่างไรกับนาง..”

“..ทำให้นางหมดพลัง..ติดอยู่ในมิติลักษณ์เร้นตลอดกาล..เมื่อนางยังไม่ตาย..จิตนางก็ยังต้องอยู่กับร่างที่ถูกขัง..ถือว่าไม่อาจจะกลับมาได้อีกแล้ว..แถมยังรักษาชีวิตพวกเธอได้ด้วย..ฉันก็แค่เอาพวกเธอทั้งหมดมาที่นี่..นายแม่ตายไปแล้วเพราะถูกเทวีแวมไพร์ฆ่า..แต่พอข้ามมิติ..ก็จะได้พลังอมตะจากการข้ามมิติเหมือนกับที่ฉันได้..สามารถสมานแผลและฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง..แต่นายแม่จะเหมือนกับฉัน..ที่ไม่สามารถกลับบ้านได้อีกแล้ว..”

แคทลูบหัวคิตตี้..หอมด้วยความรัก..

“..นายแม่ก็แค่เปลี่ยนที่อยู่เท่านั้น..คิตตี้..นายแม่คงต้องอยู่กับน้อง..ฝากบอกแม่ด้วยนะ..นายแม่ยังคงคิดถึงเสมอ..ขอโทษแม่เขาด้วยที่นายแม่ต้องทำแบบนี้..”

แคทฝากข้อความถึงเพลินตาคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมกันมานานยี่สิบกว่าปี..ซึ่งเวลานี้..คงทราบข่าวจากออยแล้วว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป..

คิตตี้พยักหน้า..เข้าใจดีทุกอย่าง..อดหยอกล้อกับน้องสาวไม่ได้..

“..เธอต้องดูแลนายแม่ให้ดีนะริต้า..ไม่อย่างนั้นล่ะก้อ..”คิตตี้อดทำเสียงแง่งอนไม่ได้..

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ...

“..ไม่ต้องห่วงหรอกน่า..”แล้วริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์ก็ชี้นิ้วโป้งไปที่ประตู.. “..คิตตี้..หวังว่าเธอคงจำท่านแม่ของฉันได้นะ..”

ที่ประตู..กัษษากรกับองค์ราชินีโสมมวดีเดินเข้ามา..คิตตี้ตื่นเต้นจนต้องรีบคารวะ..องค์ราชินีโสมมวดีที่ไม่ได้เจอคิตตี้มานาน..ก็มองสาวเสียงอสูรอย่างยิ้มแย้ม..

คิตตี้อดคิดไม่ได้..และพูดขึ้น..

“..เดี๋ยว ๆ ..นี่มันที่ไหน..ถ้าหากเป็นมิติเร้นของเทพอสูร..กัสจังไม่มีทางกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่หรือ..”

“..ที่นี่ไม่ใช่มิติเร้นของเทพอสูร..แต่เป็นอีกดินแดนหนึ่ง..คือแคว้นสนธยาของอจินไตย..ฉันแค่ไปรับท่านแม่โสมมวดีมาที่นี่..เพราะคิดว่า..ท่านแม่คงอยากจะพบกัสจังของเธอด้วยแน่..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..อีกอย่าง..ท่านแม่คงจะดีใจที่ได้พบนายแม่ตึกแดงอีกครั้ง..คราวนี้คงไม่ใช่แค่พบหรอก..คงต้องใกล้ชิดกันอีกนานเลยล่ะ..เพราะฉันบอกกับท่านแม่ไว้ว่า..นายแม่ตึกแดงจะมาอยู่ที่แคว้นจันทราด้วย..วางใจเถอะนะคิตตี้..”

คิตตี้หัวเราะ..ใช่..นี่เหมือนกับนายแม่แค่ย้ายที่อยู่เท่านั้นเอง..

องค์ราชินีโสมมวดีพูดขึ้นว่า..

“..ท่านเจ้าสำนักมีตำแหน่งเป็นแม่ทัพอยู่แล้วนะแม่นางคิตตี้..ท่านวางใจเถิด..”

พลางหันมาทางกัษษากร..อดพูดไม่ได้..

“..ลูกโง่เขลา..ดูแลแม่นางคิตตี้ดี ๆ ..ให้สมกับเป็นคู่ชีวิตเจ้านะ..”

กัษษากรยิ้มเล็กน้อย..

จินดาพิสุทธิ์เข้ามากอดท่านแม่..และกอดนายแม่..

“..กัสจัง..ถ้าเธอดูแลพี่สาวฉันดี ๆ ..ฉันก็จะดูแลท่านแม่ของเธอดี ๆ ด้วย..แลกเปลี่ยนกัน..ดีไหม..”

องค์ราชินีจันทราเอ็ดเบา ๆ ..

“..ท่านแม่เธออะไรกัน..เจ้าก็ลูกแม่..อย่าลืมสิ..จินดาพิสุทธิ์..”

จินดาพิสุทธิ์แลบลิ้นน้อย ๆ อย่างน่ารัก..คิตตี้เองก็หัวเราะ..ความเศร้าที่จะต้องจากนายแม่ลดลงไปมาก..

คิตตี้อดถามไม่ได้..

“..ฉันกับกัสจังจะอยู่ที่นี่ได้นานอีกเท่าไหร่กัน..”

“..ถ้าจะว่าไปก็ไม่ควรเกินเจ็ดวัน..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..รวมทั้งลูกทั้งสองของพี่นาด้วย..แต่ยังไงก็..นะ..”จินดาพิสุทธิ์มีอาการเก้อเขินอย่างไม่ทราบสาเหตุ..

คิตตี้อดงุนงงท่าทีของน้องสาวฝาแฝดไม่ได้..

“..เธอทำท่าแปลก ๆ นะริต้า..มีอะไร..เอ..หรือว่า..”คิตตี้อดคิดถึงข่าวดีไม่ได้..

“..โอกาสที่ดีมีไม่มากที่ท่านแม่กับนายแม่จะอยู่ในแคว้นสนธยาของอจินไตย..”จินดาพิสุทธิ์พูดแบบเก้อเขินพิกล..

คิตตี้หัวเราะ..

“..เธอจะแต่งงานกับอจินไตยใช่ไหม..ยอดเลย..ดีใจด้วยนะริต้า..”

ราชินีจันทราโสมมวดีหัวเราะเบา ๆ ..

“..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์แห่งแคว้นจันทรามีชื่อเสียงเลื่องแผ่นดิน..แต่คนทั้งหลายจะคิดอย่างไรที่ได้เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาซึ่งทุกคนหวาดหวั่นเป็นคู่ชีวิต..”

จินดาพิสุทธิ์ยิ้ม..

“..ขอเพียงท่านแม่อนุญาต..ลูกก็ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น..”

ราชินีจันทราลูบหัวของจินดาพิสุทธิ์อย่างเอ็นดู..

แม้จะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ..แต่ความรักที่ไม่ต่างจากบุพการีผู้ให้กำเนิดยังเต็มเปี่ยม..

“..ใครจะหวาดกลัวและครหาก็ช่าง..เจ้าเป็นผู้มีรักมั่นคงเฉกเช่นนายแม่ของเจ้า..ต่อให้เป็นเจ้าหญิงชาวสนธยา..หากว่ามีใจต่อกันรักมั่นจนวันตาย..ข้าก็ได้แต่ยินดี..”

จินดาพิสุทธิ์สะดุดเล็กน้อย..เพราะรู้อยู่แก่ใจดีว่า..ในใจของท่านแม่นั้น..มีเงาร่างของใครคนหนึ่งที่แม้แต่จะนานเท่าใดก็ไม่อาจจะลบเลือนไปได้..

คน ๆ นั้น..ก็คือนายแม่ตึกแดงของตนนั่นเอง..

กาลเวลาอาจจะทำให้ทุกอย่างลงตัวได้เอง..เพราะเวลานี้..นายแม่ตึกแดงก็รับปากจะอยู่ที่แคว้นจันทราแล้ว..

นายแม่ตึกแดงไม่อาจจะกลับบ้านไปหาแม่เพลินตาได้อีก..ก็ไม่ทราบว่าอนาคต..จะเป็นเหมือนพี่นากับแพคเกจหรือไม่...

แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต..

ว่าแต่..พี่นากับแพคไปไหนนะ..

....

ศศินาจะไปไหนได้..สิ่งที่ศศินาโหยหามาตลอด..บัดนี้..ได้มาอยู่ใกล้ชิดตรงหน้าแล้ว..

นั่นคือ..ลูก..

ความตายได้พรากศศินากับลูกให้จากกันตลอดกาล..แต่ใครจะคิด..จะมีวันหนึ่ง..ที่ศศินาจะได้พบลูกอีกครั้ง..

แน่นอน..ศศินาแม้จะอยู่กับลูก..แต่แพคเกจก็ยังคงดูแลใกล้ชิดเสมอ..

ศศินาหอมแก้มไออย่างแสนรัก..หันมาหอมแก้มธีร์ด้วย..

แพคเกจอดขำไม่ได้..

“..ลูกก็โตเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้ว..ทำยังกะเด็ก ๆ ไปได้..พี่นา..”

ธีร์อดพูดไม่ได้..

“..น้าแพคเกจ..ธีร์กับไอโตแต่ตัว..จริง ๆ เราแค่สามขวบเองนะครับ..”

ไอพูดสนับสนุน..

“..น้าหึงแม่หรือไงคะ..”

แพคเกจคอย่น..

“..โอย..ปากคอเราะร้ายจริง ๆ ..”

ศศินาหัวเราะเช่นกัน..ลูบหัวลูกทั้งสอง..

“..แม่ไม่คิดเลยว่าจะเจอลูกจนได้..แต่..เวลาที่เราจะเจอกันช่างน้อยนิด..”

ธีร์กอดหอมแม่..

“..เราก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอแม่เลยนะครับ..แต่ก็ผิดหวังหน่อย..ที่แม่อยู่กับน้าแพคเกจ..”

แพคเกจหน้าเหรอหรา..

“..มีอะไรล่ะนั่น..”

“..คนทั้งสำนักสูญญตาเคยเล่าให้ฟังว่าน้าแพคเกจที่ตายไปพร้อมกับแม่..เป็นคนเจ้าชู้มาก..”

แพคเกจคอย่น..

“..จริงอะ..ภาพลักษณ์น้าไม่ดีขนาดนั้นเลยหรือ..”

ไออดพูดไม่ได้..

“..พวกเค้ายังพูดเลยนะคะแม่..ว่าแม่รักนายแม่กัสจังของเรามากแค่ไหน..”

ศศินาหอมไออีก..

“..แก่แดดใหญ่แล้วลูกแม่..ใช่..แม่รักนายแม่กัสจังมากนะ..แต่เมื่อแม่ตายจากมาแล้ว..ไม่สามารถอยู่ร่วมกับนายแม่กัสจังอีก..เราก็ต้องยอมรับความเป็นจริง..ใช่ไหมล่ะ..”

“..เหมือนกับเราที่ต้องรับกับความจริง..ที่มีโอกาสเจอแม่เพียงแค่ไม่กี่วันนี่ใช่ไหมครับ..”ธีร์ยังคงพูดแบบเด็กฉลาดคนหนึ่ง..

ศศินายิ้ม..

“..เด็กโง่..มันดีมากแค่ไหนแล้วรู้ไหม..”

ไออดพูดตามประสาเด็กแก่แดดอีกไม่ได้ว่า..

“..ที่คนทั้งสำนักพูดถึงแวมไพร์บอดี้การ์ดคนที่สองซึ่งพิทักษ์สาวเสียงอสูร..ที่เรารู้ว่าคืออาคิตตี้ละคะ..”

ศศินาสบตาแพคเกจ..แต่แพคเกจก็หัวเราะกังวาน..

“..ใช่..นั่นคือน้าเองแหละ..แต่ว่า..เราไม่อาจจะย้อนสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้อีก..น้ากับอาคิตตี้ถูกความตายมาแยกพรากจากกัน..ถือว่าเราต้องเดินต่อไปในเส้นทางของแต่ละคน..มันอาจจะทำให้เราคิดถึงกันบ้าง..แต่สิ่งเหล่านี้ก็คือความทรงจำ..แต่ความเป็นจริงตอนนี้..น้าอยู่กับแม่หนูไงล่ะ..”

ธีร์กับไอต่างสบตา..บางครั้ง..แม้ว่าจะเป็นเทพเจ้าจุติ..แต่ความเป็นเด็กก็ยังมีสิ่งที่ไม่เข้าใจอยู่มากมายนัก..

....

เรื่องราวของการศึกกับเทวีแวมไพร์สิ้นสุด...

จินดาพิสุทธิ์หรือริต้า..ดึงทุกคนเข้ามาอยู่ในแคว้นสนธยา..รับองค์ราชินีโสมมวดีมาพบกับกัษษากร..ซึ่งเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวและไม่กี่วันที่จะทำได้..ดังนั้น..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..องค์ราชินีโสมมวดีก็ต้องทิ้งทุกสิ่งมาหากัษษากรอีกครั้งให้ได้..

ศศินาได้พบกับลูกทั้งสองซึ่งเป็นโอกาสที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต..ดังนั้น..จึงต้องใช้โอกาสให้เต็มที่ที่สุด..

คิตตี้มีโอกาสอยู่กับนายแม่แคทเป็นครั้งสุดท้าย..ก็ต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าเช่นกัน..สำหรับแพคเกจที่เป็นอดีตคนรัก..แม้จะยินดี..แต่ก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรมากเหมือนเก่าแล้ว...

รวมถึงการได้อยู่ร่วมกับฝาแฝดผู้น้องอย่างริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์ด้วย..

เวลาที่สามารถอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าเช่นนี้..มีเพียงเจ็ดวันเท่านั้น..

ในระหว่างนี้..ราชาอสงไขยแห่งแคว้นสนธยาก็ได้สนทนากับราชินีโสมมวดีแห่งแคว้นจันทรา..พร้อมกับนายแม่ตึกแดงของริต้าหรือจินดาพิสุทธิ์..เพื่อจัดพิธีมงคลระหว่างสองเจ้าหญิง..

นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างที่สุด..

พิธีจัดที่วังสนธยาอย่างยิ่งใหญ่..และอจินไตยต้องย้ายไปอยู่กับสามีที่วังจันทรา...ดินแดนที่ปล่อยอิสระเสรีด้านความรัก..แต่เพียงแค่แคว้นจันทรา..สำหรับชาวสนธยาไม่ถือว่าไกลเกินไป..ราชาอสงไขยจึงไม่กังวลหรือคิดถึงลูกสาวมากสักเท่าไหร่..

ห้าวันหลังจากที่จินดาพิสุทธิ์ปราบเทวีแวมไพร์สำเร็จ..พิธีแต่งงานก็จัดขึ้น..ชุดขาวทั้งสองชุดสวยงาม..สองเจ้าหญิงประกาศคำมั่นในรักต่อหน้าพยาน..เป็นพิธีแต่งงานระหว่างเจ้าหญิงที่แม้จะเกิดขึ้นเพียงครั้งแรก..แต่สำหรับชาวสนธยาที่ถือสาเรื่องสิทธิและความเป็นจริง..กลับไม่เป็นเรื่องที่ต้องหวงห้ามหรือครหาอันใด..

ทันทีที่สวมแหวน..และจุมพิตกัน..ต่อหน้าพยานทั้งหลาย..ชาวแคว้นสนธยาที่เต็มใจมาเป็นสักขีพยานต่างโห่ร้องแสดงความยินดี..จินดาพิสุทธิ์เป็นผู้ที่คู่ควรที่สุดกับเจ้าหญิงอจินไตยผู้นี้..

คืนนั้น..จินดาพิสุทธิ์นอนร่วมห้องกับอจินไตย..เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาอดพูดไม่ได้..

“..เธอควรจะไปอยู่ร่วมกับพี่สาวของเธอ..เพราะมีเวลาอีกไม่นานแล้วที่จะได้อยู่ด้วยกันนะริต้า..”

“..ฉันว่า..คิตตี้คงอยากอยู่กับนายแม่มากกว่านะ..แล้วก็อย่าลืมสิ..คืนแต่งงาน..เราต้องอยู่ด้วยกันใช่ไหมอจินไตย..”

“..สำหรับเรา..ยังมีเวลาอีกมากมาย..แต่กับพี่สาว..เธอคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว..อีกสองวัน..ก็ต้องส่งคนที่ยังมีวาระอยู่ในมิติเดิมของตัวเองกลับไปก่อน..”

“..อจินไตย..”จินดาพิสุทธิ์อดจับบ่าคนรักไม่ได้.. “.ขอบคุณนะสำหรับทุกอย่าง..ถ้าไม่ได้เธอ..ฉันก็ไม่รู้ว่า..จะช่วยสะสางเรื่องราวที่ร้ายแรงสำหรับบ้านเกิดโลกใบเก่าของฉันได้อย่างไร..”

อจินไตยถอนหายใจ..

“..ริต้า..ฉันบอกเธอแล้ว..คำตอบอาจจะไม่ได้มีคำตอบเดียว..แต่ทุกทางจะมีเงื่อนไขและเส้นทางที่ต่อเนื่องกันต่อไปเสมอ..เธอเลือกเส้นทางที่จะจัดการกับเทวีแวมไพร์อย่างที่เป็นอยู่..เพื่อให้ทุกอย่างลงตัวอย่างที่เห็น..แต่มันก็ยังมีเงื่อนไขและวิถีของมันอยู่นะ..”

จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว..

“..เธอหมายความว่ายังไงหรือ..อจินไตย..”

อจินไตยนิ่ง..ดวงตาสงบราวกับงูเปล่งประกาย..

“..นิทานที่เธออาจจะเคยได้ยิน..มักจะจบว่า..แล้วเจ้าชายกับเจ้าหญิงก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข..ซึ่งแน่นอน..สำหรับเรามันอาจจะเปลี่ยนไปบ้าง..เป็นเจ้าหญิงทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข..เพียงแต่ข้อเท็จจริง..มันยังไม่จบง่าย ๆ อย่างนั้นนะริต้า..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“..เรื่องยังไม่จบใช่ไหมอจินไตย.”

“..มันอาจจะจบสำหรับบ้านเกิดเธอ..มิติของเธอ..แต่ก็ยังไม่จบในมิติของเรา..”

จินดาพิสุทธิ์นิ่งงัน..

“..ขอให้คิตตี้..กัสจัง..พาหลานที่เป็นเทพจุติทั้งสองกลับบ้านไปอย่างเรียบร้อย..ฉันก็รู้สึกว่ามันเพียงพอแล้ว..”

“..ริต้า..นายแม่เธอต้องมาอยู่ที่นี่..เหมือนตายไปจากมิติเดิม..บางทีอาจจะไม่ใช่สิ่งไร้เหตุผลนะ..”

“..อจินไตย..เธอทำให้ฉันกังวลแล้วนะ..”

อจินไตยมีความหยั่งรู้ที่แม่นยำ..เมื่อได้พลังของชาวสนธยากลับมา..กลับมีความแม่นยำมากขึ้นกว่าเดิม..

เพียงแต่..นางยังไม่อาจจะระบุได้ว่า..สิ่งที่นางกังวล..มันคืออะไรกันแน่..

...........

เงารุ้งเลื่อมพรายระยิบระยับ..

เทวีแวมไพร์ที่ไร้พลังเทพเดินโซเซอย่างไร้ความหวัง..

นางจะต้องติดอยู่ในมิติลักษณ์เร้นตลอดกาล...ไม่มีทางออกไปจากที่นี่ได้..

นอกจาก..

ร่าง ๆ หนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังนาง..

เทวีแวมไพร์หันขวับ..เห็นเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง..

“..แกเป็นใคร..เข้ามาได้ยังไง..”..เทวีแวมไพร์เรนี่คำราม..

“..ดูน่าอนาถนัก..”ชายหนุ่มพูด.. “..เป็นเทพเสียเปล่า..”

“..แกเป็นใคร..บังอาจนัก..”เทวีแวมไพร์ร้อง..

“..ข้าคือคนที่สามารถพาเจ้าออกไป..เจ้าจะออกไปจากที่นี่หรือไม่..”

เทวีแวมไพร์ชะงัก..แต่ก่อนอื่นก็ต้องไต่ถามสักเล็กน้อย..

“..มีเงื่อนไขอะไรกับข้า..”

“..เงื่อนไขของข้า..น่าจะสอดคล้องกับเจ้า..”

“..อะไรหรือ..”

“..เพียงจัดการคน ๆ หนึ่ง..คนที่เจ้าคงเกลียดมันเช่นเดียวกับข้า..”

เทวีแวมไพร์แค่นเสียง..

“..เจ้ารู้ด้วยหรือว่าข้าเกลียดใคร..”

“..คนที่ทำให้เจ้าต้องสิ้นสภาพอย่างเอน็จอนาถเช่นนี้..มีเพียงคนเดียวเท่านั้น..”

เทวีแวมไพร์ตากระจ่าง..

“..หรือเจ้าก็เกลียดนาง..”

“..ใช่..ถ้าหากเป็นแบบนี้..เราพอจะสนทนากันได้แล้วใช่หรือไม่..”

“..พาข้าออกไป..ข้าจะช่วยเหลือท่านจัดการกับนาง..”

ชายหนุ่มหัวเราะกังวาน..

ก่อนที่ทั้งสองจะหายไปจากมิติซึ่งเต็มไปด้วยรุ้งเลื่อมพรายนั้น..

**.....จบภาค..ศึกเทพเจ้า จันทรา หมาป่า แวมไพร์.. **

**เตรียมพบกับ...ภาคใหม่ค่ะ..ยังไม่ได้ตั้งชื่อ..แต่เป็นเหตุการณ์ของริต้าและพวก..ต้องปะทะกับเทวีแวมไพร์อีกครั้ง.. **

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น